Draai om je oren
Jazz en meer - Weblog





 




Tony Lakatos/Johannes Enders – 'The Tough Tenors' (Jazz4ever, 2001) ****

In vroegere tijden zijn er reeds op de langspeelplaat veel tenorsaxduels geregistreerd. Wie kent ze niet: Dexter Gordon & Wardell Gray, Dexter Gordon & Johnny Griffin, Gene Ammons & Sonny Stitt, James Clay & David Fathead Newman, John Coltrane & Sonny Rollins in 'Tenor Madness' en recent onze eigen Hollandse Tough Tenors, Hans Dulfer & Boris van der Lek. Onlangs, op 16 december 2001, vochten in de Frankfurter Jazzkeller twee prominente Europese saxofonisten – Tony Lakatos en Johannes Enders – een tenorenduel uit, alhoewel Lakatos ook de sopraansax uit de koffer heeft gepakt.

Reeds in het openingsnummer – Kenny Barrons 'Voyage' – pakken de beide tenoristen rigoureus uit. De eerste solist, met het donkere geluid, is Lakatos. Zijn solo is enigszins conservatiever dan die van Enders, die zijn wat schrale geluid compenseert met heden-daagse out-of-tune improvisaties. In 'Time Tunnel', een compositie van Enders, hanteert Lakatos de sopraansax. In het latin-georiënteerde nummer demonstreert Enders schat-plichtig te zijn aan de oervader van het hedendaagse saxofoonspel, John Coltrane. Pianist Farao speelt percussief, maar ook mooie technisch melodische lijnen...

In de snelle klassieker 'Cherokee' etaleren beide saxofonisten hun hoogstaande techni-sche mogelijkheden. Het blijkt dat de wat robuuster blazende Lakatos qua techniek een lichte voorsprong heeft op zijn bijna 10 jaar jongere 'concurrent'. Na een swingende turbulente pianosolo blazen de twee tenoren een opwindend twee chorussen durende a-capella solo. Monks 'I Mean You' is de bruisende uitsmijter van deze no nonsens 'Tough Tenors'-cd. Twee post-Coltrane saxofonisten die hun muzikale krachten meten. Een cd voor de rietenliefhebbers en anderszins jazz-geïnteresseerden.

(Jacques Los, 31.1.06) - [print] - [naar boven]





Begeleiders geven concert van Francien van Tuinen reliëf
Traces of Voices, zaterdag 21 januari 2006, Paradox, Tilburg

Eén keer had de stem het niet voor het zeggen tijdens het festival Traces of Voices en dat was donderdagavond. In het concert dat zangeres Francien van Tuinen met haar groep verzorgde in Paradox, vond het interessantste plaats achter de stem. Bij de vijf begeleiders van de vocaliste, die het optreden het reliëf gaven waar haar stem het liet liggen.

De oorspronkelijk uit Groningen afkomstige jazzvocaliste bracht deze avond onder de noemer 'Muzyka' muziek van klassieke componisten als Debussy, Ravel, Schumann, Scriabin, Brahms, Shostakovich en Satie. Gitarist Jesse van Ruller arrangeerde ze voor jazzensemble en Francien van Tuinen voorzag ze van teksten. Je vraagt je af waarom dat gebeurde. Een overbekend stuk als 'Claire de Lune' van Claude Debussy, dat in zijn nieuwe jasje 'Into The Light' heet, was nauwelijks herkenbaar. Om over de andere composities maar te zwijgen.

Maar als meest irriterende factor was er de stem van Francien van Tuinen. Ze verblijft meestentijds in het middenregister en omdat de meeste stukken in mid-tempo werden gebracht, werkte dat een eindeloze saaiheid in de hand. Als je dan ook nog voor een concert zonder pauze kiest, gaat dat voortslepen al snel over in irritatie. Bovendien klonk Van Tuinen of ze nog lang niet toe is aan het eindexamen van een conservatorium. Als ik ooit haar docent was geweest, had ik haar geadviseerd eens een, misschien wel twee of liever nog acht foute noten te zingen en niet voortdurend de microfoon met twee handen vast te houden, want die loopt heus niet weg, de ogen tenminste een keer te openen en eens fors met die eenduidige stem de diepte in te duiken. Maar helaas, ik ben slechts muziekcriticus.

Achter Francien van Tuinen ontwikkelde zich een andere klankwereld. Een waarin de prachtig improviserende gitarist Jesse van Ruller regelmatig nog wat draagkracht onder de stem van de zangeres legde. Ook een waarin Joshua Samson intrigerende percussie-landschappen beitelde, een waarin contrabassist Jeroen Vierdag de kracht aan de muziek toevoegde, waar de stem daarin faalde.

(Rinus van der Heijden, 31.1.06) - [print] - [naar boven]





Interview Sonny Rollins

"In bijna alle bezettingen waarin ik speelde was ik meestal de jongste muzikant. Nog voor mijn twintigste speelde ik in de band van mensen zoals Miles Davis en Bud Powell. Maar zij zagen mij nooit als het jonge broekie, terwijl die mensen voor mij in die tijd een soort goden waren. Zelfs Charlie Parker en Thelonious Monk keken tegen mij op. Dat dwong ik toch af door mijn spel en dat was toch wel heel bijzonder."

Jean-Paul Heck had een interview met de laatste nog levende jazzlegende uit het fameuze rijtje van Miles Davis, Charlie Parker, John Coltrane en Dizzy Gillespie: tenorsaxofonist Sonny Rollins. Klik op bovenstaande button om het te lezen.

(Maarten van de Ven, 30.1.06) - [print] - [naar boven]



Hans Dulfer vervloekt platenmaatschappijen

"Een platencontract is op vlektyfus na het ergste wat je kan overkomen", aldus Hans Dulfer. De succesvolle jazzmuzikant haalde flink uit naar de platenmaatschappijen tijdens een debat van het 'Southside Music Event' van Fontys Rockacademie op vrijdag 27 januari. Een
verslag door Teun Borst van FontysOnline.

(Erno Mijland, 30.1.06) - [print] - [naar boven]





Kris Defoort - 'ConVerSations/ConSerVations' (WERF, 2005)

Een jazzmusicus heeft als voordeel dat hij kan improviseren. Op elk moment kan hij vrijheid naar zijn hand zetten en/of van gedachten veranderen. Hoe anders is dat met musici die zich bezighouden met gecomponeerde muziek: hun handelen is streng vast-gelegd door degene die de muziek schreef. Maar wat gebeurt er als een jazzmusicus zich gaat bezighouden met het schrijven van gecomponeerde muziek? Vraag dat aan pianist Kris Defoort, die zijn compositie liet vertolken door het klassieke kwartet Quatuor Danel en de jazzformatie Dreamtime.

Vrijages tussen klassiek en jazz zijn er vele geweest, vaak met wisselend resultaat. Deze staat als een huis. Defoort is erin geslaagd lijnen uit beide disciplines zo in elkaar te ver-weven, dat ze onontwarbaar zijn. Er zitten verwijzingen in de muziek van John Dowland, Claudio Monteverdi, William Shakespeare, maar ook 'Pentimento’s' (overschilderingen) van Defoort zelf. Het immense klankveld wordt fraai nog verder uitgebreid door de deelname van sopraan Claron McFadden. Balanceren op de evenwichtsbalk van twee, eigenlijk onvergelijkbare, grootheden. Defoort c.s. doen het.

Meer weten?
  • Lees hier een artikel over Kris Defoort uit het Belgische magazine Jazz'halo.

    (Rinus van der Heijden, 29.1.06) - [print] - [naar boven]





    Duits kwintet komt langzaam los
    Stefan Heidtmann Project, maandag 23 januari 2006, Wilhelmina, Eindhoven

    Als speelplezier en enthousiasme langzaam de controle overwinnen, gebeurt er iets op een jazzpodium. Het Duitse Stefan Heidtmann Project liet dat zien en horen, maandag bij Jazzpower in Eindhoven. Het kwintet, bestaande uit door de wol geverfde muzikanten, begon beheerst, wat stroef zelfs, maar brak gaandeweg los uit de zelfopgelegde teugels.

    Het akoestische kwintet heeft traditie als uitgangspunt. Dat kwam niet alleen tot uiting in de bezetting van bas, drums, sax, trompet en piano, maar ook in de opbouw van de stukken: thema – vrije ruimte – thema. De band nam voor de aanpak en klankkleur een flinke lik uit de pot hardbop. Maar het publiek kreeg ook een eigen gezicht te zien. Dat gebeurde vooral in de langzamere nummers, waarin originele thema’s neergezet werden in een synergetisch samenspel tussen tenorsax en trompet.

    De eigenheid van het geluid was ook te danken aan de sympathieke bandleider en pianist Stefan Heidtmann, een echte Europese muzikant, die de Amerikaanse jazztraditie combi-neert met referenties naar klassiek, intelligente patronen creëert met veel herhaling en krachtdadig zijn accenten plaatst. Het bracht een mooie spanning in zijn spel. Heidtman speelde geen hoofdrol: hij legde zich voornamelijk toe op het creëren van een basis voor de vele improvisaties. Dat deed hij samen met de kundige ritmesectie, bestaande uit slagwerker Klaus Kugel en bassist Dieter Manderscheid. Nu en dan stond Heidtmann op om het publiek toelichting te geven op de achtergronden van de stukken.

