Concert Feest, Jazz, Estafest! vrijdag 9 maart 2012, Paradox, Tilburg
Pianist Jeroen van Vliet is de initiatiefnemer van dit originele project. Het concept: in verschillende samenstellingen - duo, trio en kwartetvorm - bestaande (en nieuwe) composities ter plekke bewerken, waardoor telkens nieuwe en frisse varianten ontstaan.
Pure provocatie natuurlijk, deze vier eigenzinnige muzikale harten verenigd op een paar vierkante meter. En dan heb ik het naast Van Vliet over gitarist Anton Goudsmit, violist Oene van Geel en rietblazer Mete Erker. Want ze prikkelden en daagden elkaar uit waar ze maar konden en hadden daar vooral heel veel schik in. Ze schiepen een soort playground, waarop uitbundig rondgedold werd. Tja, en dat vonkte af en toe. Oké, het was niet altijd even strak en er ging wel eens wat mis, maar perfectie is een relatief begrip - of subjectief, het is maar hoe je het bekijkt. Statische jazzconcerten zijn er al genoeg en wat is mooier dan zo een harmonisch proces te ervaren...?
In een vol Paradox werden stukken gespeeld van de cd 'Estafest Live!', met titels als 'De Hamer', 'Uberspank' en het haast zwevende 'Mamasway/Nebula'. 'Hyper', geschreven door Van Vliet, mag inmiddels best een hit genoemd worden en werd dan ook enthousiast door het publiek onthaald. Erker tekende met zijn tenorsax voor de intro, die in grote mate bepalend is voor de spanningsboog van het stuk.
Een ander hoogtepunt was Erkers compositie 'Papillion'. Uitgevoerd in triovorm met Goudsmit en Van Vliet was het melodieus, met een zweempje melancholie en met name door grote pianoakkoorden even krachtig als breekbaar. Maar ook het door Van Geel geschreven vrolijke en gypsy-achtige 'Open De WinDi' maakte indruk. Samen met Goudsmit zette hij in, waarna Van Vliet volgde en later ook Erker. Goudsmit soleerde met verve, Van Geel percussioneerde met zijn stem en op de beatbox, dus ook zonder de gewichtigheid van bas en drums viel er ritmisch gezien helemaal niets te klagen.
Je mag wel stellen dat het succes van Estafest te danken is aan de inspirerende kracht van Van Vliet, die totaal niet door overdaad maar juist door tactische toepassingen zijn stempel weet te drukken. Maar wat ze beslist alle vier gemeen hebben, is een uitzonderlijk improvisatietalent en de wil om elkaar te vinden nadat ze op inventieve manier de kruimels van elkaars bord hebben gepikt. Estafest is absoluut een liveact. Ieder optreden is uniek, en je moet het zien om het te geloven.
Klik hier voor foto's van dit concert door Monique van der Lint.
Bekijk de Jazztube! Op de Jazztube kun je EKE live aan het werk zien. Een opname uit OT301, Amsterdam, september 2010. Klik op de afbeelding linksboven om de video te bekijken.
Concert Marcin Wasilewski Trio vaart een eigen koers donderdag 8 maart 2012, De Roma, Antwerpen
De Roma, een roemrijk restant van cinemacultuur Antwerpen, waar nostalgie leeft in schilderingen en verguldsels op muren en plafond, waar in het verleden al grote namen op het podium stonden. Deze organisatie kan fier zijn vanavond het Marcin Wasilewski Trio opnieuw te mogen ontvangen. Even boekdeelsprekend als deze omkadering, even cinematografisch, is dit trio dat naar de toekomst toe bewijst nog heel veel in petto te hebben.
In mei 2009 stond pianist Marcin Wasilewski hier al eens eerder als kwartet, aan de zijde van zijn mecenas trompettist Tomasz Stanko en zijn studiegenoten bassist Slawomir Kurkiewicz en drummer Michal Miskiewicz. Het trio opereert steeds vaker afzonderlijk en kan zonder blikken of blozen inmiddels al terugblikken op drie albums uitgegeven op het prestigieuze ECM-label van producer Manfred Eicher ('Faithful'-2011, 'January'-2008 en 'Trio'-2005). Vanavond voornamelijk een voorstelling van hun laatste album 'Faithful'. Een mix van eigen composities en andere hedendaagse werken zoals 'Big Foot' van Paul Bley en 'Oz Guizos' van Hermeto Pascoal. Ook nog een terugblik naar hun tweede album via 'Diamonds And Pearls' van Prince.
