Draai om je oren
Jazz en meer - Weblog





 




Festival
Jazz Middelheim 2014 Part 3


"De muziek werd gekenmerkt door ingehouden melodieuze lijnen en idem dito improvisaties. Er werd gedisciplineerd en vakkundig samengespeeld. Oké, er was geen sprake van passievolle muzikale erupties. Anderzijds was het genieten voor fijnproevers, voor liefhebbers van hedendaagse, harmonisch opgebouwde solo's, samenspel en thema's. Een prima opening van alweer de derde dag. Dat beloofde nog wat."

Jacques Los bezocht de derde dag van het festival Jazz Middelheim. Hij zag concerten van het Coaching Project van Artesis Plantijn Hogeschool featuring Jasper Høiby, Vijay Iyer & Mike Ladd 'Holding It Down: The Veterans’ Dreams Project', Jef Neve Trio en het muzikale eerbetoon 'The Music Of Toots Thielemans'.

Klik hier om zijn festivalverslag te lezen.

Cees van de Ven maakte een fotografisch verslag van de derde dag van Jazz Middelheim 2014, zaterdag 16 augustus. Klik hier om zijn foto's te bekijken.

Labels:

(Maarten van de Ven, 28.8.14) - [print] - [naar boven]





Column Herbert Noord
"They try to kill jazz"


"Waaraan heeft Rollins die schimpscheuten verdiend? Heeft de saxofonist zich wellicht in zeer hatelijke, politiek incorrecte termen over iets uitgelaten, zodat een satirische correctie niet kon uitblijven? Vrij ondenkbaar dat Rollins zich daaraan schuldig gemaakt zou hebben. Daar heb ik dan ook nooit iets over gehoord."

Herbert Noord schrijft in zijn column over een heikele kwestie, die veel stof deed opwaaien: een satirisch stuk over Sonny Rollins in het magazine The New Yorker, die de saxofonist verleidde tot een reactie in de vorm van een interview op YouTube.

Klik op bovenstaande button om de column te lezen.

Labels:

(Maarten van de Ven, 27.8.14) - [print] - [naar boven]





Concert
Op het scherp van de snede

Casimir Liberski, Tyshawn Sorey & Mark Shim, zaterdag 16 augustus 2014, Bravo XL, Brussel

Bravo BXL zette zich in een paar maanden tijd op de Brusselse jazzkaart. De bruisende Dansaertstraat ligt vlakbij, de sfeer is internationaal en het interieur van Bravo BXL straalt ongedwongenheid uit. Als er dan ook nog een kelder blijkt te zijn waarin een vleugelpiano staat, was het niet verwonderlijk dat er concerten gegeven zouden worden. Een aantal betere Belgische musici vonden vlug de weg naar Bravo BXL, evenals de grote Joelle Leandre die in juni voor een vol huis zorgde.

Ook voor het concert van Casimir Liberski & guests liep de kelder van Bravo BXL meer dan aardig vol. Liberski is een Belgische pianist die heen en weer pendelt tussen België en de Verenigde Staten, waar hij aan het Berklee College of Music studeerde en samenwerkte met onder anderen Charnett Moffett en Deonardo Coleman. Twee Amerikaanse vrienden van Liberski waren op doorreis in België, om samen met Vijay Iyer op Jazz Middelheim een fel gesmaakt concert te geven. Een ideale gelegenheid om hen als special guests uit te nodigen voor een concert in Brussel.

Het concert begon met rustig pianospel van Liberski, terwijl Mark Shim lange lijnen blies op tenorsax die bijna klonken als gestreken bas en Tyshawn Sorey impressionistisch inkleurde op drum. Die rustige sfeer ging bijna ongemerkt de andere kant uit toen Shim een melodielijntje neerzette, Sorey's spel hoekiger werd en Liberski een versnelling hoger schakelde. Die spontane overgang naar verschillende sferen leek een handelsmerk van deze groep. De lange nummers leken daardoor ook meer op suites - met referenties naar jazz, impro, hiphop, hedendaagse klassieke muziek en drum 'n' bass - en klonken soms als funky kamermuziek. Een eenzame standard en een nummer van Monk werden handig in het repertoire binnengesmokkeld.

Tyshawn Sorey klonk op het grote podium van Middelheim bij Vijay Iyer al indrukwekkend, in een kleine locatie klonk zijn klasse nog indringender. Mark Shim speelde onderkoeld energiek, een beetje ingehouden, maar net daardoor zo intens. Mede door het gebruik van handige rifjes op sax werd de bassist (die er in dit trio niet was) overbodig, hoewel de groep soms met de energie van een indie rockband tekeer ging.

Liberski etaleerde zijn veelzijdigheid en zijn wendbaarheid. Of hij nu met oog voor detail een delicate passage speelde of woest spelend met de onderarmen op het klavier beukte: het werkte allemaal en klonk muzikaal. Als deze pianist nog niet onder de radar van het publiek kwam, zal dat vooral te maken met het feit dat hij de afgelopen jaren New York als biotoop had. Het trio klonk dan ook als een New York Trio; muzikaal op het scherp van de snede doken ze met een vanzelfsprekende zelfverzekerdheid het muzikale labyrint in.

Deze recensie verscheen ook op Jazz'Halo.

Klik hier voor foto's van dit concert door Cedric Craps.

Labels:

(Iwein Van Malderen, 24.8.14) - [print] - [naar boven]





Festival
Jazz Middelheim 2014 Part 2


"De Joodse liedjes die Avishai Cohen van zijn moeder leerde, vertolkte hij melancholisch met een lichte ruis in zijn warme stemgeluid. De mix van traditionele Joodse liedjes en klassieke muziek en de hedendaagse jazz is fascinerend. Dit alles mede dankzij de perfecte arrangementen en instrumentatie. De inzet en het samenspel van het strijkkwartet verdient evenzeer alle lof."

