Draai om je oren - Jazz & meer

		Draai om je oren Jazz en meer - Weblog

Cd's | Jazztube
John Yao & His 17 Piece Instrument - 'Points In Time'
See Tao, 2025 | Opname: 12-13 februari 2024
Paradox Jazz Orchestra & Anna Serierse - 'Remembering The Skymasters: The Vocal Years'
eigen beheer, 2025 | Opname: januari 2025

Vandaag weer eens aandacht voor een van de oudste vormen binnen de jazz: de bigband. De Amerikaanse trombonist John Yao bracht tien jaar (!) na zijn album 'Fip-Flop' eindelijk een opvolger uit met zijn 17 Piece Instrument: het bij See Tao Recordings verschenen 'Points In Time'. En veel dichter bij huis vinden we het Paradox Jazz Orchestra, dat altijd maar net, met veel passen en meten, past op die bescheiden vierkante meters van het gelijknamige jazzpodium in het Tilburgse. Opnames gemaakt in januari 2025 met Jasper Staps als bandleider en Anna Serierse als vocaliste, iets wat terugkomt in de titel van dit in eigen beheer uitgebrachte album: 'Remembering The Skymasters: The Vocal Years', een prachtige ode aan een roemruchte voorganger.

Twintig jaar geleden kwam Yao naar New York. Terugkijkend stelt hij: "So much of what's happened over the last 20 years has definitely sparked different emotions that I've wanted to express in my music, sometimes those experiences and complex emotions take time to marinate, but ultimately they find their way into my writing and playing in a way that's something like osmosis." Dat terugkijken uit zich in dit album op een bijzondere wijze: Yao arrangeerde eerder gecomponeerde stukken uit de afgelopen jaren speciaal voor dit construct. Stukken waar persoonlijke gebeurtenissen in doorklinken, zijn huwelijk en de strijd van zijn vrouw tegen kanker vonden hun weerslag in 'Early Morning Walk', terwijl de geboorte van hun zoon in 'Song For Nolan' weerklinkt. De albumtitel 'Points Of Time' kan daarnaast slaan op dit 17 Piece Instrument, bestaande uit musici waar Yao de afgelopen twee decennia in verschillende verbanden mee samenwerkte. Vijf rietblazers, vier trompettisten en vijf trombonisten creëren samen met piano, bas en drums een schitterend bigbandgeluid, waarin de traditie zonder meer doorklinkt, beginnend met het opwindende 'Upside', waarin zeker die prachtig lyrische solo van David Smith genoemd moet worden. 'Not Even Close' houdt mooi het midden tussen een ballade en een meer uptempo stuk, met krachtige, maar evengoed innemende blazerslijnen en een mooi bij het eerste passend duet tussen bassist Robert Sabin en pianiste Hyuna Park. Hashem Assadullahi en Sam Blakeslee volgen met al even innemende solo's op altsax en trombone. In 'Triceratops Blues' weet de band de spanning, die hoort bij een echte blues, prachtig te verklanken, iets waar het duo Bill Drewes op altsax en Max Seigel op bastrombone op meesterlijke wijze nog verder vorm aan geeft. En in 'First Step' zijn het met name Park en Drewes die we wederom moeten noemen, beide met flitsende solo's. Ja, en wat zou dat eerder genoemde 'Early Morning Walk' anders kunnen zijn dan een prachtige, ingetogen ballade. En natuurlijk met een trombonesolo van Yao zelf, breekbaar en fragiel, maar tegelijkertijd krachtig indringend. 'Song For Nolan' straalt dan in alles weer dat optimisme uit van nieuw leven, wederom een prachtig stuk.

'Het Paradox Jazz Orchestra wil een vaste waarde zijn in het bigband-landschap. Eerst regionaal, dan nationaal en wellicht internationaal. Daarbij zal het merendeel van de projecten gericht zijn op Nederlandse bigbandmuziek, zowel oud als nieuw.' Het is te lezen op hun website, waarvan akte. Met 'Remembering The Skymasters: The Vocal Years' geeft de band daar volop uiting aan, een hommage aan wellicht wel de meest beroemde Nederlandse jazzband aller tijden, mede dankzij optredens voor radio en tv in de jaren 70 en 80 van de vorige eeuw. Prachtige stukken passeren de revue op dit album, op één na bekende en minder bekende standards, beginnend met 'Beyond The Sea' van Charles Trenet, zoals alle stukken in een arrangement van de legendarische Jerry van Rooyen. Na zo'n muzikale uitbarsting mogen we genieten van het innemende 'It Never Entered My Mind' van Richard Rodgers, met een prachtige bijdrage van Serierse en uiterst gevoelig gespeeld door dit sinds de start in 2000 steeds beter wordende orkest. Jimmy McHugh's 'On The Sunny Side Of The Street' [ZIE JAZZTUBE HIERONDER] ken ik vooral door de interpretatie van Dizzy Gillespie, maar deze lekker felle versie bevalt eveneens uitstekend. Bijzonder innemend klinkt Serierse in Eden Ahbez' 'Nature Boy', met als bonus een fragiele solo van Koen Smits op flügelhorn, een trompettist die reeds eerder liet horen dat zeer goed te kunnen. En dan is het tijd voor het langste stuk, 'Medley For GK' waarin nog zeker een half dozijn standards voorbij komt, op enthousiaste wijze aan elkaar geknoopt. Via het overbekende 'You Must Believe In Spring' van Michel Legrand belanden we aansluitend bij 'Kim' van de in 2012 overleden pianist Rob Pronk. Een stuk dat wat afwijkt van de rest, het is geen standard en Serierse mag even pauzeren. Evengoed bijzonder aantrekkelijk. En dan wederom Legrand. 'Whatch What Happens' en 'The Way He Makes Me Feel' krijgen eveneens pakkende uitvoeringen. Afsluiten doen we met een laatste klassieker: Cole Porters 'It’s Alright With Me', de perfecte uitsmijter.