Cd
Abbey Lincoln - 'That’s Him!' (Original Jazz Classics, 1988)
Opname: 28 oktober 1957
Haar debuut van een jaar eerder, met een orkest onder leiding van altist en arrangeur Benny Carter, ken ik niet. Uit de onderhavige registratie kun je opmaken dat Abbey Lincoln in 1957 reeds tot de tanden gewapend in het jazzstrijdperk stond. De jonge (27) vocaliste lijkt allerminst geïmponeerd door het kaliber en de reputatie van haar begeleiders – Kenny Dorham, Sonny Rollins, Wynton Kelly, Paul Chambers en Max Roach, op trompet, tenor, piano, bas en drums respectievelijk. Integendeel: het lijkt wel of die reuzen zich wat inhouden in de begeleiding.
Tevens is duidelijk dat Billie Holiday haar grote inspiratiebron is. Inmiddels is het usance dat elke nieuwe ster aan het jazzfirmament, of het nu een supernova is of een onherroepelijk vallend meteorietje, automatisch met Lady Day vergeleken wordt. Maar hier horen we, twee jaar voordat die laatste overleed, een indrukwekkend tribuut aan Onze Lieve Lady der Smarten. Alleen al dat repertoire. 'Happiness Is Just A Thing Called Joe', 'My Man', 'I Must Have That Man', 'When A Woman Loves A Man', 'Don’t Explain', allemaal sterk geassocieerd met Holiday. Maar Abbey Lincoln geeft er een volstrekt eigen, superieure draai aan, waarbij timing, tekstbehandeling, vormgeving en bezieling de belangrijkste parameters zijn.Labels: cd, nieuwsbrief
(Eddy Determeyer, 25.1.12) - [print]
- [naar boven]
Nieuws
VPRO/Boy Edgar Prijs 2012 voor Yuri Honing
De VPRO/Boy Edgar Prijs 2012 is toegekend aan saxofonist, componist en bandleider Yuri Honing. De prijs, de belangrijkste in Nederland op het gebied van jazz en geïmproviseerde muziek, bestaat uit een plastiek van Jan Wolkers en een geldbedrag van € 12.500.
De VPRO/Boy Edgar Prijs 2012 wordt woensdag 16 mei 2012 uitgereikt tijdens een feestelijk programma in het Bimhuis te Amsterdam. VPRO-radio zendt de prijsuitreiking live uit op Radio 6 (20.00 tot 24.00 uur) én als videocast op het internet via VPROJazzLive.
Vanaf 17 februari 2012 maakt het Yuri Honing Acoustic Quartet een tournee langs de Nederlandse jazzpodia ter promotie van het nieuwe album 'True' (Challenge). Na de zomer wordt deze tour als VPRO/Boy Edgar Prijs Tournee voortgezet, waarbij de saxofonist behalve met zijn Acoustic Quartet ook met zijn elektrische groep Wired Paradise optreedt. Honing is dit jaar ook te vinden op de Nederlandse jazzfestivals. Daarnaast is hij met beide groepen op tournee in onder andere Ethiopië, Zwitserland, Duitsland, Engeland, Canada, China en de Verenigde Staten.
Uit het juryrapport:
Yuri Honing getuigt van grote muzikaliteit, vakmanschap en ambachtelijkheid en is op een creatieve, inventieve manier grensverleggend en grensoverschrijdend met zijn vak bezig. In het juryoverleg werd Yuri een 'veroorzaker genoemd. Hij realiseert ideeën die daarna ook een eigen leven gaan leiden, die navolging vinden en die de kiem vormen van nieuwe tradities. Yuri is een verklaard tegenstander van het in hokjes plaatsen van muziek. Hij heeft zich niet vastgelegd op één specifieke stijl of stroming. Hij zoekt de samenwerking met musici uit de Arabische muziek, pop, klassiek en dance. De jazz blijft in zijn werk echter altijd het referentiepunt. Hij beschikt over het vermogen om op een overtuigende manier zijn kunstzinnige ambities te realiseren en toont doorzettingsvermogen en cultureel ondernemerschap.
De jury bestond dit jaar uit: Aad van Nieuwkerk (programmamaker/presentator VPRO-radio), Hans Zuiderbaan (voorzitter Stichting Porgy & Bess), Friederike Darius (artistiek manager Jazz Academy Codarts), Paul Evers (hoofdredacteur Jazzism) en Annelies van Esveld (hoofd productie Bimhuis).