Jacques Los bezocht de tweede dag van het festival Jazz Middelheim. Hij zag concerten van Bruno Vansina Orchestra, Phronesis, Stacey Kent en Avishai Cohen Trio with Strings.

Klik hier om zijn festivalverslag te lezen.

Cees van de Ven maakte een fotografisch verslag van de tweede dag van Jazz Middelheim 2014, vrijdag 15 augustus. Klik hier om zijn foto's te bekijken.

Labels:

(Maarten van de Ven, 23.8.14) - [print] - [naar boven]





Vooruitblik
Danish Delight


Het jazzfestival Danish Delight brengt de beste jazzacts uit Denemarken. Van dinsdag 2 september tot en met zondag 7 september geven elke avond twee Deense topbands concerten op toonaangevende podia in Nederland en België. Deze laten zien wat de Deense jazz anno 2014 te bieden heeft. Danish Delight wordt georganiseerd door New Arts International in samenwerking met JazzDanmark en een aantal Deense jazzlabels.

De Deense drummer Emil de Waal heeft een gretige en speelse kijk op muziek. Dit heeft hem al overal ter wereld gebracht. Met klarinettist Elith 'Nulle' Nykjær aan boord kan het trio nieuwe klankwerelden verkennen. Hun debuutalbum kreeg een Danish Music Award in de categorie 'Jazzalbum van het Jaar'. Zes jonge zangeressen uit Denemarken, Noorwegen, Finland en IJsland hebben de handen ineengeslagen in een uniek vocaal ensemble: IKI. De muziek ontstaat ter plekke door intuïtief gebruik van de eindeloze mogelijkheden van de menselijke stem in al haar facetten en klanken. Je zou het 'Björk meets Coco Rosie en Arvo Pärt' kunnen noemen.

Pianist Jacob Anderskov brengt zijn nieuwste project 'Strings, Percussion & Piano', dat zich moeiteloos beweegt tussen improvisatie, eigentijdse gecomponeerde muziek, jazz, folk en klassieke muziek. Over het laatste album van pianist Jacob Christoffersen (1967) schreef All About Jazz: "De melodieën blijven stromen bij Christoffersen [...] recht in het hart van de jazz." Hij speelt met zijn trio featuring tenorsaxofonist Jakob Dinesen (1968), een zeer prominente en actieve muzikant uit de Deense jazzscene. Drummer/componist Kasper Tom Christiansen presenteert met zijn groep Kasper Tom 5 louter toppers uit de Europese jazzscene: Rudi Mahall (basklarinet), Tomasz Dabrowski (trompet), Petter Hängsel (trombone) en Jens Mikkel Madsen (bas). Hun debuutalbum kreeg terecht een eervolle vermelding in het Best Of 2013-nummer van het New Yorkse blad Jazzrecord.

Het nieuwste project van zangeres Kira Skov levert een verstilde, introspectieve wereld op vol ontroerende muziek. Dit jaar werd ze in eigen land uitgeroepen tot 'Vocalist van het Jaar' en kreeg ze de prestigieuze Carl Prijs voor haar songteksten. Slagwerkster Marilyn Mazur is vooral bekend van haar werk met Miles Davis en Jan Garbarek. Met haar eigen kwartet speelt ze warme en communicatieve muziek, intens en melodieus. Sinne Eeg is een van de sterkste jonge zangeressen uit de Scandinavië met een eigenzinnige stijl. Met zes albums onder eigen naam heeft ze een niet meer weg te denken plaats in de Deense jazzscene verworven. De twee zangeressen Kira Skov en Marie Fisker hebben hun krachten gebundeld in The Cabin Project. Ze brengen diepe, rauwe, soulvolle muziek. The KutiMangoes maken hun eigen mix van afrobeat, elektrische jazz, soul en blues.

Speellijst
02-04/09 Bimhuis, Amsterdam
02-04/09 Tivoli Vredenburg, Utrecht
03-05/09 Flagey, Brussel
04-06/09 LantarenVenster, Rotterdam
05-07/09 De Oosterpoort, Groningen.

Labels:

(Maarten van de Ven, 22.8.14) - [print] - [naar boven]





Festival
Jazz Middelheim 2014 Part 1


"Jazz Middelheim is een van weinige jazzfestivals die nog is ontdaan van enige ruis. En met 'ruis' bedoel ik dan dat de meeste festivals, omwille van commerciële redenen en de geringere subsidiebijdragen en sponsorgelden, menen genoodzaakt te zijn populaire genres als soul, funk, singer-songwriter, hiphop en dergelijke aan de programmering toe te voegen. Het kwalitatieve en succesvolle Jazz Middelheim getuigt ervan dat het zonder al te veel commerciële toevoeging wél kan. De openingsdag was zo goed als uitverkocht, terwijl er toch louter en alleen specifieke jazzformaties waren geprogrammeerd."

Jacques Los bezocht de eerste dag van het festival Jazz Middelheim. Hij doet verslag van de concerten van MikMâäk, Vijay Iyer Sextet, Dave Douglas Quintet en Herbie Hancock & Wayne Shorter.

Klik hier om zijn festivalverslag te lezen.

Cees van de Ven maakte een fotografisch verslag van de eerste dag van Jazz Middelheim 2014, donderdag 14 augustus. Klik hier om zijn foto's te bekijken.

