De sterk aan de weg timmerende muzikant Nawras Altaky verdient een introductie. De zanger/componist/oedspeler is in 1995 geboren in het zuiden van Syrië, relatief dicht bij de grens met Jordanië. Een streek die in de nasleep van de oorlog nog steeds onrustig is. Altaky is als componist en zanger afgestudeerd aan het conservatorium in Utrecht. Opvallend is zijn compositie 'SOS Moria' waarin aandacht en steun wordt ge-vraagd voor de vijfhonderd kinderen uit het vluchtelingenkamp Moria. Tijdens het optreden in Paradox is zijn persoonlijke geschiedenis, en die van zijn land dat hij 10 jaar geleden ontvluchtte, op indringende wijze aanwezig.

Het septet bestaat uit een mix van westerse en oosterse instrumenten met Oene van Geel op altviool, Teis Semey op elektrische gitaar, Marianne Noordink op ney en fluit, Kinan Abuakel op buzuk, Remy Dielemans op contrabas en Udo Demandt op percussie. Gedurende één set worden composities uitgevoerd van zijn debuutalbum 'Arise! Journey Of Resilience' dat in februari 2026 uitkomt. De presentatie en de cross-over van stijlen, waarin regionale traditionele muziek (Arabische maqam) samenkomt met jazz en improvisatie, is verleidelijk en avontuurlijk. Het spel op de oed, in combinatie met het warme, meerkleurige stemgeluid van Altaky, is om door een ringetje te halen. Zijn stem is in staat oprechte emoties zoals ontroering en blijdschap over te brengen.

Zijn composities zorgen voor een verbinding tussen oosterse mystiek en westerse dynamiek en improvisatie. Zonder de bijdragen van andere bandleden tekort te doen vervult Teis Semey een fundamentele rol. De uit Denemarken afkomstige gitarist speelt op authentieke wijze: ritmisch, tegendraads, rauw en energiek. Zijn gitaargeluid vloeit op natuurlijke wijze samen met het geluid van Altaky's oed én verlengt en verdiept daarnaast het totale groepsgeluid. De avond wordt onvergetelijk omdat Nawras Altaky deze avond openhartig vertelt over zijn persoonlijke ervaringen tijdens zijn vlucht uit een geteisterd gebied. Zoals de 'niet-vruchtdragende Eucalyptusboom', die ons als vluchteling heeft waargenomen, 'bij gebrek aan een routekaart' de aanwezige seinen moeten volgen zoals voetsporen van voorgangers, met bloed besmeurde sandalen en de 'filosofische dans tussen kans en keuze'.

Zijn bizarre persoonlijke ervaring wordt getransformeerd naar een hoopvolle en gedenkwaardige muzikale reis. De mooie composities van Altaky maken deze avond niet alleen zeer genoeglijk, maar ook muzikaal inspirerend.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Louis Obbens.

Tekst & foto's: Louis Obbens

In de Jazztube hieronder zie je het concert dat het Nawras Altaky Sextet op 21 februari 2025 gaf in het Bimhuis, Amsterdam.

Labels: concert, jazztube, Kinan Abuakel, Marianne Noordink, Nawras Altaky, Oene van Geel, Remy Dielemans, Teis Semey, Udo Demandt

(Louis Obbens, 19.12.25) - [print] - [naar boven]

Op deze tweede dag zijn drie formaties, met een oceaan aan verschillen, vol lef naast elkaar geprogrammeerd. Met opvallend daarin twee duo's met trompet en piano.

Het eerste duo is een telepathische samenwerking tussen de Belgische pianist Jef Neve en Teus Nobel. Hun samenwerking dateert al vanaf het project 'Spirit Control' uit 2018 waarna de duo-optredens usance zijn geworden. De composities zijn slechts het uitgangspunt voor het muzikaal avontuur waarnaar beide muzikanten gretig op zoek zijn. Recent is het album 'Esho Fun' uitgebracht. Teus Nobel vertelt tijdens het optreden dat de titel verwijst naar het boeddhistisch principe dat de mens een eenheid vormt met de omgeving. In het optreden van Neve en Nobel is zeker sprake van een eenheid, ook omdat ze qua veelzijdigheid niet voor elkaar onderdoen. Door elkaar de ruimte te laten wanneer de muziek erom vraagt en het grote wederzijdse respect is de improvisatie leidend en stijgt de muziek naar grote hoogten. 'Bluesette', 'Little Sunflower' en 'Weekend Is On' - slechts een greep uit de stukken die gespeeld zijn - blijven zonder uitzondering levendig en spannend.

Het duo dat hierna acte de presence geeft is van een heel andere orde en overdondert het publiek. Pablo Castillo op trompet en cornet en Mathieu Meyer achter de piano brengen op unieke en sprankelende wijze muziek uit een ver verleden. Muziek die nauwelijks meer aandacht krijgt op de hedendaagse podia en nauwelijks nieuwe aanwas kent. Het duo brengt vol verve jazz van pakweg honderd jaar geleden hernieuwd onder de aandacht. King Oliver, Jelly Roll Morton, Earl Hines, maar met name Louis Armstrong en zijn Hot House Five zijn meer dan een inspiratiebron. Door de oprechtheid van hun muziek en presentatie is dit duo met enige fantasie de reïncarnatie van de jazzpioniers uit vervlogen tijden van de Roaring Twenties, gevolgd door de Grote Depressie en de ontwikkeling van improvisaties.