Het concert begint met een lofzang aan Marek Swierkowski, 'Song For Swirek', een compositie van Wasilewski. Opmerkelijk zijn onmiddellijk de sterk lyrische kwaliteiten van dit trio. Drie topmuzikanten, een pianist met een zeer zwierige en fijnbesnaarde aanslag met af en toe energieke en expressieve solo's, een contrabassist die spanning weet te verdelen en schittert als solist in het nummer 'Big Foot' en een drummer die juiste accenten plaatst en zorgt voor subtiele percussiedetails. Het repertoire is gevarieerd en blijft boeien. Zo kan een opzwepend en fortissimo uptempo stuk plotseling gevolgd worden door een verstilde breekbare ballad, waarbij je adem stokt.
De jarenlange muzikale vriendschapsband tussen deze musici is hoorbaar, voelbaar en zichtbaar. Zij vinden elkaar, vullen elkaar aan en inspireren elkaar op een volstrekt organische manier. Het Marcin Wasilewski Trio brengt De Roma soms in een buitenaardse dromerige sfeer, waarin het met mijmerende klanken het publiek blijvend in hun greep weet te houden. Zonder effectbejag maken zij het publiek deelgenoot van hun grote muzikaliteit en zeggingskracht, die tot de verbeelding spreekt. Het is allemaal uiterst spannend en intrigerend.
Dit trio zijn koorddansers die werken zonder net, die tot ieders verbazing en ogenschijnlijk moeiteloos het perfecte evenwicht weten te bewaren. Het Marcin Wasilewski Trio kan overal ter wereld de jazztrapeze in en zal net zoals vanavond kunnen rekenen op encores!
Klik hier voor foto's van dit concert door Cees van de Ven.
Concert Vitale hardbop met een verrassende gastrol Tineke Postma, Alan Skidmore, Benjamin Herman & Rein de Graaff Trio, zaterdag 3 maart 2012, Bimhuis, Amsterdam
Rein de Graaff is niet weg te denken als een warm pleitbezorger van de bebop en ardbop in Nederland. Deze stromingen zijn voor hem ankers - de zogenaamde echte jazz - en zijn diep geworteld in zijn muzikale systeem. Veelzeggend is zijn stelling dat er na Coltrane niets wezenlijks is veranderd in de jazz. Daar kun je anders over denken! Ontegenzeggelijk zorgt zijn passie en visie voor een uniek verschijnsel op de podia. De Graaff slaagt er namelijk al vele jaren in beroemde Amerikaanse muzikanten uit het bebop- en hardbopidioom naar Nederland te halen. Een willekeurige greep: James Spaulding, Houston Person, Frank Morgan, Bud Shank en Lee Konitz. Onder de subtitel 'Alto Madness' is het deze keer de intentie geweest om twee bruisende Nederlandse altisten te koppelen aan de Engelse altist Pete King. Vanwege gezondheidsredenen is laatstgenoemde vervangen door zijn landgenoot en tenorist Alan Skidmore.
De door John Coltrane gecomponeerde en/of uitgevoerde muziek staat centraal in de tjokvolle Amsterdamse jazztempel. De uitdaging en aardigheid van het optreden schuilt erin dat overbekende melodieën een vitale bewerking ondergaan, al even herkenbaar als inzichtelijk. Vaak unisono gestart worden de smakelijke composities, zonder uitgesproken arrangementen, becommentarieerd door drie en een enkele keer door twee blazers. Eenmaal verrezen uit zijn stoel verrast Alan Skidmore het meest. In de wildgroei aan Coltrane-klonen, vertilt Skidmore zich niet aan de duizelingwekkende grootheid van J.C. De uitbundige en vaak korte statements komen altijd weloverwogen tot stand. Ze zijn weliswaar virtuoos en gepassioneerd, maar kenmerken zich eerder door subtiliteit en diepgravendheid.
