Anno 2026 is het pianotrio binnen de jazz nog altijd springlevend. Vandaag twee albums die in de afgelopen maanden bij ECM Records verschenen. Pianiste Ayumi Tanaka nam 'Windflower' op met bassist Thomas Morgan en drummer Thomas Strønen en pianiste en vocaliste Judith Berkson nam 'Thee They Thy' op met bassist Trevor Dunn en drummer Gerald Cleaver. Allemaal bekende namen, op Berkson na. Ondanks dat ze al bijna twee decennia actief is, kwam ik haar nooit tegen. Wel is dit album haar debuut bij ECM, wellicht dat dat het mede verklaart.

Tanaka kwam hier wel al eerder voorbij met het in 2021 verschenen 'Bayou', waar overigens ook Strønen op te horen is met wie ze vaker samenwerkt. Die mag overigens ook het titelstuk 'Windflower', waar het album mee begint mee, openen. Hij speelt hier duidelijk met vilten stokken, een bijna tribale klank makend. Tanaka gebruikt hier met name de lage noten, indringende clusters. Verderop horen we Morgan, al blijft hij wat op de achtergrond en krijgt het pianospel meer kracht. 'La Source' [zie Jazztube hieronder] geeft ons meer zicht op Tanaka's weloverwogen en trefzekere spel; zorgvuldig kiest ze hier haar noten, terwijl Morgan en Strønen subtiel op de achtergrond werken. Strønen zet subtiel in aan het begin van 'From Us, To You', Morgan vult aan, een enkele noot van Tanaka, tot die de ritmiek begint vorm te geven en de spanning in het stuk brengt. Dwingend, trefzeker pianospel volgt, waarbij de dynamiek oploopt. In de laatste minuut valt die ritmiek weg en horen we hoe de drie leden van het trio elkaar aftasten. De zeggingskracht van Tanaka's spel is groot, mede door haar aandachtige wijze van spelen en de perfecte timing. 'Tree Of Stars' is daar wellicht wel het beste voorbeeld van. En ja, met Morgan en Strønen heeft ze natuurlijk ook wel perfecte collega's, ook dat wordt in dit stuk overtuigend duidelijk. De wijze waarop hier wordt samengespeeld - in dit trio zijn de rollen duidelijk evenredig verdeeld - is moeilijk te overtreffen. De titel 'Weaving' dekt de lading perfect, want dat is wat hier duidelijk gebeurt: het trio, met voorop Tanaka, weeft een subtiel klankpatroon. 'The Sea Is Still' is een enigszins misleidende titel, want dit korte stuk is juist een van de meer abstracte, onrustige stukken op dit over het algemeen vrij ingetogen album. Redelijk abstract, maar wel wat minder onrustig klinkt 'Spring', al loopt naar het einde de spanning op. In 'Driftwood', het langste stuk van het album, draait het in eerste instantie om een stemmig duet tussen Morgan en Tanaka. Strønen voegt zich erbij, spelend met de brushes. Verderop loopt het tempo op en krijgt de muziek andermaal een dwingend, meeslepend karakter. Eindigen doen we met het vrij korte 'The Dissolving Sun', een al even stuwende afsluiter.

Berkson is primair een vocaliste, een mezzosopraan. Het is dan ook enigszins bijzonder dat het cd-boekje geen teksten bevat. Het pianospel staat dan ook vaak in dienst van de zang, net zoals dat voor het ondersteunende spel van bassist Dunn en drummer Cleaver geldt. Het duurt overigens enige tijd voordat we die twee gewaarworden op dit album. De opener 'Slow' is een solostuk en pas in het duidelijk door Indiase muziek geïnspireerde 'V’shamru' worden we Cleaver gewaar. Overigens een bijzonder stuk, dat duidelijk afwijkt van de rest van het album. Tegen de derde minuut komt Dunn duidelijk in beeld, met spannende, vrij duistere strijkbewegingen. 'Torque' past meer in de jazztraditie en biedt ons wat meer zicht op het pianospel van Berkson. Krachtig en expressief, maar ook grilliger dan dat van Tanaka, minder bedachtzaam. En waar Tanaka, Morgan en Strønen de rollen aardig gelijk verdeelden, ligt het zwaartepunt op dit album toch duidelijk bij Berkson. Wat Dunn en Cleaver met name doen is spanning toevoegen. 'Dust' vormt daar een mooi voorbeeld van. 'Cleay' is het eerste stuk waarin we Cleaver voor het eerst duidelijk horen. Het stuk - het kreeg niets voor niets deze titel - bestaat uit een bijzonder overtuigende drumsolo. In het daaropvolgende 'Notice' valt met name het dwingende duet van Berkson en Cleaver op, de spanning loopt steeds verder op. Het titelstuk 'Thee They Thy' blijkt een opvallend speelse vocale exercitie, met dito staccato pianospel. Ontregelende muziek, maar wel met een grote rol voor Dunn en Cleaver. 'Amerika' is een stemmige hommage met een krachtige melodie (in betere tijden ontstaan?). Hoe we op dit moment naar de VS kijken, past niet helemaal bij de sfeer van dit stuk, dat overigens wel een hele mooie solo van Dunn bevat. Na het speelse solostuk 'Slowly Walks Into It' volgt tot slot het bijzonder ingetogen 'Sated', waarin met name de subtiele ondersteuning van de ritmesectie opvalt.

Tekst: Ben Taffijn

Labels: Ayumi Tanaka, cd, Gerald Cleaver, jazztube, Judith Berkson, Thomas Morgan, Thomas Stronen, Trevor Dunn

(Ben Taffijn, 6.11.26) - [print] - [naar boven]

De Chinees-Amerikaanse tenorsaxofonist Kevin Sun, woonachtig in New York, is een reizende ster in de jazz. Vorige maand verschenen er twee albums tegelijkertijd van deze opmerkelijke musicus. Het eerste album, simpelweg 'I' geheten nam hij eind 2024 op in de studio met een kwartet bestaande uit gitarist Max Light, bassist Walter Stinson en Jon Starks op drums. Op 'II' vinden we liveopnames uit april 2025, eveneens van een kwartet, naast Sun en Stinson bestaande uit pianist Christian Li en drummer Kayvon Gordon. Beide albums verschenen bij zijn eigen Endectomorph Music.

Springerig, experimenteel spel direct in 'Go In', de opener van 'Kevin Sun, I'. Grillige klanken van Sun, op straf slagwerk van Starks. Meer dynamiek betekent hier tevens meer structuur, tot het tijd is voor een spannende solo van Light. "It's basically Coltrane's 'Countdown', which is already harmonically dense, but then I mixed it up with all sorts of shifting meters," zegt Sun zelf over deze stevige opener: "I'd say it's probably the most challenging leadsheet-type song I've written, but the band really makes it sound natural, which was the goal." Waarvan akte, we kunnen hem zonder meer gelijk geven. In 'Scrollwork' overheerst de ritmiek, met name op het conto van Stinson en Starks en Suns staccato spel. Weldadige, traag stromende klanken in 'Souls Of Fire', Light schittert hier met prachtig ingehouden gitaarnoten. 'Forenoon' is eveneens een vrij ingetogen compositie, maar met meer weerbarstige klanken. Prachtig ook dat al even ingetogen begin van 'Night And Day', waarin met name het zoetgevooisde tenorspel van Sun opvalt. Overigens loopt gaandeweg de dynamiek hier behoorlijk op, met krachtig spel van Sun en Light. Voor de wat bevreemdende dynamiek van 'Hold Music' haalde Sun inspiratie uit een beproeving bij het bellen van de belastingdienst. Ah, dat is dus niet alleen bij ons het geval! In 'Bedrooms' is de stress weer gezakt. Ietwat loom slagwerk van Starks, terwijl Stinson al even ingetogen aan de snaren van zijn bas plukt. Boeiend spel van Light en Sun volgen. Het felle 'Riot In Lagos', met name de drumsolo van Starks valt hier op, besluit dit eerste album.