    Tenorsaxofonist Gerd Dudek leek een bijrol te vervullen. Hij stond nogal eens werkloos aan de zijlijn. Wanneer hij speelde, deed hij dat vaardig en vriendelijk, maar Dudek miste de zeggingskracht die trompettist Rainer Winterschladen op het podium bracht. Met zijn fluwelen klank, prachtige timing met veel 'witruimte' en melodieuze inventiviteit creërde hij verhalen om met open mond naar te luisteren.

    In het slotnummer 'Future Blues' kreeg iedereen de ruimte nog eens een vette solo neer te zetten. De groep was eindelijk helemaal los... en stopte op haar hoogtepunt. Zo hoort het.

    Klik
    hier voor een fotoverslag van dit concert.

    Deze recensie verscheen eerder in Eindhovens Dagblad.

    (Erno Mijland, 28.1.06) - [print] - [naar boven]



    Blue Note-box in de aanbieding bij de Volkskrant

    Potentiële jazzliefhebbers krijgen bij de Volkskrant een uitgelezen kans in te stappen in de schatkamer van het Blue Note-label met de 11 cd-box 'Blue Note Perfect Takes'. Het gaat om de '10 beste jazzklassiekers van de legendarische producer Rudy van Gelder'. Grote woorden natuurlijk, maar deze set biedt inderdaad een smaakvolle dwarsdoorsnede met soms verrassende keuzes.

    Naast voor de hand liggende, maar evengoed geniale albums als 'Birth Of The Cool' van Miles Davis en 'Genius Of Modern Music' van Thelonious Monk tref je namelijk ook minder gevierde pareltjes aan, zoals 'Ready For Freddie' van trompettist Freddie Hubbard (met Wayne Shorter, McCoy Tyner, Art Davis, Elvin Jones en Bernard McKinney op euphonium, een soort bastuba), en 'Mode For Joe' (Henderson, zowat de huissaxofonist van Blue Note in de jaren zestig). En wat te denken van 'A New Perspective' van Donald Byrd uit 1963, nog steeds een gedurfd experiment om koorzang met jazz te combineren. Bijgevoegd zijn een verzamel-cd met de 10 beste nummers van deze albums en een bonus-dvd met interviews met onder meer Van Gelder.

    De box is voor 55 euro te bestellen bij de
    Volkskrant.

    (Maarten van de Ven, 28.1.06) - [print] - [naar boven]



    Eric Vloeimans- 'Summersault'

    Eric Vloeimans - 'Summersault' (Challenge, 2006) ****

    Eric Vloeimans behoort met zijn mooie trompetklank tot één van Nederlands belangrijkste solisten op dit instrument. Samen met zijn Fugimundi Trio is dit album 'Summersault' uit-gebracht. Naast trompettist Eric Vloeimans bestaat dit trio uit gitarist Anton Goudsmit en pianist Harmen Fraanje.

    Het album bevat tien stukken, waarvan er zes door Vloeimans gecomponeerd zijn. De sobere lay-out van de hoes met twee spelende kinderen op het strand met veel ruimte om zich heen, visualiseert ook de muziek op dit album, namelijk spelplezier en vooral ruimte!

    Al in het openingsstuk lijkt het of je naar het spel luistert van drie schijnbaar individueel spelende musici, die echter toch één prachtig geheel vormen. Het spel van deze drie grote musici is goed bekend vanuit een vaak totaal andere setting. En in dit Fugimundi Trio lijkt het net of ingetogen en melodieus spelen hét motto is. De lengte van alle stukken biedt ruimschoots ruimte om de juiste snaar te raken en dat wordt bewust gecreëerd zónder begeleidende contrabas en drums. Vooral de muzikale expressie van Vloeimans en Fraanje vult elkaar op dit album erg goed aan en lijkt op een klassieke achtergrond gestoeld te zijn.

    De composities worden met grote schoonheid en intensiteit gespeeld en de winnaar van de Boy Edgar Award 2001 Eric Vloeimans speelt op dit album opnieuw met zijn geheel eigen en aansprekende stijl. De luisteraar zal dit album, na meerdere malen verkend te hebben, echt gaan koesteren.

    (Rolf Polak, 28.1.06) - [print] - [naar boven]





    Melodieuze avant-garde jazz door het kwartet van Marty Ehrlich
    zaterdag 21 januari, SJU Jazzpodium, Utrecht

    Multi-rietblazer Marty Ehrlich, bewonderaar van de in 1995 overleden altist Julius Hemphill, is een avant-gardist met een grote voorkeur voor de melodische lijnen in zijn improvisaties. Dat werd in het Utrechtse SJU Jazzpodium overduidelijk gedemonstreerd.

    Met Ehrlich op klarinet zette het kwartet - bestaande uit pianist James Weidman, bassist Brad Jones en drummer Allison Miller - in met een ad hoc pianissimo klankbeeld om de talrijke toehoorders tot serieus luisteren te dwingen. Na dit bewonderenswaardige gevoelige statement werd Robin Holcombs 'Waltz' door Ehrlich op sopraansax vertolkt. Zowel op sopraan als later op altsax weet Ehrlich een fraaie ronde warme toon te pro-duceren. Zijn improvisaties zijn behalve uiterst melodieus, ook verrassend, origineel en zeer gevarieerd. Zijn technische vaardigheden op beide saxen en de klarinet zijn welhaast ongelimiteerd.

    Het overige repertoire bestond uit eigen composities van Marty Ehrlich, die alle getuigen van een bijzondere kwaliteit, inventiviteit en muzikale intelligentie. In het medium-latin georiënteerde 'Like I Said', waarin zowel Ehrlich als pianist Weidman prominent soleerden, excelleerde drumster Allison Miller. Zij is een zeer muzikale en inlevende percussionist. Haar subtiele, lichtvoetige, swingende begeleiding en het plaatsen van gevarieerde accenten waren uitermate smaakvol en een streling voor het oor. Dit in tegenstelling tot de vaak luidruchtige en dominante speelwijze van veel slagwerkers.

    Pianist James Weidman behoort inmiddels tot de toppianisten in de jazz. Hij speelde onder meer met Archie Shepp, Max Roach, Slide Hampton en Steve Coleman. Verder begeleidde hij de zangeressen Abbey Lincoln en Sandra Wilson. In het Ehrlich kwartet was er vol-doende ruimte om zowel zijn begeleidingskwaliteiten als zijn fraaie solistische bijdragen te bewonderen. Dat Brad Jones twee jaar bij drummer Elvin Jones heeft gespeeld, is inder-daad te horen aan zijn stevige, vette, ronde basgeluid. Met het inventieve pianospel en de subliem stuwende Allison Miller heeft Marty Ehrlich een bijna ongekend homogene ritmesectie tot zijn beschikking.

    Dit voortreffelijke kwartet is op 2 februari nog te beluisteren in het Bimhuis in Amsterdam.

    (Jacques Los, 28.1.06) - [print] - [naar boven]



    Interview Marty Ehrlich

    "De ene criticus ziet mij als een avant-gardist, een ander vindt me te mainstream. Zolang deze meningsverschillen bestaan, kan ik met een gerust hart doorgaan met componeren, want ze zijn er onderling nog lang niet uit! Wat ik in dit licht ook interessant vind: mensen als Anthony Braxton, Julius Hemphill en Muhal Richard Abrams, mensen met wie ik veel heb gespeeld en gepraat, hadden het constant over 'de traditie'. Werkelijk non-stop. Voor de buitenwereld waren ze de grootste avant-gardisten in hun tijd, maar voor hun eigen gevoel maakten ze deel uit van de traditie."

    Remco Takken had een interview met rietblazer Marty Ehrlich. Klik
    hier om het te lezen.

    (Jacques Los, 28.1.06) - [print] - [naar boven]





    Acht kilo jazz in beeld

    De Duitse uitgeverij Taschen heeft een prachtig fotoboek in XXL-formaat over jazz op de markt gebracht: 'Jazzlife'. In Nederland wordt het boek verspreid door uitgeverij Librero. Het boek heeft het formaat van een attachékoffertje en een gewicht alsof het met stenen is gevuld. Het zit verpakt in een doos met handvat. Het telt 696 pagina's van bijna een halve meter hoog, gevuld met honderden foto's, die een imponerend beeld van de Amerikaanse jazz in 1960 geven. 'Jazzlife' is een co-produktie van de wereldberoemde Amerikaanse fotograaf William Claxton en de Duitse jazzauteur Joachim E. Berendt.

    'Jazzlife' verscheen al in 1961, nu is er een herziene en aangevulde versie. Het acht kilo wegende kunstwerk verslaat alle eerdere fotoboeken over jazz. 'Jazzlife' toont in voor-namelijk zwart-wit foto's niet alleen het verdriet van de jazz – drugs, alcohol, relatie-problemen, vroegtijdige overlijdens – het toont ook de vreugde van hen, die hun hart aan deze muziek hebben verpand. De kracht van 'Jazzlife' zit in de ongekunsteldheid waarmee is gefotografeerd. Niemand poseert, waardoor de menselijkheid van elke foto afdruipt. Dat geldt niet alleen voor de musici die de geschiedenis van de jazz schreven, onder wie John Coltrane, Mahalia Jackson, Bill Evans, Thelonious Monk, Sonny Stitt en de vele anderen in dit boek, maar zeker ook voor de onbekende musici voor wie Claxton oog had. Bovendien heeft hij niet alleen jazz in zijn beelden gevangen, maar had hij evenveel oog voor de omstandigheden waarin deze muzieksoort kon gedijen.

