Draai om je oren
Jazz en meer - Weblog





 


Ramón Valle Trio

Ramón Valle Trio - 'No Escape' (ACT, 2003) ***

Hij is Cubaans en wil erg graag laten weten dat hij meer kan spelen dan latin jazz. Pianist Ramón Valle kan dat ook. Hij is 'Latijns-Amerikaans' opgevoed, klassiek opgeleid, woont sinds 1998 in Europa en heeft ongetwijfeld in de afgelopen vier decennia een enorme stapel platen beluisterd. Op zijn nieuwe album 'No Escape' brengt Valle samen met bassist Omar Rodríguez Calvo en drummer Liber Torriente het resultaat van al die invloeden.

Het leidt tot een wat onsamenhangend album met weliswaar een paar juweeltjes. Aan muzikale kwaliteit ontbreekt het niet. Valle speelt dynamisch, met soms duizeling-
wekkende snelheid. Calvo en Torriente begeleiden met vuur. Maar ik weet na een paar keer luisteren niet in welke gemoedstoestand ik dit album moet opzetten. 'Andar Por Dentro' met zijn klassieke touch is rustgevend mooi, in 'Viva Coltrane' hoor ik de glorie van Ellington (en mis ik Coltrane) en 'Forty Degrees' is - zoals de titel suggereert - koortsachtig en zenuwachtig. Blijft er niets anders over dan af en toe nog eens cd-zappen langs de krenten uit deze Cubaanse pap.

Luister
hier naar geluidsfragmenten.

(Erno Mijland, 30.4.04) - [print] - [naar boven]



McFerrin op 7 in 'The 50 Worst Songs Ever'

Een lijst met vijftig verschrikkelijke liedjes is an sich geen nieuw fenomeen. Hilversum 3-radiolegende Hubert van Hoof (die nog altijd prachtige muziekprogramma's maakt bij de Limburgse publieke radiozender L1) presenteerde regelmatig zijn 'Verschrikkelijke Top 50'. Dit soort lijstjes blijven leuk om te bekijken. Het Amerikaanse muziekmagazine Blender publiceerde onlangs zo'n
lijst met liedjes die zij love to hate.
Op één staat de 1985-hit ‘We Built This City’. Inderdaad een huiveringwekkende song, die de hamer in je binnenoor onophoudelijk op het aambeeld laat stuiteren; ook als je dat niet méér wil. 'Don't Worry, Be Happy' van jazzvocalist Bobby McFerrin staat op de 7e plaats. McFerrin zal daar - gegeven dat motto - niet mee zitten.

Wat is uw ultieme verschrikkelijke jazzsong? Laat het ons weten via redactie@draaiomjeoren.com.

(Marc, 30.4.04) - [print] - [naar boven]



Man Bites Dog

Storend gitaarwerk in dynamisch Man Bites Dog

Plotselinge vertragingen en versnellingen, hoekige ritmes met krachtige breaks, vlijmscherpe accenten in de rusten en veel afwisseling in volume... het trio Man Bites Dog met gastmuzikant Mark Haanstra op elektrische bas zette op maandag 26 april in café Wilhelmina in Eindhoven een dynamisch concert neer... met de gitaar als storend element. Het optreden was onderdeel van een kleine tour ter promotie van het nieuwe album 'Okno'.

Het kwartet speelde eigen composities, met vaak complexe melodielijnen. Die werden vooral neergezet door de in Duitsland geboren bandleider Tobias Klein. Deze blazer werkt en woont al geruime tijd in Amsterdam. Klein liet het publiek kennismaken met zijn brede muzikale achtergrond: van abstracte solo op de basklarinet tot vrolijke klezmer-melodie op sax.

Mark Haanstra is een aanwinst voor het trio: met zijn lange, voor de bas geschapen vingers speelde hij snel, virtuoos en met een prettige ronde klank. Samen met de Franse drummer Emmanuel Scarpa - sinds 2002 bij de band - legde hij een funky basis onder het geheel. Scarpa gaf rake klappen, maar liet zich ook regelmatig van zijn subtiele kant zien, door kleine percussie-instrumenten in zijn spel in te bouwen. De twee bescheiden muzikanten deden het juiste ding op het juiste moment.

Tussen al dat moois viel de Franse gitarist Damien Cluzel nogal eens uit de toon. Zijn dissonante akkoorden irriteerden soms. Ondanks, of juist door een hele batterij aan effectapparatuur, klonk zijn elektrische gitaar zelden aangenaam. Waar hij zijn sampler inzette leverde hij zich over aan het toeval. Dan bleek dat de techniek haar eigen weg ging: de interactie met de rest van de band viel op deze momenten weg. Te vaak herhaalde hij de gimmick van het colablikje met ingebouwd radiootje, waarvan hij de klanken opving met zijn gitaarelementen. Alleen als zijn melodielijnen aansloten bij die van Klein of Haanstra of als hij het ritme versterkte met tokkelwerk was er sprake van ècht samenspel.

Het publiek waardeerde de inzet van Man Bites Dog met applaus, maar de band moest zonder toegift naar huis. Bekijk
hier foto's van dit concert, gemaakt door Cees van de Ven. Man Bites Dog speelt op 16 mei tijdens het Karnatic Lab Festival in het Bimhuis, Amsterdam.

Deze recensie verscheen op 28 april in Eindhovens Dagblad
Foto: Cees van de Ven

(Erno Mijland, 30.4.04) - [print] - [naar boven]



Juraj Stanik - 'Shaken Not Stirred'

Juraj Stanik - 'Shaken Not Stirred' (Maxanter Music Productions, 2003) *****

Het gebeurt niet zo vaak, dat ik een cd lang bij of in mijn cd-speler heb. Het moet daarom maar gezegd, deze cd is voor mij de beste pianotrio-cd die ik in 2004 onder oren heb gekregen. Een subliem schijfje van een begenadigd pianist en componist. Voortreffelijk is ook het spel van Staniks companen Marius Beets (contrabas) en Owen Hart (drums). En wat een geluidsbeeld! Spoed je naar de platenzaak om deze cd ongehoord te kopen, je boekt dan tijdwinst om zijn muziek in alle rust onderhuids te laten komen. In een eveneens lovende recensie schreef Ken Vos... 'maar stilistisch is het een beetje voorzichtig allemaal'. Ik ben het daar volstrekt mee oneens! Hier valt alles subliem op z'n plaats, het geheel is coherent en het blijft boeiend tot de laatste noot.

Kortgeleden speelde Juraj zijn opvallende spel in het kwartet van
Tineke Postma in Jazz at the Crow. Met zijn cd 'Shaken Not Stirred' heeft hij mij nu helemaal overtuigd en ben ik in zijn ban. Woorden schieten tekort, dus laat de noten liever spreken en oordeel zelf!

Klik hier voor meer informatie.

Labels:

(Cees van de Ven, 30.4.04) - [print] - [naar boven]



Angelique Beauvence - 'Still... Love You'

Nieuw album van zangeres Angelique Beauvence

Op 28 april a.s. komt de nieuwe cd van zangeres Angelique Beauvence uit, vanaf dat moment is het album 'Still… Love You' in de winkels te koop. De Nederlandse Angelique Beauvence nam al op jonge leeftijd zang- en danslessen. Begin jaren '90 begon zij haar eigen popband en speelde avond aan avond in de grotere discotheken in Nederland en Duitsland. Vervolgens ging Angelique zich toeleggen op jazzmuziek. Zij kwam in aanraking met één van Nederlands bekendste jazz-contrabassisten: Harry Emmery. Hij is ook de producer van dit nieuwe album, componist van een aantal stukken en eveneens verantwoordelijk voor alle arrangementen. Ook Emmery begon zijn loopbaan bij popbands maar stapte over naar de jazz; hij speelt al zo'n 25 jaar met veel succes met uiteenlopende formaties. Hij speelde op meer dan 80 concerten tijdens het North Sea Jazz Festival. De cd komt uit op het label van Munich Records.

Klik
hier voor meer informatie of bezoek de website van Angelique Beauvence.

Tekst: Activiteitenbureau/Dessa Music

(Cees van de Ven, 29.4.04) - [print] - [naar boven]



Agog & Zapp

AGOG meets ZAPP

Gitaarpedalen spuwen een roffelend onweer uit, terwijl het volgende fragment een kabbelend bergbeekje verbeeldt. De schakelkastjes met digitale en analoge vervorming lijken een heel eigen leven te leiden. Meestal gebeurt dit ergens halverwege een concert van het trio Agog: gitarist Frank Wingold breekt het vertrouwde groepsgeluid van gitaar, bas en drums plotseling helemaal open. Basgitarist Mark Haanstra en drummer Joost Lijbaart geven adequaat weerwoord. Het is een radicale klankuitbreiding: een intiem trio transformeert in een groots en veelarmig muzikaal monster.

Agog breidt nu de mogelijkheden nog verder uit in hun samenwerking met het Zapp Stringquartet; violisten rocken, gitaarversterkers fluisteren en niemand weet waar die funky grooves nou precies vandaan komen. Ze borrelen op uit violen en versterkers en lijken weer te verdwijnen in broeierige atmosferen. Het is een veelomvattend project geworden; kleurrijk en melodieus met een onvoorspelbare levensloop.

Klik
hier voor de website van Agog.

Tekst: Remco Takken

(Cees van de Ven, 29.4.04) - [print] - [naar boven]



New Niks

Arend Niks zou Arend Niks niet zijn als hij niet het muzikale risico en avontuur zou blijven opzoeken. Het verbreden en verdiepen van de muzikale werkelijkheid met non-conformistische initiatieven blijft zijn werk kenmerken.

Niks blijft Niks trouw met zijn nieuwe kwartet New Niks, samengesteld uit slagwerk, twee elektrische (akkoord)instrumenten en een (soms elektrisch) strijkinstrument. Geen bas, geen blazers. Kortom, een grote uitdaging voor de componist Niks en met een compleet ander geluid dan zijn akoestische kwartet No Can Do.

New Niks speelt zaterdag 10 juli op het North Sea Jazz Festival.

Klik
hier voor meer informatie over deze formatie.

(Cees van de Ven, 29.4.04) - [print] - [naar boven]



Nana Mouskouri

Nana Mouskouri swingt weer

Nooit geweten dat Nana Mouskouri iets met jazz heeft. Ze nam zo'n 1350 liedjes op, trad veertig jaar lang honderd tot tweehonderd keer per jaar op, ontving méér dan driehonderd gouden, platina en diamanten platen, verkocht een slordige tweehonderdmiljoen albums en singles en werd in 1997 door Jacques Chirac verheven tot 'Chevalier dans l'Ordre de la Légion d'Honneur'. Ze heeft maar één stemband. Toch studeerde ze klassieke zang aan het Atheense conservatorium. Naar verluidt trad ze in die tijd veel in de Griekse hoofdstedelijke kroegen op om jazz te zingen!