De saxofonist is al een hele tijd actief binnen de Britse muziekscene. In het midden van de jaren zestig speelt hij onder meer bij John Mayall's Bluesbreakers en in het Ronnie Scott Quintet. In de jaren zeventig is hij van toegevoegde waarde in tal van fusiongroepen, zoals Soft Machine en Brotherhood Of Breath. Tijdens dit optreden spoort zijn muzikale getuigenis onmiskenbaar met zijn eerste liefde als vurige en vrijmoedige beoefenaar van de bebop- en hardbopstijl. In de diversiteit aan up-, midtempo-, bluesstukken en een enkele ballad contrasteert zijn robuuste tenor aangenaam met het lichte, moderne kwikzilverachtige spel van Tineke Postma. Ook Benjamin Herman, net als Postma over het algemeen te bewonderen onder eigen bewindvoering, zoekt binnen de klassiekers duidelijk naar het avontuur. Zijn ruige, percussieve en korrelige spel is doordrenkt met de drive van het bopspel en gedijt wonderlijk genoeg in de vlekkeloos spelende ritmesectie van bassist Marius Beets en drummer Eric Ineke. Een feestelijk genoegen!
Klik hier voor foto's van dit concert door Louis Obbens.
Concert Hemelse ritmes Marilyn Mazur Group, woensdag 29 februari 2012, Paradox, Tilburg
Voormalige groepsleden van Miles Davis mogen zich over het algemeen niet beklagen over een gebrek aan belangstelling, mede door de positieve impact op hun muzikale loopbaan. De jazzhistorie heeft dit meer dan eens bewezen. Of dit ook geldt voor Marilyn Mazur valt te betwijfelen. De slagwerkster figureerde een relatief korte periode (eind jaren tachtig) in de fusionband van Davis en leverde een beperkte bijdrage aan zijn indrukwekkende album 'Aura'. De meesten zullen zich niet eens afgevraagd hebben wie het enige vrouwelijke lid van de meester is, verscholen achter haar instrumentarium op het immense podium van de Haagse Statenhal in 1988. Voor diegenen die haar rol in Miles' liveband willen horen, kunnen haar vinden op de cd-boxset 'The Complete Miles Davis At Montreux'. De loopbaan van de percussionist heeft zich uiteraard voortgezet en haar verbintenis met de muziek van Jan Garbarek is onmiskenbaar. Mazur is te vinden op vele Europese labels en in 2011 zag haar derde cd het licht op het ECM-label: 'Celestial Circle'.
Het gigantisch drum- en percussiearsenaal laat geen twijfel bestaan over de leidende en dominante rol van Mazur op deze avond. De suggestie dat de muziek volledig wordt dichtgetimmerd met een orkaankracht aan drumsolo's moet overigens van tafel worden geveegd. In het eerste deel legt Mazur een getuigenis af hoe vrouwelijk percussie kan klinken. Verankerd in vele, abstracte, muzikale gedaanten, van weemoedig tot tegendraads, rijgt zij zachtaardige, hemelse ritmes aaneen. Deze lyrisch vormgegeven kleurschakeringen staan volstrekt ten dienste aan de compositorische structuur. Haar bonte scala aan slaginstrumenten plaatst zij genuanceerd en subtiel tegenover de vette, vol sustain gespeelde soundscapes van bassist Klavs Hovman en het gevarieerde spel van saxofonist Frendrik Lundin. Van enige dissonantie is slechts sprake als Mazur geheel overbodig haar stem aan het geheel toevertrouwd.
Na de pauze, zojuist vertrouwd geraakt met de meesterlijke subtiliteit, toont Mazur zich meer van haar extroverte kant. Het calypso-achtig thema wordt, onder aanvoering van opstuwende drums, gelardeerd met Afrikaanse ritmiek en getransformeerd tot vuige jazzrock. En het wordt nog bonter. Een Japans aandoend thema wordt omgebouwd tot een soort van grunge, waarin zelfs een zeer masculiene, bikkelharde drumsolo opgesloten zit. Het grenzeloos naïeve Oost-Aziatisch kinderliedje dat hierop volgt, is slechts een illustratie van de muzikale variatie. De uitgebreide kit van drums, trommels, bellen, gongs, cimbalen, plastic emmers en wat al niet meer volstaat niets eens. In een liefdevolle omhelzing met de centraal opgestelde Udu-drum weet Mazur de ultieme intimiteit op percussie te bereiken. De late toevoeging van Krister Jonssons milde spacy gitaarklanken accentueren deze gevoeligheid eens te meer. Een carnavaleske rondgang door de intieme zaal van Paradox vormt de ludieke finale van haar enige optreden in Nederland.
