Het Undercurrent Trio, bestaande uit rietblazer Iman Spaargaren, gitarist Guillermo Celano en drummer Marcos Baggiani, begint steeds verder uit te dijen. Op het in 2024 bij Zennez Records verschenen 'Cloud Song' kregen ze versterking van trompettiste Susan Veneman en afgelopen maart voegde saxofoniste Angelica Niescier, die recent nog te horen was op Summer Bummer, zich bij het kwartet voor opnames van een later dit jaar te verschijnen nieuw album. Deze zaterdagavond stond het kwintet op het podium van de PlusEtage in Baarle-Nassau, waarbij Baggiani zich liet vervangen door drummer Nitin Parree. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd, lijkt Spaargaren te denken ...en gelijk heeft hij!

Een belangrijke inspiratiebron voor juist deze blazers ligt in het fameuze sextet – juist, nog eentje erbij dus - van Charles Mingus waarmee hij in mijn geboortejaar, 1964, door Europa toerde. Eric Dolphy op basklarinet, fluit en altsax, Clifford Jordan op tenorsax en Johnny Coles op trompet. Hier dus Spaargaren op klarinet en tenorsax, Niescier op altsax en Veneman op trompet. Alledrie hebben ze hun eigen kenmerkende stijl; wat de een goed ligt, is voor de ander onontgonnen terrein en samen kunnen ze alles. Laat Veneman vooral indrukwekkend harmonieuze partijen blazen, het liefst ook nog vrij ingetogen en laat Niescier knetteren en de chaos opzoeken. Dat terwijl Spaargaren van beide uitersten de eindjes aan elkaar knoopt en zorgt dat we met ons allen de eindstreep halen. Spaargaren, Celano en Baggiani kennen elkaar inmiddels door en door en vormen normaal gesproken dan ook het stevige ankerpunt. Van Parree mag wat normaal gesproken Baggiani doet natuurlijk niet worden verwacht, hij doet meer dan zijn best, is een geweldige drummer, maar gaat soms wel iets teveel zijn eigen weg. We vergeven het hem, het is al mooi dat hij erbij kan zijn.

We beginnen met 'Minor Is The New Major' en een lome ritmiek, het ultieme minorgevoel: de blues. We horen beeldende solo's van Spaargaren en Veneman, daar zijn die twee duidelijk goed in. Ook mooi: de door Spaargaren strak gedirigeerde blazerslijnen, bijvoorbeeld in 'A Current State Of Affair', waarin we voor het eerst Niescier horen met een springerig speelse solo, gloedvol begeleid door Parree, die deze stijl van spelen duidelijk aanspreekt. Een stuk waarin het bovengenoemde verschil in stijlen ook mooi aan bod komt. De solo's van Veneman, Spaargaren en Niescier zijn duidelijk van elkaar te onderscheiden. Spaargaren zag vakgenoot Chris Speed in het Bimhuis en raakte geënthousiasmeerd door zijn verhalende wijze van componeren, 'The Great Unwinding' was het resultaat. Met veel verbeeldingskracht vertelt Spaargaren hier op tenorsax zijn verhaal, de dames hebben even pauze. Opvallend is het duet van Niescier en Celano tegen het einde van het stuk, waarin we duidelijk in een andere sfeer belanden. 'The Sacred Space' opent met een geheel solo gespeeld intro van Spaargaren op tenorsax, gevolgd door een drumsolo van Parree. Een harmonieus deel doet zijn intrede, iets waar we eveneens mee eindigen. Het middendeel contrasteert hier sterk mee; daar overheerst de creatieve chaos. 'Africanea' brengt ons conform de titel in geheel andere sferen, al eindigt dit stuk eveneens in een krachtige dynamiek waarin met name Niescier zich prima thuis voelt.

Twee keer is Spaargaren te horen op klarinet. 'La Tenis De Imanolo' is een cumbia, 'Madrugado En Rio Amizacate' een milonga, beiden Zuid-Amerikaanse dansen. Muziek die zich uitstekend leent voor dit instrument. De soepele lijnen die Spaargaren hier blaast, genesteld in de ritmiek van Celano en Parree, zijn een lust voor het oor. Bijzonder aan die stukken is daarnaast dat ze een geheel andere muzikale sfeer in het concert brengen, waarmee de veelzijdigheid van dit trio plus nog eens wordt benadrukt. Dat bereikt deze bijzondere band eveneens met 'Turning Point' van Jimi Hendrix. Celano mag voor deze ene keer zijn versterker helemaal opendraaien en geniet daar duidelijk van. Parree doet niet voor hem onder en de drie blazers slaan de brug naar de jazz, een mooie manier om een sterk concert krachtig af te sluiten.

Tekst: Ben Taffijn | Foto's: Jef Vandebroek

Labels: Angelika Niescier, concert, Guillermo Celano, Iman Spaargaren, Marcos Baggiani, Nitin Parree, PlusEtage, Susan Veneman, Undercurrent Trio

(Ben Taffijn, 8.10.26) - [print] - [naar boven]

Wat vrij vertaald op het hoesje staat: 'Onze muziek navigeert vrijelijk in het rijk van de oneindigheid van de verbeelding'. Dat hoor je al onmiddellijk in het eerste nummer.

Het begint rustig, consonant en traditioneel melodieus - zeg maar zeer toegankelijk beluisterbaar - en het evolueert op een subtiele manier naar een wereld van dissonanten, bruitages die eerder doen denken aan de sfeer bij het nachtelijk blauw van sommige schilderijen van Magritte. De composities krijgen dan een bevreemdende structuur en boeien door het samenspel van de (bas)klarinet die grillige lijnen tekent, begeleid door tintelende arpeggio's van de piano die alle kanten opgaan, ondersteund door het subtiele, dikwijls minimalistische drumwerk.