Meer weten?
In 2008 had Jacques Los namens Draai om je oren een interview met Yuri Honing. Klik hier om het te lezen.
Labels: nieuws, nieuwsbrief
(Jacques Los, 23.1.12) - [print]
- [naar boven]
Concert
Met een vingerknip een knallende muilpeer
Atomic, zondag 10 december 2011, Kunstencentrum BELGIE, Hasselt
Van de Scandinavische geweldenaars wordt wel eens beweerd dat ze niet veel meer kunnen dan aan de slag gaan met de nalatenschap van Brötzmann, maar wie afgezakt was naar Hasselt werd geconfronteerd met een realiteit die veel rijker en genuanceerder is dan dat, al deed de ene het met finesse en de andere het met een botte hakbijl. De impact was er in beide gevallen niet minder om.
De line-up van Atomic verraadt belachelijk veel talent in één band. De vijf muzikanten zijn stuk voor stuk kleppers die in talloze contexten werkzaam zijn, waarvan er veel amper verwantschap vertonen met die van Atomic. De sound van het Zweeds-Noorse kwintet vastpinnen, is intussen ook geen eenvoudige opdracht meer. De traditionele bezetting en spetterende sound doen nu en dan denken aan een geslaagd evenwicht tussen de tweede gouden Blue Note-periode, in wisselwerking met klassieke free jazz, maar de beweging die de band maakte sinds zijn debuut uit 2002 is, zoals het recent verschenen 'Here Comes Everybody' bewees, eentje van steeds toenemende subtiliteit. Nochtans zorgde opener 'Milano' meteen voor een oplawaai van jewelste.
Het is dan ook een perfecte dwarsdoorsnede van waar de band zoal voor staat, met zowel catchy thema's en hecht samenspel als vrijere passages. Pianist Havard Wiik mocht meteen van jetje geven en profileerde zich als misschien wel de grootste ontdekking binnen het Atomic-verhaal. Rietblazer Fredrik Ljungkvist (tenor- en baritonsax en klarinet) liet ook meteen horen een indrukwekkend veelzijdig muzikant te zijn, een die vanuit het aangereikte basismateriaal kan variëren, met sprekend gemak de band leidt en een neus heeft voor onverwacht melodische ideeën en harmonische rijkdom. Hij baande zich een weg door vijf composities van 'Here Comes Everybody' en het iets oudere 'Green Mill Tilter', liet duidelijk verstaan de touwtjes in handen te hebben, maar gunde ook de nodige vrijheid aan zijn kompanen.
Kreeg trompettist Magnus Broo de kans om zijn sterk geaspireerde speelstijl te laten horen in 'Upflog' en kon drummer Paal Nilssen-Love in het titelnummer van de recente plaat uitpakken met zijn speelse versnellingen, vertragingen en rammelende cimbalengeweld, dan was Ljungkvist degene die ervoor zorgde dat 'Unity Toccata' in de tweede helft, waarvoor hij overschakelde van klarinet naar baritonsax, uitgroeide tot een knetterend, bevlogen hoogtepunt. De muziek van Atomic was bij momenten gespierd en virtuoos, maar werd altijd met zorgvuldigheid gebracht en subtiel uitgewerkt. Weinig bands zijn in staat om in een vingerknip een retestrakke en knallende muilpeer uit te delen, en toch bewust te kiezen voor de grotere uitdaging van het uitstel. Atomic zorgde voor het spektakel dat we stiekem de hele tijd verwachtten.
Deze recensie verscheen eerder op Goddeau.com
Op 1 december 2011 trad Atomic op bij de JIN in de Lindenberg, Nijmegen.
Klik hier voor een fotoverslag van dat concert door Maarten van de Ven.
Labels: concert
(Guy Peters, 22.1.12) - [print]
- [naar boven]
Nieuws
Den Haag krijgt nieuw jazzfestival: Jazzin' The Hague
Op 1 en 2 juni gaat het nieuwe Haagse jazzfestival Jazzin' The Hague plaatsvinden. Initiatiefnemer is Peter Beets, Hagenaar van origine en bezig met een bloeiende internationale carrière als jazzpianist. "Er moest gewoonweg wat gebeuren. Mijn geboortestad Den Haag heeft een rijke jazztraditie, die teruggaat tot ver in de vorige eeuw. Dat kunnen we niet zo maar uit onze handen laten glippen. Het faillissement van The Hague Jazz mag niet het faillissement van jazz in Den Haag betekenen", aldus Beets.