Klik hier voor foto's van dit concert door Louis Obbens.
Op vrijdag 1 juni en zaterdag 2 juni zal het jazzfestival Jazzin' The Hague plaatsvinden in het World Forum in Den Haag. Op diverse podia zullen veel nationale en internationale artiesten te zien zijn.
Roy Hargrove is Artist in Residence is voor Jazzin' The Hague. Daarmee heeft het festival zich verzekerd van een trompettist uit het absolute topsegment van de jazz. Als Artist in Residence zal Hargrove meerdere optredens verzorgen. Zo zal hij met zijn eigen kwintet optreden en wordt ook zijn wereldberoemde RH Factor ingevlogen. Daarnaast zal Hargrove een gastoptreden verzorgen bij een grote Nederlandse bigband als het openingsconcert van het festival.
Naast Hargrove zijn onder anderen ook Roberta Gambarini, Kurt Rosenwinkel Standards Trio, New Cool Collective Big Band, Wouter Hamel, Barry Harris, Curtis Fuller, DJ Maestro en Jules Deelder gecontracteerd. Daarnaast zal het Rosenberg Trio op Jazzin' The Hague haar 25e verjaardag vieren met een bijzonder concert, waarvoor wereldberoemde gasten zijn uitgenodigd, zoals Dorado Schmitt en Florin Niculescu.
"We zijn nog volop bezig met het programma, maar zijn trots dat we nu al een deel bekend kunnen maken. De komende weken zullen we nog meer namen naar buiten brengen.", aldus Peter Beets, Hagenaar van origine met een bloeiende internationale carrière als jazzpianist. De programmacommissie streeft ernaar alle jazz en verwante stijlen te programmeren. Beets: "Het festival moet interessant zijn voor iedereen. Mainstream, avant-garde, pop en wereldmuziek zijn allemaal stijlen die op een festival van dit formaat te horen moeten zijn. Daarnaast is het belangrijk dat het publiek ook wat kan ontdekken en zullen wij ook jong talent programmeren", aldus Beets.
Het festival heeft met Arrow Jazz Fm en Radio 6 twee sterke mediapartners aangetrokken. Beide zenders zullen een grote promotiecampagne voeren. Daarnaast zal Radio 6 beide dagen live uitzenden vanaf het festivalterrein.
Klik hier voor meer informatie over Jazzin' The Hague.
Concert W.E.R.F. Labelnight verdient meer dan een snoepje! zaterdag 18 februari 2012, Concertgebouw, Brugge
Kunstencentrum De Werf vierde de honderdste release van het W.E.R.F.-label met een spetterend en feestelijk programma met negen boegbeelden van de Belgische jazz. Een negatief advies voor subsidietoewijzing zette evenwel een domper op het feest.
"Deze geslaagde Labelnight van De Werf laat bij elke bezoeker een diepe indruk na in het geheugen. Zij zullen het centrum alvast een hart onder de riem steken en duimen voor een betere erkenning. Dit boegbeeld van inzet, creativiteit, liefde voor muziek en kunst in ons land kan onmogelijk wankelen, zelfs niet in magere jaren waarbij de koek verdeeld moet worden."
Een strijdbare Gerda Boel doet verslag van de concerten van Brussels Jazz Orchestra featuring Bert Joris, Kris Defoort Trio, Jeroen van Herzeele Quartet, Rêve d'Éléphant Orchestra, Nathalie Loriers New Trio en MixTuur.
Klik hier voor het volledige verslag van deze W.E.R.F. Labelnight.
Klik hier voor een fotoverslag door Cees van de Ven.
Concert Techniek in dienst van de swing Peter Beets Kwartet, dinsdag 28 februari 2012, De Smederij, Groningen
Dat de combinatie Peter Beets (piano)-Bram Wijland (drums) een brisante is, hebben we al eens eerder in De Smederij kunnen vaststellen. Beiden stellen ze hun schaamteloze techniek volledig in dienst van de (groeps)swing. Een eivolle Smederij was er getuige van hoe Beets 'The Gypsy' met een spannende, emotionele solo diepte gaf. "Deze week moet ik weer met de Rosenbergs spelen," motiveerde hij de keuze voor het stuk.