Nu, veertig jaar later is Nana Mouskouri weer helemaal terug in de jazz, schrijft de Duitse
Jazzzeitung. 'Mit großem musikalischem Gespür singt sie sicher und gefühlvoll. Der Star aus Athen hält sich an die Vorgaben der Stücke und erzielt gerade durch die Ökonomie seiner Mittel eine frappierende Wirkung.' Mouskouri gaat in mei met haar programma Nana swings… in Duitsland on tour. Liefhebbers die daarover méér willen weten, bezoeken Mouskouri's website.

Foto: Polydor 1961/62

(Marc, 28.4.04) - [print] - [naar boven]



Dutch Jazz Competition

Inschrijving Dutch Jazz Competition 2004 sluit 7 mei

Nog een dikke week en dan sluit de inschrijving voor de Dutch Jazz Competition 2004. Talentvolle jazzgroepen en -musici kunnen zich nog aanmelden door een inschrijfformulier samen met een demo-cd, biografie en foto op te sturen naar de Dutch Jazz Competition. De semi-finales zijn op 10 juni in het SJU Jazzpodium (Utrecht), 11 juni in Paradox (Tilburg) en 17 juni in het Bimhuis (Amsterdam). Na de laatste semi-finale wordt bekend gemaakt welke zes groepen optreden in de finale tijdens het North Sea Jazz Festival 2004, in de Spiegeltent op zaterdag 10 juli. Dan zal bekend worden wie de winnaars zijn van de prijzen voor 'Beste Groep', 'Beste Eigen Compositie' en 'Beste Solist'.

De Dutch Jazz Competition heeft als doel talentvolle Nederlandse jazzmuzikanten en groepen de mogelijkheid te bieden om zich te presenteren aan het grote publiek, de pers en de muziekindustrie. De vorige edities werden gewonnen door Jamesz met Izaline Calister (2000), On The Line (2001) en Agog (2002). Met ingang van 2004 zal de Dutch Jazz Competition voortaan tweejaarlijks worden georganiseerd.

Meer informatie staat op de
website van de Dutch Jazz Competition.

(Erno Mijland, 28.4.04) - [print] - [naar boven]





Biografie en toer Last Poets

Het New-Yorkse dichterscollectief The Last Poets veroorzaakte in de jaren zeventig een omwenteling in de poëzie. Zij introduceerden het verschijnsel 'performing poet' en hadden grote invloed op de eerste generatie rappers. In mei verschijnt een biografie in romanvorm en touren de Last Poets door Nederland. Eddy Determeyer las het voor u. Lees
hier zijn verslag...

(Erno Mijland, 28.4.04) - [print] - [naar boven]



Gouvy Jazz

Eerste namen Gouvy Jazz

Normaliter licht organisator Claude Lentz begin mei de eerste sluiers op, zo rond het festival
Jazz à Liège (zie een eerdere bijdrage deze maand, red.). Als je nu al de website van het Gouvy Jazz Festival op de ferme Madelonne in Sterpigny bezoekt, kun je al diverse namen van zijn altijd verrassende line-up vinden. Een jubileumuitgave, dit jaar voor de 25e keer; wederom begin augustus.

Wij ontdekten op vrijdag 6 augustus het Julien Petit Quartet, het Charles Loos Trio, het Toots Thielemans Quartet, Pibo Marquez Con Las Manos Calientes (uit Venezuela) en het Richard Galliano Octet. Op zaterdag 7 augustus spelen op dit gezellige Belgisch-Luxemburgse jazzfestival: 'Open Sky Unit Revival' met een Hommage à Jacques Pelzer, het Piet Noordijk Quartet, het Franco Ambrosetti Quartet en het Benny Golson Quartet.

De groepen die in de club (le fenil) optreden, zijn nog niet bekend. Uiteraard zijn Hein van de Geyn, Bert van den Brink en Hans van Oosterhout - de vaste ritmesectie van ferme Madelonne - weer present! Bovenstaande line-up moet dan ook voldoende zijn om nu al te reserveren voor vrijdag 6 en zaterdag 7 augustus.

Je kunt uiteraard in de wei naast de tuin van Claude (het festivalterrein) weer gratis kamperen, als je voor deze twee dagen een kaartje koopt (op zondag - de derde dag - is er alleen maar blues, maar dan zijn de meeste jazzliefhebbers al lang vertrokken...). En heb je geen zin in Spartaanse nachten in de uitlopers van de Ardennen? Kijk dan voor een hotelletje, pensionnetje of huisje in de buurt van Gouvy of het naburige Houffalize.
Remember: Gouvy = Groovy! Dit jaar dus voor de 25e keer!

N.B. Kijk ook op de website van Claude in het 'Lívre d'Or' naar wie bij hem in the middle of nowhere allemaal gespeeld hebben, en zie ook onder het kopje 'Festival', de fraaie sfeerplaatjes in het 'Album Souvenir 2003' die iedere twijfelaar ongetwijfeld overtuigen...

Foto: website Gouvy Jazz Festival

(Marc, 27.4.04) - [print] - [naar boven]



Archie Shepp & Mal Waldron - 'Left Alone Revisited' (Enja, 2002) *****

Twee legendes, Archie Shepp en Mal Waldron (helaas eind 2002 overleden), hebben voor het eerst als duo de cd 'Left Alone Revisited' opgenomen. Beide heren hebben zich prominent gemanifesteerd gedurende de zestiger en zeventiger jaren in de avant-garde jazzscene. Archie Shepp heeft in die tijd op het label Impulse onder eigen naam 'mijlpalen' van platen opgenomen en Mal Waldron speelde in die tijd met Charles Mingus, Eric Dolphy, John Coltrane en Steve Lacy. Op deze schijf, die een tribute to Billie Holiday is, nemen de oude meesters de jazztraditie door. Standards, ballads en blues, dus.

Shepp speelt op twee nummers na ('Everything Happens To Me' en 'I Only Have Eyes For You') op tenorsax. En dat is wat mij betreft zeer gunstig, want zijn geluid op de sopraan is onevenwichtig en tamelijk iel. Het aparte geluid op tenor, dat reminiscenties oproept aan Ben Webster, en zijn geheel eigen fraseringen getuigen van een bijzondere klasse. De meeste nummers op de cd zijn ballads, die door Shepp zeer 'zangerig' en bedachtzaam worden geïnterpreteerd. 'Easy Living', 'Porgy' en 'Lady Sings The Blues' zijn de absolute toppers op deze schijf. De vocale kwaliteiten van Shepp zijn ook niet gering. Tijdens concerten zijn de vocalen talrijk. Op deze cd beperkt hij zich wat dat betreft tot één nummer: 'Blues For 52nd Street'. Een rauwe blues, waarbij Shepp zich niet de mindere toont van de vroegere grote bluesshouters.

Mal Waldron, die gedurende twee jaren voor Billie Holiday's dood haar pianist was, is zeer eigen met het repertoire en begeleidt en improviseert behoedzaam en smaakvol. Al met al een respectvol en emotievol eerbetoon aan Holiday.

(Jacques Los, 26.4.04) - [print] - [naar boven]



Krijger Otay Vermeer Trio & Mete Erker

Samenwerking KOV Trio en Mete Erker smaakt naar meer

Dinsdag 20 april speelde het Krijger-Otay-Vermeer Trio met gast Mete Erker in De derde van Mahler bij Mahlerei, het jazzpodium in Arnhem. Programmeur Joop Mutsaers van Stichting Jazz in Arnhem kon tevreden zijn, want er was aardig wat belangstelling voor dit concert. Het gebeurt dan ook niet zo vaak dat je nog een echte Hammond B3 kunt horen. Nog interessanter wordt het als deze bespeeld wordt door Arno Krijger, die op dit instrument tot de top in Nederland gerekend kan worden. Andere voortekenen dat dit een boeiend concert zou gaan worden waren gitarist/componist Ferhan Otay, drummer Pascal Vermeer en de graag gehoorde Mete Erker op tenor- en sopraansax.

De speellijst was een fraaie cocktail van eigen werk van Otay en niet zo vaak gespeelde stukken als 'Bye-a' van Thelonious Monk, 'Yes Or No' van Wayne Shorter, 'Passion Dance' van McCoy Tyner en 'Minor Blues' van Kurt Rosenwinkel. In de snelle stukken danste Krijgers unieke linkervoet behendig zijn baslijnen. Hij laat zich niet verleiden tot het effectbejag waarvoor een Hammondorgel zo gemakkelijk gebruikt wordt. Toch maakt Arno het complete spectrum van het instrument hoorbaar en voelbaar, gepast en volledig in dienst van de muziek. Mijn eerste kennismaking met Pascal Vermeer op drums was verrassend. Opmerkelijk zichtbaar en hoorbaar was de uitstekende samenwerking, in het bijzonder de interacties en interventies met Krijger.

Met 'If You Say So' en 'Get Up' bewees gitarist Ferhan Otay ook over compositorische kwaliteiten te beschikken. Zijn spel is niet spectaculair of extrovert maar heeft juist een sobere schoonheid. Hij beschikt over een mooie toon en spreekt in zijn improvisaties heldere taal. Mete Erker is in deze formatie nog niet geheel ingeburgerd, maar is overal een gewaardeerde toegevoegde waarde. Hij vindt met zijn grote, rondborstige toon op tenorsax en improvisatorische vindingrijkheid in elke formatie zijn plek. In Coltrane's prachtballad 'Naima' zorgde hij voor kippenvel met een gevoelige solo. Zijn muzikale inbreng in dit trio deed smaken naar meer, hetgeen naar verluidt ook de bedoeling is.

Klik
hier voor een fotoverslag van dit concert.

Foto: Cees van de Ven

(Cees van de Ven, 25.4.04) - [print] - [naar boven]



Jazz in Duketown 2004

Van vrijdag 28 tot en met maandag 31 mei vindt het jaarlijkse Jazz in Duketown-festival weer plaats in Den Bosch. De entree is traditiegetrouw gratis. En, zoals we de laatste jaren gewend waren, biedt de organisatie ook dit jaar een aantal topoptredens.

Vrijdag 28 mei zijn er in het Muziekcentrum optredens van Goudsmit, Trujillo, Vierdag & Vink (20.30 uur) en Nils Wogram's Root 70 (22.15 uur). Een dag later kun je op dezelfde locatie getuige zijn van Agog + Zapp (20.30 uur) en Paulien van Schaik & Hein van der Geijn met gast Bert Joris (22.15 uur). Op zondag 30 mei speelt Octurn om 20.30 uur in het Muziekcentrum; wat er later die avond komt is nog onbekend. Maandag 31 mei (tweede pinksterdag) zijn er tussen 12.00 en 18.00 uur 'Intimate Moments' met Paul van Kemenade.

Het volledig programma wordt binnenkort bekendgemaakt op de
website van het festival. 'Draai om je oren' zal ook dit jaar weer verslag doen van het festival!

(Maarten van de Ven, 25.4.04) - [print] - [naar boven]



WDR Big Band

Drie WDR Big Band-redenen om naar Venlo te gaan

De misschien wel beste big band van Europa - de
WDR Big Band - komt in juni voor een éénmalig concert naar Nederland, en wel onder het motto: GOODBYE Rick Kiefer & Rolf Römer, WELCOME Michael Abene! Het is dus afscheidsconcert van de legendarische trompettist Rick Kiefer en de virtuoze saxofonist Rolf Römer. Een en ander staat onder bezielende leiding van de nieuwe ster-dirigent (sinds het najaar van 1993) Michael Abene. Lees hun c.v.'s maar!