Onder leiding van Beets is er een team van betrouwbare professionals samengesteld om het alomvattende masterplan verder vorm te geven en uit te voeren. Met een enorme expertise van meer dan 30 jaar jazzfestivals, is het World Forum als partner ingestapt. Voor de organisatie en uitvoering van het festival is het Haagse evenementenbureau AT Events benaderd. Door de organisatie wordt ook nadrukkelijk ingezet op de inhoudelijke samenwerking met Haagse jazzpartners, zoals het Haagse jazz- en cultuurpodium Stichting Prospero en het Koninklijk Conservatorium.
Ook met het naast het World Forum gelegen Bel Air Hotel zijn er afspraken gemaakt. In het verleden vonden hier de alom bekende jazz afterparty's plaats. Het programma wordt samengesteld door een vakkundige programmacommissie onder leiding van Beets en zal binnenkort door de organisatie van Jazzin' The Hague bekend worden gemaakt. Naast internationale jazzgrootheden zal het programma bestaan uit veel Nederlandse top jazzgroepen en jong talent.
Op dit moment kan er al één naam bekend worden gemaakt, namelijk die van saxofonist en bandleider Hans Dulfer. Dulfer: "Ik ben nog altijd op diverse (jazz)fronten actief, dus is het voor mij een unieke kans om tijdens de twee festivaldagen nu eens verschillende opvattingen te presenteren in dezelfde ambiance. Wat het precies gaat worden weet ik nu nog niet, maar dat het een onvergetelijk feestje gaat worden staat vast!"
Labels: nieuws
(Jacques Los, 22.1.12) - [print]
- [naar boven]
Concert
Een pak ransel van Owen Hart
Jungha Lee Trio + sessie, maandag 16 januari 2012, De Spieghel, Groningen
Con Alma, zonder soul, kan dat? In De Spieghel speelde pianiste Jungha Lee het klaar. Haar optreden wilde maar niet van de grond komen, ondanks alle goede wil van alle betrokkenen – bassist Vassil Hadjigrudev en drummer Gene Jackson. Nu is Lee een artieste van de vierkante centimeter. Linker- en rechterhand verliezen elkaar nimmer uit het oog: met een toets of tien zou ze ook heel best uit de voeten kunnen. Pas in 'Cantaloupe Island' gingen de ritmes lekker wringen. Daar speelde de pianiste heel effectief blokakkoorden, wat haar stootkracht aanzienlijk vergrootte.
Na het optreden van het trio was het, zoals te doen gebruikelijk, een komen en gaan van gastartiesten. In een medium-tempo bluesje kwam er wat leven in de brouwerij, de zaak ging eindelijk swingen, de ideeën tuimelden over elkaar naar buiten. De handel ontspoorde zowaar in een stukje free jazz van de zwaardere soort, waarna de gelegenheidsformatie zowaar weer op het goede spoor raakte.
Alles goed en wel, maar wat een eersteklas drummer uit een stel eerstejaars conservatoriumstudenten kan halen werd maar weer eens duidelijk toen Owen Hart Jr. achter de kit plaatsnam. Het eerste gebod voor De Drummer ('Gij zult het tempo niet opdrijven noch laten zakken, want zoiets is de heer een gruwel') is er bij hem al op jeugdige leeftijd ingeramd en zoiets geeft een slagwerker paradoxaal genoeg veel vrijheid. Hart heeft bovendien als voordeel dat hij kennelijk veel meer dan de gebruikelijke twee handen en voeten tot zijn beschikking heeft. En dan die gortdroge knallen! Dat dat mag, zestien dagen na Nieuwjaar!
Zoals gezegd, de studenten stegen - voortgeranseld door Hart - boven zichzelf uit. Een fragiele tenorist schreeuwde zich schor. Na zijn gloeiende bijdrage kreeg hij een vriendschappelijke maar overenthousiaste por van een collega, zodat hij met saxofoon en al tegen de lambrisering kwakte. Nog lang zat hij ongelovig met zijn kop te schudden.