Een paar nummers later, in Kenny Barrons 'Voyage', presenteerden de muzikanten zich als doorgewinterde groove merchants. De Haagse drummer had hier vanzelfsprekend een groot aandeel in. Ik kan me eerlijk gezegd geen situatie voorstellen waarin Wijland níet swingt. Ook zijn vegertjes vonken. In 'Well, You Needn’t' was hij, met zijn knallende accenten en funky rolls, een soort gereïncarneerde Blakey. Daarbij zal hij nooit vergeten, de solisten optimaal te laten schitteren.
Tenorist Will Jasper was nu eveneens op altsax te horen. De bescheiden blazer wist ook daar een licht opgeschuurd geluid aan te ontlokken. Doordat er intens naar elkaar geluisterd werd, ging het viertal met enige regelmaat in hechte formatie glorieus de lucht in en het publiek met hen. Vandaar dat de schilderijen al tijdens het derde nummer scheef begonnen te hangen.
"Je begrijpt dat hier een heel gelukkige producer staat," sprak Diederik Idema, de organisator van de Smederij-avonden, tijdens een rookpauze in de steeg.
Klik hier voor foto's van dit concert door Willem Schwertmann.
Concert Eén optreden, twee gezichten The Cookers, 25 februari 2012, Bimhuis
De naam van dit 'all-star-light' ensemble is zonder twijfel geïnspireerd op het livealbum 'The Night Of The Cookers' (Blue Note) uit 1965. De trompettisten Freddie Hubbard en Lee Morgan zijn de meedogenloze virtuozen uit het hardbop-tijdperk. Zij worden bijgestaan door de altijd onderschatte James Spaulding op altsaxofoon/fluit en een ritmesectie bestaande uit pianist Harold Mabern, bassist Larry Ridley, drummer Pete La Roca en congaspeler Big Black. Niet het album als zodanig, maar de ode aan de hardbop moet leidend geweest in deze naamkeuze. Initiator en leider van het ensemble is trompettist Davis Weiss. De band bestaat verder uit muzikanten die bij legendarische hardbop-bandleiders hun sporen verdiend hebben in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw. Inmiddels heeft ieder bandlid van The Cookers zelf groepen geleid en beschikken zij allen over een uniek instrumenteel geluid.
De jazzveteranen spelen, verdeeld over twee sets, maar liefst tweeënhalf uur vol. Voor een groot deel is dit geslaagd te noemen. Hardbop is het antwoord op de cool jazz en mengt bebop met rhythm-and-blues. The Cookers weten de hippe moderne muziek van weleer, die als licht experimenteel, optimistisch en geestdriftig te karakteriseren is, door bevlogen spel te evenaren. De repertoirekeuze en de spelwijze is strak verbonden aan de stijl van de originele composities.
In de eerste set pakt dit wonderbaarlijk goed uit. Na een aarzelend begin draait de band langzaam warm in 'Carpra Black', een midtempo stuk van Billy Harper, door toedoen van diens soulvolle saxofoonuitbarsting. Geleidelijk neemt de spelvreugde onder aanvoering van een genadeloos drummende Billy Hart toe. De blazers blinken niet alleen individueel uit, maar vormen ook onderling een mooi contrast. David Weiss, uitgebalanceerd en technisch, en de meer risicovolle Eddie Henderson, temperamentvol en glansrijk. Het spel van altsaxofonist Craig Handy weet de spanningsvolle, enthousiaste en vurige soli van Harper adequaat te becommentariëren met een lichtere touch, in een effectvolle, onderdrukte emotie. Door de ingenieuze baslijnen wordt ook de overpeinzing gevonden, in 'Peacemaker' van Cecil McBee. Op de wals-funkklassieker 'Croquet Ballet' volgt de imposante uptempo afsluiter 'The Core', van de hand van Hubbard. Doorgewinterde solisten geven blijk met variatie en nieuwe arrangementen bekende thema's sprankelend over het voetlicht te brengen.