    In oktober 1959 belde de Duitse schrijver Joachim E. Berendt naar Californië. Of mijnheer Claxton – toen al een begrip vanwege zijn foto's in tijdschriften als Life, Paris Match en Vogue – tijd en zin had om met hem door de Verenigde Staten te reizen voor een kunst-zinnige Jazz Odyssee. Claxton stemde toe en dat betekende de start van een vier maanden durende trip. Claxton knipte met zijn Nikon F- en Leica M3-camera's, Berendt maakte opnamen van gesprekken en muziek met zijn draagbare Nagrabandrecorder. Die gesprekken zijn verwerkt in de zeventien hoofdstukken die 'Jazzlife' telt.

    Prijs: 150 euro, met cd. Klik
    hier voor meer informatie en hier voor verkooppunten in Nederland.

    Dit bericht verscheen eerder in het Brabants Dagblad.

    (Rinus van der Heijden, 26.1.06) - [print] - [naar boven]





    Jazzlegende Lee Konitz toert met Rein de Graaff

    De legendarische altist Lee Konitz, destijds exponent van de cool-jazz, maakt vanaf vanavond (Bimhuis) een korte tournee door Nederland met het trio van pianist Rein de Graaff en trompettist Ack van Rooyen.

    Lee Konitz speelde in de jaren veertig bij het orkest van Claude Thornhill, maakte deel uit van het 'Birth of the Cool'-nonet van Miles Davis en het orkest van Stan Kenton. Pratend over zijn ontwikkeling verwijst Konitz altijd naar zijn goeroe: de blinde pianist Lennie Tristano. Als 15-jarige kreeg hij al les van deze meester. Bij hem is hij, met tenor-saxofonist Warne Marsh, begonnen met wat toen voor het eerst 'avant-garde' werd genoemd. Samen zorgden zij voor een muzikale revolutie. Sindsdien is Konitz altijd op avontuur geweest. Of het nu zijn Lee Konitz-duetten op platenlabel Milestone waren of de gewaagde escapades met Misha Mengelberg en Han Bennink. Zelfs de standards van Cole Porter met de Italiaanse pianist Franco D'Andrea werden zó binnenstebuiten gekeerd, dat je oren op scherp bleven.

    De 78-jarige altsaxofonist heeft zich er in zijn lange carrière nooit routineus van af-gemaakt. Konitz speelt altijd, en nog steeds, zeer gedreven en gemotiveerd: "In de ideale situatie speel ik heel simpel." Naast zijn pakkende, vaak als cool omschreven geluid is het zijn geconcentreerde onbevangenheid, die Konitz zo bijzonder maakt. Liefhebbers roemen de manier waarop hij de muziek telkens weer als een onbeschreven blad tegemoet treedt.

    Sinds 1980 is Boy Edgarprijs-winnaar Rein de Graaff altijd bezig overzeese tournees te regelen met Amerikaanse jazzmusici. Hij heeft daarmee een internationale reputatie opgebouwd. Met zijn trio – bassist Marius Beets en drummer Eric Ineke – en special guest Ack van Rooyen, de aartsvader van de Nederlandse moderne jazztrompet, belooft het een bijzondere serie jazzconcerten te worden.

    Klik hier voor een concertoverzicht.

    (Jacques Los, 26.1.06) - [print] - [naar boven]





    Interview Joshua Redman

    Het is niet zo gek dat tenorsaxofonist Joshua Redman vaak is weggezet als de 'poster-boy' van de jazz. Met zijn lange, atletische lijf en de mooie kop met daarin een paar prachtige helblauwe ogen, zou de Amerikaan zo kunnen figureren in een reclamespot van een sportmerk. "Ik ben gek op sport, maar nog gekker van muziek. Als ik één dag mijn saxofoon niet kan aanraken, slaap ik 's nachts niet."

    In een Londens hotel had Jean-Paul Heck een interview met de zoon van avant-garde tenorsaxofonist Dewey Redman. Klik op bovenstaande button om het te lezen.

    (Maarten van de Ven, 25.1.06) - [print] - [naar boven]





    Zapp String Quartet - 'Passaggio' (LopLop, 2005) ****

    We moeten ze koesteren, want ze zijn zeldzaam: strijkkwartetten zoals Zapp, die zich bewegen in het veld van de geïmproviseerde muziek. Voor deze cd heeft men een aantal bevriende musici gevraagd maatwerk voor dit kwartet te schrijven. Arend Niks, Ernst Reijseger, Martin Fondse, Guus Janssen en anderen, maar ook Zappers Oene van Geel en Jasper LeClerq tekenden voor de composities op deze cd; wie deze heren kent weet waartoe zij in staat zijn. Naast het aandeel gecomponeerde muziek is er ook ruimte voor improvisaties.

    Zoals bovenstaande opsomming van namen al doet vermoeden is er veel diversiteit te genieten. Bindmiddel blijft natuurlijk de homogene Zapp-sound van Oene van Geel (alt-viool), Jasper LeClerq en Friedmar Hitzer (viool) en Emile Visser (cello) met hun aan-sprekende, speelse en enthousiaste spel. Complexe composities of ritmes blijven trans-parant en toegankelijk en ook de humor in hun interactieve spel is nooit ver weg. Dit strijkkwartet moet - zoals in het verleden ook het vermaarde Kronos strijkkwartet al presteerde - in staat worden geacht nieuw publiek aan te boren en te winnen voor het jazzidioom en misschien ook wel vice versa. Want ware schoonheid laat zich niet etiket-teren of in hokjes stoppen. Klassiek, jazz, wereldmuziek en wat er nog allemaal aan classificaties in het verschiet liggen, alles wordt lariekoek op het moment dat muziek je raakt. Daar gaat het tenslotte om en daarvan is hier sprake.

    Onlangs speelde Zapp dit repertoire
    live in het Bergen op Zoomse jazzcafé Pol's Place For Jazz, waar het publiek waar kreeg voor hun gratis entree. Een sprankelend concert met zichtbaar speelplezier, steeds spannend en met veel alerte interacties. Zeldzame momenten die alleen tijdens live-optredens plaatsvinden, zoals een gesprongen snaar van LeClerq in het titelstuk 'Passaggio' (een weemoedige compositie van Reijseger), waarvan de reparatie ervan gereed was zodat hij in de fade-out nog net de slotnoot haalde, alsof het een perfect getimede act betrof! Of het programmastuk 'Compa Nanzi' (Antilliaans) of 'B’Anansi' (Surinaams) van Randal Corsen, dat verhaalt over de slimme, brutale spin en zijn kattenkwaad, uit een Antilliaans verhaal, met een grappige scat. En 'La Garçonne', een compositie van bassist Daniel Lehmann, waarin deze blijk geeft van zijn waardering voor Shostakovich. Diens aangrijpende strijkkwartetten staan op mijn cd-lijstje 'klassiek' voor dat denkbeeldige onbewoonde eiland.

    Vanwege de toekenning van de prestigieuze Kersjesprijs aan dit bijzondere strijkkwartet is er de komende tijd vast gelegenheid om hen met het repertoire van 'Passaggio' te beluisteren.

    Meer weten?
  • De website van Zapp Strijkkwartet.
  • De Take Tens van Oene van Geel, Emile Visser en Jasper le Clercq.
  • De concertagenda van deze website.

    (Cees van de Ven, 24.1.06) - [print] - [naar boven]



    Eric Vloeimans improviseert in 'De wereld draait door'

    Afgelopen woensdag was trompettist Eric Vloeimans te gast bij het VARA-televisie-programma 'De wereld draait door'. Matthijs van Nieuwkerk nodigde Vloeimans uit in de huid te kruipen van de grootste jazz-trompettisten Miles Davis en Chet Baker. Met zangeres Tasha's World en een vingerknippend publiek improviseerde Vloeimans op 'Summertime'. Het programma is nog
    online beschikbaar. Om direct het interview te zien, spoel je door naar 26'00 minuten.

    (Erno Mijland, 24.1.06) - [print] - [naar boven]





    De (Happy) Music Machine van Lucas van Merwijk loopt gesmeerd!
    vrijdag 13 januari 2006, Kraaij & Balder, Eindhoven

    Marc Bischoff (piano), Mick Paauwe (babybas) en señor Lucas van Merwijk (drums) zijn allen gepokt en gemazeld in het latinjazzidioom. De vraag was hoe het zou uitpakken met trombonist Ilja Reijngoud in dit gezelschap. Welnu, er was niet veel tijd voor nodig om te concluderen dat dit een zonovergoten latinjazz-avond zou gaan worden. De alom ge-prezen Van Merwijk beheerst dit gebied als geen ander. In de gerenommeerde Cubop City Big Band en Drumix! levert hij steeds het bewijs van zijn unieke kwaliteiten.