Kevin Sun vangt zijn tweede album vrijwel solo aan met 'Unformed, Shrouded By Fog (Souls Prologue)', Li sluit aan met slierten noten en op de achtergrond nemen we de ritmesectie gewaar. En verderop is het Li die hier de show steelt met abstracte pianoclusters. In 'Souls Of Mist' laat Sun horen dat hij een meester is in het vertellen van verhalen. Zijn aangename, warme toon doet de rest. Li laat zich hier evenmin onbetuigd; samen met de ritmesectie belicht hij een ander facet van dit boeiende stuk. Wat aan dit livealbum het meest opvalt is dat de composities die Sun hier met zijn kwartet speelt veel melodieuzer zijn dan op zijn studioalbum. Ook 'Song No. 2' is daar een goed voorbeeld van, met een prachtige solo van Sun. Een opvallende cover op dit album is 'Laura Palmer’s Theme', Angelo Badalamenti's compositie uit 'Twin Peaks', de vermaarde serie van David Lynch. Sun en zijn medemusici geven een bijzonder originele draai aan dit stuk. Feller gaat het eraan toe in 'Belong, Sonny'. Met name Li pookt hier, krachtig ondersteund door de ritmesectie, het vuur hoog op. Met 'Forrest Corridors III' keren we weer terug naar meer ingetogen klanken. Ook hier is het primair de pianist die opvalt met een boeiend, lyrisch patroon. Het afsluitende 'Chanson' is eveneens een cover en wel van Ryuichi Sakamoto. Wederom een wat omgewone keuze voor een jazzalbum. Dat Li hier een hoofdrol krijgt, zal niet verbazen, de muziek van Sakamoto kennende, maar ook Sun laat zich hier zeker niet onbetuigd. Een mooie afsluiter van wederom een boeiend album.

Tekst: Ben Taffijn

In de Jazztube hieronder zie je het Kevin Sun Trio met 'Ghost Variations Theme' live in Close Up, New York, een opname van 2 juli 2026. Een bewerking van een compositie van Robert Schumann in een arrangement van Sun.

Labels: cd, Christian Li, jazztube, Jon Starks, Kayvon Gordon, Kevin Sun, Max Light, Walter Stinson

(Ben Taffijn, 19.10.26) - [print] - [naar boven]

UmaX is een improviserend pianoduo uit Utrecht, dat klassieke composities, jazz en Europese muziektradities als grondstof gebruikt voor een spontane muzikale dialoog. Daaraan mag nu ook chanson en theater worden toegevoegd, want de klassiek geschoolde jazzpianist Edwin Berg deinst er niet voor terug om uit te pakken met zwoele Franse vocalen in 'Surannée', te dollen met het publiek in 'Siso' en een nummer te betitelen als 'Adem Uit En Ontspan Je Perineum'. In drummer Jean-Clair de Ruwe lijkt de Don Quichot van de Nederlandse jazz zijn Sancho Panza te hebben gevonden.

Uit alles blijkt dat UmaX bewust ongrijpbaar wil zijn en zichzelf niet al te serieus wil opsluiten in een genre, laat staan in de inmiddels geaccepteerde jazz-meets-classicalcultuur. Hun debuut 'Meet In The Forest' werd opgenomen in een bos, hetgeen behalve de titel ook de nasale sound van de instrumenten verklaart; de cover bestaat uit vaag fotomateriaal; de typografie voegt hoofdletters in op de vreemdste plekken. De tracklist lijkt gerangschikt op basis van contrast, waardoor de indruk ontstaat dat de speler op 'random' staat. Eigengereid en niet gehinderd door conventies. Wie ook live graag van de ene verbazing in de andere emotie valt, kan op zondag 4 oktober terecht in UCK Utrecht.

Toch blijft UmaX vooral een improviserend duo dat geïnspireerd is door klassiek pianorepertoire. Mozart, Bach, Chopin, het duo gaat er vrijzinnig mee aan de haal en voert avontuurlijke ritmische experimenten uit met de melodieuze grootmeesters. Voor puriteinen een gruwel, maar dat zal de eigengereide Edwin Berg een zorg zijn. Beste voorbeeld is wat dat betreft Bachs Prelude in c-klein uit Das Wohltemperierte Klavier, Boek I, dat met zijn zestienden en gebroken-akkoordfiguren die zich voortdurend verplaatsen door de verschillende harmonische gebieden, in de ogen van Berg en De Ruwe een uitnodiging is om onder handen te worden genomen. De heren toveren het bijna ongemerkt om in een feestelijke 7/4 [zie ook de Jazztube hieronder].

Het album opent met 'Allegro Maestoso', dat Mozarts Pianosonate nr. 8 als vertrekpunt heeft, waarna piano en drums hun eigen taal zoeken en uitmonden in een swingend stukje samba. Ook Frédéric Chopins bekende Nocturne in F Majeur is onder handen van Berg geen afgebakende compositie, maar materiaal voor verdere ontwikkeling, in drie uitvoerige delen verspreid over het album. Berg behandelt de muziek als een jazzstandard: de oorspronkelijke compositie blijft herkenbaar, maar hij maakt er tijdens de uitvoering iets persoonlijks van. Hij ziet het als een platform voor langere improvisatorische vormen, soms omgekeerd, waarbij hij al improviserend het oorspronkelijke werk benadert. Drummer Jean-Clair de Ruwe, die uitblinkt in klein spel en subtiele timing, volgt hem in elk stuk op de voet.

Tekst: Storm Bakker

Labels: Bach, cd, Chopin, Edwin Berg, jazztube, Jean-Clair de Ruwe, UmaX

(Storm Bakker, 3.10.26) - [print] - [naar boven]

In 3/4 Peace (wat staat voor three for peace) vinden drie sterke persoonlijkheden uit de Belgische scene elkaar in een subtiele vorm van kamerjazz. Het trio, bestaande uit saxofonist Ben Sluijs, pianist Christian Mendoza en contrabassist Brice Soniano, bouwt al meer dan vijftien jaar aan een hecht muzikaal verhaal waarin verfijning, luisterbereidheid en interactie centraal staan. Sluijs beschrijft de esthetiek van dit trio met een citaat van Sting: "Muziek spelen is liefde projecteren."

Hun repertoire beweegt zich vrij tussen eigen composities en gezamenlijke improvisaties, waarbij invloeden uit de jazz en de klassieke muziek naadloos in elkaar overvloeien. Technische beheersing staat daarbij steeds ten dienste van de muzikale zeggingskracht. Het resultaat is een transparante, gelaagde klankwereld waarin nuance, ruimte en stilte even belangrijk zijn als de gespeelde noten.

Op zaterdag 13 juni was 3/4 Peace te gast in de Lokerse Jazzklub. Cees van de Ven was er ook en maakte dit fotoverslag en de onderstaande video, die een mooie indruk biedt van de ingetogen intensiteit en het samenspel waarmee dit trio het aanwezige publiek wist te betoveren.