Na de pauze speelt de band nog een uur. Na een lome blues volgen twee nieuwe, matige composities en een ellenlange drumsolo. Het solistisch gehalte van de blazers wordt meer en meer een obligate aangelegenheid. De lang uitsponnen thema's worden zodoende een blok aan het been. De tweede set wordt enigszins gered door een hartverwarmende versie van Wayne Shorters overbekende 'Free For All', waarin Hart de opzwepende en beukende rol van Blakey met verve overneemt. Eens temeer is gebleken dat dosering een element der kunsten is. Wanneer de Cookers na anderhalf uur besloten zouden hebben het optreden - na een toegift - te beëindigen, waren de meeste toehoorders met een voldaan gevoel huiswaarts gekeerd. Wordt in het eerste deel door samenhangend spel en door het vermijden van hardbop-clichés de passie en uitdaging nog gevonden, in het tweede bedrijf blijkt juist uit het uitblijven hiervan dat ruim tweeënhalf hardbop-idioom te veel van het goede is.
Klik hier voor foto's van dit concert door Monique van der Lint.
Concert Branievol potentieel, adembenemende schoonheid De Beren Gieren + Aldo Romano, Louis Sclavis & Henri Texier, maandag 28 februari 2012, Vooruit, Gent
De twee trio's die aantraden, scheelden niet alleen een paar generaties, maar ook hun aanpak was soms sterk verschillend. Nochtans was er ook iets dat hen duidelijk verbond, en dat was een eigen smoelwerk, een unieke identiteit, die ervoor zorgt dat ze nooit verward kunnen worden met andere verbonden. Teerden de jonkies voor een groot stuk op enthousiasme en geestdrift, dan ging het andere trio aan de slag met nonchalante klasse en bakken ervaring.
De Beren Gieren is een naam die al sinds 2009 ronkt in de Vlaamse jazzwereld. Van meet af aan zorgden pianist Fulco Ottervanger, bassist Lieven Van Pee en drummer Simon Segers dan ook voor een frisse wind. Die kwam er niet enkel door een goede verstandhouding (ongetwijfeld aangescherpt door het verbond dat Ottervanger en Segers al gesloten hadden bij Marvelas Something en het Nathan Daems Quintet), maar ook door de eigenzinnige aanpak en eclectische melange van invloeden die de twintigers al aan de dag legden op hun demo-cd uit 2010. In de Vooruit werd het échte debuut 'Wirklich Welt So' voorgesteld, een plaat die een verrassend volwassen en toch bruisende stijl laat horen, waarbij traditie en vernieuwing steevast hand in hand gaan.
Aftrappen gebeurde meteen met het openingstrio van het album, dat een knappe staalkaart biedt van wat de drie in de aanbieding hebben. Opvallend is daarbij dat de band intussen niet enkel synoniem staat voor ongebreidelde energie en een licht-anarchistische kijk op de dingen, want 'Apollinisch' is een eerder statig marcherende brok ingetogenheid, die ook nu een onvermijdelijke climax meekreeg. 'Esje Brons' liet dan weer de andere kant van de medaille horen: gedrevenheid, ongedurigheid en aanstekelijke swing, met krachtige uithalen, motiefjes die blijven hangen en een paar mooie solomomenten.
Bij 'Na Het Afstuderen' viel wel op dat de drie nog niet zo heel lang aan de slag zijn met dit materiaal. Het is een song die knap in elkaar steekt, maar de strakheid die nodig is om het tot een goed einde te brengen, was er nu niet altijd, terwijl de spanning van de studioversie halverwege begon weg te sijpelen, ondanks bevlogen solo's van Ottervanger en Segers. Het dubbelluik 'Jog Life' (stekelig, onvoorspelbaar) en 'Aah Me' (de ingetogenheid van de opener herhaald) moest het ook afleggen tegen de studioversies, die een sterkere focus hebben, maar werden dan weer opgevolgd door de sterke finale van 'Try Time In Front Of The Forefront', waarvan de ritmische weerbarstigheid heel sterk werd uitgevoerd. De verwachtingen waren na het beluisteren van 'Wirklich Welt So' misschien onrealistisch hoog, maar dat er nog veel moois te verwachten valt van De Beren Gieren is een zekerheid. Daarvoor waren de vele knappe momenten voldoende bewijs.