    Lucas van Merwijk heeft de clave in zijn systeem geworteld als jazzers de afterbeat. Hij speelde energiek syncopisch, terwijl hij met zijn linkervoet uiterst strak de clave liet doorlopen op zijn koebel, waarbij hij niet onderdeed voor dé specialist in dezen Horacio 'El Negro' Hernandez. Maar ook in de rustige stukken bleef Van Merwijk heer en meester met verfijnd en swingend drumwerk.

    Ilja Reijngoud kennen we van zijn razend knap en trefzeker spel en zijn grote bagage aan technische vaardigheden. In 'Viejo Añejado' liet hij ook zijn lyrische kant zien. Soms zou-den zijn improvisaties aan zeggingkracht winnen met wat minder virtuositeit en grotere bogen, maar desondanks bleef er genoeg te genieten in zijn spel en behoort hij terecht tot de Nederlandse top op zijn instrument.

    Mick Paauwe wist met haar babybas zeer volwassen partij te geven! Hoe heftig, complex of tegendraads de ritmische escapades van Van Merwijk ook waren, Paauwe en pianist Bischoff bleven onverstoord de montuno spelen. En op de momenten dat de piano er de brui aan gaf en zijn eigen ritmische uitstapjes maakte, liet de bassiste glimlachend en geruststellend het geheel doorgrooven. Bishoff liet in zijn spel zijn affiniteit met Chucho Valdes doorklinken. Bijzonder waren zijn virtuoze passages waarbij zijn linker- en rechter-hand razendsnelle percussieve guajeos (melodisch-ritmische patronen) speelden en waarop hij harmonisch varieerde zonder de draad kwijt te raken.

    Het talrijke publiek was unaniem in hun waardering voor Van Merwijks Music Machine en gaf daar ook veelvuldig blijk van. Klik hier voor een fotoverslag van dit concert.

    Met dank aan Jaap van der Voet.

    Meer weten?
  • De website van Lucas van Merwijk.
  • De website van Ilja Reijngoud.
  • Klik hier voor recensies van Van Merwijk cd's.

    (Cees van de Ven, 24.1.06) - [print] - [naar boven]



    Van den Hoek weg als directeur bij North Sea Jazz

    Theo van den Hoek stopt per 1 maart als directeur van North Sea Jazz. Dat heeft impresariaat Mojo laten weten. Jan Willem Luyken, het hoofd marketing & communicatie bij Mojo Concerts, volgt Van den Hoek op.

    Van den Hoek blijft verbonden aan North Sea Jazz als adviseur voor de internationale projecten en bij de omstreden verhuizing van het festival van Den Haag naar Rotterdam. Maar verder vindt hij het welletjes.

    Van den Hoek was sinds 1977 bij het festival betrokken. In 1993 werd hij directeur. "Het was uiteraard geen makkelijke beslissing, maar door nu al een stap terug te doen geef ik het North Sea Jazz-team volop de ruimte om de toekomstige koers van het festival te bepalen en verder uit te werken", zegt hij over zijn vertrek.

    Bron: De Volkskrant

    (Erno Mijland, 24.1.06) - [print] - [naar boven]



    Eredoctoraat voor Ornette Coleman

    De invloedrijke vernieuwende saxofonist/componist Ornette Coleman heeft op 17 januari een eredoctoraat verkregen aan de Berklee College of Music. Bij de uitreiking van het eredoctoraat grapte de 75-jarige Coleman op de vraag hoe het voelde een doctor te zijn: "I need a doctor."

    Coleman is nog altijd actief bezig met muziek. Hij schrijft aan een derde boek over muziek-theorie en hoopt in het voorjaar een nieuw album uit te brengen: 'Live At Carnegie Hall, 2003'.

    Meer informatie
  • Uitgebreide informatie over Ornette Coleman vind je op All Music Guide.

    (Erno Mijland, 24.1.06) - [print] - [naar boven]





    Camut Band tourt langs Nederlandse theaters

    Wat gebeurt er wanneer je flamenco met Zuid-Afrikaanse ritmen verbindt en soepele tap met strenge Ierse danspatronen? De Camut Band bewijst dat het resultaat geen rommeltje hoeft te zijn, maar integendeel een vurige cocktail kan opleveren. Deze weken trekken de vijf Spaanse tap-tovenaars langs de Nederlandse theaters. Een bijdrage van Eddy Determeyer. Lees
    hier verder...

    (Erno Mijland, 21.1.06) - [print] - [naar boven]





    Belgisch-Nederlandse kwintet verzandt in ondoordringbare klankkluwen
    Futhark, maandag 16 januari 2006, Wilhelmina, Eindhoven

    Dromerig, contemplatief, delirisch… het waren woorden die opkwamen bij het optreden van het Belgisch-Nederlandse kwintet Futhark rond drummer Teun Verbruggen, maandag in Eindhoven. Helaas, de vijf muzikanten, toch stuk voor stuk gedreven en virtuose vaklieden, wisten niet helemaal te overtuigen.

    Wellicht lag het aan de overkill aan elektronica, waar de groep zich van bediende. Vele dozijnen kabeltjes en stekkertjes, kastjes, pedaaltjes en effectapparaten gaven het podium een rommelig aanzicht. Ook in de muziek leidde het tot een ondoorzichtige kluwen, maar dan van klanken. De veel te luid afgestelde Fender Rhodes van Jozef Dumoulin drukte daarbij andere geluiden soms bijna helemaal weg. Het instrument klonk alsof het net van tevoren een litertje rum naar binnen had gewerkt om vervolgens onder water een onsamenhangend verhaal te vertellen. Alleen met de opperste concentratie kon het publiek horen dat er wel degelijk boeiende akkoorden en melodieën werden gespeeld.

    Met de helft aan apparatuur had het wellicht allemaal wat transparanter geklonken. Dan was bijvoorbeeld het werk van gitarist Raphael Vanolie beter tot zijn recht gekomen. Rietblazer Tobias Klein en bassist Mark Haanstra (die bassist Gulli Gudmundson wegens ziekte verving) bleven nog wel overeind. Klein refereerde regelmatig naar traditionelere vormen van jazz, zonder de aansluiting met de band te verliezen. Knap. En Haanstra paste met zijn altijd ronde geluid perfect in deze setting. Verbruggen (geboren in 1975) liet horen al over een breed palet aan klankkleuren te beschikken, waarmee hij subtiel varieerde. De dynamiek is er, maar een eigen smoel ontbreekt nog.

    De band, vernoemd naar een oud-Scandinavisch alfabet, was het sterkst in de nummers waarin naar een climax werd toegewerkt. Dan werd het publiek meegezogen in een droom met een open einde, waarin nog alles kon gebeuren. Die opbouw gaf de nodige spanning, waar in andere nummers lang uitgesponnen thema's er niet in slaagden de aandacht vast te houden. In de tweede set speelde Futhark werk van onder andere Keith Jarrett, David Bowie en Ornette Coleman. Van laatstgenoemde werd 'Beauty Is A Rare Thing' uitgevoerd. En zo is het maar net.

    Klik hier voor een fotoverslag van dit concert.

    Deze recensie verscheen eerder in Eindhovens Dagblad.

    (Erno Mijland, 19.1.06) - [print] - [naar boven]





    Ronald Douglas wint Jazz Vocal Competition

    De afgelopen maanden kon iedere liefhebber van vocale jazz zijn of haar stem uitbrengen op 150 vocalisten, hoofdzakelijk uit de Verenigde Staten, maar ook uit Polen, Japan, Nieuw-Zeeland en dus ook Nederland. Daarnaast was er een jury bestaande uit onder anderen Kevin Mahoganny en Michelle Walker. Uiteindelijk bleven er 8 finalisten over.

    Woensdag 11 januari werd Ronald Douglas als winnaar gekozen. Als gevolg van zijn uitverkiezing zal Douglas op 17 februari aanstaande optreden op het East Coast Jazzfestival in Washington. Van dit optreden wordt een cd gemaakt.

    Meer weten?
  • De website van de Jazz Vocal Competition.
  • De website van Ronald Douglas.
  • Onze recensie van Ronald Douglas' cd 'Lotus Blossom'.

    (Cees van de Ven, 19.1.06) - [print] - [naar boven]





    Travelling Light Piano Trio - 'Terra Firma' (TryTone, 2005)

    Vreemd beeld, als je het cd-boekje openklapt en drie pianisten naast elkaar gezeten, op de rug gezien aan het werk ziet. Toch is dit plaatje hét wezen van deze bijzondere cd, omdat de twaalf stukken worden vertolkt door drie pianisten: Albert van Veenendaal, Niko Langenhuijsen en Jozef Dumoulin. Ze vullen respectievelijk het linker stereokanaal, het middelste en het rechter.

    Er is duidelijk te horen hoe je ook met piano's ver kunt gaan in vrije improvisaties. Daar moet je dan wel het juiste thematische materiaal voor hebben, maar dat is met zo'n uiteenlopend werk als dat van Van Veenendaal, Langenhuijsen, Hasebos, Tsilogiannis, Dumoulin, Wieringa en Oene van Geel, ruim voorhanden. De laatste is overigens violist
    en dat hoor je in zijn compositorische aanpak op deze cd zeker terug.