Need we say more? The place to be in June: ergo zondag 6 juni 2004, om 20.00 uur: Theater De Avenue, Vleesstraat 34, Venlo, tel. 077-3528468 (entree € 17,50). Er zijn maar 300 plaatsen. Reageer dus snel!
Info: Henk Hanssen (e-mail: hanssen@tredin.nl / telefoon: 06-53 24 52 33.

(Marc, 25.4.04) - [print] - [naar boven]



Harry Emmery

Interview met Harry Emmery

Bassist Harry Emmery speelde al 81 keer op het North Sea Jazz Festival, soms wel drie keer per dag. "Je krijgt nauwelijks de kans tot rust te komen, maar je speelt wel met waanzinnige muzikanten. Beroemdheden die je alleen van platen kende; opeens sta je naast ze." Lees het
interview dat Jeroen de Valk met hem had in juli 2003.

Foto: website Harry Emmery

(Maarten van de Ven, 25.4.04) - [print] - [naar boven]





E.S.T. - 'Strange Place for Snow' (ACT, 2002) *****

Meestal is het de recensent die als een zendeling zijn lezers probeert te attenderen op al het moois op deze aardkloot. Soms is het andersom. Dan stopt een jazzliefhebber je een plaatje in de handen met niet meer dan de woorden: "Luister hier eens naar." Zo kreeg ik dit album van het trio rond pianist/keyboard-speler Esbjörn Svensson in handen. Een paar luistersessies later was ik verkocht...

E.S.T. combineert op het album eenvoud met originaliteit. In negen stukken - van sfeervol, verstild en dromerig tot up-tempo en gejaagd, maar steeds soepel swingend - flirt het trio vanuit een postbop idioom met pop en klassiek. 'Senerade For The Renegade' is Radiohead zonder Thom Yorke en in 'When God Created The Coffeebreak' ruikt het sterk naar Bach-bloesems. Afwisseling en eenheid gaan hier hand in hand. De 'ronde' klank van bassist Dan Berglund wordt licht en losjes, maar strak ondersteund door drummer/percussionist Magnus Öström. Svensson zorgt voor frisse melodielijnen, die nergens te vol zijn. Subtiele effecten uit de traditie van de alternatieve popmuziek (oversturing, een akoestisch gedrumde dance beat) zorgen voor verdere verfijning van het karakteristieke geluid. Minutenlang na hekkensluiter 'Carcrash' volgt nog een hidden track: een abstract geluidsschilderij op een industrieel ritme. Wat een plaat! Tja, en al dat moois geef je als recensent dan toch weer graag door. Hierbij.

Luister
hier naar geluidsfragmenten van dit album.

(Erno Mijland, 24.4.04) - [print] - [naar boven]



Grant Green - 'Grantstand'

Grant Green - 'Grantstand' (Blue Note, 1961) ****

Een eerste beluistering op een terugreis van een heavy jazzconcert in Eindhoven bracht aanvankelijk niet al teveel enthousiasme teweeg, maar een nachtelijke draaibeurt een paar dagen later veranderde die indruk drastisch. Want deze reissue (uitgebracht in de geremasterde Rudy Van Gelder Edition) van de in St. Louis geboren Green (1931-1979) biedt wel degelijk werk uit de eredivisie van de jazz.

Het bluesdoordrenkte en subtiele gitaarspel van Grant Green komt op deze plaat (zijn vijfde sessie c.q. derde uitgebrachte album voor het Blue Note-label) volledig tot zijn recht, niet in de laatste plaats door de uitstekende begeleiding. Alsof saxofonist Yusef Lateef, organist Jackie McDuff en drummer Al Harewood weten dat hun spaarzame, maar effectieve spel de ideale springplank vormt voor Greens improvisaties en zielenroerselen.

Luister naar de dwarsfluit waarmee Lateef de ballad 'My Funny Valentine' van de juiste sfeertekening voorziet. Het dienende, nooit opdringende slagwerk van Harewood, inclusief de prachtige piep van zijn baspedaal (hoorbaar dankzij de perfecte remastering). Het stimulerende, qua klank welhaast overstuurde Hammondspel van McDuff. En natuurlijk dat heerlijke, typerende gitaargeluid van Green, die als geen ander weet hoe hij composities de juiste feel mee moet geven.

Een 'Grantstand' indeed!

(Maarten van de Ven, 23.4.04) - [print] - [naar boven]



Harmen Fraanje

Harmen Fraanje voert compositieopdracht uit met topformatie

De compositieopdracht 2004 van de Nederlandse Jazzdienst en het North Sea Jazz Festival, die dit jaar is verstrekt aan pianist/componist
Harmen Fraanje, wordt tijdens het North Sea Jazz Festival 2004 uitgevoerd door hemzelf met zijn Sonatala-kwartet (genoemd naar Fraanje's fraaie debuut-cd, die u overigens eigenlijk allang in huis zou moeten hebben), in combinatie met het Zapp! strijkkwartet.

Een uitgelezen gelegenheid dus om naast rising star Fraanje de Nederlandse topbassist Hein van de Geyn, de Braziliaanse smaakmaker Nelson Veras (gitaar) en het Franse talent Matthieu Chazarenc (drums) aan het werk te zien, naast de Zappers Jasper le Clercq, Friedmar Hitzer, Oene van Geel (allen viool) en Emile Visser (cello).

Gezien de kwaliteit van zijn composities op 'Sonatala' (Challenge Records) en met het concert dat hij vorig jaar in Paradox gaf rotsvast in mijn geheugen verankerd, is mijn eerste afspraak voor het komende North Sea Jazz Festival alvast bepaald...

Foto: René de Rooij

(Maarten van de Ven, 23.4.04) - [print] - [naar boven]



Roger van Haverbeke

'Life time achievement award' voor Roger Van Haverbeke

"Het gemeentebestuur van Ukkel en het Candelaershuys slaan de handen in mekaar en organiseren voor die gelegenheid een concert met Toots Thielemans. Dit concert heeft plaats op zaterdag 24 april om 20 uur in het Ukkelse Kunst- en Cultuurcentrum in de Rodestraat. Het concert staat tevens in het teken van de huldiging van muzikant Roger Van Haverbeke. We overhandigen deze Ukkelaar een 'life time achievement award' voor zijn meer dan rijk gevulde carrière en zijn grote verdiensten in de Belgische jazz-
geschiedenis." Aldus de
site van het Candelaershuys. Het concert is overigens uitverkocht. 'Good old' Roger, vandaar bij deze: van harte proficiat!

N.B. De dag erna (zondag) spelen zij in het Sheraton (Brussels Airport - Zaventem, Jazz Brunch, Concert + Repas: Euros 50, tel. +32 2 710 84 40), maar of daar nog plaatsen zijn...?

Foto: site Candelaershuys

(Marc, 22.4.04) - [print] - [naar boven]



Joseph Kennedy Jr.

Jazz-violist Joseph Kennedy Jr. overleden

Joseph Kennedy Jr. is op zaterdag 17 april op 80-jarige leeftijd overleden. Kennedy wordt beschouwd als de eerste violist van de bebop. Hij speelde mee op vroege opnames van Ahmad Jamal, waarvoor hij ook componeerde en arrangeerde. Later speelde hij onder andere met Benny Carter's All-Stars, het Great American Jazz Ensemble en het Roanoke Symphony. Bij dit orkest soleerde hij in een door hem zelf geschreven jazz- en gospelwerk. Tot 1995 was Kennedy directeur van de jazz-opleiding van de Virginia Commonwealth University, waarvoor hij ook een cursus maakte over de Afrikaans-Amerikaanse muziek. Tot op hoge leeftijd trad hij nog op. "He was one of the rare people put on this earth to teach the rest of us how to live," zegt vriend en collega Doug Richards in
Pilot Online.

Foto: SRO Artists

(Erno Mijland, 22.4.04) - [print] - [naar boven]



Sceptische visie op hedendaagse jazz-vocalisten

"They're young, glamorous, beautiful, talented, evocatively dressed, sumptuously photographed -- and, oh, so boring to hear." Howard Reich over de opkomst van populaire jazz-vocalisten als Diana Krall, Norah Jones en Peter Cincotti in
The Houston Chronicle. "The 21st century has ushered in a bland new world of watered-down jazz singing, a pseudo-chic Muzak for a new millennium." Daar kunnen ze het mee doen!

(Erno Mijland, 22.4.04) - [print] - [naar boven]





WeirdoMusic genomineerd!

Exotica? Lounge? Easy Listening? Outsider Music? Space Age Pop? Onder leiding van webmaster
Marco Kalnenek uit Heerlen wordt dit allemaal verzameld op WeirdoMusic.com en dat al sinds 2001.

The International Academy of Digital Arts and Sciences uit San Francisco organiseert jaarlijks The Webby Awards, zeg maar de Oscar-uitreiking voor websites wereldwijd. Zij nomineerden enkel deze site uit Nederland! WeirdoMusic.com dingt dit jaar mee (deze competitie wordt voor de achtste keer gehouden) in de categorie 'weird'. Ook het publiek mag meestemmen, dus laat hier meteen jouw stem gelden!

Logo: Keith Lo Bue

(Marc, 21.4.04) - [print] - [naar boven]



Boi Akih - 'Uwa I'

Boi Akih - 'Uwa I' (ENJA Records, 2004) ****

Zacht ruisende bamboe, een steentje dat cirkels maakt in het water, de geur van bloesem... met haar teksten in de taal van het Molukse eiland Haruku roept zangeres Monica Akihary romantische beelden op. Haar derde album heet niet voor niets 'Uwa I' ('beelden'). Met haar levenspartner, gitarist Niels Brouwer en gastmuzikanten Sandip Bhattacharya (tabla) en Ernst Reijseger (cello), brengt Akihary op het album vooral persoonlijke, menselijke en intieme muziek.

Akihary zingt kwetsbaar, maar ook vreugdevol, met warmte en veel vrouwelijke kracht, als een Nederlandse Zap Mama. Ze improviseert en experimenteert en exploreert alle mogelijkheden van haar stem, zoals in een world music-variant van het 'scatten'. Haar aanpak past naadloos bij die van Ernst Reijseger, die in de hoesteksten met gepaste bewondering een cello wizard wordt genoemd. Reijseger zorgt voor baslijnen en spannende geluidsexperimenten. Brouwer brengt de Europese jazz-, klassieke en folkinvloeden in en Bhattacharya zorgt voor de ritmiek, voornamelijk geïnpireerd op wat we kennen uit de Indiase raga's. Zijn soms wat onrustige percussiewerk doorbreekt hier en daar de ontspanning die wordt opgeroepen in de negen composities op dit album. Weglaten is ook een kunst.

Om in keukentermen te spreken: een knap staaltje fusion cooking, dat smaakt als een eenheid, maar waarin met één van de kruiden net wat te scheutig is omgesprongen.