Met rietblazer Louis Sclavis, drummer Aldo Romano en bassist Henri Texier stond er Franse jazz royalty op de planken. Allemaal hebben ze hun sporen verdiend binnen en buiten de creatieve jazz en samen schreven ze ook een intussen legendarisch hoofdstuk binnen de Franse jazz, door de reis die ze midden jaren negentig, in gezelschap van een fotograaf, maakten door Afrika en de muziek waar dit in resulteerde. Het zijn stuk voor stuk virtuozen, maar toch krijg je zelden, tenzij bij de soms duizelingwekkende stunts van Sclavis, het gevoel dat de kerels er een show van wilden maken. Het draaide allemaal om complexloze interactie - tekenend was het feit dat dit trio haast geen oogcontact nodig had om aan hetzelfde zeel te trekken - en een veelheid aan stijlen en sferen.
Terwijl het begon met een weerbarstige compositie, gekenmerkt door een steeds verschuivend ritme en struikelende melodie, werd daarna vaker heil gezocht bij een eerder makkelijk in het gehoor liggende aanpak, waarbij Romano vaak een hypnotiserende fond ontwikkelde, Texier zijn uitgepuurd melodische stijl kon etaleren en Sclavis zijn meeslepende, soms exotische melodielijnen kon uitvoeren. 's Mans spel op de klarinet, basklarinet en sopraansax blijft buiten categorie en maakt zowel indruk tijdens sensueel bedwelmende passages als in de robuuste krachtpatserijen. Zo was er een stuk waarin Sclavis' basklarinet klonk als een bronstige bosaap, wat ook door zijn kompanen op een vette grijns onthaald werd.
Muziek die werd uitgevoerd met een haast nonchalant gemak, maar steeds in het teken van de vriendschappelijke samenhang stond. Daardoor was het vooral Texier die imponeerde, met vaak in het lage register duikende excursies. Hier en daar kreeg je wel het gevoel dat de drie eerder teerden op routine dan frisse begeestering, maar dergelijke bedenkingen werden meteen erna weggewuifd als waren het niet ter zake doende oprispingen. In zijn beste momenten getuigde dit optreden van een soms adembenemende schoonheid en organische virtuositeit van het soort dat je zelden te zien krijgt. De Beren Gieren hebben dat niveau nog niet bereikt, maar als er één jonge band is die er de branie en het potentieel voor heeft, dan zijn zij het wel. Dat belooft.
Cees van de Ven maakte foto's van beide concerten. Klik hier voor foto's van De Beren Gieren en hier voor foto's van Aldo Romano, Louis Sclavis & Henri Texier.
Nieuws Brussels Jazz Orchestra onderscheiden met Oscar
Het Brussels Jazz Orchestra is trots op de Oscar die de filmmuziek van de Franse stomme film 'The Artist' heeft gewonnen. Dat heeft het Brussels Jazz Orchestra, dat de partijen voor bigband voor zijn rekening nam, maandag bekendgemaakt.
De filmmuziek van 'The Artist' van regisseur Michel Hazanavicius is een compositie van Ludovic Bource, die werd uitgevoerd door het Brussels Jazz Orchestra, het Brussels Philharmonic en pianist Jef Neve. Het Brussels Jazz Orchestra speelt onder meer het nummer 'Peppy And George', dat de tapdansscène van de hoofdpersonages begeleidt.
De Oscar voor Beste Originele Filmmuziek is niet de eerste bekroning van de filmmuziek van 'The Artist'. Eerder werden ook al een European Film Award, een Golden Globe, een BAFTA en een César in de wacht gesleept.
De persverantwoordelijke van het Brussels Jazz Orchestra, Veerle Heyvaert, meldt dat de Oscar alvast voor een grotere naamsbekendheid van het orkest zorgt. "Normaal moeten wij vechten voor aandacht van de media", aldus Heyvaert. "De Oscar is daarvoor echt een geschenk." Manager Koen Maes vertelt dat de internationale erkenningen meer aanvragen voor concerten hebben opgeleverd. Het is evenwel nog afwachten in welke mate daaraan gevolg kan gegeven worden. De impact van de Oscar moet immers nog duidelijk worden.