    Maar wat vooral beklijft is het groepsgeluid van de uitvoerenden. Hoewel het individua-lisme hoogtij viert, is het verrassend te horen hoe de zoektocht naar een gemeenschap-pelijk geluid zulk prachtig resultaat opleverde. Individualisme en samenspraak, het lijken twee tegengestelden. Niet dus bij dit Travelling Light Piano Trio.

    Deze recensie verscheen eerder in het Brabants Dagblad.

    (Rinus van der Heijden, 19.1.06) - [print] - [naar boven]





    Young VIPS-tournee van start gegaan

    Vorige week donderdag is 'Young Vips on Tour' van start gegaan: een reizend dubbel-programma met talentvolle jonge Nederlandse jazzmusici en -groepen.

    Op uitnodiging van de programmeurs van de Vereniging van Jazz en Improvisatiemuziek Podia (VIP) treedt altsaxofonist Miguel Boelens (foto) aan met het Miguel Boelens Kwintet, dat verder bestaat uit Dion Nijland op bas, Makki van Engelen op drums, Anton Goudsmit op gitaar en Mete Erker op tenorsaxofoon. De andere helft van het programma wordt verzorgd door het trio Robinson, Freitag & Caruso, winnaars van de Dutch Jazz Competition 2005. Achter deze naam schuilen de pianist Christoph Mac-Carty, bassist Uli Wentzlaff en slagwerker Yonga Sun. Een volledig overzicht van de optredens in het kader van de tournee vind je in onze concertagenda en op Young Vips.nl.

    (Erno Mijland, 18.1.06) - [print] - [naar boven]





    Interview Eric Vloeimans

    Vers van de pers: de nieuwe cd 'Summersault' van Fugimundi, het trio van Eric Vloeimans met gitarist Anton Goudsmit en pianist Harmen Fraanje. De trompettist zegt daarover: "Uiteindelijk kom ik uit op de musici zelf, en niet per se het instrument dat ze bespelen. Ook als Harmen accordeon had gespeeld en geen piano, had ik graag met hem gewerkt. Gitaar en piano kunnen elkaar gruwelijk in de weg zitten, maar de mensen die ik koos voor Fugimundi kunnen daar erg goed mee omgaan."

    Remco Takken had voor het online muziekblad KindaMuzik een interview met Vloeimans. Lees het hier.

    (Cees van de Ven, 18.1.06) - [print] - [naar boven]





    Nieuwe start voor De Toonzaal

    Het in een voormalige synagoge gevestigde centrum voor kleinschalige muziek De Toon-zaal in Den Bosch is weer open! Kennelijk is de financiële situatie, die eerder dit jaar nog zo rampzalig oogde, weer wat verbeterd, want er is weer een volwaardig, veelbelovend programma met klassieke en hedendaagse kamermuziek en jazz op poten gezet. Zo doen in februari Fugimundi en Bik Bent Braam deze fraaie locatie aan. De doorstart wordt komende vrijdag luister bijgezet met een dubbelconcert van Oene van Geel en Jeroen van Vliet, waarin alle uitersten van ritmiek, dynamiek en toonsoort door deze violist en pianist worden verkend.

    Meer weten?
  • Klik hier voor het programma van De Toonzaal.
  • Bekijk hier een slideshow van foto's van Toonzaalconcerten.

    (Maarten van de Ven, 18.1.06) - [print] - [naar boven]



    Prestige-oprichter Bob Weinstock overleden

    Bob Weinstock, oprichter van het Prestige jazzlabel, is op zaterdag 14 januari op 77-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van suikerziekte. Weinstock richtte in 1949 het label op en leidde het meer dan twintig jaar. Hij was er ook actief als producer.

    Weinstock organiseerde bij voorkeur sessies waarbij gemusiceerd werd zonder voorbe-reidingen. Hij nam platen op met onder anderen John Coltrane, Sonny Rollins, Eric Dolphy, Coleman Hawkins, Miles Davis en het Modern Jazz Quartet. Zelf speelde hij geen instru-ment en kon geen noten lezen.

    In 1972 verkocht Weinstock zijn label aan Fantasy Records, dat op haar beurt in 2004 werd overgenomen door de Concord Music Group.

    Bron: New York Times

    (Erno Mijland, 17.1.06) - [print] - [naar boven]





    Europese tournee Marty Ehrlich

    Op 20 januari start de Europese tournee van het kwartet van de Amerikaanse rietblazer Marty Ehrlich. Ook Nederland staat op het tourschema. Multi-instrumentalist (klarinet, saxofoon en fluit) Ehrlich behoort tot één van de meest belangrijke muzikanten van de hedendaagse Amerikaanse jazzscene.

    Het kwartet dat Ehrlich meeneemt liegt er niet om. Pianist James Weidman speelde bij Steve Coleman, Max Roach en Archie Shepp. Bassist Brad Jones kennen we van Ornette Coleman . Een verrassende keuze is de tamelijk onbekende vrouwelijke drummer Allison Miller. Wellicht zal het materiaal van Ehrlichs nieuwste cd 'News On The Rail' (Palmetto) het uitgangspunt zijn voor een toegankelijk muzikaal avontuur.

    Klik
    hier voor een biografie van Marty Ehrlich.

    Concerten:
    21 januari - SJU Jazzpodium, Utrecht
    22 januari - Grandtheater, Groningen
    2 februari - Bimhuis, Amsterdam

    (Jacques Los, 17.1.06) - [print] - [naar boven]





    VPRO/Boy Edgar Prijs 2006 voor Benjamin Herman

    De VPRO/Boy Edgar Prijs 2006 - bestaande uit een plastiek van Jan Wolkers en een geld-bedrag van € 12.500 - is toegekend aan altsaxofonist, componist en bandleider Benjamin Herman. Dat werd vandaag bekend gemaakt. Op woensdag 26 april krijgt Herman de prijs uitgereikt tijdens een feestelijk programma in het Bimhuis in Amsterdam. Later in het jaar volgt nog een landelijke tournee.

    De jury spreekt in haar rapport van een 'voorbeeldig jazzmuzikant: open, nieuwsgierig, energiek en geëngageerd', een 'nimmer aflatende drive, een zeer goede techniek en een prachtige toon' en vindt 'zijn muzikale en artistieke inzet altijd maximaal.' Ook het feit dat Herman als één van de weinige jazzmusici ook buiten het jazzpubliek bewondering weet te oogsten, wordt door de jury erg gewaardeerd.

    De jury bestond dit jaar uit: Jeroen Jesse (directeur Impresariaat Uit de Kunst), Michelle Kuijpers (programmeur North Sea Jazz Festival), Jan Luyben (programmeur Plusetage, Baarle-Nassau), Cees Schrama (jazzpromotor) en Bert Vuijsje (jazzjournalist).

    De toekenning van de VPRO/Boy Edgar Prijs 2006 vindt plaats onder auspiciën van de VPRO, het Nederlands Jazz Archief, de Dutch Jazz Connection en De Nederlandse Jazz-dienst.

    Meer weten?
  • Uitgebreide informatie over de VPRO/Boy Edgar Prijs is te vinden op deze website.
  • Meer informatie over Benjamin Herman vind je hier.
  • Lees hier een interview met Herman uit 2004 (door Remco Takken).

    (Erno Mijland, 16.1.06) - [print] - [naar boven]





    Tenorfeest in het Bimhuis
    Joe Lovano & Hank Jones, maandag 9 januari 2006, Bimhuis, Amsterdam

    In het propvolle Bimhuis concerteerden maandagavond twee zeer prominente Ameri-kaanse muzikanten. Tenor- en sopraansaxofonist en – na het wegvallen van bijna alle jazzgiganten van weleer – één van de huidige saxgrootheden Joe Lovano en pianist Hank Jones, een levende legende.

    Een nogal bizar, maar tevens intrigerend duo, gelet op het verschil in muzikale conceptie. Hank Jones spelend vanuit de vroegere traditie, zeer elegant, met een licht toucher en swingende, meanderende, traditionele improvisaties en in de geest van illustere voor-gangers als Earl Hines, Teddy Wilson en Johnny Guarnieri. Daarentegen de modernist Lovano: moderne hedendaagse complexe lijnen blazend en daarbij zowel in het lage als hoge register een soepel sonoor geluid producerend. Ondanks de verschillen in interpre-tatie was er ontegenzeggelijk een adequate en versterkende en op wederzijds respect gebaseerde samenwerking. Vooral door het verfijnde akkoordenwerk van Hank Jones was er in veel nummers een hoog synergiegehalte. Op deze basis toonde Lovano met vloeiende en innovatieve improvisaties zijn meesterschap.

    Het repertoire was een mix van moderne jazz evergreens van Monk, Nelson en Mingus, en eigen composities van zowel Jones als Lovano. Wel charmant, doch beslist niet wereldschokkend, was het louter solo optreden van Hank Jones na de pauze. Het had wel heel erg veel weg van een gesublimeerd piano cocktailpartijtje. De door hem ge-speelde liedjes kwamen voort uit een grijs en musical verleden, zoals 'Oh, What A Beautiful Morning' en 'Don’t Blame Me'. Van een andere orde was het solo-item van Lovano, die, met behulp van gongs, een indrukwekkende avant-garde gerichte impro-visatie speelde. Ook in de duostukken zijn Lovano's soli van uitzonderlijke kwaliteit en kent hij geen technische obstakels, of het nu gaat om up-tempo bebop stukken of ballads als 'Monk’s Mood' en 'I’m All For You' of de blues. Zijn melodische improvisatie lijnen zijn uiterst origineel en zeer inventief.