Labels:

(Jacques Los, 20.8.14) - [print] - [naar boven]





Cd
Ralph Alessi - 'Baida' (ECM, 2013)

Opname: oktober 2012

Mogen debuteren bij ECM en meteen namen als Jason Moran, Drew Gress en Nasheet Waits kunnen meetronen naar de studio, het is niet iedereen gegeven. Ralph Alessi is dan ook niet iedereen, hoewel de trompettist ondertussen met ongeveer iedereen gespeeld heeft. De vijftig net gepasseerd heeft de Amerikaan er al een aardige carrière opzitten, in de eerste plaats als sideman bij onder meer Steve Coleman, Uri Caine, Ravi Coltrane en Don Byron. Vijftien jaar terug nam hij een eerste plaat op als bandleider en ongeveer een decennium later was 'Cognitive Dissonance', de eerste worp van dit kwartet, een feit. Het klikte, het kraakte, het kriebelde, en dus blikte de band inmiddels 'Baida' in, een atmosferische trip door tien van Alessi's composities. Een trip die overigens iets spiritueel heeft, en dat niet alleen omdat de rit met een reprise van 'Baida' min of meer eindigt waar die begint, maar vooral omwille van het register waarin de musici elkaar opzoeken. Met deze ritmesectie is het namelijk een koud kunstje om de gemoederen te verhitten, ware het niet dat er voor een veel sluipender aanpak wordt gekozen, in plaats van via het grove geschut de toehoorder te overweldigen.

Sommige albums zouden met een waarschuwingssticker in de rekken moeten belanden, omdat hun innerlijke wereld zich niet in de eerste dagen of weken blootgeeft. Precies zo is het met 'Baida'. Aan de oppervlakte gaat het om een melancholische plaat, waarin Alessi zelf voortdurend het voortouw neemt door zijn zacht geblazen, lyrische hersenspinsels op Morans aftastende oppervlak te laten gedijen of het rustig tussen Waits' ritselende drums te nestelen, zoals in het schitterende 'Sanity' het geval is. Uit dat nummer blijkt ook dat het onderscheid tussen improvisatie en begeleiding enigszins komt te vervagen. Zo geeft Moran er de aanzet tot een solo, die hij echter afbreekt nog voor er een waar hoogtepunt komt. In 'Shank' gaat de pianist nog een stap verder, maar ook hier blijft de voltooiing uit. En dan komt het: eenmaal weken maanden zijn geworden, geeft 'Baida' zijn geheim in zekere mate prijs. Wat betekent de term 'solist' nog binnen een album dat van A tot Z een groepsgebeuren is? Zou Moran zich in 'I Go, You Go' – overigens een veelbetekenende titel – kunnen lanceren als Waits er zijn groovende laag niet onder zou draperen? En wat zou het nummer te betekenen hebben als Alessi er zelf, in een bijna gestamelde stijl, geen ietwat krakkemikkige melodie aan zou toevoegen?

Precies dat is het mooie aan 'Baida': de afzonderlijke geledingen worden één geheel en elke gedachte lijkt er een te worden van het kwartet. Uiteraard geven spanningen binnen een band dikwijls een beklijvend resultaat, maar hier is de beklemming intrinsiek. Juist omdat er geen meningsverschil in de lucht hangt, klinkt Alessi's ECM-debuut waarlijk bevrijd. Het is een vrijheid waar de muzikanten van profiteren; niet door de atmosfeer vrij van wrevel aan te grijpen om lui voor gemakkelijke oplossingen te kiezen, maar precies om er een nu eens onheilspellend, dan weer unheimlich of dromerig stuk klankpoëzie mee te boetseren. Nee, wild worden van 'Baida' zit er niet in. Of het zou een cerebrale wildheid moeten zijn, de wildheid van iemand die na een driedaagse mediteren opnieuw de werkelijkheid opzoekt. Alles is anders, alles is in beweging, maar er is evenwicht. Geen gezapig evenwicht, maar een vol deining. Een fascinerende plaat dus, van het begin tot het einde, dat – hoe zen kan een album zijn? – opnieuw het begin inluidt, dat echter onvermijdelijk anders klinkt dan het begin een uur voordien.

Deze recensie verscheen ook op
Kwadratuur.

Meer horen?
Klik hier om via het submenu 'Music' het titelnummer van dit album beluisteren.

Labels:

(Jan-Jakob Delanoye, 16.8.14) - [print] - [naar boven]





Scene report
Weerbestendig Jazz Middelheim opent sterk


Enorme stortbuien teisterden de auto op weg naar Antwerpen, maar eenmaal aangekomen in Park Den Brandt bleken de weergoden het festivalterrein van Jazz Middelheim toch redelijk gunstig gezind: dreigende luchten, maar pas op het einde van de avond tijdens het drukbezochte concert van Herbie Hancock en Wayne Shorter ontlaadden de wolken zich. Daar had Teun Verbruggen met zijn Bureau Of Atomic Tourism (B.O.A.T.) tijdens het slotconcert overigens wel een oplossing voor: de regenklanken werden gewoon overstemd met een knetterende powerset, die de bezoekers met een stevig oplawaai de nacht instuurde. We konden er weer tegen!

De openingsdag van het festival was er een om te onthouden met de drietrapsraket van MikMâäk, het sextet van artist in residence Vijay Iyer - met onder anderen Steve Lehman en Tyshawn Sorey - en het Dave Douglas Quintet, waarin een opvallende rol was weggelegd voor de enige vrouw die gisteren op het podium stond: de in Maleisië geboren, in Australië getogen en in de Verenigde Staten residerende Linda Oh. Zij imponeerde met sterk en krachtig spel op de contrabas in een overigens uitstekende formatie van Douglas. We zijn het al bijna zo gewend van de sympathieke trompettist, die zich telkens weer een meester toont in het motiveren van muzikanten.