Tekst: Maarten van de Ven | Foto & video: Cees van de Ven

Labels: Ben Sluijs, Brice Soniano, Christian Mendozza, jazztube, Lokerse Jazzklub

(Maarten van de Ven, 27.6.26) - [print] - [naar boven]

De Amerikaanse saxofonist Joe Lovano blijft verrassen. Op 'Paramount Quartet', zijn laatste album, pakt hij uit met een nieuw kwartet waarin elke muzikant van een andere generatie is. Gitarist Julian Lage bracht eerder dit jaar al een album uit onder eigen naam: 'Scenes From Above'. Bassist, componist en bandleider Asante Santi Debriano speelde in de jaren 70 en 80 met Archie Shepp en Sam Rivers. Drummer Will Calhoun, ten slotte, zat sinds de jaren 80 achter de drumkit van de Amerikaanse popgroep Living Colour, die bekend was om zijn unieke mix van funk, metal, jazz en hiphop.

Aan zeven composities hebben Lovano en de zijnen genoeg om te overtuigen. Lovano schreef er vijf, 'First Song' is van Charlie Haden en 'Lady Day' - een hommage aan Billie Holiday - van Wayne Shorter. 'First Song' opent met intimistische gitaarklanken van Lage, waarna Lovano bijna fluisterend op zijn sax invalt. Het nummer ontspint zich als een zachte conversatie tussen twee geliefden en laat vooral een gevoel van grote schoonheid na. Lages gitaarpartijen zijn daarbij van een ontwapenende helderheid en doen me wat dat betreft soms denken aan die van 'onze' Bruno De Groote. 'Amsterdam' zet energieker en sneller in - omdat Amsterdam een bruisende stad is? -, met Lovano op taragot, een houten enkelriet blaasinstrument dat het uiterlijk heeft van een klarinet, maar waarvan de klank meer lijkt op die van een sopraansax. De bas en de drums geven flink van jetje en ook Lages gitaar steekt gaandeweg een tandje bij. Er gaat van deze track dan ook een gevoel van urgentie uit.

'The Call' is opnieuw bezadigder van aard. Lovano's sax klinkt alsof ze van fluweel gemaakt is en Debriano bespeelt zijn bas met de strijkstok. 'Fanfare For Unity' volgt het spoor van 'Amsterdam' en laat een kwieke en fitte indruk na. Lage grossiert in snelle loopjes, terwijl Lovano hem energiek van antwoord dient. 'Lady Day' is een van die bijzonder sterke composities waar Wayne Shorter een patent op had. Lage maakt op deze gevoelige track veel indruk met fijnzinnige partijen. Op'‘The Great Outdoors' drukt het kwartet flinke statements uit, maar daar heeft het - gelet op de titel van de track - dan ook alle ruimte voor. 'Congregation' is een waardige afsluiter van een gevarieerd, 44 minuten durend album waarop je sporen aantreft van americana, abstractie, freejazz en kamermuziek. Het bevat bovendien tal van texturen die samen een naadloze lappendeken vormen. Helende muziek, uitstekend geproducet door ECM-baas Manfred Eicher. Hopelijk laat Lovano's nieuwe kwartet in de toekomst nogmaals van zich horen!

Tekst: Patrick Auwelaert | Deze recensie verscheen ook in Jazz&mo'

Labels: Asante Santi Debriano, cd, jazztube, Joe Lovano, julian lage, Will Cahoun

(Patrick Auwelaert, 5.6.26) - [print] - [naar boven]

De Amerikaanse tenorsaxofonist Mark Turner is niet alleen bekend van zijn samenwerkingen met groten zoals Brad Mehldau, Kurt Rosenwinkel, Brian Blade, Ethan Iverson en Avishai Cohen, maar ook als leider van het trio Fly, met Larry Grenadier en Jeff Ballard, en als lid van het Billy Hart Quartet. Daarnaast leidt hij ook nog een kwartet zonder piano, waarmee hij de albums 'Lathe Of Heaven' (2014), 'Return From The Stars' (2024) en recent 'Patternmaster' uitbracht - alle geïnspireerd op het werk van geliefkoosde sciencefictionauteurs als Ursula K. Le Guin, Stanislaw Lem en Octavia E. Butler. Met trompettist Jason Palmer, contrabassist Joe Martin en drummer Jonathan Pinson bouwt Turner daarmee voort op Ornette Colemans kwartet uit de jaren 60, met Don Cherry op trompet. Turners speelstijl is nochtans meer gebaseerd op de innovatieve verworvenheden van giants zoals John Coltrane, Warne Marsh en Joe Henderson, van wie de saxofonist de solo's grondig bestudeerde tijdens zijn opleiding aan het Berklee College of Music in Boston.

Turner schreef voor 'Patternmaster' zes composities die goed in het gehoor liggen en een homogene indruk nalaten. Beide blazers voeren vaak pittige maar altijd beschaafde conversaties, waarbij vooral de unisono gespeelde partijen een gevoel van kameraadschap oproepen. Turner en Palmer voelen elkaar dan ook goed aan in hun improvisaties en stapelen de goedgemutste statements op, alsof ze elkaar lange tijd niet gezien hebben en elkaar veel te vertellen hebben. Martin en Pinson stellen zich dienstbaar aan hen op, maar roeren zich zo nu en dan toch om aan te tonen dat zij er ook nog zijn en dat niet alles om beide solisten draait. Ze delen plaagstoten uit, prikkelen de blazers en eisen solo's op, maar altijd in een gemoedelijke sfeer. Je zou dit kwartet dan ook een 'unit' kunnen noemen - een eenheid van vier intelligente, op elkaar afgestemde muzikanten die hun ego's opzij kunnen zetten ten voordele van het groepsgeluid.

'Patternmaster' is postbop van het zuiverste water – op aarde nog nauwelijks te vinden, maar misschien wel in een ander universum - en de zoveelste verrijking van de toch al indrukwekkende ECM-catalogus. Puik!

Tekst: Patrick Auwelaert | Deze recensie verscheen ook in Jazz&mo'

Labels: cd, Jason Palmer, jazztube, Joe Martin, Jonathan Pinson, Mark Turner

(Patrick Auwelaert, 20.5.26) - [print] - [naar boven]

Ik zag ze in 2016, 2018, 2023 en afgelopen vrijdag: het Flat Earth Society Orchestra (FES), de trots van onze zuiderburen. Ik ben fan, ik geef het grif toe. Hoe kan het ook anders met dit stel creatievelingen dat je continu op het verkeerde been zet, vrolijk winkelt in alle denkbare muziekstijlen en wier concerten zich kenmerken door een niet te stuiten enthousiasme. En als je als bezoeker door de nodige tegenslagen niet zo geweldig in je vel zit, is dit ook nog eens het allerbeste medicijn dat je je kunt wensen. Probeer bij deze bigband maar eens somber te blijven! De muziek van het pas uitgekomen album 'Missa Asinorum' stond op het programma, samen met een stuk van het vorige album, dat we hier ook maar gelijk nog even meenemen: 'The One'.