De gitarist gebruikt zijn instrument van clean tot overstuurd, netjes volgens het soms heldere, soms donkere karakter van de melodische lijnen.

Deze zeer boeiende manier van musiceren wordt de hele plaat door op hoog niveau aangehouden. Genot verzekerd!

Guillermo Celano (gitaar), Joachim Badenhorst (klarinet, basklarinet, tenorsaxofoon), Marcos Baggiani (drums), Wolfert Brederode (piano)

Tekst: Marc Van de Walle | Deze recensie verscheen ook in Jazz&mo'

Labels: cd, Guillermo Celano, Joachim Badenhorst, Marcos Baggiani, Wolfert Brederode

(Marc Van de Walle, 14.2.26) - [print] - [naar boven]

Dit concert was een mooie aanleiding om weer eens naar het Paviljoen Ongehoorde Muziek in Eindhoven te gaan. In mijn geboortestad waar ik jarenlang iedere maandagavond de jazzconcerten bezocht van het jammerlijk verdwenen podium Axes/Jazzpower in Café Wilhelmina.

Componist, musicus en conceptueel kunstenaar Bart van Dongen begon een aantal jaren geleden een nieuw podium: Podium Ongehoorde Muziek (POM). Nu gevestigd in het centrum van Eindhoven. Op een steenworp afstand van het Centraal Station en met aan de achterzijde een grote parkeerplaats, nota bene tegen zeer laag tarief. Of men maakt gebruik van de Park+Ride-mogelijkheden.

Nog niet zolang geleden werd er ingebroken (een paar keer zelfs) bij het POM, waarbij veel kostbare apparatuur werd ontvreemd. Maar een succesvolle crowdfundingsactie zorgden weer voor een positieve doorstart. Het is nu zaak dat meer liefhebbers van avontuurlijke muziek in brede zin de weg naar deze hotspot gaan vinden!

Toen het concert van het Universe Quartet begon wist het pas na ruim een uur van ophouden. En dat was voor het geringe maar uiterst aandachtige en respectvolle publiek eigenlijk nog te snel. Terecht ook, want rietblazer Michael Moore (deze avond op altsax en klarinet), gitarist Guillermo Celano, bassist Omer Govreen en drummer Onno Govaert grosierden in fraaie muzikale presentjes met zowel nieuwe als oude composities, waarin invloeden uit jazz, latin en improvisatie voorbijkwamen. Muzikaliteit, creativiteit, coherent samenspel en solistische parels: het was er in overvloed. Zeker en vast dat grootmeester Moore met dit nieuwe kwartet nog talrijke impro-liefhebbers zal weten te boeien en plezieren.

Zij die deze donderdagavond kerstinkopen lieten prevaleren zijn muzikale pareltjes misgelopen.

Foto & video: Cees van de Ven. Klik hier voor meer foto's van dit concert.

Labels: concert, dec24, Guillermo Celano, jazztube, Michael Moore, Omer Govreen, Onno Govaert, POM

(Cees van de Ven, 17.12.24) - [print] - [naar boven]

Ja, dat krijg je. In De Smederij werd veel werk van Duke Ellington en Thelonious Monk gespeeld, en ik kon me geen enkele titel herinneren van om het even welk Monk-stuk ook. Ik bedoel, ik kan ze wel allemaal meefluiten, hoor. Maar nog even en ik ben ook 'Round Midnight' kwijt. Een schrale troost is dat Monk zelf geen bal gaf om de titels van zijn composities.

Er werden dus geen nummers aan- of afgekondigd, maar van het openingsstuk wist ik heel goed dat het 'Stompin' At The Savoy' was. Het trio verraste gelijk met een intrigerend arrangementje vol 'gaten'. Er werd dan notenlang niets gespeeld; de melodie volgde je intussen gewoon in je hoofd. Beetje afgekeken van de versie van Ahmad Jamal, gaf gitarist Guillermo Celano eerlijk toe. Kijk, dit soort publieksparticipatie zie ik wel zitten. Dat is heel wat anders dan het meebrullen van dommige frasen, zoals dat tegenwoordig onvermijdelijk is bij zowat elk pop- en wereldmuziekconcert.

Heb ik sinds de dagen van Charles Mingus wel eens een zó mooi gestreken contrabas gehoord? Ik betwijfel het (maar ook dat zou inmiddels wel eens te ver in mijn herinneringen kunnen zijn weggezakt). Hoe dan ook, Boris Kozlov trakteerde ons op een wonderschoon gestreken solo in 'Prelude To A Kiss'. Heel fijnzinnig en genuanceerd, heel gevoelig. Zijn instrument klonk nergens onduidelijk of modderig, maar voortdurend helder en spot-on.

Ook Celano bleek niet vies van hemels galmende klanken en in 'Mood Indigo' nam hij het in zijn eentje op tegen een denkbeeldig leger van een stuk of zes Les Pauls. Maar hij schrok er ook niet voor terug om ('Things Ain't What They Used To Be') via zijn tremolohendel een portie verfrissende vervorming op zijn publiek los te laten.

Foto: Diederik Idema

Labels: Boris Kozlov, concert, feb24, Guillermo Celano, Steve Altenberg

(Eddy Determeyer, 8.3.24) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Brad Mehldau
Winnaar Edison Oeuvre Jazz Prijs 2026
Klik hier voor een interview in de
Volkskrant | Foto: Louis Obbens

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.