Tenslotte nog een compliment voor de nieuwe Club Stage, een sideprogramma in een kleinere tent, die in navolging van Gent Jazz ook is toegevoegd aan het reguliere programma van Jazz Middelheim. Gisteren werd dat podium alvast prima ingewijd door B.O.A.T., dat zich in diverse opstellingen - van een soloset van Jozef Dumoulin tot het duo Hilmar Jensson/Andrew D'Angelo naar de complete band - overtuigend aan het publiek toonde. Met het duivelse basmonster Ingebrigt Håker Flaten in de gelederen kon de avond alvast niet meer stuk.

Klara zendt alle concerten van Jazz Middelheim live uit; je kunt het festival hier volgen in geluid en beeld. Tevens vind je er filmpjes met live-fragmenten en backstage-interviews met de optredende muzikanten door Lies Steppe en Karel Van Keymeulen.

Labels:

(Maarten van de Ven, 15.8.14) - [print] - [naar boven]





Artikel
50 jaar na 'Spiritual Unity': het evangelie volgens Albert Ayler


Op 10 juli 1964 namen drie muzikanten in New York City een plaat op, die een halve eeuw later nog altijd fier overeind staat als een mijlpaal van de vrije muziek: 'Spiritual Unity' van het Albert Ayler Trio. Het label waarop het album oorspronkelijk uitkwam, ESP-Disk', is sinds 2005 back in business en bracht onlangs een speciale 50th Anniversary Expanded Edition van deze plaat uit, met daarop als bonustrack 'Vibrations'.

Guy Peters probeert het belang van deze overweldigende plaat in woorden te vatten: "De kliederende opwinding, withete intensiteit en het overweldigende gevoel van vrijheid spatten nog altijd van het album. Zo'n machtig effect, en het plaatje duurt niet eens een half uur."

Klik hier om het artikel te lezen.

Labels:

(Maarten van de Ven, 14.8.14) - [print] - [naar boven]





Nieuws
North Sea Jazz in Hong Kong


Het beroemde North Sea Jazz festival krijgt nu ook een editie in Hong Kong. Van 14 tot en met 16 november 2014 is het één en al jazz in Hong Kong Island, New Harbour Front (bij Central Piers 9 & 10). Zowel Aziatische als niet-Aziatische bands zullen er te horen zijn.

Aan de voorbereidingen voor North Sea Jazz Hong Kong is drie jaar gewerkt. Jan Willem Luyken, directeur North Sea Jazz: "We zijn er trots op dat we hiermee een culturele brug bouwen tussen Nederland en China en zo de twee grootste havens ter wereld, Rotterdam en Hong Kong, met elkaar verbinden."

De naam van het Rotterdamse havenbedrijf is sinds 2013 aan het festival verbonden. Een editie in Shanghai had wellicht meer voor de hand gelegen, aangezien stad en haven Rotterdam al jarenlang nauwe samenwerkingen onderhouden met die havenstad in China. Hong Kong is echter geen slechte keus. De stad is internationaler en meer 'westers' dan Shanghai, en een internationaal jazzfestival past daar uitstekend bij.

Labels:

(Maarten van de Ven, 14.8.14) - [print] - [naar boven]





Vooruitblik
ZomerJazzFietsTour 2014


Op vrijdag 29 augustus gaat met een proloog de 28ste editie van de Groningse ZomerJazzFietsTour van start. In het Platformtheater – aanvang 20.30 uur – en op Noorderzon – aanvang 22.00 uur – is voor te proeven met de formaties Maggie Nichols/David Chevalier/Dennis Charolles, Xalam en de Siciliaanse groep Manziluna.

Maar het gaat natuurlijk om de fietstour op de zaterdag. De dag van de hardcore jazzliefhebbers, de fijnproevers, de fanaten, de kenners en – natuurlijk – de pedaalridders. De fietstour is nog een van de weinige festivals die nog niet 'bevuild' is met veronderstelde aanverwanten als funk, soul, r&b, singer-songwriter, hiphop, disco en wat dies meer zij.

De organisatie heeft vier routes uitgestippeld door het Reitdiepdal waar uiteraard van kan worden afgeweken. Route 1 is de Italiaanse route met groepen van onder meer Gianluigi Trovesi, Francesco Cusa en Danielle D'Agaro. Route 2 is de Sena route, met onder meer de formaties Eric Boeren en Michiel Braam, Steven Kamperman Horizon Trio en het New Yorkse Xalam met rietblazer Matt Darriau. De Internationale route is route nummer 3. In deze route zijn musici te vinden als Vincent Courtois, Johannes Bauer, Tuur Florizone, Bart Maris en Jan Klare. Route 4 is de route zonder naam, een niet te versmaden ratjetoe. Deelnemers zijn bijvoorbeeld Corrie van Binsbergen met haar Brokkenbal, de eigenzinnige gitaristen Bert Dockx, David Chevallier en Eugene Chadbourne, en slagwerker Dennis Charrolles. In de tent in Garnwerd wordt het festival afgesloten met de dj's Sem Van Gelder en Eddy Determeyer en de Amsterdam Klezmer Band.

Voor uitgebreide informatie klik hier.

Labels:

(Jacques Los, 9.8.14) - [print] - [naar boven]





Festival
Gent Jazz 2014 Part 4


"Met de vierde dag eindigde het eerste deel van Gent Jazz. Voor het festival enkele dagen ging rusten om daarna meer de kaart van de pop, rock en soul te trekken, was het nog even aan de jazz en die klonk bij momenten opvallend (en in de context van deze Gent Jazz ook verrassend) klassiek."

Op de vierde dag van het Gent Jazz Festival bezocht Koen Van Meel de concerten van Joshua Redman Quartet, Hiromi en Chick Corea & Stanley Clarke.

Klik hier om zijn festivalverslag te lezen.