Luister hier naar fragmenten in MP3:
'Potu Loto Potu' | 'Maritirine'

(Erno Mijland, 21.4.04) - [print] - [naar boven]



Vroeger komt niet meer

Vroeger was alles beter. Nee vroeger, toen er nog een stichting was die het Muziek- en TheaterNetwerk (MTN) in Nederland verstevigde, toen werkte het. De 'erkende jazzpodia' dienden daar de BIM-genormeerde muzikantennota's in. De helft werd door het MTN vergoed, en de rest moest men uit de entreegelden en andere geldstromen peuteren. Dat functioneerde redelijk, volgens de podia.

Nee, dat functioneerde helemaal niet - volgens de ambtenarij - en dus lieten zij de Raad voor Cultuur zeggen, dat die MTN-regeling helemaal op de helling moest. Het Fonds voor Podiumprogrammering en Marketing
(FPPM) zou en moest de enige nationale subsidiebron worden. Daar moest je voor je projecten zijn. Er kwam een overgangsregeling. De toen nog prille Jazzdienst organiseerde bijeenkomsten om te 'voelen' wat er zoal leefde, bood de podia steun en toeverlaat en maakte hen wegwijs in dat door niemand gewenste FPPM-gedrocht.

Nu zegt diezelfde Raad letterlijk dat er een 'flinke aanpassing van het FPPM moet komen om meer effect te sorteren in de podiuminfrastructuur van Nederland.' Het werkt dus niet. Sterker nog: 'De Raad waarschuwt voor verschraling door het wegvallen van culturele voorzieningen: "wat weg is, komt niet gemakkelijk meer terug".' Eerst wordt een prima functionerend systeem gesloopt. Dan komt er een gedrocht dat niemand in het veld wil. En als al dat kwaad geschied is, komt er een waarschuwend vingertje en worden handen in onschuld gewassen.

Dat de podia al jaren met al hun armen lopen te zwaaien, is de cultuur-watchers kennelijk nu pas opgevallen. Daar worden nu weer hongerige vergadertijgers op los gelaten, en die jagen met z'n allen achter het FPPM aan. Terwijl de oplossing vroeger eigenlijk gewoon voldeed. Wat weg is, komt inderdaad niet gemakkelijk meer terug...

Arme Medy van der Laan. Ze vulde heel wat millimeters de laatste paar dagen. Het FPPM kreeg een kleine veeg uit de pan. Jazzpodia hoeven immers niet meer zo hard samen te werken. Hosanna! Dat maakt voor hen het aanvragen van subsidie makkelijker. Hosanna! De jazz wordt bovendien niet (verder) gekort. Nee, er zijn zelfs twee initiatieven die beloond worden. Een kleine winst, inderdaad. Driewerf hoog hosanna?

(Marc, 21.4.04) - [print] - [naar boven]



Vooral grote orkesten dupe van bezuinigingen

Grote organisaties op het gebied van muziek zullen de komende vier jaren minder een beroep kunnen doen op de subsidiepotjes voor muziek, ten gunste van kleinere organisaties. Dat is althans het voorstel van de Raad voor Cultuur aan staatssecretaris Medy van der Laan (D66) van OC&W.

Van der Laan moet volgens de Raad de haar opgelegde bezuiniging van 3,5 procent op cultuursubsidies vooral bereiken door gebruik te maken van de kaasschaafmethode. In het advies van de Raad staan voorstellen om de subsidies aan kunstinstellingen in de periode 2005-2008 te verdelen. Het gaat daarbij om een bedrag van 392,5 miljoen euro per jaar - 19 miljoen minder dan nu - voor in totaal 422 instellingen.

Opera en symfonische muziek zullen de komende vier jaar het hardst moeten bloeden. Ze verliezen 4,3 procent van hun rijkssubsidie. Organisaties en orkesten die zich bezig houden met klassieke, jazz-, pop- en niet-westers muziek blijven redelijk gespaard. Bij de jazz zit een kleine winst: initiatieven als Stichting Brokken (van Corrie van Binsbergen) en Tam Tam (van Lucas van Merwijk) krijgen elk 49 duizend euro.

Bron: de Volkskrant/Trouw

(Erno Mijland, 21.4.04) - [print] - [naar boven]



Vierdaagse jazz-clinic in de Ardennen

Van 18 tot en met 22 juni verzorgen jazzmuzikanten Simon Rigter (tenorsax), Eric Ineke (drums), Ineke Heijliger (zang), Peter Nieuwerf (gitaar) en Ruud Ouwehand (bas) een jazz-clinic in de Belgische Ardennen. Maximaal 25 deelnemers - 5 per instrument - worden gedurende de clinic intensief begeleid in hun performance, improvisatievermogen en techniek. De clinic is bedoeld voor musici met podiumervaring en een redelijke tot goede instrumentbeheersing.

In comboverband en in privéles worden de deelnemers vier dagen lang stevig geprikkeld. Op maandag verzorgen de deelnemers een uitvoering, die de volgende ochtend geëvalueerd wordt. 's Middags worden de ervaringen gebruikt tijdens het combospel. Van de gehele clinic wordt een 25 minuten durende documentaire op dvd gemaakt. Organisator van de clinic is Joost Reedijk: "Uit eigen ervaring weet ik dat het heerlijk is om tijd door te brengen met goede docenten. Je maakt een flinke sprong in je performance."

Meer informatie vind je
hier.

(Erno Mijland, 20.4.04) - [print] - [naar boven]



Michiel Braam - 'Michiel vs Braam'

Michiel Braam - 'Michiel vs Braam' (BBB, 2004) *****

Onlangs is de tweede solo-cd van pianist Michiel Braam uitgekomen. Het zijn soloversies van stukken die reeds eerder op cd zijn verschenen, maar dan uitgevoerd door de verschillende formaties van Braam.

Op de cd is te horen dat Michiel Braam tot één van de meest originele pianisten van Nederland behoort. Er is geen twijfel dat hij beïnvloed is door eigenzinnige grootheden als Duke Ellington, Lennie Tristano en Cecil Taylor, maar zijn speelwijze - mede door een perfecte techniek en beheersing van het instrument - en muzikale ideeën zijn zeer uitzonderlijk. Hij heeft een eigen unieke stijl ontwikkeld.

Zijn composities zijn eveneens van een bijzonder hoog niveau. Dat maakt dat deze cd het beluisteren meer dan waard is. Indrukwekkend is onder meer het nummer 'Ballet', met een kwartier speelduur tevens het langste nummer van de cd. Het begint als een ballad en gaat na enige tijd over in een smerige, vette blues, maar dan wel op zijn Braams.

'Michiel vs Braam' kent alleen maar pianistische hoogtepunten; 'open' pianospel, veel tempowisselingen, heldere Art Tatum-achtige loopjes, verstilde klanken in het hoge register (zoals in het nummer 'Tristano'), 'ouderwetse' stridepiano en robuuste Cecil Tayloriaanse clusters. Met een enorme verscheidenheid aan klankkleuren heeft Michiel Braam op de Steinway D grand piano in de Loft studio in Keulen een topproduct gemaakt.

Labels:

(Jacques Los, 20.4.04) - [print] - [naar boven]





Blue Note in de mode

Platenhoezen, foto's en artwork uit de rijke geschiedenis van jazzlabel Blue Note Records zijn sinds kort beschikbaar in een kledinglijn. Het label heeft een contract gesloten met het Amerikaanse kledingbedrijf Ropeadope. Alle ontwerpen van Blue Note zijn beschikbaar voor dit bedrijf, dat royalties betaalt voor het gebruik van het materiaal. Op dit moment worden alleen nog T-shirts verkocht, geïnspireerd door albums van onder andere McCoy Tyner en Art Blakey.
Hier vind je het actuele aanbod...

(Erno Mijland, 20.4.04) - [print] - [naar boven]



Deborah J. Carter

Deborah J. Carter – 'Girl-Talking' (Timeless Records, 2004) **
A timeless record?

'Girl-Talking' is de titel van de nieuwe cd van de Amerikaanse in Amsterdam wonende zangeres Deborah J. Carter. Een live-registratie, opgenomen in de Haagse jazzclub Pannonica. Haar trio bestaat uit Coen Molenaar (piano), Mark Zandveld (bas) en Enrique Firpi (drums). Het repertoire is divers met stukken van o.a Parker, Silver, Joel, Lennon en McCartney. Deze cd geeft de indruk dat Deborah hier haar complete vocale potentie wil etaleren. En zeker, ze heeft vocaal veel mogelijkheden, een soepele stem, een behoorlijk bereik, ze zingt zuiver, heeft fantasie en ook haar podiumpresentatie zal ongetwijfeld oké zijn, maar toch...

ADHD, daar moest ik aan denken na enkele keren de cd te hebben beluisterd. Het klinkt allemaal zo hyperactief, druk, vocaal overact. Natuurlijk, het is te prijzen als je een compositie tot je 'eigen ding' wil omvormen, maar wat als je daarin te ver doorschiet? Dan wordt luisteren vermoeiend. Ik ervaar een agressieve dynamiek in zang en trio. Het concert wordt me niet aangeboden, maar als het ware opgedrongen. Het geluidsbeeld van de opname is ook erg direct. Maar wat me nog het meeste stoort is dat vocaal en instrumentaal alles te recht toe recht aan klinkt. Zó op de tel en niet laid back, geen spannende verschuivingen in het metrum. Ik mis de jazzy timefeel. Dat Deborah J. Carter ervaring en reputatie heeft in Broadway-musicals geloof ik direct. Maar met deze cd heeft ze mij als jazzvocaliste niet voor zich ingenomen of kunnen overtuigen. Het lijkt me goed om nog maar eens wat meer materiaal uit haar cd-oeuvre in mijn speler te leggen. Mogelijk dat ik mijn indruk dan kan bijstellen. Maar dat laat onverlet: een stem moet je pakken, je omarmen, je ziel roeren, kortom iets met je doen. Hoezeer had ik zo'n ervaring na het beluisteren van deze cd met onze lezers willen delen.

Labels:

(Cees van de Ven, 19.4.04) - [print] - [naar boven]



Hans Dulfer

Interview met Hans Dulfer

"Ik ken mijn beperkingen. Ik ben lang niet zo muzikaal als mijn dochter Candy. Zij heeft een absoluut gehoor. Nou ja, je hebt dat of niet. Ik heb wel veel doorzettingsvermogen. Ook heb ik me erg in de jazz verdiept. De geschiedenis, dat vind ik belangrijk." Aldus tenorsaxofonist Hans Dulfer in een
interview met Draai om je oren. "Er zijn in Nederland betere muzikanten, maar die zijn niet zo ver gekomen."

Foto: website Hans Dulfer

(Jacques Los, 17.4.04) - [print] - [naar boven]



België groener: emigreer a.s.a.p.!

Dat in België het jazzgras groener is, staat voor mij als een Hollandse heipaal boven het brakke polderwater. De laatste maanden zwom ik regelmatig in het kielzog van ritme-
schilder Geert Roelofs naar diverse Belgische clubs en podia. En het is hartverwarmend om keer op keer te moeten constateren dat het daar gewoon wel klopt, en dat jazz aldaar wel lééft; als nooit te voren!
Lees verder...