    Het concert was totaal akoestisch. Een verademing... en een ademloos luisterend publiek. Het Bimhuis grossiert in succesvolle concerten. Dit was er één van.

    Klik hier voor een fotoverslag van dit concert.

    Aanstaande zondagochtend is dit opmerkelijke duo te zien bij het VPRO-televisie-programma Vrije Geluiden (11.00 - 12.00 uur, Nederland 3).

    (Jacques Los, 13.1.06) - [print] - [naar boven]





    Buzz Bros Band - 'The Same New Story' (Turtle Records, 2005) DVD ****

    Het gebeurt niet zo vaak dat je na het zien en beluisteren van een dvd de lust hebt om hem onmiddellijk te herstarten. Toch gebeurde dat bij deze uitstekende en intrigerende dvd van de Buzz Bross Band met elektrische- en akoestische jazz. Deze live registratie van Marnix Busstra's milde fusionband met hem zelf op gitaren, elektrische sitar en bouzouki, Berthil Busstra (Fender Rhodes, keyboards), René Dissel (bas) en Chris Strik (drums) werd in 2005 opgenomen in De Fabriek in Utrecht. Een locatie met een sfeertje dat wonderwel past bij de muziek.

    Groovy, stevig, funky en dynamisch, dan weer verstild, dromerig en sferisch. Er is een grote mate van interactie, democratie en eensgezindheid, en geen individueel muzikaal winstbejag of egocentrisch gedrag. Het hele programma voltrekt zich door perfect team-work binnen een open en relaxed muzikaal kader. Bij tijd en wijle ook heftig, maar men vliegt geen enkel moment uit de bocht. Saai? Integendeel, er gebeurt voldoende om blijvend te boeien.

    Naast de melodische composities en improvisaties van Marnix Busstra plaatst broer Berthil smaakvol spel op zijn synthesizers en de Fender Rhodes. Hij maakt iedere keer weer de juiste keuzes uit het toch zo verleidelijke grote aanbod aan klankmogelijkheden, legt zichzelf beperkingen op, maar is toch in staat tot maximale expressie in dienst van het collectief. René Dissel toont zich een attent en alert bassist met grote oren voor interactief spel.

    Chris Strik is een verhaal apart. Op deze opname horen we hem nu zonder sticks, uitsluitend met brushes. Voor iedere geïnteresseerde slagwerker is het gadeslaan en analyseren van zijn linkerhandtechniek al tijdrovend. Kijk en luister maar eens naar 'Well Done' om dat te constateren. Well done, Chris! Hij zorgt met zijn zichtbare gedrevenheid en mimische kwaliteiten ook voor de ogenlust.

    Mooie momenten zijn er te over. Het duet van Busstra en Dissel in 'Peaceful Daydream', 'Buzz Battle' en de titelsong 'The Same New Story' van de beide Busstra's. Gloedvolle zeggingskracht met een minimum aan noten. Met een prachtige uitvoering van 'Castle In The Air', met de leider op zijn Irish bouzouki, besluit men het concert. Deze dvd verdient het om op grote schaal gehoord en gezien te worden. Het is wederom een toonbeeld van wat Nederlandse jazz te bieden heeft.

    (Cees van de Ven, 11.1.06) - [print] - [naar boven]



    Glenn Corneille

    Posthuum solo-album Glenn Corneille

    Afgelopen weekend is in Venlo een posthuum album gepresenteerd van de deze zomer verongelukte pianist Glenn Corneille. De cd 'Piano' bevat twaalf solostukken: eigen songs en interpretaties van bekende liedjes als 'A Thousand Miles' (Vanessa Carlton), 'Trouble'
    (Coldplay), 'Voir Un Ami Pleurer' (Jacques Brel) en 'Moody’s Mood' (James Moody). Op deze laatste track wordt de pianist begeleid door zangeres Marlayne.

    Initiatiefnemer voor het uitgeven van de cd is de Stichting Glenn Corneille. De opbrengst van het album komt ten goede aan een studiefonds voor zijn zoontjes.

    Meer weten?
  • Het bericht op Draai om je oren over het overlijden van Corneille.
  • De website van Promusic Records.

    (Erno Mijland, 8.1.06) - [print] - [naar boven]



    New Cool Collective doet herexamen

    Of ze hun middelbare school netjes afgemaakt hebben, die jongens van de New Cool Collective? We kunnen het aanstaande donderdag te weten komen bij een aflevering van het spelprogramma Herexamen (VARA, NL3, 21.10 uur). Willem Friede, Anton Goudsmit en Benjamin Herman nemen dan namens de band plaats in de herexamenbankjes.

    De New Cool Collective Big Band staat overigens op zaterdag 14 januari op het Noorder-slag festival in Groningen. Aanvang 21.15 uur.

    (Erno Mijland, 7.1.06) - [print] - [naar boven]



    Nguyên Lê (foto: Cees van de Ven)

    Mystiek en adembenemend concert van Nguyên Lê op slotavond Paranoia
    Stranger Than Paranoia, donderdag 29 december 2005, Paradox, Tilburg

    Er is een land, dat ooit werd vernietigd door een oorlogszuchtige natie die Verenigde Staten heet. Zo'n vijfendertig jaar geleden begonnen verlichte Amerikanen zich het lot van dat land, Vietnam, aan te trekken. Gitarist/zanger Jimi Hendrix was een van hen. Zijn 'Machine Gun' ('Let your bullets fly like rain') was en is een keiharde aanklacht tegen de genocide van zijn landgenoten in Zuidoost-Azië. Na de oorlog krabbelde Vietnam op en baarde nieuwe zonen.

    Een van hen is Nguyên Lê, die op de laatste dag van het festival Stranger Than Paranoia in Tilburg het muzikale erfgoed van Hendrix, ongewilde zoon van de vroegere aartsvijand, kwam doorgeven. En daarmee een nieuwe pijler sloeg onder de kosmische brug die alle volkeren omspant en muziek heet. Het concert van Nguyên Lê's Sextet Dragonfly was een transcedente gebeurtenis. De gitarist speelde traditionele Vietnamese muziek, door hemzelf naar deze tijd gearrangeerd. Oud en nieuw liepen daarbij volstrekt logisch door-een. Zangeres Huong Thanh, afstammelinge van een Vietnamese dynastie van zangers, bracht met haar hoge stem authentieke elementen in, basgitarist Michel Alibo uit Mada-gascar legde lome accenten en percussionist François Verly was steun en toeverlaat van de vingervlugge magiër die Lê op elektrische gitaar is. Een mystiek, adembenemend concert, wellicht het beste van het festival.

    Vóór Dragonfly trad slagwerker Pierre Courbois aan met zijn 5/4 Sextet. Alle eigen stukken waren gezet in vijfkwartsmaat. Het publiek zal het niet altijd hebben onder-scheiden, wel dat de pensioengerechtigde Courbois nog altijd een van de inventiefste slagwerkers van West-Europa is. Zijn band zette gedegen improvisatiemuziek neer, wortelend in de hardbop, maar met een onmiskenbare eigen signatuur.

    Stranger Than Paranoia 2005 werd vooral gedragen door buitenlandse groepen. Dat gaat volgend jaar ook gebeuren. Programmeur en mede-organisator Paul van Kemenade, wil 'muziek uit de buurt' laten horen. Die buurt is bij hem Europa. "Daar wil ik musici vandaan halen, want we kennen nog zo weinig", vat hij samen. Volgend jaar gaan Van Kemenade en het Amsterdamse Bimhuis gezamenlijk programmeren, waarmee een nog bredere presentatie mogelijk wordt. Verder gaat Stranger Than Paranoia on the road toeren, om het unieke Tilburgse festival in het land verder uit te dragen.

    Klik hier voor een fotoverslag van dit concert.

    Deze recensie verscheen eerder in het Brabants Dagblad.

    (Rinus van der Heijden, 7.1.06) - [print] - [naar boven]





    Muziek van Boyd Raeburn & Mary Lou Williams herleeft bij Dutch Jazz Orchestra

    De specialiteit van het Dutch Jazz Orchestra is het doen herleven van waardevol, soms vergeten bigband-materiaal. Zo stond op vrijdag 16 december jl. het repertoire van de excentrieke bandleider Boyd Raeburn en pianist/arrangeur/componist Mary Lou Williams in de schijnwerpers tijdens een concert in de Dr. Anton Philipszaal, Den Haag. Cees van de Ven was ter plekke en doet in woord en beeld verslag. "Leider John Ruocco ziet af van bombastisch spierballenvertoon, maar zoekt het in subtiele schakeringen, mooie klank-tinten en afgewogen samenspel. Hetgeen fraaie vergezichten opleverde."

    Klik
    hier voor het hele artikel. De fotopagina van dit concert kunt u hier bekijken.