Cees van de Ven maakte een fotografisch verslag van de vierde dag van Gent Jazz 2014, zondag 13 juli. Naast bovengenoemde artiesten zag hij ook concerten van Graaf feat. Tineke Postma en John Batiste and Stay Human. Klik hier om zijn foto's te bekijken.

Labels:

(Maarten van de Ven, 7.8.14) - [print] - [naar boven]





In memoriam
Idris Muhammad


Op 29 juli overleed drummer Idris Muhammad. Reeds op zestienjarige leeftijd werd hij profmuzikant. Dat was midden jaren vijftig. Hij heette toen nog Leo Morris. Hij begon te spelen in soul- en r&b-bandjes. Een van zijn eerste plaatopnamen werd al meteen een wereldhit: 'Blueberry Hill' met Fats Domino. Daarnaast speelde hij met onder anderen Sam Cooke, Jerry Butler en The Impressions met Curtis Mayfield.

Halverwege de jaren zestig bekeerde hij zich - zoals veel andere jazzmuzikanten - tot de islam en veranderde hij zijn naam in Idris Muhammad. Vanaf 1965 speelde hij in de band van altsaxofonist Lou Donaldson. In de jaren zeventig werd hij huisdrummer van Prestige Records. In die jaren maakte hij opnamen als sideman van Gene Ammons, Rusty Bryant, Sonny Stitt en Houston Person. Ook op het label Blue Note was hij veelvuldig in die jaren present. Naast zijn jazzactiviteiten speelde hij in de begeleidingsband van Roberta Flack.

In het volgende decennium (de jaren tachtig) speelde hij langdurig met Pharoah Sanders, George Coleman en in de Paris Reunion Band. Ook verscheen hij regelmatig in de platenstudio's van onder andere Kudu, Fantasy, Theresa en Muse.

Zijn muzikale range kende nauwelijks grenzen; hij speelde soul, r&b, post-bop, hardbop, free jazz, dance en funk. Door al die jaren heen speelde hij op talloze platen als leider en als – vooral – sideman. Veel opnamen maakte hij met Gene Ammons, Lou Donaldson, Grant Green, Pharoah Sanders, Leo Spencer, Randy Weston en Ahmad Jamal.

Dan Williams, een goede vriend van Muhammad: "He was eclectic in terms of his playing. He mixed the New Orleans sound, that sound of the street music, with jazz music and rock 'n' roll, and had all that intertwined. He tuned his drum to get the sound from the New Orleans street bands, the marching bands. That's why he was so sought after."

Muhammad onderging sinds 2011 nierdialyse. Hij stierf op 74-jarige leeftijd.

Labels:

(Jacques Los, 6.8.14) - [print] - [naar boven]





Cd
Wayne Shorter Quartet - 'Without A Net' (Blue Note, 2013)

Opname: 8 december 2010

Op de jaarlijkse zomerfestivals gewijd aan jazz ziet men ze vaak genoeg opduiken: oude knarren die ofwel motorisch zodanig ontregeld zijn dat ze amper nog een melodie bij elkaar kunnen tokkelen, ofwel niet meer genoeg longinhoud hebben om een degelijke improvisatie bij elkaar te blazen. De uitzondering die de regel bevestigt, mag Wayne Shorter heten. Met een curriculum vitae dat melding maakt van Art Blakey's Jazz Messengers en Miles Davis' tweede kwintet over Weather Report tot een samenwerking met de Rolling Stones, zou Shorter gerust een naam kunnen zijn die organisatoren op de affiche te zetten om een publiek te lokken dat "hem toch een keer live moet gezien hebben voor hij sterft". Mensen die zich dergelijke uitspraken laten ontvallen, zijn niet zelden al tevreden als ze de ruïne zien van wat eens een imposant iemand was: meer dan om de muziek is het die festivalgangers te doen om een soort archeologische excursie, het zien en horen van de restanten van een figuur die uiteindelijk, net als iedereen, ten prooi valt aan aftakeling. Niet zo voor wie Shorter in levende lijve aan het werk ziet. Keer op keer laat hij immers zien dat hij zichzelf met de jaren niet zomaar loopt te verslijten, maar veeleer steeds imposantere, mythischere proporties aanneemt.

De titel van Shorters laatste album, 'Without A Net', is een statement. Alleen een muzikant die zeker is van zijn zaak durft zonder vangnet spelen, heeft het lef om op tachtigjarige leeftijd nog steeds de koorddanser zijn die een delicate evenwichtsoefening volbrengt, met drie collega's die uit verschillende windrichtingen allerhande afleidingsmanoeuvres op de artiest afvuren. In deze band dus geen brave sessiemuzikanten die de leemtes die de kopman laat vallen met de meest voorspelbare loopjes of hapklare ritmes invullen. Shorter heeft enerzijds teveel achting voor zijn publiek om het een concert te laten bijwonen waarin hij de enige persoonlijkheid is die ertoe doet, anderzijds is hij zelf tot de dag van vandaag een avonturier gebleven, iemand die een set waarin hij niets heeft opgestoken als een verloren kans ziet. De inmiddels reeds jarenlang stand houdende samenwerking tussen pianist Danilo Perez, contrabassist John Patitucci en drummer Brian Blade blijft alleen overeind onder deze voorwaarde: dat alle betrokken partijen elkaar blijven inspireren en voluit kunnen gaan, met inachtneming van elkaars beperkingen, zonder dat die echter een grens moeten vormen die de ander niet mag overschrijden.