Groningen verkeert in de gezegende omstandigheid dat Owen Hart tegenwoordig in Beijum domicilie houdt, drie, misschien vier kilometer van de hot spots in de binnenstad. Doch hij liet doorschemeren dat hij overweegt terug te keren naar Italië. Ja hoor, alsof ze daar nog niet genoeg toffe muziek hebben.
Labels: concert
(Eddy Determeyer, 21.1.12) - [print]
- [naar boven]
Vooruitblik
Afscheidstournee Bik Bent Braam
Is het een uitvloeisel van de bezuiningswoede die in de kunstsector rondwaardt? Of was pianist/componist/bandleider Michiel Braam gewoon toe aan iets nieuws na 25 jaar Bik Bent Braam? Feit is dat hij deze geweldige impro-band met een big bang afscheid laat nemen met een compleet nieuw - maar dus tevens laatste - programma: 'Exit'.
Bij het schrijven van de muziek voor het 'Exit'-programma heeft Michiel Braam een aantal beperkende uitgangspunten genomen met het doel de creativiteit te stimuleren. Zo zal in de eerste set van elk concert uitsluitend gebruik worden gemaakt van stukken die een begin hebben, maar geen einde. Voor de tweede set zijn uitsluitend einden geschreven; het is wel duidelijk waar de stukken naartoe moeten gaan, maar de vraag hoe daar te komen ligt open. De muzikanten zullen hun weg moeten vinden door improvisatie.
Een laatste beperking die Braam zichzelf heeft opgelegd, is dat in de partituren geen C, E en G zullen voorkomen. Het weglaten van deze normaal gesproken veel gebruikte noten biedt vanzelf nieuwe mogelijkheden. Je moet als componist op zoek naar oplossingen van problemen die je eerst niet kende.
Dit is de line-up van de laatste editie van Bik Bent Braam: Frans Vermeerssen (sopraansaxofoon), Bart van der Putten (altsaxofoon), Peter van Bergen (tenorsaxofoon), Frank Gratkowski (basklarinet), Jan Willem van der Ham (fagot), Angelo Verploegen (trompet), Eric Boeren (cornet), Wolter Wierbos (trombone), Peter Haex (tenortuba), Carl Ludwig Hübsch (tuba), Michiel Braam (piano), Jörg Brinkmann (cello) en Michael Vatcher (slagwerk).
Speellijst
21/01 Plusetage, Baarle Nassau
27/01 Bimhuis, Amsterdam
28/01 Grand Theatre, Groningen
03/02 De Regentes, Den Haag
04/02 Hot House, Leiden
10/02 Muziekhuis, Utrecht
11/02 Jazzclub Mahogany Hall, Edam
12/02 De Lindenberg, Nijmegen
Kijk op de website van Michiel Braam voor meer informatie over Bik Bent Braam.
Labels: nieuws
(Maarten van de Ven, 20.1.12) - [print]
- [naar boven]
Concert
Het nieuwe Jef Neve Trio beroert oren, hart en geest!
vrijdag 13 januari 2012, Paradox, Tilburg
"Ken je dat gevoel? Je hebt zoveel herinneringen aan je plechtige communie, hoe je eruit zag, hoe groot je wel was... En dan kijk je twintig jaar later naar de foto's en niets blijkt nog te kloppen. Daar gaat 'Imaginary Road' over," weet pianist Jef Neve ons te vertellen. Door grappige anekdotes geeft hij uitleg hoe de composities tot stand komen. In België stond dit nieuwe project tijdens het Gent Jazz Festival 2011 al op de planken, maar voor Paradox is dit een primeur. Het meest opvallend in de bezetting ten opzichte van de formatie op de vier vorige cd's van Neve's trio is de vervanging van bassist Piet Verbist door de in New York wonende Ruben Samama, van Nederlandse afkomst. De verklaring hiervoor is volgens Neve vergelijkbaar met de gedachte alsof je op één januari in de spiegel kijkt en geconfronteerd wordt met iets dat er altijd was, maar beter had moeten zijn.
In het openingsnummer 'The Space We Need' horen we een zeer expressieve en gepassioneerde bassist die met jungleachtige oeh-oeh-klanken zorgt voor een inventieve start. Hij speelt met het hoofd diep voorovergebogen en is in innige omhelzing met zijn bas. Hij schept magische klanken en ondefinieerbare sounds, middels een loopstation of door de dubbele drumpartij van Teun Verbruggen. Deze compositie, door Jef Neve ondergedompeld in een bad van klassieke invloeden, doet denken aan het Esbjörn Svensson Trio.