    (Maarten van de Ven, 5.1.06) - [print] - [naar boven]





    Jasper van 't Hof in De Tor

    Morgenavond, vrijdag 6 januari, in Jazzpodium De Tor: een optreden van het Jasper van 't Hof Kwartet, dat behalve de leider/pianist bestaat uit: Ilja Reingoudt (trombone), Eric van der Westen (bas) en Marcel Serierse (drums).

    Eigenlijk zou iedere jazzliefhebber in Enschede apetrots moeten zijn op het feit dat Jasper van 't Hofs wieg in Enschede stond. In het buitenland is hij vele malen beroemder is dan in Nederland. Maar ja, een profeet wordt nu eenmaal nimmer geëerd in zijn eigen stad. En een jazzprofeet is Van 't Hof! Altijd op zoek naar vernieuwing en nieuwe wegen in de jazz. Zo richtte hij met Toto Blanke de groep Association P.C. op, vormde hij met Philip Catherine, Charlie Mariano en Aldo Romano de legendarische groep Pork Pie en was hij samen met Triluk Gurtu de oprichter van de groep Pili Pili. Hij kreeg internationaal veel erkenning voor zijn werk, blijkens zijn Edison, Bird Award en Down Beat Award.

    De jury van de Bird Award noemde Van 't Hof "a cosmopolitan jazz piano player who has an unequalled style of playing his instrument. His playing is characterized to some extent by a romantic point of view in the jazz-idiom, but he is not frustrated by any obstacles. He is a highly talented person and a very impressive musician."

    Het concert begint om 21.30 uur. Jazzpodium De Tor, Walstraat 21, Enschede.

    Meer weten?
  • De website van Jasper van 't Hof.

    (Maarten van de Ven, 5.1.06) - [print] - [naar boven]





    Interview Eric van der Westen

    "Op het ogenblik ben ik uitgekeken op de vorm in de jazzmuziek. Het is zo'n beetje thema-solo-solo-solo-solo-thema en dat is het dan. Het thema is dan de aanleiding tot de improvisatie. Als je dan de vijfde solist hebt, is het thema dan wel relevant en heeft het nog ergens mee te maken?! Waarom zou je dan nog het thema als basis voor de improvisatie gebruiken? Dan vind ik het interessanter dat de improvisator over iets anders improviseert. Dat klinkt misschien wel heel vrijblijvend, maar dat is het niet. Free jazz is geen vrijblijvende muziek. Als het gespeeld wordt door goede muzikanten is het geenszins vrijblijvend. Vrijblijvende muziek is dodelijk."

    Bassist/componist Eric van der Westen in gesprek met Jacques Los. Lees het
    hier.

    (Maarten van de Ven, 4.1.06) - [print] - [naar boven]





    Van der Westens Quadrant Extended brengt enerverende melting pot
    vrijdag 2 december, Paradox, Tilburg

    Bassist en componist Eric van der Westen bracht met een uitgebreide versie van zijn groep Quadrant deze avond de première van de suite 'The World Over', die in twee ge-deelten werd gespeeld. De groep kende een verfrissende instrumentatie: Kristina Fuchs en Monica Akihari (stemmen), Angelo Verploegen (trompet/bugel), Hans Sparla (trombone), Mete Erker tenorsax/sopraansax/muzette), Miguel Boelens (altsax), Wiboud Burkens (keyboards), Aron Raams (gitaar), Hans Timmermans (beats), Olivier Nijs (sound design), Thorsten Grau (drums) en Eric van der Westen (bas).

    Van der Westen is erin geslaagd om in zijn composities de spanningsboog gedurende de twee aaneengesloten stukken vast te houden en wist de soms behoorlijk complexe arrangementen niet als zodanig te laten klinken. Wat voor een componist een heel knappe prestatie is. Alle solisten waren van een behoorlijk hoog niveau, waarbij ook de twee invallers Boelens en Burkens zich prima manifesteerden. Van der Westen verwerkte in zijn composities de meest gevarieerde overgangen; van subtiele gezongen zanglijnen met soms oosterse klankkleuren tot zeer funky en jazzy klinkende stukken met stevige beats. De ritmesectie speelde hierbij een belangrijke rol, waarbij vooral Van der Westen zelf met zijn stevig klinkende baslijnen en de drummer Thorsten Grau een goede bijdrage leverden. Laatstgenoemde stelde zich bescheiden op en was daardoor onopvallend goed aanwezig.

    De elektronica speelde bij dit concert een belangrijke rol in het geheel. Programmer Hans Timmermans zorgde voor tapijten van stevige, maar soms ook subtiel klinkende beats. Ter plekke werd er gesampled door sound designer Olivier Nijs. Deze samples liet hij knap verweven klinken in het geheel maar ook tijdens de solo's van de blazers, wat een enkele keer ietwat storend overkwam, maar de musici ook stimuleerde; soms soleerden zij over eerdere flarden uit hun eigen solo! Nijs' geluidsmix was van een niet te onderschatten waarde. Zo weerklonken soms stemmen van bekende politici, zoals George Bush. Zijn citaat "on behalf of world peace and safety" kon in deze muzikale context haast niet treffender en ironisch tegelijkertijd tot uiting komen. Een perfect voorbeeld van hoe elektronica en akoestische instrumentatie samen kunnen gaan!

    Kortom, een geslaagd concert, met zeer mooie en vloeiende overgangen met prachtige afwisseling in dynamiek en klankkleuren, dit alles in een bezetting met een verfrissende instrumentatie en uitstekende solisten. Eric van der Westen verdient een groot compli-ment; onder zijn leiding en door zijn composities werd er een fantastisch geheel ten gehore gebracht. Mocht Charles Mingus in deze tijd leven, dan zou hij waarschijnlijk zeer content zijn geweest wanneer hij 'The World Over' had gecomponeerd. Het is zelfs niet denkbeeldig dat hij die suite in een vergelijkbare setting had gepresenteerd.

    Klik
    hier voor een fotopagina van dit concert. Morgen: een interview met Eric van der Westen.

    (Koen Scherer & Maarten van de Ven, 3.1.06) - [print] - [naar boven]





    Inspirerend spel van nieuwe groep van Eric Vloeimans
    Gatecrash, zaterdag 10 december 2005, SJU Jazzpodium, Utrecht

    Trompettist Eric Vloeimans heeft van het muziekcentrum Vredenburg en het Utrechtse SJU Jazzpodium een carte blanche gekregen om een serie concerten te geven. Dit onder de noemer 'Vloeimans Centraal'. Het tweede concert van deze serie was met zijn nieuwe groep Gatecrash. Er volgen in 2006 nog twee andere concerten in deze serie met een wisselende bezetting: op 21 januari in het muziekcentrum Vredenburg en op 22 april nogmaals in het SJU Jazzpodium.

    Gatecrash is een nieuw project van Vloeimans, waarvoor hij de volgende muzikanten heeft uitgenodigd: Jeroen van Vliet (vleugel en Fender Rhodes), Gulli Gudmundsson (contrabas en basgitaar) en Jasper Van Hulten (drums). Variërend in klankkleur van subtiele oosterse meditatieve en impressionistische klanken tot heftig groovy en jazzrock-achtig swingend waren de meeste composities van de leider zelf, plus enkele van Van Vliet. Vloeimans en Van Vliet kennen elkaar weliswaar al lange tijd (ze zijn beiden opgegroeid in Brabant en hebben hun muzikale roots in de Brabantse jazzscene liggen), toch hebben ze tot op heden nog niet zo heel veel samengewerkt. Dat de inmiddels in Rotterdam gevestigde Vloeimans en de Tilburger Van Vliet nu zijn verenigd in Gatecrash bleek goed uit te pakken deze avond. Niet alleen door de inbreng van hun eigen composities, maar ook doordat ze elkaar konden inspireren met hun spel.

    Opvallend was dat Van Vliet, Gudmundsson en Van Hulten uitstekend op elkaar waren ingespeeld. Vooral Van Hulten en Van Vliet waren sterk in het plaatsen van accenten in hun samenspel, waarbij Gudmundsson met zijn basale bastonen een mooi fundament voor het groepsgeluid neerlegde. Vloeimans genoot hier zelf zichtbaar van; hij liet zich erdoor inspireren en prikkelen in zijn solo's. Het is een sterke kant van de trompettist; telkens weer weet hij de juiste mensen om zich te verzamelen die hem kunnen inspireren. Tege-lijkertijd weet hij ook een sfeer te creëren waarin zijn medemusici tot hun recht komen.

    Vloeimans begon de avond solo met het nummer 'Sare Jahan Se Aacha', een Indian traditional. Onmiddellijk viel de unieke sound van Vloeimans op; zijn formidabele blaas-techniek stelt hij volledig in dienst van de muziek. De meeste stukken liepen vloeiend in elkaar over, varieerden goed in dynamiek, ritmiek en melodische lijnen. De composities van Van Vliet hadden een open karakter, waarbij hij zelf goed soleerde met zijn mooie impres-sionistische spel op de vleugel, zoals in 'Front Door' en 'Signs Of Life'. In zijn energieke compositie 'Hyper' wisselde hij de vleugel met de Fender Rhodes-piano af. Van Vliet is een van de weinige pianisten die alle aspecten van de Fender Rhodes zo goed beheerst. Hij weet er de meest fantastische sounds uit te toveren, van mooie subtiele soundscapes met pompende en zuigende geluiden tot heftig scheurende, sterk percussieve en expres-sieve sounds. Zijn sterke timing komt daarbij naar voren, zoals in het door Vloeimans geschreven 'Dark', een hommage voor de groep Weather Report.