De muziek die dit kwartet de laatste jaren ten gehore bracht, bestond voornamelijk uit lang uitgesponnen fantasieën, breed meanderende escapades, bijna ritualistische belevenissen waarin materiaal van de een door de ander als opstap werd gebruikt naar een nieuw luik van het geheel, dat in zijn totaliteit in het moment leek ingebed. Verschillende minuten konden verstrijken zonder dat Shorter zelf een rol opeiste; hij luisterde dan aandachtig, met de ogen gesloten, om wanneer hij de tijd rijp achtte opnieuw in te pikken, het verhaal een nieuwe wending te geven, de stroom op een dam te laten afketsen en zo opnieuw de druk op een manier te doen toenemen. Zo werd de legende, omringd door briljante muzikanten die tientallen jaren jonger zijn, min noch meer dan een schakel in het kwartet, dat bij toeval zijn naam leek te dragen, waarop hij kortom nooit radicaal zijn geluid wilde drukken. Anders ligt dat echter op zijn laatste album, een bundeling van composities waarop Shorters sopraansax zeer nadrukkelijk aanwezig is. Zijn energie, vindingrijkheid en vermogen om een groepsimprovisatie met enkele welgemikte kreten boven het kookpunt te brengen, maken van elk van de negen stukken parels van formaat. De expliciete aanwezigheid van Shorter betekent immers niet dat Perez, Blade of Patitucci naar het achterplan verdwijnen. Het allesverslindende 'Flying Down To Rio' is het bewijs bij uitstek dat de consistentie van het kwartet ontleend is aan het unieke contact tussen vier onvervangbare componenten.

Als vanouds fluit Shorter hier en daar een wijsje, wat live minder als een faits divers overkomt. De houtblazers (The Imani Winds) die voor het ruim twintig minuten durende 'Pegasus' komen opdraven, interpreteren niet feilloos. En zeker, er is een tijd geweest waarin Shorter met grotere trefzekerheid een toon kon aanblazen op tenor, of poëtischer uit de hoek wist te komen op sopraansax. Niettegenstaande 'Without A Net' geen vlekkeloos album is en de liefhebbers er acht zure jaren hebben op moeten wachten, getuigt het wel degelijk van het feit dat Shorter nog geen witgekalkt monument is, maar een scheppend genie dat nog altijd vooruit wil, balancerend op de zijden draad die het leven voor hem spint. Zonder vangnet, omdat niemand deze man voorlopig uit zijn lood kan slaan.

Deze recensie verscheen ook op
Kwadratuur.

Op donderdag 14 augustus geeft Wayne Shorter samen met Herbie Hancock een concert op Jazz Middelheim.

Labels:

(Jan-Jakob Delanoye, 5.8.14) - [print] - [naar boven]





Reportage
Jazzdag 2014: A Great Day in Rotterdam


"Jazzdag is hét netwerkevenement voor de Nederlandse jazzwereld. Professionals ontmoeten elkaar tijdens het tweedaagse conferentieprogramma om kennis te delen en kennis te verbreden. Musici krijgen ook gelegenheid om zich te profileren via matchmaking. Veelbelovende nieuwe acts krijgen de kans om zich te presenteren tijdens het showcaseprogramma."

Roland Huguenin bezocht Jazzdag 2014. In Rotterdam begaf hij zich onder een groot aantal musici, componisten, media, organisatoren, programmeurs, bookers en producers, allen in de rol van ondernemer en afnemer. Hij was onder meer getuige van inspirerend showcase-optreden van Esther van Hees en de David Kweksilber Bigband.

Klik hier om zijn verslag te lezen.

Donata van de Ven maakte fotografische impressies van Jazzdag 2014: fotoshoot en meer, showcase Esther van Hees en Boy Edgar Prijswinnaar Jeroen van Vliet.

Labels:

(Maarten van de Ven, 2.8.14) - [print] - [naar boven]





Festival
Gent Jazz 2014 Part 3


"De derde dag van Gent Jazz leek op papier de sterkste, met een eigenzinnig Belgisch trio, een weinig naar Europa afzakkende bigband en een oude vos die zichzelf nog maar eens aan het heruitvinden is. Nu zijn verwachtingen er natuurlijk ook om niet ingelost te worden, maar gelukkig ging het op zaterdag even anders. Of net niet, natuurlijk."

Op de derde dag van het Gent Jazz Festival bezocht Koen Van Meel de concerten van 3/4 Peace, Mehliana featuring Brad Mehldau & Mark Guiliana, Darcy James Argue's Secret Society en Dave Holland's Prism.

Klik hier om zijn festivalverslag te lezen.

Cees van de Ven maakte een fotografisch verslag van de derde dag van Gent Jazz 2014, zaterdag 12 juli. Naast bovengenoemde artiesten zag hij ook concerten van Steiger en De Beren Gieren. Klik hier om zijn foto's te bekijken.

Labels:

(Maarten van de Ven, 31.7.14) - [print] - [naar boven]





Cd
Eric Revis Trio - 'City Of Asylum' (Clean Feed, 2013)
Eric Revis Quartet - 'In Memory Of Things Yet Seen' (Clean Feed, 2014)


Bassist Eric Revis, al jarenlang de rechterhand van Branford Marsalis, bracht in korte tijd twee albums uit op Clean Feed: 'City Of Asylum' met pianiste Kris Davis en percussieveteraan Andrew Cyrille, en begin dit jaar 'In Memory Of Things Yet Seen' van zijn kwartet met Darius Jones, Bill McHenry en Chad Taylor. De twee albums laten elk een andere kant zien van Revis, maar creëren samen een duidelijker portret van hem.

Het mooie aan 'City Of Asylum' is dat het zo spontaan tot stand kwam. Revis speelde samen met Cyrille en vroeg zich af hoe het zou zijn om een trio te vormen met de in New York gebaseerde Davis. Het resultaat was een pianoplaat met een opmerkelijke vrijheid en naturel, een hypersensitief verkeer van ideeën en suggesties. Met een opener als 'Vadim', gedragen door Revis' potige basbehandeling en subtiel cimbalenwerk van Cyrille, maar tegelijkertijd ook door het ongrijpbare spel van Davis, wordt meteen de toon gezet. Davis speelt hier minder in de lengte dan op haar eigen albums, wat zeker in 'Egon' leidt tot muziek die je voortdurend ontglipt. Dat wordt echter mooi in balans gebracht door een paar opvallende covers.