Een mis dus. Mij niet onbekend, aangezien ik net zoveel houd van klassieke meesterwerken als van jazz. Ten minste dat dacht ik, want 'Missa Asinorum', gecomponeerd door de twee Peters, Vermeersch en Vandenberghe, lijkt in niets op die ontelbare beroemde voorgangers. Hoe zou het ook kunnen. De twee stellen op de website dat "2 ezels stukken schrijven", terwijl "15 ezels/ezelinnen spelen". Die kunnen natuurlijk geen Latijn. Wat volgt is een opdracht: "Ezelinnen, Niet-ezelinnen, Niet-ezels en Ezels aller landen, spitst uw oren". Welnu, dat deden we in Paradox en zojuist nog eens bij het beluisteren van het album. Het gezang in het 'Kyrie Asini' komt duidelijk van ezels en klinkt ook live van een bandopname. Dan volgt 'Donkey Fever', waarvan de tekst tot ons komt in aangenaam vervormde stemklanken, op een strakke, elektronisch voortgebrachte ritmiek. De piano komt erbij, de vibrafoon, de blazers en geleidelijk belandt de muziek in een aangename maalstroom. Dan horen we gitarist Maarten Flamand te midden van een indringende klanknevel zijn aanvankelijk intieme solo uitbouwen naar regelrechte rock, Frank Zappa - waar de muziek van dit orkest een deel van zijn inspiratie aan ontleent - naar de kroon stekend. En ja, natuurlijk klinkt dat net even wat beter live en klinken die ontregelende alt- en baritonsaxsolo's van Benjamin Boutreur, respectievelijk Bruno Vansina net even iets feller. En wat een aanwinst is de nog niet zo lang aan het orkest verbonden trompettiste Pauline Leblond! Een kraakheldere, ietwat melancholische solo laat dat uitstekend horen.

Het tweede deel van de mis, 'No Side Left', begint opvallend ingetogen met repetitief pianospel en een warmbloedige tenorsaxsolo van Michel Mast, die zeker live prachtig klinkt. Wat ook live veel beter tot zijn recht komt, zijn de verrichtingen van Bart Maris, die met veel plezier de overige blazers dirigeert en Masts spel uiteindelijk voor enige tijd zo goed als onhoorbaar maakt. En ook dat is typisch FES: diverse muzikale sferen keihard met elkaar laten botsen. Dat de sfeer verderop overslaat naar abstractie, met die prachtige trompetsolo van Maris, verbaast dan ook niets. 'Wash Away', het vierde deel, valt op door zijn meeslepende ritmiek. Het contemplatieve van de titel komt prachtig tot stand. Mede dankzij de zang van Vermeersch, die op het album overigens veel nadrukkelijker klinkt dan tijdens het concert. Eindigen doen we wederom met de ezels in samenzang: 'Hez Sire Asnez Hezi'.

Zoals met klassieke missen soms gebruikelijk is, wisselt ook FES de muziek van deze mis af met stukken van andere albums, allereerst van het in 2024 verschenen 'The One'. Van dat album klonk 'The Lost One' in Tilburg - bij beluisteren van de cd herinner ik me duidelijk dat begin, die combinatie van contrabas en klarinet. En dan komt de ritmiek op gang. Op die plaat horen we ook elementen die met circus en variété geassocieerd worden. Bij het ICP Orchestra komen we dat ook regelmatig tegen en het is dan ook niet echt verwonderlijk dat FES als toegift in Tilburg 'Weer Is Er Een Dag Voorbij' van Misha Mengelberg speelt. Met een bijzonder scherpe gitaarsolo, ook dat kenmerkt dit stuk.

Tekst: Ben Taffijn | Foto: Cees van de Ven | Video: Maarten van de Ven

Labels: cd, concert, Flat Earth Society, jazztube, Paradox

(Ben Taffijn, 15.5.26) - [print] - [naar boven]

Vooruitblik | Nieuws | Jazztube
Flat Earth Society op tournee met nieuw album

Surrealistisch, veelkleurig, strak, dynamisch, ontregelend, absurdistisch, filmisch en bovenal eigenzinnig. Het zijn kwalificaties die allemaal van toepassing zijn op het Flat Earth Society Orchestra (FES). Een bigband die als een wervelwind over je heen dendert met immer boeiende partituren en arrangementen, vaak van de hand van rietblazer en producer Peter Vermeersch, die dit orkest oprichtte in de late jaren negentig. Sindsdien bracht de band een reeks albums met opwindende muziek uit, die het stof in het jazz- en impro-landschap danig deden opwaaien.

De prikkelende en vaak verrassende composities en arrangementen, steevast verankerd in 20ste-eeuwse tradities, reiken via diverse jazzvertakkingen naar rock, exotica en hedendaagse muziek, maar ze vertrekken vanuit een resolute hedendaagse spirit. Dat is ook weer te horen op hun nieuwe album 'Missa Asinorum'. Samen met co-creator, componist en pianist Peter Vandenberghe breidt Vermeersch het FES-universum hiermee verder uit met een aantal kakelverse composities waarbij lengte een cruciale rol speelt. Deze week start de band met een releasetour door België en Nederland.

Peter Vermeersch is bezig aan een gradueel afscheid van de band. Hij heeft aangegeven dat hij na meer dan 25 jaar de fakkel wil overdragen om ruimte te maken voor nieuwe impulsen binnen het ensemble. Onlangs gaf hij in het programma 'Music Matters' op Klara (VRT MAX) meer uitleg over het 'Missa Asinorum'-project en hoe dit proces van afscheid nemen verloopt. Hoewel Vermeersch de 'de facto bandleider' en drijvende kracht was, is het de bedoeling dat het orkest blijft voortbestaan zonder zijn constante fysieke aanwezigheid op het podium.

Op woensdag 29 april treedt Flat Earth Society op bij Podium JIN in Nijmegen. Daarna is de band nog te zien in onder meer het Bimhuis, Amsterdam (1 mei) en Paradox, Tilburg (3 mei).

In de Jazztube hieronder kun je kijken naar een stuk uit het optreden dat Flat Earth Society gaf voor Pelt Jazz in CC Palethe op 20 november 2025.

Tekst: Maarten van de Ven | Foto & video: Cees van de Ven

Labels: bigband, Flat Earth Society, jazztube, nieuws, Peter Vermeersch, vooruitblik

(Maarten van de Ven, 27.4.26) - [print] - [naar boven]

Goed nieuws voor fans van de Amerikaanse altsaxofonist Art Pepper (1925-1982): recent kwam een historisch belangrijke archiefrelease van hem uit: een box met vier cd's, goed voor ruim vier uur liveopnamen uit 1959, over verschillende zomeravonden opgenomen in de legendarische jazzclub The Cellar in Vancouver, Canada. Het gaat om niet eerder uitgebrachte opnamen die jarenlang stof lagen te vergaren in archieven. Ze werden destijds op tape gezet door clubmanager Dave Quarin, zelf een begenadigd saxofonist. Sommige tracks zijn dan ook onvolledig omdat de band afliep, maar je krijgt er wel de clubsfeer bij. De onvolledige tracks - zes op een totaal van 32 - stoppen trouwens niet abrupt: geluidsingenieur Michael Graves, die de 67 jaar oude opnamen restaureerde, liet ze wijselijk uitfaden.

1959 was in meerdere opzichten een bijzonder jaar voor Pepper. Enerzijds kampte de saxofonist al sinds de vroege jaren vijftig met een zware heroïneverslaving die in 1959 opnieuw escaleerde, anderzijds pakte hij in datzelfde jaar uit met het steengoede album 'Art Pepper Plus Eleven'. Puur creatief bevond de saxofonist zich op een hoogtepunt, en dat is goed te horen op de opnamen. Hij werd bovendien begeleid door lokale muzikanten van topklasse: pianist Chris Gage, contrabassist George Clitheroe en drummer George Ursan. Ze speelden vooral standards uit de Great American Songbook ('Cherokee', 'All The Things You Are', 'Over The Rainbouw'), bebopklassiekers ('Yardbird Suite') en tracks van Peppers eigen albums ('Brown Gold', 'Holiday Flight').

In het bijbehorende boekje vind je het hele Cellar-verhaal terug, opgetekend door jazzcriticus Kirk Silsbee, alsook archieffoto's. Op het doosje prijkt dan weer een prachtige ingekleurde lino van Harry J. Webb, die in The Cellar boven de bar hing. Een uitgave om van te likkebaarden, en dat is precies wat ik nu al enkele weken doe. Nu jij nog!