(Marc, 17.4.04) - [print] - [naar boven]



Roy Hargrove

Roy Hargrove maakt met de RH Factor zijn naam niet waar

Vrijdagavond 9 april trad Roy Hargrove op voor een uitverkocht Paradiso. Hargrove heeft naam gemaakt als een trompettist die beter dan wie ook de spetterende jaren-vijftig hardbop à la Art Blakey en Miles Davis deed herleven. De RH Factor die in Paradiso op het podium stond was een grote band met een zeer intrigerende bezetting. Er waren twee toetsenisten, waarvan er één zich later in het concert manifesteerde als zangeres. Daarnaast waren er twee saxofonisten; uitstekende solisten allebei, maar voor de arrangementen en muziek nogal overbodig. Nog intrigerender was het feit dat er twee drummers waren. Dat had James Brown in zijn hoogtijdagen ook, dus dat beloofde veel goeds, maar de drummers bleken vrijwel het gehele concert exact hetzelfde te spelen! Vanaf het balkon gezien leverde dat een bijzonder beeld op, maar muzikaal gezien pakte het slecht uit. Daar waar de drummers wat moesten improviseren, met name bij de climaxen van trompet- en saxsolo's, werd de zaak volgemept en klonk de ritmesectie rommelig. Tip voor een journalist die Roy Hargrove interviewt over de RH Factor: vraag naar de reden van die dubbele bezetting. Waarschijnlijk zijn ze aan de band toegevoegd om mee te kunnen genieten van een leuk tripje naar Amsterdam.

De muziek die de RH Factor produceerde was helaas lang niet zo intrigerend als de bezetting. Het concert begon met een funknummer van Miles Davis ('In A Silent Way') en eindigde met George Clinton's 'We Got The Funk'. De overige nummers waren eigen stukken, maar desondanks kwam de band niet verder dan het reproduceren van Miles-funk (met solo's vol harmonische acrobatiek) en recht-toe-recht-aan, deels gezongen P-funk. De eigen composities waren erg zwak en de arrangementen noch de sound van de band had iets speciaals of nieuws. Een aantal leuke, meezingbare funkliedjes hadden in feite de simpele structuur van thema–solo's–thema. Daarbij werd bij aanvang van de sax-of trompetsolo een botte stijlbreuk gemaakt en werd een lekker gezongen funknummer plotsklaps omgezet in een zweverige funkgroove à la Miles Davis.

Het is jammer dat zo'n fabuleuze trompettist als Roy Hargrove (want dat bewees hij ook in dit concert weer te zijn) een uitdaging als het combineren van dansmuziek en jazz zo slecht weet aan te pakken. In plaats van simpelweg de muziek van Miles Davis te imiteren zou hij moeten proberen diens instelling als arrangeur en bandleider over te nemen. Dat wil zeggen: creëer op basis van de hippe dansmuziek een mooie, eigen sound, schrijf goeie nummers en etaleer daar bovenop je superieure vaardigheid als instrumentalist.

Foto:
website Verve

(Guus, 16.4.04) - [print] - [naar boven]



Muzikantendag: workshops, talkshows en live muziek

Op zaterdag 15 mei verzorgen Conamus, Buma en Sena Performers in samenwerking met Oor en MTV een dag voor muzikanten in de Melkweg in Amsterdam. De dag is vooral bedoeld voor popmuzikanten, maar er zijn ook bijdragen uit de jazzwereld. De blazers van New Cool Collective verzorgen om 11.30 uur de workshop 'Hoe Overleef Ik Als Blazer In De Popmuziek'. Muzikanten kunnen verder talkshows bezoeken, individueel in gesprek gaan met professionals uit de muziekindustrie en hun teksten laten screenen. Daarnaast zijn er stands van organisaties als Buma, BV Pop, Nationaal Pop Instituut, het Conservatorium Amsterdam en de Popacademie Enschede.

's Avonds wordt de muzikantendag gevolgd door de Sena Performers Muzikantennacht, een festival met optredens van vooral jonge artiesten. Meer informatie staat op de
website van het evenement.

(Erno Mijland, 15.4.04) - [print] - [naar boven]



Jazz à Liège

Jaren geleden, toen ik het Luikse jazzfestival ontdekte, raakte ik onder de indruk van de bescheiden en respectvolle sfeer in het congrespaleis aldaar. In een vijftal zalen, variërend qua grootte van 200 tot iets meer dan duizend stoelen, werd ik geconfronteerd met een voornamelijk Belgische line-up (die me toen nog nauwelijks iets zei). Mijn eerste kennismaking met de Belgische scène. Voornamelijk Waals getint uiteraard, maar ook jonge helden uit de Vlaamse jazz brachten op het podium hun kunsten. Ik heb er genoten!

In Luik creëerde men een sfeer die ik op het North Sea Festival zo mistte. Intimiteit heb ik in die Haagse bijenkorf althans zelden of nauwelijks kunnen vinden. En toen ik later eens bij toeval de analen van dat grootse Noord-Europese jazzfestival nalas, constateerde ik dat de oorspronkelijke opzet van Paul Acket - qua grootte althans - niet veel anders was dan de Luikse. Wat jammer dat ik dat nooit heb mogen meemaken...

Dit jaar wordt het jazzfestival in Luik voor de 14e keer georganiseerd. Wederom prijken tal van nationale jazzhelden op de affiche en uiteraard komen er ook enkele grote internationale namen. En wederom biedt een vijftal zalen uitkomst. Helaas heeft de 'Paul Acket' van het Luikse, de heer Jean-Marie Peterken van La Maison du Jazz, dit jaar moeten besluiten een 'blues'-poot (Espace Blues) parallel aan 'de echte jazz' neer te zetten. Kennelijk is ook in Luik het bierverbruik (blues = bier) een belangrijke inkomstenbron om betaalde jazz op de bühne te brengen. Kijk voor de desalniettemin interessante line-up, ergo het tweedaagse jazzprogramma (in het tweede weekend van mei) op
www.jazzaliege.be. Het blijft absoluut een bezoek waard.

N.B. Het Palais des Congrès is relatief makkelijk te vinden. Vanuit Maastricht (Luik ligt op pakweg 20 autominuten van de Limburgse hoofdstad) Centrum Luik volgen, en eenmaal aan de rechteroever aangekomen, de weg verder langs de Maas vervolgen. Het Palais staat dan op de wegwijzers duidelijk aangegeven.

(Marc, 15.4.04) - [print] - [naar boven]



Diana Krall - 'The Girl In The Other Room'

Nieuwe cd van Diana Krall

Diana Krall heeft een nieuw album uit op Verve records: 'The Girl In The Other Room'. Op het album staan zes tracks die ze samen schreef met haar man Elvis Costello. Daarnaast zingt ze muziek van Tom Waits, Bonnie Raitt, Joni Mitchell, Billie Holiday and Mose Allison.

In een recent interview met Andy Roberts van BBC Wales praat Krall over haar nieuwe album, maar ook over de dood van haar moeder. Het interview is integraal te beluisteren via de website van de BCC:
klik hier (Real Audio-formaat)

Maartje den Breejen van het Parool is niet erg enthousiast over het nieuwe album van Krall: "Het lijkt wel of ze niet helemaal met de teksten van Costello uit de voeten kan, en ook niet met zijn melodieën." Lees hier de volledige recensie.

Koen Schouten (de Volkskrant): "Haar stem heeft een ruw randje, haar vibrato is hevig en haar uithalen zijn brutaal. Het contrast met de vorige cd, het rijkelijk van strijkers voorziene en mierzoete 'The Look of Love', is groot."

Op Diana Kralls eigen website staat veel informatie en is ook muziek te beluisteren. Klik hier.

(Erno Mijland, 15.4.04) - [print] - [naar boven]



Tineke Postma Quartet

Assertieve Tineke Postma met haar kwartet in Jazz At The Crow

De eerste drie stukken werden gespeeld in triobezetting, omdat het navigatiesysteem van pianist Juraj Stanik van slag was, zodat hij te laat was voor de kick-off. Tineke Postma (alt- en sopraansax), Jeroen Vierdag (contrabas) en Martijn Vink (drums) speelden zodoende de warming-up. Later met Juraj erbij kon het geplande concert alsnog beginnen. Postma lijkt op een zondagskind met de medewerking van deze bandleden. In haar spel exposeert ze duidelijk waarom ze destijds cum laude is afgestudeerd. Haar composities en spel getuigen van haar talent. Het veelvuldig toepassen van het neergaande glissando aan het einde van de toon is een smaakkwestie.

Stanik deed de verhinderde Rob van Bavel vergeten. Hij speelt met een fraai genuanceerde dynamiek en maakte indruk met zijn uitstekend spel en verzorgde improvisaties. Terecht wordt hij een musicians-musician genoemd. Een hoogtepunt was zijn solo in 'Dear Mr. Evans'. In 'Schoolblues' van Rob Madna maakte Vierdag duidelijk waaraan hij zijn reputatie dankt: stevig, solide baswerk, goede projectie en een aanstekelijke drive. Met de tandem Vink-Vierdag in je band heb je dan ook niets te klagen. Martijn Vink wekte soms de indruk wat afwezig te zijn, maar dat hoorde je niet af aan zijn alerte interacties en stimulerende, adequate spel. Juraj speelde een fraaie, spanningsvolle, intieme solo in 'Ballad For Dado', een duet met Tineke op sopraansax. Met de up-tempo uitsmijter 'A Walk', met onderliggende peptalk van de ritmesectie, besloot men dit druk bezochte, uitstekende concert.

Binnenkort zal Postma's cd 'First Avenue', waaruit vanavond werd geciteerd, ook in Amerika worden uitgebracht. Het succes is haar gegund. Tineke Postma is getalenteerd, assertief en heeft ambitie. Ze zal zeker verder uitgroeien tot iemand met een eigen muzikale identiteit en ongetwijfeld nog van zich doen spreken.

Voor een fotoimpressie van dit concert in café Kraaij & Balder op vrijdag 9 april jl. klik
hier. Lees Postma's Take Ten. Een recensie van haar cd 'First Avenue' vind je hier.

Foto: Cees van de Ven

(Cees van de Ven, 14.4.04) - [print] - [naar boven]



"Roseanna Vitro swingt niet, hoe ze ook haar best doet." Maartje den Breejen over het bossa nova-, samba-, ballad- en salsa-album 'Tropical postcards' in het Parool.

(Erno Mijland, 13.4.04) - [print] - [naar boven]



Platenlabel BV Haast bestaat 30 jaar

Het in 1974 door saxofonist Willem Breuker opgerichte platenlabel BV Haast bestaat dertig jaar. Dat wordt gevierd op vrijdag 23 en zaterdag 24 april met een festival in het Amsterdamse Bimhuis. De hoofdact van het label, het Willem Breuker Kollektief, treedt beide dagen op met gastmusici als Denise Jannah, Loes Luca en Vera Beths. Aanvang is beide dagen om 21.00 uur, de entree bedraagt 14 euro per avond.