In het fraaie 'Sofia' toont Samama groot cachet met een breed scala harmonieën. Hij danst met zijn bas, gebruikt afwisselend duim of strijkstok en tokkelt af en toe op de snaren van de piano. Hij zigzagt tussen de muzieklijnen van Neve. De pianist op zijn beurt geeft duidelijk erkenning aan het adres van Verbruggen, die met passend drumwerk Neve de kans biedt te excelleren. Dat het goed zit tussen de leden van dit trio, merken we aan het voortdurende oogcontact. Bij 'Colours And Shades' toont Neve de technische vaardigheid van zijn rechterhand en brengt hij met repetitieve motieven Verbruggen op tempo, die dit spel beantwoordt met rake accenten die Samama verrast doen opschrikken.
De drie verstaan elkaar met één noot, één juiste snaaraanslag, één drumslag en het spelplezier spat eraf. In de ballad 'Saying Goodbye On A Small Old Ugly White Piano', opgedragen aan Pascal Schumacher, is de homogeniteit van het trio maximaal. Je hoorde vroeger wel eens dat de pianist te veel noten speelde als demonstratie van zijn technisch kunnen. Maar dat is voltooid verleden tijd. Hij doseert akkoorden, single notes en arpeggio's spaarzaam, maar met onontkoombare zeggingskracht. Met name in deze ballad horen we de kracht van de stilte tussen de noten. Wat een spanning wordt hier gecreëerd als het tempo bijna tot stilstand komt! Het trio is hier wat betreft timing en samenspel in perfecte harmonie en eensgezind.
Ook in het verend ritme van 'For The People' blijft hun verstandhouding op peil, waarbij Neve rechtopstaand achter de vleugel zijn kracht en zijn intensiteit exposeert. Zijn zweetdruppels zijn metaforen voor parels van composities. Wonderboy Neve doet soms denken aan Mozart met zijn frivoliteit, zijn hoge manchetten, humor, speelsheid, maar ook met zijn genialiteit en zijn triomftocht op piano. Met 'Endless DC' (Da Capo) uit dit trio hun geloof in een nieuwe muziekgeneratie, de sounds of hope, en maken zij het publiek deelgenoot van hun persoonlijke zoektocht. In 'Imaginary Road' geven zij elke noot en klank een eigen betekenis.
De vernieuwing van dit trio is gelegen in de homogene en creatieve ritmesectie met Ruben Samama en Teun Verbruggen. Beiden zijn belangrijke mede beeldbepalende componenten van dit illustere trio, dat ieders oren, hart en geest weet te beroeren. En bovenal is er natuurlijk het grandioos pianospel en compositorische inbreng van Jef Neve zelf. Er staat vooralsnog geen maat op het moois dat hij ongetwijfeld nog in petto heeft!
Klik hier voor foto's van dit concert door Cees van de Ven.
Labels: concert
(Gerda Boel, 18.1.12) - [print]
- [naar boven]
Vooruitblik
Rumor 68
Rumor is een festival voor avontuurlijke muziek. Centraal staat innovatieve muziek op de scheidslijn waar jazz, pop en gecomponeerde muziek samenkomen. Rumor wordt op onregelmatige basis georganiseerd in Utrecht. De gebruikelijke formule voor een Rumor-avond is: drie concerten op drie locaties, voor één prijs.
Grenzen zijn er niet per se om te doorbreken, maar om af te bakenen. Om duidelijkheid te scheppen. Ook als het om muziek gaat. Handig misschien voor wie muziek bij het publiek wil brengen. Voor wie het wil verkopen of uit wil leggen. Maar de muziek zelf heeft daar geen boodschap aan. Evenmin als de muzikanten. Vanuit die gedachte ontstond ooit eind 1995 Rumor, het Utrechtse muziekfestival dat net zo bewegelijk en plooibaar wil zijn als de muziek zelf.
Op 21 januari 2012 is er weer zo'n avontuurlijke avond. De groepen die deelnemen zijn: Tetzepi met als gasttrombonist Nils Wogram, de Zweedse supergroep Fire (met onder anderen Mats Gustafsson) en The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble.