Tekst: Patrick Auwelaert | Deze recensie verscheen ook in Jazz&mo'

In de Jazztube hieronder zie je een uitzending over Art Peppers optreden op het Kongsberg Jazzfestival 1980, met een interview en livebeelden.

Labels: Art Pepper, cd, Chris Gage, George Clitheroe, George Ursan, jazztube

(Patrick Auwelaert, 23.4.26) - [print] - [naar boven]

De onvermoeibare Bart van Dongen opende de avond met een dankwoord aan alle vrijwilligers. Dankzij hun inzet vond vanavond het eerste concert plaats op de nieuwe locatie van POM (Paviljoen Ongehoorde Muziek) in Eindhoven.

Het publiek kwam in groten getale; met wat extra stoelen was de ruimte tot de laatste plek gevuld. Een veelbelovende start voor dit podium, dat na de laatste finishing touches een absolute aanwinst is voor de Eindhovense cultuur.

Het trio Berger-Blom-Dumoulin voegde direct de daad bij het woord met een avond vol indrukwekkende instant composing. Tenorsaxofonist Jasper Blom bleef dit keer wat op de achtergrond met zijn saxofoon, maar drukte met een arsenaal aan synthesizers een wezenlijk stempel op het totale klankbeeld. Jozef Dumoulin, de internationaal gevierde Fender Rhodes-specialist, schitterde met beheerste en smaakvolle improvisaties op keyboards en synths. De talentvolle Keulse drummer Leif Berger maakte indruk met zijn inventieve, open spel. Zonder onnodig vertoon, maar met aansprekende creativiteit, maakte hij het klankbeeld van dit trio compleet.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Cees van de Ven. In de Jazztube hieronder kun je het concert integraal herbeleven.

Tekst, foto & video: Cees van de Ven

Labels: concert, Jasper Blom, jazztube, Jozef Dumoulin, Leif Berger, Paviljoen Ongehoorde Muziek

(Cees van de Ven, 11.4.26) - [print] - [naar boven]

Met 'Tilburg Noord / Tilburg B-Side' heeft saxofonist en componist Mete Erker met zijn Trio + 1 misschien wel zijn beste werk tot nu toe uitgebracht. Je zou dit dubbelalbum kunnen beschouwen als een soort suite over het ontwikkelen van identiteit, herinneringen en de poëzie die schuilt in de kleuren en het mysterie van zijn jeugd - als een kind van een Turkse vader en Nederlandse moeder opgroeiend in een typisch jaren 70 Vinex-wijk in Tilburg. Samen met Floris Kappeyne (piano), Tijs Klaassen (contrabas) en Wouter Kühne (drums) creëert Erker een fascinerende klankwereld, waarin vrijheid en structuur elkaar mooi in evenwicht houden.

Met dit album slaat de saxofonist, bekend van samenwerkingen met onder anderen Jeroen van Vliet, Anton Goudsmit (Ton Petit+), Oene van Geel (Estafest) en het Artvark Saxophone Quartet een nieuwe, avontuurlijke weg in. Erkers muziek beweegt zich ergens tussen eigentijds Europees impressionisme en de vrije, extraverte jazz van Albert Ayler en Charlie Haden, maar altijd met een zeer persoonlijke insteek. Het is een ijzersterke staalkaart van zijn niet geringe kunnen.

De dubbel-lp is verdeeld in een studioalbum ('Tilburg Noord', opgenomen in Osnabrück) en een livealbum ('Tilburg B-Side', opgenomen in zijn geliefde jazzpodium Paradox in zijn geboortestad Tilburg). Mete's warme en vaak intimistische sound komt mede dankzij de uitstekende opname en mastering door Steffen Lütke en de mooie productie door Erker zelf uitstekend tot zijn recht op 'Tilburg Noord', waarop pakkende eigen composities worden afgewisseld met sterke interpretaties van Albert Aylers 'Ghosts', Charlie Hadens 'Song For Chè' en Karl Suessdorfs 'Moonlight In Vermont', een compositie met een mooie melodielijn, die we onder andere kennen van het Gerry Mulligan Quartet met Chet Baker. De 'Valse Triste' van Sibelius krijgt een tweede leven als een gedragen jazzballad en ook Jeroen van Vliet levert met het enerverende 'Spellbinder' een compositie die het kwartet past als gegoten.

Tijdens de coronapandemie kreeg Erker de gelegenheid om een livestream concert te geven in een verder lege Paradox, waarbij hij Kappeye, Klaassen en Kühne voor het eerst muzikaal ontmoette. Het klikte meteen, met opener 'Frisk Baglaens' als een overtuigend bewijs; als uit een onbedwingbare honger naar samenspelen vinden de muzikanten elkaar in deze enerverende compositie van Marilyn Mazur, waarin Kühne de zaak lekker oppookt. Erg mooi is ook hoe Erkers compositie 'Ja!' ontspringt uit een eerste versie van 'Ghosts', met een melodielijn in de lijn van Ayler en een parelende pianosolo van Kappeyne. 'Song For Chè' krijgt een fijnmazige en serene uitvoering, met warme saxofoonklanken en enkele basnoten die het stuk verstild uitluiden. Ongelooflijk eigenlijk hoe vertrouwd de band hier klinkt. Als een baken in donkere tijden.

'Tilburg Noord / Tilburg B-Side' documenteert de verbluffende ontwikkeling van dit bijzondere Trio + 1. Een absolute aanrader.

In de Jazztube hieronder zie en hoor je het concert dat het Mete Erker Trio + 1 op zondag 1 februari gaf in het Bimhuis, Amsterdam.

Tekst: Maarten van de Ven

Labels: cd, Floris Kappeyne, jazztube, Mete Erker, Paradox, Tijs Klaassen, Wouter Kühne

(Maarten van de Ven, 30.3.26) - [print] - [naar boven]

'In A Round is een bijzonder trio met zangeres Sarah Klenes, saxofonist Sylvain Debaisieux en pianist Bram De Looze. Hun inspiratie halen ze uit de jazz, Franse poëzie, het chanson en de geïmproviseerde muziek. Met een treffende gevoeligheid voor klank en ruimte gebruikt Sarah Klenes alle registers en timbres van haar stem. Ze laat die verstrengelen met de sax van Sylvain Debaisieux, als partner in een zoektocht naar de juiste klanktextuur. Bram De Looze voegt er zijn harmonische hocus pocus aan toe. In A Round neemt je mee in een betoverende, poëtische en caleidoscopische ervaring. Als vrije vogels weven ze een web van een open hemel, tussen afgrond en licht.' Aldus de veelbelovende omschrijving van het concert dat op deze zaterdag geprogrammeerd stond in Lokeren.

In de aankondiging meldde Iwein Van Malderen van de Lokerse Jazzklub dat zangeres Sarah Klenes vanavond helaas verhinderd was omdat ze haar stem kwijt was. En als er nu één ding is dat een zangeres niet moet kwijtraken is het wel haar stem. Daarom kreeg het publiek een ad hoc geïmproviseerd optreden van het resterende duo Sylvain Debaisieux en Bram De Looze, niet de minste qua naam en faam!

Het werd een concert dat 'The Art of a Duo' genoemd mag worden. Alles wees op hun muzikale synergie en vertrouwen dat hoorbaar was in improvisatie en samenspel.

Daarom was er bij het publiek geen enkele wanklank te horen, ook al had men een trio verwacht. Integendeel: het concert eindigde na langdurig applaus met een onontkoombare toegift.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Cees van de Ven.