BV Haast was jarenlang het toevluchtsoord voor Nederlandse improvisatiemuzikanten. Op verschillende sublabels verscheen werk van muzikanten als Michael Moore, Tobias Delius en Ab Baars. In 2002 besloot Breuker zijn label in te krimpen. "Ik moet me meer concentreren op mijn eigen werkzaamheden," verklaarde hij destijds in het Parool tegenover jazz-journalist Koen Schouten. Toch bracht BV Haast de laatste jaren niet alleen werk van Breukers eigen Kollektief uit. Op het label verschenen ook cd's van Jozef van Wissem, Greetje Bijlma en Amsterdam Klezmer Band.

Meer informatie over BV Haast vind je
hier.

(Erno Mijland, 12.4.04) - [print] - [naar boven]



Achim Kaufmann Michael Moore

Achim Kaufmann en Michael Moore, een geslaagd muzikaal bondgenootschap

Wederom hadden wegblijvers ongelijk, want op 5 april gaven beide musici een in alle opzichten magnifiek concert in Wilhelmina in Eindhoven. Composities van Moore en Kaufmann werden afgewisseld met door Achim bewerkte stukken van Andrew Hill, Berthold Brecht en Kurt Weill. Met deze mengvorm van gecomponeerde en improvisatiemuziek gingen beiden op pad deze avond, deels onwetend wat er zoal aan verrassends zou gebeuren in de conversaties tijdens hun muzikale wandeling. Welke verhalen zouden er loskomen?

Michael Moore (op altsax, klarinet en basklarinet) speelde zoals we van hem gewend zijn: met zijn herkenbare fraaie toon, creatief en genuanceerd. Achim bewees wederom een smaakvol pianist te zijn. Het spel van deze bescheiden, introverte kunstenaar, die oogt alsof hij zich geneert om het publiek zijn bijzondere pianistiek te tonen, is altijd de moeite waard om tot je te nemen. Alert in de interacties en in zijn solo's waarachtig, oorspronkelijk en overtuigend. Beiden zaten elkaar nergens in de weg. Alles bleef transparant, helder verstaanbaar en er was sprake van een organisch verloop van samenspel naar soli en omgekeerd. Opvallend waren de perfect gespeelde unisono's in de diverse stukken, vaak het begin- en eindpunt van hun composities.

In het stuk 'H-Yo' voerde Kaufmann kleine manipulaties uit met de snaren van de vleugel en creëerde hij delicate, subtiele klankeffecten. Schoonheid qua spel en compositie was er genoeg, zoals Moore's 'No 6' of 'Yellow Videt' van Andrew Hill, hier geabsorbeerd en gerecreëerd door Achim met zijn specifieke signatuur. Beiden nemen hun kunstvorm zeer serieus en vragen een grote 'luisterbereidheid' van de toehoorder. Die was er in ruime mate bij de kleine schare aanwezige liefhebbers van dit tweetal.

Voor een fotoimpressie van dit concert
klik hier.

(Cees van de Ven, 12.4.04) - [print] - [naar boven]





Jazzisfaction - 'Issues' (Café Cacao/Phlavour, 2004) ****

Eerst zeven jaar spelen, en dan pas een debuutalbum opnemen... Het heeft als voordeel dat je als band een hecht geluid kunt vastleggen. Het Belgische kwartet Jazzisfaction heeft de relatief lange periode vóór haar debuut 'Issues' daarnaast gebruikt om eigen nummers met een doorwrochte eenvoud te ontwikkelen.

Het geluid van de band wordt gedragen door het fluweelzachte spel van de Duitse trompettist Peer Baierlein. Pianist Ewout Pierreux drukt zijn stempel vooral met het 'rainy day'-geluid van de Fender Rhodes. Drummer Yves Peeters verrast en varieert: hij speelt losjes met de handen om met hetzelfde gemak elders een strak marsritme neer te zetten. Het idioom van de band is dat van de melodieuze bebop van de jaren vijftig en zestig. 'For Shorter Reasons' kan dan ook bijna niet anders dan een verwijzing zijn naar het werk van Wayne Shorter. Jazzisfaction is daarmee niet vernieuwend of bijzonder verrassend. Niet erg: er is in menige platenkast nog volop ruimte voor goedgemaakte jazz. Bovendien zorgt de eigentijdse productie van het album ook voor associaties met de perfect afgeronde klanken van de jazzdance van de jaren negentig.

'Issues' is vooral sterk in de ingetogen, melancholische nummers als 'Alone' en 'Voices'. De band raakt daar een gevoelige snaar. In de slottrack 'Epilog For A Lovely Killer' lijkt Jazzisfaction zich te willen verontschuldigen voor het feit dat ze niet al te modern zijn. Met deze remix - elektronische drums, echo's en samples - valt de zorgvuldig opgebouwde eenheid van de rest van het album plotseling in duigen. Al zou een vervolgalbum, geheel rond deze dance-aanpak, nog best eens een interessant resultaat kunnen geven...

Fragmenten van het album zijn
hier te beluisteren.

(Erno Mijland, 11.4.04) - [print] - [naar boven]



WDR-logo

Duitse televisie presenteert 7e JazzNacht

Van drummer John Engels kregen we nog een leuke tv-tip. In de nacht van maandag op dinsdag aanstaande zendt de Duitse zender WDR 3 voor de zevende keer de Jazznacht uit. Met optredens van: Roy Hargrove, Ralph Towner, Joshua Redman, Marla Glen, Dave Liebman Group, Birelli Lagrene, Maria Pia De Vito, John Taylor Trio, Zipflo Reinhardt en Peter Bockius Trio. Daarnaast de documentaire 'Spurensuche - 40 Jahre Jazz in der ehemaligen DDR' van Peter Sommer en Ali Haurand.

De WDR JazzNacht wordt uitgezonden tussen 01.30 en 06.25 uur, en is - afhankelijk van uw woonplaats - al dan niet te ontvangen via het derde Duitse net.

(Maarten van de Ven, 11.4.04) - [print] - [naar boven]



Legale MP3's

Nieuwe jazz-MP3's

De afgelopen tijd hebben we onze menupagina 'Legale MP3’s' volledig ververst met nieuwe opnamen, die gratis te beluisteren c.q. te downloaden zijn. Het gaat hierbij om concerten van Ben Sluijs & Erik Vermeulen, All Hands (met onder meer Sean Bergin en Michael Vatcher), Louis Mhlanga & Eric van der Westen, Greetje Kauffeld, Verploegen-Van der Westen-Verhoeff (VWV) en een kerstconcert van het Arno Krijger Trio (zodat u als jazzliefhebber nú al gebeiteld zit voor december). Verder opnamen van het Gitaar Gala bij Jazz at the Crow in november vorig jaar, met de Nederlandse topgitaristen Martijn van Iterson, Maarten van der Grinten en Ed Verhoeff.

Beluister bovenstaande en andere tracks op onze menupagina
Legale MP3's.

(Cees van de Ven, 11.4.04) - [print] - [naar boven]



No Can Do

Over No Can Do Niks dan goeds!

Het van oorsprong pianoloze kwartet No Can Do bestaat uit enkel sterspelers van de hedendaagse improscene: rietblazer Frans Vermeerssen, trombonist Wolter Wierbos, bassist Mischa Kool en drummer Arend Niks. Voor deze tour was de band uitgebreid met pianovirtuoos Guus Janssen. Vermeerssen en Niks leverden de blijmoedige composities die je van meet af aan positief stemden. Janssen droeg ook enkele composities bij. De musici toonden zich bijzonder geïnspireerd en gingen ervoor in het Jazzpower-concert, dat ze op 29 maart jl. gaven in Wilhelmina, Eindhoven.

Frans Vermeersen imponeerde met zijn volvet geluid en ongemaniëerde spel, krachtig en basaal. Wolter was weer eens in topvorm met geestverruimende solo's, zijn dempers altijd onder handbereik voor zijn vermaarde growls en wah-wah's. Het is altijd een genot om Arend Niks te horen, gesteld als ik ben op drummers die werk maken van het 'klankkleuren' van hun drumkit. Zo beschikt hij over fraai gedifferentieerde bekkens, die hij aangenaam kan laten 'zingen'. Samen met de groovy Mischa Kool op bas vormde hij de perfecte bodem waaruit alles tot wasdom kon komen. No Can Do: een energieke, enthousiaste formatie voor alle podia die eclectisch programmeren.

De opener 'Ween' maakte meteen duidelijk dat dit weer een memorabel concert zou worden. Het stuiterend-swingende, op aantrekkelijke thema's gebouwde, 'Bela' kende kwela-invloeden, fraai cimbalenwerk van Niks en een kort stemmig intermezzo door Wolter en Frans, waarna de boel weer vrolijk en energiek verder ging. De Niks-compositie 'Sunday' begon met een interessante, stevige improvisatie van Vermeerssen, waarna Wolter er nog een schepje bovenop deed door met 'stemverheffing' enthousiast zijn verhaal te doen. Een stuwende baspartij van Kool, verrassende tempowisselingen en een sterke melodielijn deden de rest. Dat Niks weet wat voicing is bewees hij met het intro van 'When Nothing Matters'. Fraai ingehouden trombonespel, een gloedvolle solo van Vermeerssen en een essentiële bijdrage van Guus Janssen, wiens pianoklanken neerkwamen als regendruppels op een verlaten weg in deze prachtige ballad. Humor was er in het 'Mengelbergiaanse', ondeugende 'Will Do' van Frans, waarin hij zijn nieuwe Cannonball-sax niet spaarde. Janssen opende solo in 'Omweg', met een impro van Wolter die ook vanavond weer energiek op zijn 'praatstoel' zat. 'Ground' (met pianospel als van een concertpianist) en 'Rjaarj' van Janssen pasten naadloos in dit programma en klonken alsof de band ze al jaren op het programma had staan. In het freefunky, bass-heavy 'Bumpy Dumpy' van Vermeerssen een (te) korte fraaie 'harmonische' solo van Arend, en Mischa die zich even losmaakte uit de achtergrond en van zich deed spreken. 'Go, Go, Go', doorgaans een aansporing voor een solist tijdens zijn improvisatie, was een lekker swingende hint voor de toehoorders dat het concert ten einde was.

Na afloop spoedde Guus Janssen zich snel huiswaarts, om de volgende dag naar New York te vliegen om aanwezig te zijn bij de uitvoering van zijn
'Concerto For Clarinet and Chamber Orchestra' op de prestigieuze Julliard School aldaar.

Klik hier voor een fotoimpressie van het concert.

Tekst: Cees & Maarten van de Ven
Foto: Cees van de Ven

(Cees van de Ven, 10.4.04) - [print] - [naar boven]



Siteseeing #6
The International Archives for the Jazz Organ (IAJO)


IAJO is een uitgebreide website over het Hammond-orgel in de jazz. De site wordt beheerd door de Duitser Jürgen Wolf. Hoewel de website niet voor 100% up-to-date is, is hij de moeite van het bekijken zeker waard.

Het orgel heeft altijd een grote rol gespeeld in de jazz, en doet dat nog steeds. De tenor-orgelcombo's, meestal bestaand uit orgel, tenorsax en drums, waren vooral populair omdat ze als kleine formatie overal konden spelen. Bekende tenoristen en organisten zijn Jack McDuff, Jimmy Forrest, Gene Ammons, Red Holloway, Jimmy Smith, Stanley Turrentine, Houston Person, Charles Earland, Willis Jackson, Rusty Bryant en Jimmy McGriff.