Op zaterdag 25 februari is saxofonist Red Holloway overleden.
Hij is in 1927 in Helena, Arkansas geboren. Met zijn moeder, die piano speelde, vertrok hij op vijfjarige leeftijd naar Chicago. Zijn stiefvader gaf hem – toen hij twaalf werd – een tenorsaxofoon. Dat werd zijn hoofdinstrument (daarnaast speelde hij altsax). Op de high school zat hij naast Johnny Griffin in de DuSable-bigband. Holloway ging naar het conservatorium en speelde drie jaar in de bigband van bassist Gene Wright, die later bassist werd bij Dave Brubeck. Tijdens zijn militaire dienstplicht werd Holloway bandleider van de U.S. Fith Army Band.
Na zijn diensttijd speelde hij in diverse bluesformaties, onder andere bij Roosevelt Sykes, Willie Dixon, Lloyd Price, John Mayall en B.B. King. Hij had zich in Chicago gevestigd en hoewel hij naam had gemaakt als bluesmuzikant, wist hij zich ook te nestelen in de jazzscene. Zijn robuust tenorgeluid in combinatie met bebop- en bluesinvloeden trok de aandacht. In de vijftiger jaren werd hij dan ook een zeer gewaardeerd en gevraagd jazzspeler. In die jaren speelde hij met Ben Webster, Wardell Gray, Red Rodney, Lester Young, Lionel Hampton en Sonny Stitt.
Gedurende de jaren zestig werkte hij veel samen met organist Jack McDuff. Met hem maakte hij meerdere platen voor het Prestige-label. In 1967 vertrok Holloway naar Los Angeles. Hij speelde vijftien jaar in de huisband van de Parisian Room (een toentertijd befaamde jazzclub) en combineerde dat met tournees in Europa en Japan. Van 1977 tot 1982 werkte de saxofonist met altsaxofonist Sonny Stitt. Na het overlijden van Stitt speelde Holloway als gastsolist of met zijn eigen band. Tevens trad hij op als als partner van Clark Terry in de Verenigde Staten en Europa.
Hij heeft een aanzienlijk platenoeuvre nagelaten op labels als Prestige, Fantasy, SteepleChase, Concord en Delmark. Leonard Feather schreef in de Encyclopedia of Jazz in the Seventies: 'Holloway is capable of generating great excitement with his big sound and hard driving mainstream modern style'. En zo is het maar net: een rond geluid, aanstekelijke straight ahead bluesy swingende solos en vitale acid jazz.
Festivaldirecteur Jan Willem Luyken heeft op Radio 6 de eerste namen voor het North Sea Jazz Festival 2012 bekendgemaakt. Onder meer Van Morrison, Macy Gray & David Murray Blues Big Band en het Wayne Shorter Quartet zijn bevestigd. Daarnaast staan Melody Gardot, Gregory Porter, Amos Lee en Tony Bennett op het programma tijdens het driedaagse festival in Rotterdam. Ook is er dit jaar weer een speciaal nachtconcert. In de nacht van vrijdag op zaterdag treedt Lenny Kravitz op. Voor dit plusconcert zijn ook losse kaarten te koop.
Verder bevestigd zijn Janelle Monáe, McCoy Tyner Trio with Ravi Coltrane, Pat Metheny Unity Band, Dave Holland Quartet, Robert Glasper Experiment en Hugh Laurie, de bekende acteur/pianist van wie vorig jaar het album 'Let Them Talk' verscheen, geproduceerd door Allen Toussaint. Naast deze namen maken ook Spectrum Road (Jack Bruce, John Medeski, Cindy Blackman en Vernon Reid), Ahmad Jamal, Joe Lovano-Dave Douglas Quintet, het Hiromi Trio met Anthony Jackson en Simon Philips, en The Kyteman Orchestra hun opwachting op de 37e editie van het grootste indoor jazzfestival ter wereld.
De gehele line-up en het tijdschema worden eind april bekendgemaakt. De verkoop van losse dagkaarten voor het festival - dat dit jaar plaatsvindt op 6, 7 en 8 juli -start donderdag 1 maart om 10.00 uur.
![[Valid Atom]](http://www.draaiomjeoren.com/images/valid-atom.png "Validate my Atom feed"){kind=small}