Tekst, foto & video: Cees van de Ven

Labels: Bram De Looze, concert, jazztube, Sylvain Debaisieux

(Cees van de Ven, 26.3.26) - [print] - [naar boven]

Vandaag weer eens aandacht voor een van de oudste vormen binnen de jazz: de bigband. De Amerikaanse trombonist John Yao bracht tien jaar (!) na zijn album 'Fip-Flop' eindelijk een opvolger uit met zijn 17 Piece Instrument: het bij See Tao Recordings verschenen 'Points In Time'. En veel dichter bij huis vinden we het Paradox Jazz Orchestra, dat altijd maar net, met veel passen en meten, past op die bescheiden vierkante meters van het gelijknamige jazzpodium in het Tilburgse. Opnames gemaakt in januari 2025 met Jasper Staps als bandleider en Anna Serierse als vocaliste, iets wat terugkomt in de titel van dit in eigen beheer uitgebrachte album: 'Remembering The Skymasters: The Vocal Years', een prachtige ode aan een roemruchte voorganger.

Twintig jaar geleden kwam Yao naar New York. Terugkijkend stelt hij: "So much of what's happened over the last 20 years has definitely sparked different emotions that I've wanted to express in my music, sometimes those experiences and complex emotions take time to marinate, but ultimately they find their way into my writing and playing in a way that's something like osmosis." Dat terugkijken uit zich in dit album op een bijzondere wijze: Yao arrangeerde eerder gecomponeerde stukken uit de afgelopen jaren speciaal voor dit construct. Stukken waar persoonlijke gebeurtenissen in doorklinken, zijn huwelijk en de strijd van zijn vrouw tegen kanker vonden hun weerslag in 'Early Morning Walk', terwijl de geboorte van hun zoon in 'Song For Nolan' weerklinkt. De albumtitel 'Points Of Time' kan daarnaast slaan op dit 17 Piece Instrument, bestaande uit musici waar Yao de afgelopen twee decennia in verschillende verbanden mee samenwerkte. Vijf rietblazers, vier trompettisten en vijf trombonisten creëren samen met piano, bas en drums een schitterend bigbandgeluid, waarin de traditie zonder meer doorklinkt, beginnend met het opwindende 'Upside', waarin zeker die prachtig lyrische solo van David Smith genoemd moet worden. 'Not Even Close' houdt mooi het midden tussen een ballade en een meer uptempo stuk, met krachtige, maar evengoed innemende blazerslijnen en een mooi bij het eerste passend duet tussen bassist Robert Sabin en pianiste Hyuna Park. Hashem Assadullahi en Sam Blakeslee volgen met al even innemende solo's op altsax en trombone. In 'Triceratops Blues' weet de band de spanning, die hoort bij een echte blues, prachtig te verklanken, iets waar het duo Bill Drewes op altsax en Max Seigel op bastrombone op meesterlijke wijze nog verder vorm aan geeft. En in 'First Step' zijn het met name Park en Drewes die we wederom moeten noemen, beide met flitsende solo's. Ja, en wat zou dat eerder genoemde 'Early Morning Walk' anders kunnen zijn dan een prachtige, ingetogen ballade. En natuurlijk met een trombonesolo van Yao zelf, breekbaar en fragiel, maar tegelijkertijd krachtig indringend. 'Song For Nolan' straalt dan in alles weer dat optimisme uit van nieuw leven, wederom een prachtig stuk.

'Het Paradox Jazz Orchestra wil een vaste waarde zijn in het bigband-landschap. Eerst regionaal, dan nationaal en wellicht internationaal. Daarbij zal het merendeel van de projecten gericht zijn op Nederlandse bigbandmuziek, zowel oud als nieuw.' Het is te lezen op hun website, waarvan akte. Met 'Remembering The Skymasters: The Vocal Years' geeft de band daar volop uiting aan, een hommage aan wellicht wel de meest beroemde Nederlandse jazzband aller tijden, mede dankzij optredens voor radio en tv in de jaren 70 en 80 van de vorige eeuw. Prachtige stukken passeren de revue op dit album, op één na bekende en minder bekende standards, beginnend met 'Beyond The Sea' van Charles Trenet, zoals alle stukken in een arrangement van de legendarische Jerry van Rooyen. Na zo'n muzikale uitbarsting mogen we genieten van het innemende 'It Never Entered My Mind' van Richard Rodgers, met een prachtige bijdrage van Serierse en uiterst gevoelig gespeeld door dit sinds de start in 2000 steeds beter wordende orkest. Jimmy McHugh's 'On The Sunny Side Of The Street' [ZIE JAZZTUBE HIERONDER] ken ik vooral door de interpretatie van Dizzy Gillespie, maar deze lekker felle versie bevalt eveneens uitstekend. Bijzonder innemend klinkt Serierse in Eden Ahbez' 'Nature Boy', met als bonus een fragiele solo van Koen Smits op flügelhorn, een trompettist die reeds eerder liet horen dat zeer goed te kunnen. En dan is het tijd voor het langste stuk, 'Medley For GK' waarin nog zeker een half dozijn standards voorbij komt, op enthousiaste wijze aan elkaar geknoopt. Via het overbekende 'You Must Believe In Spring' van Michel Legrand belanden we aansluitend bij 'Kim' van de in 2012 overleden pianist Rob Pronk. Een stuk dat wat afwijkt van de rest, het is geen standard en Serierse mag even pauzeren. Evengoed bijzonder aantrekkelijk. En dan wederom Legrand. 'Whatch What Happens' en 'The Way He Makes Me Feel' krijgen eveneens pakkende uitvoeringen. Afsluiten doen we met een laatste klassieker: Cole Porters 'It’s Alright With Me', de perfecte uitsmijter.

Tekst: Ben Taffijn

Labels: Anna Serierse, bigband, cd, Jasper Staps, jazztube, John Yao and His 17 Piece Instrument, Paradox Jazz Orchestra

(Guy Peters, 21.3.26) - [print] - [naar boven]

'Ambre' is het debuutalbum van de Belgische trombonist en componist Nathan Surquin, eerder dit jaar uitgebracht bij ZenneZ Records. Tijdens de concerten ter gelegenheid van de albumrelease - waaronder de aftrap bij Pelt Jazz - werd duidelijk hoe sterk Surquin niet alleen als instrumentalist, maar ook als bandleider en componist naar voren treedt.

Surquin heeft een drukke februari achter zich. Hij is in ons land al enige jaren gereputeerd als een veelgevraagde sessiemuzikant, zowel in grote orkesten als het Jazz Orchestra of the Concertgebouw als in kleinere ensembles, waaronder het Nabou Claerhout Trombone Ensemble. Als vaste trombonist van het Loek van de Berg Kwintet was hij de afgelopen jaren regelmatig te horen, zowel live als op de albums 'Wayfarer' en 'Seafarer'. Welke bezetting hij ook kiest, Surquin valt steevast op door zijn bijdragen die het ensemble naar een hoger niveau tillen met virtuoos maar vooral ook emotioneel doorleefd spel.

Zijn muzikale idioom put uit uiteenlopende bronnen - van pop en latin tot klassiek - maar hij is in hart en ziel een jazzmusicus die zijn instrument tot in de finesse beheerst, en precies daarom met schijnbaar gemak emotioneel goed uit zijn woorden (tonen) komt.