De IAJO-site is in het bijzonder interessant voor de Hammond-liefhebbers. Op de page 'Jazz organ scene' zijn de organisten te vinden in landen als Argentinië, Japan, Rusland, Zwitserland en Nederland. Voor Nederland zijn dat Ronald van Driel, Jasper van het Hof, John Hondorp, Arno Krijger, Leon Kuypers, Thijs van Leer (!), Herbert Noord en Carlo de Wijs. De informatie is wat aan de summiere kant. Gelukkig is er soms door te klikken naar de homepages van de diverse vermelde organisten. Bij de 'links to other jazz sites' zijn interessant: 'organ players', 'other jazz artists', een giga lijst 'record companies' - waarvan echter uit een steekproef bleek dat niet alle links 'beschikbaar' waren - en 'jazz festivals' (prettig om te weten dat in die geweldig mooie stad Perugia van 9 t/m 18 juli het Umbrië Jazz Festival plaats vindt... dus combineer je vakantie met jazz, zou ik zeggen). Keer dan tenslotte nog even terug op de homepage en klik op 'The Hammond grounds' en vervolg je zoektocht in de wereld van de 'hardcooking' Hammond-jazz.

(Jacques Los, 10.4.04) - [print] - [naar boven]



ebows   melkkloppers   draailier

In Fuhlers handen verandert piano in caleidoscoop van geluiden

De Stichting Jazz in Arnhem streeft er elk jaar naar om de winnaar van de Boy Edgar-prijs op het podium van De derde van Mahler te krijgen. Zo ook op dinsdag 14 maart, met een gepland concert van het Tobias Delius Quartet. Het ongeluk zat evenwel in een klein hoekje die dag, voor de organisatie, maar vooral voor de gelauwerde saxofonist zelf, die verstek moest laten gaan wegens een ongeluk met zijn fiets (gelukkig zonder al te ernstige gevolgen).

Aangezien rietblazer Ab Baars samen met Delius in het nonet van pianist Cor Fuhler zit, was de vervanger voor Tobias in feite al snel gevonden. En het dient gezegd; Baars nam de honneurs uitstekend waar met puntige interventies en heftige exclamaties op tenorsax en abstract-fijnzinnige schetsen op klarinet. Genoten ook van de ritmesectie van dienst. Wilbert de Joode is een nimmer verzakend baken in dit soort geïmproviseerde contexten. Ik heb al vaker gerefereerd aan de prachtige bastonen die hij aan zijn strak gespannen snaren weet te ontlokken; ook deze avond viel dat weer op, met name in zijn altijd 'volgenswaardige' soli. De Australische drummer Tony Buck bleek als drummer, hoewel zeer aanwezig en alle klankfacetten van zijn drumstel gebruikend, verrassend subtiel! Hij deed me sterk denken aan sound-drummers als Gerry Hemingway en de onvolprezen Sunny Murray met zijn 'breinaalden-geluid'.

Maar het epicentrum van deze avond werd gevormd door Cor Fuhler en zijn vleugel. Deze man lijkt in stijl en aanpak eigenlijk helemaal niet op een pianist; Fuhler is veeleer een 'klankverkenner', immer doende met het creëren van sonic landscapes. Meermaals richtte hij zich van zijn toetsen op om, voorovergebogen over de klankkast, zijn vleugel te preparen. Zo plaatste hij ebows op de snaren, die zorgden voor resonantie door middel van elektromagnetische golven. Door melkkloppers ronddraaiend garen produceerde complexe boventoonreeksen. En met een handboor stelde hij een plastic draailier in werking. Daarmee zorgde hij voor een constante geluidsstroom met een welhaast hallucinerend effect; soms waande je je als luisteraar op een dromerige trip door het onderbewustzijn.

Een boeiend audiovisueel avontuur voor de fijnproevers dus, dat de smaakpapillen prikkelde voor het volgende concert van Stichting Jazz in Arnhem op dinsdag 20 april, als een andere klankvorser De derde van Mahler aandoet: Hammondorganist Arno Krijger.

Klik
hier voor een fotografisch verslag van dit optreden.

Foto's: website Cor Fuhler

(Maarten van de Ven, 7.4.04) - [print] - [naar boven]



Houston Person

Tegenvallende Houston Person in Muziekcentrum Vredenburg

De in 1934 geboren tenorsaxofonist Houston Person komt voort uit de Gene Ammons-school. Saxofonisten met een breed geluid en een stijl die gebaseerd is op de blues en de ballads; de boss-tenors. Op het befaamde Prestige-label, later op Muse en recentelijk High Note heeft Person talloze swingende groovy platen gemaakt met o.a. Sonny Philips, Cedar Walton, Cecil Bridgewater, Grant Green, Boogaloo Joe Jones en Joey DeFrancesco.

In de serie 'Vervolgcursus Jazz: Bebop, Ballads & Blues', geïnitieerd door pianist Rein de Graaff en uitgevoerd in Muziekcentrum Vredenburg in Utrecht, speelde zaterdagavond 3 april onder de noemer 'Movin’ & Groovin’' Houston Person met het Rein de Graaff Trio en als 'special quest' gitarist Jesse van Ruller. De al sinds jaar en dag lopende jazzserie in Vredenburg is, zeker gelet op het aantal bezoekers, een groot succes. Rein de Graaff weet altijd wel interessante Amerikanen naar Nederland te halen en over het algemeen genomen wordt er herkenbare, mainstream jazz gespeeld. Zo ook deze zaterdagavond. Swingend vertolkte standards, bossa nova's en een enkele blues. De kwaliteit van deze wat saaie concerten is te vinden in de gastsolisten en het immer adequaat begeleiden van het Rein de Graaff Trio.

Het in medium tempo gestarte openingsnummer 'Do Nothin’ Till You Hear From Me' zette de toon voor deze avond; vooral easy, vooral niet meer soloruimte dan maximaal drie chorussen en nette, niet te inspannende soli. In het bijzonder hield boss-tenor Person zich aan die regels. Voor liefhebbers en bewonderaars van het groovy en op het rhythm & blues geënte spel van Person moet zijn optreden enigszins teleurstellend zijn geweest. Kenmerkend voor de teneur van het concert was de in het repertoire opgenomen 'doodgespeelde' kraker 'On The Sunny Side Of The Street'. Hoewel Persons kwaliteiten, toonvorming en instrumentbeheersing uit de losse pols werden geëtaleerd, werd er niet al te enerverend en geïnspireerd gesoleerd.

In de voor de pauze ingezette medium blues leek het of Person los kwam van zijn inerte spel en 'ouderwets' de blues binnenstebuiten keerde. Velen hadden daar wellicht op zitten wachten. Helaas mocht het slechts drie chorussen duren. Na de pauze leek het adrenalinegehalte van Person wat te zijn gestegen. In het derde nummer, een langzame blues, ging hij er stevig (maar helaas weer niet langdurig) tegen aan en produceerde met zijn diepe, volle toon heerlijk smerige, bluesy licks. Ook het alsmaar plichtmatig klappende publiek ervoer die solo als een geweldige emotionele ervaring en reageerde buitengewoon enthousiast.

In contrast tot het enigszins matte spel van de tenorist waren de inspirerende soli van gitarist Jesse van Ruller de hoogtepunten van het concert. Hij bewees dat hij niet voor niets tot de top van de huidige Nederlandse gitaristen behoort in het mainstream genre. Zijn technisch vermogen op de gitaar is welhaast onbegrensd. Soms speelt zijn formidabele techniek hem in zijn jeugdig enthousiasme parten en zou hij zijn notenreeksen wel wat kunnen matigen.

Het trio van Rein de Graaff, met bassist Marius Beets en drummer Eric Ineke, begeleidde gewoon goed, doch kon niet verhinderen dat Houston Person bleef steken in een mat en plichtmatig optreden.

Foto: Gérald Beckers (
NPR)

(Jacques Los, 6.4.04) - [print] - [naar boven]



Tineke

Tineke Postma Quartet

In het kader van Jazz at the Crow treedt vrijdag 9 april het Tineke Postma Quartet op in café Kraaij & Balder aan de Strijpsestraat 79 te Eindhoven.

De saxofoniste Tineke Postma begon op negenjarige leeftijd met saxofoon-, piano- en fluitspelen. Op haar zestiende, tijdens de middelbare school, volgde ze de vooropleiding aan het conservatorium van Zwolle. Na een jaar op het Conservatorium van Groningen zette zij haar studie voort op het Conservatorium van Amsterdam. In 2003 voltooide zij de Mastersopleiding Lichte Muziek en studeerde af met het predikaat Cum Laude. Tijdens haar Bacheloropleiding (hieraan voorafgaand) kreeg ze les van Ferdinand Povel, Jasper Blom en vele Amerikaanse gastdocenten, zoals Bob Malach, George Coleman en Christian McBride. In 2002 ontving Tineke twee beurzen voor een studie van vijf maanden aan de prestigieuze Manhattan School of Music in New York, waar zij les kreeg van Dick Oats, David Liebman, Chris Potter en Garry Dial.

In 2002 en 2003 werd Tineke voor verschillende jazzcompetities geselecteerd en kreeg daar onder meer de Prijs voor Jong Talent en de Ernst & Young Prize. Sinds 2001 is het Tineke Postma Quartet op vele podia te gast geweest, waaronder het North Sea Jazz Festival, het DJS Podium en het Zeehelden Theater in Den Haag. Naast Postma bestaat het kwartet uit Rob van Bavel op piano, Jeroen Vierdag op bas en Martijn Vink op drums.

De toegang is gratis. Het concert begint om 21.30 uur.

  • Klik hier voor een recensie van haar cd 'First Avenue'.
  • Klik hier voor een fotoreportage van haar concert in Paradox.

    Tekst: Ton Suasso
    Foto: Cees van de Ven

    (Cees van de Ven, 4.4.04) - [print] - [naar boven]



    SPRNG Jazzfestival Arnhem

    Jazzliefhebbers in Arnhem en verre omstreken zijn er de laatste 25 jaar aan gewend geraakt om in het najaar een weekend vrij te houden voor de Jazznight Arnhem. Afgelopen najaar werd dat ritme grondig verstoord: geen Jazznight. Maar van uitstel kwam geen afstel. Het Arnhemse jazzfeest vindt vanaf dit seizoen in de lente plaats en heet vanaf nu SPRNG Jazzfestival Arnhem. Bovendien duurt het nu drie dagen!

    Vrijdag speelt het Jazz Orchestra of the Concertgebouw met Jasperina de Jong als gastsoliste. Zaterdag worden op zes verschillende podia de grenzen van de jazz verlegd of overschreden. Onder meer door de Masha Bijlsma Band (vocale jazz), het Duo Gabriele Hasler & Roger Hanschel (stem en saxofoon), Javier Girotto & Aires Tango (jazz meets tango) en Heleen Schuttevâer & Saskia Laroo (zang en trompet). De die-hards hebben op zondag de gelegenheid om af te kicken. Bik Bent Braam zal dan het laatste jazzbrandje blussen.