Monks 'Gallop’s Gallop' begint vrij traditioneel, maar Davis verlaat al spoedig het terrein van de conventionele interpretatie om de overstap te maken naar haar eigen terrein. Nog mooier is hier de versie van Keith Jarretts 'Prayer', een delicate ballade die zo afgemeten en voorzichtig uit de doeken wordt gedaan dat je het gevoel krijgt dat het, net als Coltrane's 'Psalm', haast een muzikale voordracht van een gedicht vormt. Bloedmooi. Revis' eigen 'Question' voert de drie dan weer terug naar Monk-achtig terrein. En het blijft doorgaans een combinatie die goed werkt: composities die spontaan klinken en improvisaties die zo mooi 'kloppen', dat ze uitgeschreven klinken.

'City Of Asylum' is dus avontuurlijk en vrij, maar blijft door dat losse fundament niet altijd even lang hangen, en dan kunnen de stukken die een dominant element hebben natuurlijk het verschil maken. In 'Sot Avast' is dat Revis' donker geschraap, dat snel de flair van een dreigende mars krijgt waar zijn kompanen rond kunnen dansen. In het titelnummer heeft een motiefje in het hoogste basregister dan weer iets van een viool, waarmee het stuk richting repetitieve kamermuziek gestuwd wordt. 'City Of Asylum' is niet over de hele lijn even toegankelijk, maar laat wel een trio horen dat in geen tijd een eigen en gefocust universum op poten zette.

'In Memory Of Things Yet Seen' laat een heel ander geluid horen. Niet enkel omdat Revis zich laat bijstaan door twee saxofonisten, maar ook omdat hier vooral de weg van de compositie bewandeld wordt. Slechts twee van de dertien tracks zijn improvisaties. Door een iets meer gestroomlijnde aanpak en duidelijke thema's neigt het album iets meer naar een conventioneel jazzgeluid, maar het is nog altijd wat avontuurlijker dan het werk van Revis' broodheer Branford Marsalis, die wel op twee tracks meespeelt.

Het album gaat van start met het eerste deel van 'The Tulpa Chronicles', een korte vibrafoonintro waarop een melancholisch blazersthema gelegd wordt. Het tweede stuk, halverwege de plaat, is een kort brokje dat verdeeld wordt in een korte bassolo en een compact groepsstukje, terwijl het derde stuk het basfiguur van 'Sot Avast' uit 'City Of Asylum' recycleert. De band speelt ook een paar interpretaties van werk van Sunny Murray ('Somethin’ Cookin’') en Sun Ra ('The Shadow World'), maar maakt eigenlijk minstens evenveel indruk met eigen werk.

In 'Hits', een machtig voorbeeld van Revis' gespierde meesterschap op de bas, krijgen de sirene-uithalen van de blazers gaandeweg meer coherentie en ruimte, tot ze uiteindelijk belanden in een bruisende lap free jazz, die bijna uit zijn voegen barst, met zeurende, zingende en rond elkaar springende saxen. Meteen daarna laat 'Son Seals' een heel ander geluid horen: funky afgemeten en bluesy struinend, met knappe tempowisselingen van Taylor en vurige saxsolo's. Jones' eigen 'Hold My Snow Cone' lijkt aanvankelijk weinig om het lijf te hebben, maar dan komt natuurlijk weer het moment dat hij die instant herkenbare gospelschoonheid laat schallen.

En zo zijn er nog wel een aantal stukken die elk hun eigen hoekje afbakenen: een zachtaardig, pastoraal aandoend kortverhaal in '3 Voices' en koortsige saxfurie in 'FreeB'. En dan is er nog McHenry's statige afsluiter 'If You’re Lonesome, Then You’re Not Alone', dat ondanks de ritselende percussie en dreigende bas haast een breekbare elegantie krijgt door de zachtjes rond elkaar wentelende saxen. 'In Memory Of Things Yet Seen' is daardoor een album dat het gamma beslaat tussen rechtlijnige(r) roots, uitbundige free jazz en een meer bedachtzaam impressionisme, maar nooit zijn samenhang verliest. Een knap visitekaartje van een straffe band met een volstrekt eigen sound.

Deze recensie verscheen ook op Enola.be

Meer zien?
Op 18 maart 2014 trad het Eric Revis Quartet op in De Singer in Rijkevorsel. Cees van de Ven maakte een fotografische impressie, die je
hier kunt bekijken.

Labels:

(Guy Peters, 30.7.14) - [print] - [naar boven]





Festival
North Sea Jazz 2014


"Debutanten en veteranen. De jongere generaties hebben een intense band met de jazztraditie en de eigen toekomst. In drie dagen nemen zo'n 75.000 uitgelaten bezoekers bezit van een totaal uitverkochte Ahoy, om op 13 podia te genieten van 1000 muzikanten en 150 concerten. De programmering is dit jaar wederom ambitieus, veelzijdig en evenwichtig van opzet. De 39e editie van het North Sea Jazz Festival kent diverse hoogtepunten en is glansrijk geslaagd."

Roland Huguenin bezocht het North Sea Jazz Festival. Hij doet onder meer verslag van de concerten van Hermine Deurloo Quartet, Tom Harrell, Ambrose Akinmusire Quintet, Gregory Porter, Jason Moran & Friends, Tineke Postma & Greg Osby, Dr. Lonnie Smith, Al Jarreau, Ibrahim Maalouf, Kaisei, John Escreet Trio & Evan Parker, Terri Lyne Carrington's Mosaic Project en Takuya Kuroda.