Nils Wogram, hoewel nog betrekkelijk jong, kan gelet op zijn virtuositeit en gepassioneerde spel, aangemerkt worden als een van de beste trombonisten van Europa. Hij is ook een begenadigd componist, waarbij vaak complexe grooves de boventoon voeren: het avontuur staat voorop, maar de swing wordt nooit vergeten. Het orkest Tetzepi bestaat uit vogels van zeer diverse pluimage: pure jazzers, serieuze klassieke musici, zelfs een lid van het Willem Breuker Kollektief en een aantal avant-rockers, verbonden aan tegendraadse ensembles als Knalpot en Blast.
Uit de schijnbaar onuitputtelijke schatkist van de Scandinavische experimentele scene komt de nieuwste Zweedse supergroep Fire!, een trio uit Zweden met leden van The Thing, Tape en Wildbirds & Peacedrums. Ze creëren een mix van verwrongen versies van de hedendaagse experimentele muziek. Afgelopen zomer kwam de cd 'Unreleased?' uit, opgenomen in Japan met Jim O'Rourke op elektrische gitaar.
The Kilimanjaro Darkjazz Ensemble (TKDE) is een project van Jason Köhnen (Bong-Ra) en Gideon Kiers (Telcosystems), opgericht om filmmuziek te maken bij bestaande en niet-bestaande films. Live mengt TKDE zoveel mogelijk analoog met digitaal. De combinatie van de traditionele bezettingen met bestaande en zelf ontwikkelde software, creëert, mengt en muteert in een organische en elektronische performance, ondersteund door visuals.
Klik hier voor meer informatie over Rumor.
Labels: festival, nieuws
(Jacques Los, 18.1.12) - [print]
- [naar boven]
Concert
Zeer geslaagde combinatie van klassieke zang en saxkwartet
Claron McFadden & Artvark Saxophone Quartet, donderdag 12 januari 2012, Huis a/d Werf, Utrecht
'Sly meets Callas' is de werktitel van de samenwerking tussen de Amerikaanse sopraan Claron McFadden en het saxofoonkwartet Artvark. Het levert muziek op die een combinatie is van hedendaags gecomponeerde muziek en groovy, swingende moderne jazz met een vette knipoog naar de blues en de funk.
Het kwartet – de altisten Rolf Delfos en Bart Wirtz, tenorsaxofonist Mete Erker en op baritonsax Peter Broekhuizen – openden met een korte instrumentale set voor de pauze. Uit het repertoire van hun in 2010 uitgebrachte cd 'Truffles' werden onder andere 'Ornat King Coleman', 'Jezus Be A Fence' en 'Soundtrack' uitgevoerd. In een trefzeker en welluidend samenspel en met het vette en donkere geluid van de baritonsax werd verbluffende en swingende jazz geproduceerd. Daar kwamen dan ook nog eens de felle en geïnspireerde solo's van Wirtz, Delfos en Erker bij.
Na de pauze werd het kwartet aangevuld met de klassiek geschoolde zangeres Claron McFadden. Hoewel zij ook het jazz-zingen en improviseren uitstekend beheerst, is haar klassieke intonatie overheersend. Al met al is haar bijdrage een zeer aangename en verrassende aanvulling op het viertal saxofonisten. Ze is duidelijk 'one of the guys'. Zichtbaar inspirerend is haar invloed op het geheel. Haar vocale mogelijkheden zijn welhaast onbegrensd. Zij gilt, lacht, giert, schmiert, fluistert, scat, krijst, vertelt, zingt fraai en is zowel charmant als ondeugend naar de netjes gekapte en strak in het pak zittende heren toe.
In een programma bestaande uit originele composities van de vier saxofonisten en met teksten van McFadden, Edgar Allen Poe en Robert Burnes werd een fascinerend en avontuurlijk concert gegeven.
De organisator van deze avond, Gaudeamus Muziekweek (platform en aanjager van ontwikkelingen en initiatieven binnen de nieuwe muziek), mag in de onmiddellijke toekomst wel wat meer concerten organiseren van groepen die laveren op het vlak van klassiek en jazz. Suggesties desbetreffend zijn bijvoorbeeld Zapp 4 en Estafest.
Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Maarten Jan Rieder.
Labels: concert
(Jacques Los, 18.1.12) - [print]
- [naar boven]
Lees verder in het archief...
![[Valid Atom]](http://www.draaiomjeoren.com/images/valid-atom.png "Validate my Atom feed"){kind=small}