    Klik
    hier voor verdere informatie over het programma.

    (Cees van de Ven, 4.4.04) - [print] - [naar boven]



    Fra Fra Sound

    Vincent Henar: ambassadeur met dubbele functie

    "In de Surinaamse gemeenschap heeft jazzmuziek totaal geen status. Dat is moeilijke muziek waar blanke brildragers aan plegen te prutsen. Dat Louis Armstrong en Duke Ellington en Coleman Hawkins zwarte kunstenaars waren, zwarte giganten, die een schitterend en over de hele wereld bewonderd universum hebben geschapen, geen Surinamer die zich erom bekreunt." Bassist en bandleider van Fra Fra Sound Vincent Henar in een
    interview met Eddy Determeyer.

    (Erno Mijland, 4.4.04) - [print] - [naar boven]



    Siteseeing #5
    The Wire


    Een zeer interessante en aparte site is
    www.thewire.co.uk. Het is de site van het muziektijdschrift The Wire: een eigenzinnig tijdschrift, dus een eigenzinnige site. The Wire gaat over jazz, electronica, avantrock, breakbeats, hedendaags gecomponeerd en improjazz. Vooral dus over 'progressive, adventurous and non-mainstream music'.

    Onder 'Archive' vind je bij de interviews namen als Sun Ra, Cecil Taylor, Yoko Ono, Xenakis en John Cage. Bij 'Reviews' staat een stuk over Alice Coltrane en onder 'Wire charts' vond ik de '100 records that set the world on fire extra' en 'the 100 most important records ever made'. In dat laatste rijtje staan onder anderen Anton Webern, Bessie Smith, Cecil Taylor, Oliver Messiaen, Sonny Rollins, Albert Ayler, Stockhausen, Eric Dolphy, James Brown, Frank Zappa, Captain Beefheart, Philip Glass, Kraftwerk en Evan Parker.

    Bij de links zijn verrassende sites te vinden. Wie bij 'Artists' zoekt onder de 'S' vindt Lalo Schifrin, Raymond Scott, Wadada Leo Smith en Sun Ra. Onder 'Labels' vind je wel Cuneiform' (New British Jazz), Black Saint/Soul Note, Delmark Records, Eremitelno (no-nonsense free jazz), het befaamde Zwitserse HatHut-label en FMP (German free music label), maar Concord Jazz en BV Haast ontbreken. Onder 'Organisations & resources' vind je interessante websites als de 'Guide to India Jazz fusion'. Als je nieuwsgierig bent naar Japanse musici en groepen, klik dan op 'Improvised music from Japan'. Ten slotte kun je (hoewel het niets met jazz heeft te doen) nog nostalgisch terugblikken op de 'Woodstock 69'-site.

    (Jacques Los, 3.4.04) - [print] - [naar boven]



    Bert Lochs

    Bliq - BAQ (Music Under Construction, 2004)****

    Aanstekelijke thema's, gevoel voor humor en een breed palet aan invloeden... dat zijn de belangrijkste ingrediënten van het eerste album van Bert Lochs' Inquisitive Quartet, kortweg Bliq. Het debuut van dit kwartet rond trompettist, componist en arrangeur Bert Lochs mag er zijn.

    Wie na het beluisteren van de jachtige opening 'Jeebees' bang is aan een doodvermoeiend avontuur te beginnen, kan ik geruststellen. 'BAQ' is vooral een lichtvoetig album. Zo begint het ironische 'Falk' met de atonale horten en stoten van de hedendaagse avant-garde jazz, waarna het nummer geleidelijk overgaat naar een traditioneel bluesschema met een plagerig thema, waarin zelfs 'Alles is voor Bassie' voorbijkomt. Hilarisch is het tweede deel van 'Sam', het sluitstuk van het album, waarvan het geluid zo is gemanipuleerd dat het lijkt alsof het opnameapparaat in een andere ruimte stond dan die waarin de band aan het jammen was. En als Kees van Kooten en Wim de Bie alsnog zouden besluiten samen een nieuwe reeks programma's te gaan maken, moeten ze 'While Dad Is Working' als tune gaan gebruiken onder het motto: 'Niks meer aan doen!'

    'BAQ' bevat ook ontroerend mooie, poëtische tracks, waarin Lochs - met of zonder demper - vaak kwetsbaar en eerlijk soleert en Zenkers afgeronde gitaargeluid associaties oproept met dat van landgenoot Frank Möbus (Der Rote Bereich, Carlos Bica & Azul). Samen zetten ze thema's neer, die in je hoofd blijven hangen. Na een paar keer luisteren betrap je jezelf ze te trompetneuriën (lippen op elkaar en met je stem een trompet imiteren) onder de douche.

    De bijdragen van Jasper Somsen op contrabas en Nout Ingen Housz op drums zijn, zoals zo vaak bij de ritmesectie, minder opvallend, maar niet minder belangrijk. Ze completeren het geluid, waar ik in de toekomst graag nog meer van hoor.

    De cd wordt geleverd in een opvallend rond kunststof doosje. Klik
    hier voor meer achtergrondinformatie en geluidsfragmenten van het album.

    (Erno Mijland, 3.4.04) - [print] - [naar boven]



    Michiel Versus Braam

    Michiel versus Braam

    Dat is de titel van de nieuwe solo-cd van pianist Michiel Braam, die hij onlangs, op 17 en 18 februari, opnam in The Loft in Keulen. De 9 stukken zijn in andere uitvoeringen en arrangementen eerder uitgebracht door Bentje Braam en Bik Bent Braam. De cd komt met een handig bladmuziekboekje. 'Michiel vs Braam' is uitgegeven op Braams eigen BBB-label, wordt gedistribueerd door Toondist en is te verkrijgen via de
    website van Michiel. Daar is overigens ook een sample te beluisteren.

    Lees Braams 10 antwoorden op evenzovele vragen in onze rubriek Take Ten. Binnenkort op 'Draai om je oren' een uitgebreid interview met deze immer zoekende pianist.

    (Maarten van de Ven, 3.4.04) - [print] - [naar boven]



    North Sea Jazz verdient kans in Rotterdam

    Het is er dan toch van gekomen, tot ontzetting en ongeloof in Den Haag, maar vanaf 2006 zal het North Sea Jazz Festival, één van de grootste jazzfestivals ter wereld, zijn onderkomen hebben in het Rotterdamse Ahoy. Het valt te verwachten dat er de komende weken nog met de nodige modder zal worden gesmeten tussen de culturele en politieke elites van beide steden. En dat er boven de komende edities onvermijdelijk een zweem van melancholie zal hangen. For old time's sake.

    Natuurlijk, ook ik koester dierbare gevoelens en waardevolle herinneringen aan het Congrescentrum tijdens de drie festivaldagen. Maar als we de emoties nou eens laten voor wat ze zijn, wat blijft er dan over? Het feit dat gedeelten van het zalencomplex tot kantoorgebouwen zullen worden omgebouwd, waarmee het aantal concertpodia en de publiekscapaciteit naar beneden gaan. Het aangeboden alternatief, een aantal tijdelijke paviljoens c.q. tenten, rook wat mij betreft net iets teveel naar buurtbraderieën en feesttenten. Om nog maar niet te spreken van hinderlijk geluidsverkeer tussen de aanpalende paviljoens. En iedereen die tijdens hondenweer ooit een concert op het winderige Dakterras bezocht zal kunnen beamen dat een zaal - ondanks de hitte - zo slecht nog niet is.

    Voor Den Haag mag het wellicht verleidelijk zijn zich te beroepen op het anciënniteits-beginsel, maar als daar vervolgens geen adequate vorm aan wordt gegeven, verwordt zo'n begrip al snel tot holle retoriek. Daarom verdient Ahoy een serieuze kans als nieuwe huisvesting van het North Sea Jazz. Al zullen we festivaldirecteur Van den Hoek aan zijn woord houden en blijven rekenen op die kleine zaaltjes met obscure, alternatieve geluiden in een complex waarin de grootste zalen altijd voorbehouden zullen blijven voor publieks-trekkers als BB King, Solomon Burke en Norah Jones.

    (Maarten van de Ven, 2.4.04) - [print] - [naar boven]



    Eric Vloeimans

    Fugimundi paart muzikale virtuositeit aan theatrale spelvreugde

    In het kader van een tournee ter ondersteuning van 'Boompetit', de nieuwe cd van Eric Vloeimans, deed de trompettist 26 maart jl. de Tilburgse jazztempel Paradox aan. Hij werd daarbij terzijde gestaan door zijn Fugimundi-companen Anton Goudsmit op gitaar en Ernst Reijseger op cello. Ook aanwezig was rising star Harmen Fraanje, die op de cd naast fraai pianospel compositorische bijdragen levert. Vanwege vage contractuele redenen mocht hij niet meedoen in Tilburg, nota bene zijn thuisbasis! Een gemiste kans.

    In een terecht goedgevuld Paradox kwamen de prima stukken van 'Boompetit' uitgebreid aan bod. Het werd een avond waarin drie eigenzinnige jazzkarakters elkaar vonden om er samen een mooi muzikaal feest van te maken. Het trio bracht ook deze avond een boeiend spectrum aan klanken, kleuren, emoties, humor en een snuifje theater. Het spelplezier spatte bijkans van het podium, soms letterlijk, zoals aan het begin van de tweede set, toen Reijseger al spelend en fluitend halverwege het openingsstuk de zaal binnenwandelde en twee toeschouwers spontaan en actief betrok bij zijn cellospel. Het blijft trouwens ongelooflijk wat deze rasimprovisator uit zijn instrument weet te halen. Zo lardeerde hij Fraanje's 'Sonatala' met authentiek klinkende percussie op de body van zijn cello. Hilarisch blijft het 'zaagritueel', waarbij Reijseger met een gezond gebrek aan ontzag zijn instrument onder handen neemt.

    Anton Goudsmit kwam ook goed aan zijn trekken; hij kon enkele malen alle registers open trekken met soli, die doordrenkt waren met vuige rhythm 'n' blues en vlammend snarengetrek, zijn inspirator Hendrix indachtig. Maar hij wist ook mooi 'klein', ingehouden te spelen indien de sfeer daarom vroeg. En net op het moment dat je dacht dat Goudsmit en Reijseger - al dan niet bewust - toch wel erg vaak de aandacht naar zich toetrokken, was daar het majestueuze slotakkoord 'Never Before'. Een compositie waarbij Eric Vloeimans solo met een lange introductie als een koorddanser het publiek tot ademloos toehoren dwong. Magisch, onmogelijk in woorden te vatten en daarom beter maar zwijgen. Zij die erbij waren weten waarom.

    Klik
    hier voor een fotoimpressie van dit concert.

    Tekst: Cees & Maarten van de Ven
    Foto: Cees van de Ven

    (Maarten van de Ven, 1.4.04) - [print] - [naar boven]


    Lees verder in het archief...






  • Menupagina's:

    Redactieadres:

    Hoekstraat 1 B17
    3910 Neerpelt
    België
    (0032) 11747180
    (0032) 498788554

    Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
    Mail de redactie.