Afgelopen maand stapte hij als componist en als bandleider in het licht. Om de debuut-cd 'Ambre' onder de aandacht te brengen trapte hij in het Belgische Pelt een kleine tour af. Voor dat concert moest pianist Wajdi Riahi helaas verstek laten gaan, wat de vertrouwde klankkleur van het kwartet enigszins beïnvloedde. Het vaste kwartet bestaat uit de Tunesische pianist Riahi, de Italiaanse bassist Federico Stocchi en de Nederlands-Belgische drummer Daniel Jonkers. Ze spelen al jaren samen, en die hechte samenwerking is ook op de cd hoorbaar. In Pelt zorgde invaller Martin Salemi echter voor een overtuigende en boeiende bijdrage van hoog niveau.

De titel 'Ambre' verwijst niet alleen naar een populaire meisjesnaam, maar ook naar het okerkleurige fossiele hars dat miljoenen jaren bewaard kan blijven. Het is een beeld dat mooi aansluit bij Surquins muzikale taal: melodieën die geworteld lijken in een oud verhaal, met kleuren die variëren van licht tot donker. Soms ontstaan buitenaardse sferen, wanneer de trombone klinkt als een verre wind die vanuit het heelal iets onheilspellends wil overbrengen.

Op de cd is 'A Word Between Two Lands' een relatief snel stuk, waarin vooral de trombone spreekt. Live krijgt het een meer gedragen karakter, met een fraaie pianosolo van Salemi [ZIE JAZZTUBE HIERONDER]. 'Above The Clouds' ontvouwt zich als een conversatie tussen trombone en piano boven op een salsaritme. 'Dreamrunner' begint vanuit een dreigende trombone ondersteund door driftig gestreken contrabas, trillers en bekkens, shuffelende drums en subtiele piano-accenten en ontpopt zich tot een droomlandschap dat voortdurend in beweging is.

De stijl en het idioom van 'Ambre' voelen als opgeslagen dialogen die voor Surquin de basis vormden voor zijn eerste album. Je zou het kamerjazz kunnen noemen: muziek die uitnodigt om je ogen te sluiten en je te laten meevoeren naar herinneringen aan conversaties, tijdens een reis door tijd, kleur en verbeelding.

Klik hier voor een fotoverslag van het concert van het Nathan Surquin Quartet bij Pelt Jazz door Cees van de Ven.

Tekst: Monica Rijpma | Foto: Cees van de Ven

Labels: cd, concert, Daniel Jonkers, Federico Stocchi, jazztube, Martin Salemi, Nathan Surquin, Riahi

(Monica Rijpma, 16.3.26) - [print] - [naar boven]

Gitarist en componist Reinier Baas (1985) is de winnaar van de Boy Edgarprijs 2025, de belangrijkste prijs in de Nederlandse jazz en improvisatiemuziek.

De jury prijst Reinier Baas als 'een veelzijdig fenomeen en een authentieke vernieuwer.' Volgens de jury heeft hij een uniek vermogen om traditie en experiment te combineren, waarmee hij een nieuwe generatie muzikanten inspireert en complexe muziek toegankelijk maakt voor een breed publiek. 'Hij zoekt daarin vaak verbinding met andere kunstvormen en genres.'

Met twee Edison Awards, elf albums als (mede)leider en samenwerkingen met muzikanten als Louis Cole, Dave Douglas, Mary Halvorson en Gregory Porter, is Baas een van de meest veelzijdige en invloedrijke gitaristen van zijn generatie. Zijn hybride muzikale taal, die invloeden van Bartók, Stravinsky, hiphop en improvisatie combineert, leverde hem internationale erkenning op en compositieopdrachten van onder meer het Metropole Orkest, Pynarello, het Koninklijk Concertgebouw, November Music en het Südtirol Jazzfestival.

Daarnaast is hij actief in projecten als Deadeye en Bughouse, en vormt hij al jaren een hecht duo met saxofonist Ben van Gelder, vaak begeleid door muzikanten als Han Bennink en Jeff Ballard. Afgelopen november bracht hij samen met Kit Downes en Jonas Nurgwinkel het nieuwe album 'In Orbit' uit.

Baas is verbonden aan het Conservatorium van Amsterdam en Jazzcampus Basel, en in het seizoen 2025-2026 zal hij het Nationaal Jeugd Jazzorkest dirigeren [zie ook de Jazztube hieronder]. Hiermee speelt hij een steeds grotere rol in de ontwikkeling van een nieuwe generatie jazzmusici.

Reinier Baas is vereerd dat hij de prijs in ontvangst mag nemen. Hij mag zich in een rijtje plaatsen met musici die hij zeer bewondert, onder wie Han Bennink, Benjamin Herman, Tony Roe en Tineke Postma.

De Boy Edgarprijs wordt op 25 maart uitgereikt tijdens een feestelijke avond in het Bimhuis in Amsterdam.

Tekst: Maarten van de Ven | Foto: Cees van de Ven

Labels: boy edgar prijs, jazztube, Nationaal Jeugd Jazzorkest, NJJO, Reinier Baas

(Maarten van de Ven, 13.1.26) - [print] - [naar boven]

Geheel onverwacht overleed op maandag 5 januari 2026 jazzbassist Wiro Mahieu.

Mahieu werd op 24 december 1964 geboren in Nijmegen. Op zijn dertiende begon hij bas te spelen, eerst basgitaar, later ook de contrabas. Hij kreeg les aan het Huis voor de Kunsten De Lindenberg in Nijmegen, daarna studeerde hij aan het ArtEZ-conservatorium in Arnhem.

"De band Queen was toen een van mijn eerste favoriete bands, maar toen ik 18 werd en ook contrabas ging spelen interesseerde ik mij langzamerhand steeds meer voor jazz. Ik ben het meest beïnvloed door het Bill Evans Trio met bassisten als Eddie Gomez en Scott Lafaro. Soulbands als bijvoorbeeld The Whispers, Pleasure en Cameo en musici als George Duke en Herbie Hancock zijn ook een grote inspiratiebron voor mij."

Tussen 1989 en 1992 toerde Mahieu uitgebreid door Europa met de groep van Indonesische jazzviolist Luluk Purwanto. Hij maakte deel uit van het Waterland Sextet van pianist-componist Loek Dikker en de groep Vandoorn van zangeres Ineke van Doorn en gitarist Marc van Vugt. Hij speelde met tal van prominente Nederlandse jazzmuzikanten, waaronder Rob van den Broeck, Eric Vloeimans, Jeroen Pek, Masha Bijlsma, Denise Jannah, Pierre Courbois en Bo van de Graaf, met wie hij op kerstavond nog optrad in Brebl Nijmegen. In 2004 volgde hij Eric van der Westen op als bassist in het Paul van Kemenade Quintet. Ook speelde hij met Van Kemenade in diens Three Horns And A Bass. Zijn basspel is te horen op tientallen albums. Met zijn eigen Low Motion Trio speelde op het North Sea Jazz Festival. Ook toerde hij met de befaamde Amerikaanse saxofonist Charlie Mariano.

Mahieu manifesteerde zich ook als een enthousiaste en belangrijke inspirator voor de jazzscene in en rond zijn geboortestad. Zo was hij een van de organisatoren van het Nijmeegse jazzfestival 'East of Eastern', waarbij hij zelf ook vaak aantrad met diverse formaties. In de Nijmeegse binnenstad gaf hij leiding aan ontelbare jazz-jamsessies, voor cafés als Odessa en Wunderkammer en podia als Brebl en de Lindenberg. Tussen 2008 en 2015 doceerde hij op het Artez Conservatorium te Arnhem, waar hij Henk Haverhoek - bij wie Wiro in 1990 afstudeerde met een 9 - opvolgde als hoofdvakdocent contrabas Jazz & Pop.