Klik hier om zijn festivalverslag te lezen.

Louis Obbens maakte fotografische verslagen van de drie festivaldagen van North Sea Jazz 2014, die je hier kunt bekijken:
- vrijdag 11 juli
- zaterdag 12 juli
- zondag 13 juli

Labels:

(Maarten van de Ven, 28.7.14) - [print] - [naar boven]





Cd
Louis Armstrong - 'Intégrale Vol. 13' (Frémeaux & Associés, 2014)

Opname: april-november 1947

Met de Intégrale-reeks beogen Frémeaux & Associés de geselecteerde artiesten chronologisch op de voet te volgen. Dus afgezien van de handelsplaten die ooit op de markt kwamen ook via (de betere) liveoptredens en radiosessies. Dat levert vanzelfsprekend een beter, eerlijker en completer beeld op dan wanneer er uitsluitend van de oorspronkelijke singles en albums was uitgegaan.

Voor trompettist, zanger en entertainer Louis Armstrong was 1947 een beslissend jaar. Op aanraden van jazzcriticus Leonard Feather en zijn manager Joe Glaser ontbond Satchmo zijn – uitmuntende en succesvolle – bigband en formeerde hij een kleinere formatie, de All Stars – waarmee zijn populariteit alleen maar spectaculair zou toenemen. Daarmee zou hij dan, althans dat was het idee, terugkeren naar zijn roots, de polyfone New Orleans-jazz van de begintijd. In de voorgaande jaren had hij wel vaker aan het hoofd gestaan van ad-hoc combo's en jamsessies.

Dit driedelige album opent al meteen met een optreden dat ik nog niet kende, uit de radioshow 'This Is Jazz' van oude stijl-voorvechter Rudi Blesh. Armstrong heeft zich hier omringd met een ensemble dat voor 6/8 uit New Orleans-gangers bestaat. Qua bezetting is hij voor zover ik weet daarna nimmer meer zo dicht bij zijn geboorteplaats geweest. De muziek klinkt fris van de lever. Met zijn typerende timing weet de hoofdpersoon van elke gespeelde melodie een nieuw liedje te maken. Bassist Pops Foster trekt in 'High Society' uitermate stevige lijnen en drummer Baby Dodds kwam zelden beter uit de verf. Hij houdt de structuur van de nummers goed in de gaten, goochelt met dynamiek en plaatst donderende accenten en fills.

Armstrong werkt op dit album met uitsluitend sublieme slagwerkers: we horen ook George Wettling, Cozy Cole en Louie Bellson, maar het beste nieuws is dat de grote Sidney Catlett op ongeveer de helft van de zestig tracks achter de ketels zit. In een aantal nummers pakt hij ook solistisch stevig uit. In de eerste helft van zijn solo in het nummer 'Steak Face' lijkt hij met zijn vingers te roffelen. Subtiel en razendsnel. Maar ook in zijn rol als begeleider weet hij zijn medemuzikanten precies datgene te geven waardoor die nog meer schitteren: kleur, schaduw en de juiste nadruk.

Naast Armstrong is trombonist en zanger Jack Teagarden de belangrijkste blazer hier. Ook in de groep geeft zijn instrument het geluid een uniek soulvol element.

Grappig is dat Armstrong tijdens zijn Town Hall-concert, kennelijk verstrooid, voor de tweede keer 'Our Monday Date' inzet, om binnen een paar maten zonder een spier te vertrekken naadloos over te schakelen naar 'Big Butter And Eggs Man', dat daar qua melodische structuur aan verwant is. En in het merkwaardige titelnummer van de film 'A Song Is Born' (waarvan de melodie ontleend is aan het bekende Largo uit 'De Nieuwe Wereld', Antonin Dvoráks negende symfonie) horen we nog even dat het Golden Gate Quartet toch echt de grondlegger was van de rapmuziek.

Maar hét pluspunt van deze driedubbelaar is toch dat we hier het terecht fameuze Symphony Hall-concert van 30 november horen, destijds door de mensen van Decca al voorbeeldig opgenomen, in een niet eerder zo heldere versie.

Labels:

(Eddy Determeyer, 27.7.14) - [print] - [naar boven]





Festival
Gent Jazz 2014 Part 2


"Een mens kan er uren over bezig blijven, maar het valt niet te ontkennen dat de twee weken van Gent Jazz, vroeger respectievelijk gereserveerd voor meer klassieke jazz en de meer popgerichte varianten, naar elkaar toegroeien. Het beste voorbeeld daarvan was zonder meer de tweede dag, waar de bezoeker bij momenten echt wel een paar oordopjes kon gebruiken."

Op de tweede dag van het Gent Jazz Festival bezocht Koen Van Meel de concerten van OakTree, Tigran, TaxiWars en Ibrahim Maalouf.

Klik hier om zijn festivalverslag te lezen.

Cees van de Ven maakte een fotografisch verslag van de tweede dag van Gent Jazz 2014, vrijdag 11 juli. Naast bovengenoemde artiesten zag hij ook concerten van Medes en Avishai Cohen. Klik hier om zijn foto's te bekijken.

Labels:

(Maarten van de Ven, 25.7.14) - [print] - [naar boven]


Lees verder in het archief...





Schrijf je in voor onze gratis Nieuwsbrief! Klik op de button hieronder om je aan te melden:


Menupagina's:


Zoek in deze website:

Google

web deze website


Redactieadres:

Hoekstraat 1 B17
3910 Neerpelt
België
(0032) 11747180
(0032) 498788554

Nieuws, tips, suggesties, meewerken?
Mail de redactie.


(advertenties)