    Ook in een aantal andere composities van Vloeimans kwam deze kwaliteit van Van Vliet naar voren zoals in 'Gatecrash' en 'Speedball' en het met een heftige beat beginnende slotstuk 'Remscheid', waar de leider Vloeimans alles uit de kast haalde in zijn mooi op-gebouwde swingende solo. Deze composities deden terugdenken aan de beroemde plaat 'Bitches Brew' van Miles Davis. 'Speedball' was door Vloeimans gecomponeerd als een soort eerbetoon aan de drummer Jasper van Hulten. Een andere prachtige compostie van Vloeimans was 'Othello'. Van Hulten en Gudmundsson startten de intro als een sterk spelende tandem, waarbij Van Vliet een mooie soundscape inzette op zijn Rhodes, terwijl Vloeimans daar mooie melodische lijnen overheen speelde. Ritmiek en melodie liepen in elkaar over. Ook in dit nummer weer een sterk solerende Van Vliet en Vloeimans. Deze compositie was goed vanwege de veelzijdigheid; ritmiek en melodie als een geheel samen laten komen. Dit maakte het nummer bijzonder boeiend en spannend, wat voor de hele avond gold. Kortom, een heel geslaagd concert van Gatecrash in het SJU Jazzpodium!

    Klik hier voor een fotoverslag van dit concert.

    (Koen Scherer, 3.1.06) - [print] - [naar boven]





    Toppers in het Bimhuis in januari

    Behalve een serie aan te raden concerten van Nederlandse topformaties - waaronder I Compani, Eric Vloeimans' Fugimundi, een dubbelprogramma van Paul van Kemenade, Martin Fondse's Izabel, Bennink/Borstlap/Glerum en Bik Bent Braam - zijn er in het Bimhuis enkele zeer interessante concerten van Amerikaanse prominenten te beluisteren.

    Op 9 en 11 januari concerteren pianist Hank Jones en saxofonist Joe Lovano in het Bim-huis. Lovano, in de jaarlijkse Critics Poll van het toonaangevende Amerikaanse jazztijd-schrift Down Beat onlangs verkozen tot beste tenorsaxofonist van 2005, is in 1952 in Cleveland, Ohio geboren en kreeg zijn muzikale basisopleiding van zijn vader, de tenor-saxofonist Tony 'Big T' Lovano. Na zijn opleiding op de fameuze Berklee College of Music in Boston speelde hij in het begin van zijn professionele carrière met de organisten Lonnie Smith en Jack McDuff. Van 1976 tot 1979 tourde hij met Woody Herman's Thundering Herd. Sindsdien vestigde hij zich in New York City en speelde begin tachtiger jaren in het Mel Lewis Orchestra en in de Paul Motian Band. Vanaf die tijd werd hij een veel gevraagd muzikant. Hij speelde onder meer met Herbie Hancock, Elvin Jones, Charlie Haden, Carla Bley, Lee Konitz, McCoy Tyner en Jim Hall. Met het kwartet van gitarist John Scofield kwam voor Lovano de internationale doorbraak. Vanaf 1991 maakte Lovano onder eigen naam een serie succesvolle platen voor het Blue Note-label.

    In samenwerking met VPRO Radio is er op 22 januari een concert van de groep Drew Gress Seven Black Butterflies. Bassist Drew Gress – op 8 december jl. nog in het Bimhuis met het Claudia Quintet – heeft een imposant 'hofje' om zich heen verzameld: pianist Craig Taborn, drummer Tom Rainey, rietblazer Tim Berne en trompettist Ralph Alessi. Al deze muzikanten behoren tot de prominente hedendaagse – vooral blanke – geïmproviseerde jazzscene. Tim Berne werd gegrepen door de jazz toen hij de plaat 'Dogon A.D.' van altist Julius Hemphil hoorde. In 1974 vestigde Berne zich in New York en nam lessen bij Hemphill. Eind jaren zeventig produceerde hij onder eigen naam vijf albums voor zijn zelf opgerichte label Empire met muzikanten als Ed Schuller, Paul Motian, John Carter en Bill Frisell. Sinds-dien speelt hij met een keur van vooraanstaande musici en maakte hij talloze plaat-opnamen voor uiteenlopende labels. Verder kreeg hij compositieopdrachten voor het Kronos Strijkkwartet en het ROVA Saxofoonkwartet. Het concept van de nieuwe groep van Drew Gress is het verenigen van oerwaarden van de traditie met een open mind bij het verkennen van de vrije ruimte.

    Altist Lee Konitz, de cool-toned saxofonist uit de vijftiger jaren, speelt op 26 januari met het trio van pianist Rein de Graaf en trompettist Ack van Rooyen in het Bimhuis. Konitz heeft inmiddels een enorme staat van dienst achter zich. Hij heeft vooral naam gemaakt met tenorist Warne Marsh als 'lid' van de Lennie Tristano-school, mee te spelen op Miles Davis' 'Birth Of The Cool' en te spelen in het orkest van Stan Kenton (1952-54). De vijftiger jaren cool sound heeft inmiddels plaats gemaakt voor een meer hedendaags hardbop-georiënteerd geluid en idem dito, doch zeer melodieuze, speelwijze. Vanaf eind veertiger jaren tot en met nu is zijn platenoeuvre meer dan indrukwekkend. Op gerenom-meerde labels als Prestige, Verve, Atlantic, Milestone, SteepleChase en Philology zijn opnamen van hem verschenen. Konitz is een groots en verrassend improvisator, die op 'uitgekauwde' songs nieuwe en onverwachte variaties kan spelen.

    (Jacques Los, 2.1.06) - [print] - [naar boven]





    Uitzinnige reacties bij moeiteloze hinkstapsprongen van Alamaailman Vasarat
    Stranger Than Paranoia, woensdag 28 december 2005, Paradox, Tilburg

    De vierde avond van Stranger Than Paranoia in Tilburg was er een van de grote tegen-stellingen, precies zoals het festival beoogt. Tegenstellingen die een divers publiek bedienen, tegenstellingen ook die teleurstellingen in zich kunnen dragen. Dat laatste gold voor Heavy Tuba, waar velen naar hadden uitgekeken, maar dat flopte bij het leven.

    Heavy Tuba is een Oostenrijks/Brits gezelschap, waarin drie tuba's en vier euphoniums en/of trombones de hoofdrol spelen. Met gitaar, basgitaar, toetsen, slagwerk en conga's werd een onevenwichtige balans nagestreefd, die erin resulteerde dat de dertien musici niet verder kwamen dan afgekloven big bandmuziek. Er werd aan één stuk op zekerheid gespeeld: alles was tot in de puntjes gearrangeerd, de orkestleden hielden zich keurig aan hun partijen en stijlen werden net té keurig door elkaar gehusseld. Als je Johann Sebas-tian Bach in een big band wilt inpassen, moet je veel in huis hebben. Anders slaat het zoals hier als een tang op een varken. Jimi Hendrix dan maar? Prima, maar laat dan de clichémolen thuis. De voorspelbare zangeres Doretta Carter sleepte Heavy Tuba nog verder naar de afgrond. Zij is het beste af met verbanning naar het Rijk van de Musicals. Om daarna voor dat prachtige leger koper nieuwe uitingen te bedenken.

    Hora Colora, met als frontvrouw zangeres en violiste Anti von Klewitz, opende de avond. Het betekende een reis door de rijke muziektraditie van de Balkan en een plezierige kennismaking met de behoorlijk Nederlands sprekende zangeres. De Kroatische bezit een onnavolgbare vorm van humor, die het optreden van dit snarentrio fiks opkrikte. Hora Colora is een aangenaam klinkend kamermuziekensemble-op-z'n Oosteuropees dat geen verrassingen brengt, maar wel groot vakmanschap aan blije virtuositeit koppelt.

    Het Finse Alamaailman Vasarat was een dag eerder al te gast bij Stranger Than Paranoia. Zijn tweede optreden steeg ver boven het – heel goede – eerste uit. Met wat minder show en een breder repertoire weekten de vijf uitzinnige reacties los. Moeiteloze hink-stapsprongen van Siciliaanse volksmuziek naar gypsy-uitingen, de vroege Frank Zappa en zijn Mothers Of Invention naar Ierse muziek, klassiek, hardcore, punk en jazz, het werd in een eindeloze baaierd van harde, maar effectief elektronisch versterkte klanken uiteen-gespreid. Alamaailman Vasarat heeft niet alleen in zijn muzikale filosofie – een compositie bijvoorbeeld geïnspireerd op een denkbeeldig stadje in de buurt van Helsinki – een oneindige fantasie, in zijn uitvoering en techniek nog veel meer.

    Deze recensie verscheen eerder in het Brabants Dagblad.

    (Rinus van der Heijden, 2.1.06) - [print] - [naar boven]


    Lees verder in het archief...






  • Menupagina's:

    Redactieadres:

    Hoekstraat 1 B17
    3910 Neerpelt
    België
    (0032) 11747180
    (0032) 498788554

    Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
    Mail de redactie.