Zijn gedreven en gepassioneerde basspel zal worden gemist.

Cees van de Ven maakte een eerbetoon aan Wiro Mahieu, dat je hieronder kunt bekijken én beluisteren.

Tekst: Maarten van de Ven | Video & foto's: Cees van de Ven

Labels: bas, in memoriam, jazztube, Wiro Mahieu

(Maarten van de Ven, 6.1.26) - [print] - [naar boven]

Video & fotoverslag: Cees van de Ven

Labels: Artan Buleshkaj, concert, Erwin Vann, jazztube, Motian Love, Nico Chkifi, Nicolas Kummert, Vitja Pauwels

(Cees van de Ven, 4.1.26) - [print] - [naar boven]

Interlinie is een serie evenementen gericht op kruisbestuiving tussen Nederlandse en Belgische improvisatie, experimentele muziek en jazz. Paviljoen Ongehoorde Muziek bood tijdens de tweede editie plaats aan twee bijzondere acts uit de Lage Landen.

De Belgische tubaïste Berlinde Deman opende de avond. In Eindhoven werd haar onlangs verschenen en alom geprezen solo-cd 'Plank 9' live uitgevoerd. Deman, hier op serpent, betoverde het publiek met intimistische klankkleuren die tot de verbeelding spraken en de ziel raakten. Met het karakteristieke geluid van de serpent en middels loops en elekronica schiep Deman fascinerende instant composing. Muziek om gedachten de vrije loop te laten, om in deze hectische tijd wat tot contemplatie te komen en schoonheid te ervaren. Beslist een aanrader, dit concert, dat je hier kunt bekijken.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert.

Na de pauze was het de beurt aan het kwartet Old Adam On Turtle Island. En als je de namen van dit illustere kwartet even tot je laat doordringen, weet je dat wat te wachten staat niet voor watjes is bedoeld maar voor diehard freejazz-oren die tegen een stootje kunnen. Het verschil na de serene klanken van Deman kon immers niet groter zijn. Maar nochtans was onder aanvoering van saxofonist John Dikeman de set kwalitatief van hoog niveau. Pianiste Marta Warelis, bassist Aaron Lumley en last but not least drumster Sun-Mi Hong zijn allemaal musici waarvoor de uitdrukking 'buiten de lijntjes kleuren' een volslagen understatement is. Het bewijs wordt geleverd in deze Jazztube.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert.

Tekst, foto's & video's: Cees van de Ven

Labels: Aaron Lumley, Berlinde Deman, concert, jazztube, John Dikeman, Marta Warelis, Old Adam On Turtle Island, Sun-Mi Hong

(Cees van de Ven, 21.12.25) - [print] - [naar boven]

De sterk aan de weg timmerende muzikant Nawras Altaky verdient een introductie. De zanger/componist/oedspeler is in 1995 geboren in het zuiden van Syrië, relatief dicht bij de grens met Jordanië. Een streek die in de nasleep van de oorlog nog steeds onrustig is. Altaky is als componist en zanger afgestudeerd aan het conservatorium in Utrecht. Opvallend is zijn compositie 'SOS Moria' waarin aandacht en steun wordt ge-vraagd voor de vijfhonderd kinderen uit het vluchtelingenkamp Moria. Tijdens het optreden in Paradox is zijn persoonlijke geschiedenis, en die van zijn land dat hij 10 jaar geleden ontvluchtte, op indringende wijze aanwezig.

Het septet bestaat uit een mix van westerse en oosterse instrumenten met Oene van Geel op altviool, Teis Semey op elektrische gitaar, Marianne Noordink op ney en fluit, Kinan Abuakel op buzuk, Remy Dielemans op contrabas en Udo Demandt op percussie. Gedurende één set worden composities uitgevoerd van zijn debuutalbum 'Arise! Journey Of Resilience' dat in februari 2026 uitkomt. De presentatie en de cross-over van stijlen, waarin regionale traditionele muziek (Arabische maqam) samenkomt met jazz en improvisatie, is verleidelijk en avontuurlijk. Het spel op de oed, in combinatie met het warme, meerkleurige stemgeluid van Altaky, is om door een ringetje te halen. Zijn stem is in staat oprechte emoties zoals ontroering en blijdschap over te brengen.

Zijn composities zorgen voor een verbinding tussen oosterse mystiek en westerse dynamiek en improvisatie. Zonder de bijdragen van andere bandleden tekort te doen vervult Teis Semey een fundamentele rol. De uit Denemarken afkomstige gitarist speelt op authentieke wijze: ritmisch, tegendraads, rauw en energiek. Zijn gitaargeluid vloeit op natuurlijke wijze samen met het geluid van Altaky's oed én verlengt en verdiept daarnaast het totale groepsgeluid. De avond wordt onvergetelijk omdat Nawras Altaky deze avond openhartig vertelt over zijn persoonlijke ervaringen tijdens zijn vlucht uit een geteisterd gebied. Zoals de 'niet-vruchtdragende Eucalyptusboom', die ons als vluchteling heeft waargenomen, 'bij gebrek aan een routekaart' de aanwezige seinen moeten volgen zoals voetsporen van voorgangers, met bloed besmeurde sandalen en de 'filosofische dans tussen kans en keuze'.

Zijn bizarre persoonlijke ervaring wordt getransformeerd naar een hoopvolle en gedenkwaardige muzikale reis. De mooie composities van Altaky maken deze avond niet alleen zeer genoeglijk, maar ook muzikaal inspirerend.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Louis Obbens.

Tekst & foto's: Louis Obbens

In de Jazztube hieronder zie je het concert dat het Nawras Altaky Sextet op 21 februari 2025 gaf in het Bimhuis, Amsterdam.

Labels: concert, jazztube, Kinan Abuakel, Marianne Noordink, Nawras Altaky, Oene van Geel, Remy Dielemans, Teis Semey, Udo Demandt

(Louis Obbens, 19.12.25) - [print] - [naar boven]

"Met Miles ging de muziek een hele andere richting uit - zoals we inmiddels allemaal weten. In de laatste maanden nam ik zelfs mijn contrabas niet meer mee op tour; ik speelde alleen nog basgitaar. En dat zat me dwars, want ik wilde niet vervreemden van mijn instrument. Daarnaast bleef die vrije, meer open muziek in mijn hoofd rondzingen. Ik voelde dat ik die weg moest volgen, terwijl Miles duidelijk andere plannen had met zijn muziek, hoezeer ik zijn werk ook bewonderde en hoe bijzonder het was om met hem te spelen."

Op woensdag 22 oktober gaf de legendarische jazzbassist Dave Holland een optreden in de Singer, Rijkevorsel, met saxofonist Jaleel Shaw & drummer Nasheet Waits. Het zou een bijzonder concert worden van een man die niet is weg te denken uit de moderne jazzgeschiedenis. Voorafgaand aan dat optreden had Nico Kanakaris een uitgebreid gesprek met Dave Holland over zijn ontwikkeling als bassist en een aantal mijlpalen uit zijn lange carriëre.

Klik hier om het interview te lezen.

Cees van de Ven maakte een fotoverslag van het concert in De Singer en in de Jazztube hieronder zie je een opname uit datzelfde concert van zijn hand.

Tekst: Maarten van de Ven | Interview: Nico Kanakaris | Foto & video: Cees van de Ven

Labels: Dave Holland, interview, jazztube

(Maarten van de Ven, 11.12.25) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Brad Mehldau
Winnaar Edison Oeuvre Jazz Prijs 2026
Klik hier voor een interview in de
Volkskrant | Foto: Louis Obbens

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.