Het contrast met het afsluitende optreden van Teus Nobel's Child's play kan nauwelijks groter zijn. De trompettist is een muzikale omnivoor, omhelst een diversiteit aan stijlen en zijn trompet vertelt in toenemende mate persoonlijke, openhartige en vaak kwetsbare verhalen. In Child's play laat Nobel zich leiden door de tijd dat, uit nood geboren, zijn kinderen het ritme van de dag bepaalden. Gitarist Teis Semey, contrabassist Jasper Høiby en drummer Niek de Bruijn vormen samen met de trompettist deze nieuwe formatie. Met muziek die op gedurfde wijze het 'fragmentarische' omhelst en de groove omstrengelt laat gitarist Semey het achterste van zijn tong zien. Hij krijgt veel speelruimte en vrijheid om in authenticiteit te excelleren. Zijn spel buitelt alle kanten op: swingt, schuurt, is tegendraads en zowel rafelig als verfijnd. De ritmesectie volgt, daagt uit en ondersteunt, compromisloos en zonder mededogen. Verscholen in de periferie van het podium voegt Nobel op trompet emotionele statements toe aan het organisch geheel.

#Trumpetstuff 2025 is een groot feest gebleken, met de trompet als stralend middelpunt. De variatie tussen de onderlinge concerten en de verscheidenheid in het gebruik van dit koninklijke instrument verdient het predicaat Stranger than Paranoia!

Foto's: Louis Obbens. Klik hier voor meer foto's van Trumpetstuff door Louis Obbens.

Labels: #trumpetstuff, Child's Play, Jasper Høiby, Jef Neve, Mathieu Meyer, Niek de Bruijn, Pablo Castillo Gomez, Teis Semey, Teus Nobel

(Louis Obbens, 2.6.25) - [print] - [naar boven]

Het openingsnummer van het concert is overdonderend. Onder aanvoering van de effectvolle slagkracht van Sun-Mi Hong wordt met een onstuimige oerkracht en onder een hoge spanningsboog het staccato saxofoon- en trompetspel vermengd met een pulserende bas en rauw gitaarspel. Energiek zoals de Britse punkgroepen in hun beste jaren.

Primair verantwoordelijk voor deze woeste uitbarsting is de Deense gitarist en componist Teis Semey. Ondanks zijn afkomst maakt hij al enige tijd deel uit van de vernieuwende Nederlandse jazzscene. Semey is bandlid van Tijn Wybenga & AM.OK en heeft optredens achter zijn naam met Guy Salamon Group, Fuensanta Mendez Ensemble en met Jasper Hoiby. In Paradox presenteert het Teis Semey Quintet het album 'Mean Mean Machine' uit 2021.

De high-speed jazz, gelardeerd met elementen uit de punk, wordt nog twee keer beproefd in twee nieuwe titelloze nummers. Repetitief van karakter, effectvol en rebels. Daarnaast wordt avontuurlijk en in vrije improvisatievorm gemusiceerd, waarbij het totale groepsgeluid vooropstaat. De muziek is afwisselend sensitief, melancholiek en getergd, altijd vol passie en met jeugdig elan. De drang tot authenticiteit staat hoog in het vaandel, maar voelt nooit geforceerd aan.

De gekozen maatsoorten zijn hoorbaar inventief en gevarieerd, aangevuld met tegendraadse effecten. De relatief korte solo's passen smaakvol in het harmonieuze en muzikale geheel. Vooral de inventieve Alistair Payne op trompet springt in het oog. De stukken zijn niet alleen afkomstig van het album 'Mean Mean Machine'; het kwintet geeft ook een inkijkje in het toekomstig album door een reeks nieuwe nummers te spelen. Deze worden gematigd experimenteel, direct en met een zekere luchtigheid gespeeld.

Teis Semey is weliswaar de leider en originele componist, maar toont zich niet als een instrumentalist die zich etaleert door een ultieme virtuositeit op zijn gitaar. De Deen is een creatieve en veelzijdige gitarist die gelijkwaardigheid onder musici omarmt via een samensmeltend muzikaal collectief. Het optreden is een waar luistergenot.

Klik hier voor foto's van dit concert door Louis Obbens.

Labels: Alistair Payne, concert, feb23, Teis Semey

(Louis Obbens, 19.2.23) - [print] - [naar boven]

Op 16 september start het Nijmeegse Podium JIN het nieuwe seizoen met een jubileumeditie van Stranger Than Paranoia. Dit verrassende en avontuurlijke festival bestaat 30 jaar.

Altsaxofonist en initiatiefnemer van het festival Paul van Kemenade beweegt zich soepel tussen verschillende muzikale settingen, van bop tot flamenco en van vrije impro tot klassiek. Dit jaar opent hij Stranger Than Paranoia met zijn Paul van Kemenade "Classic" Quintet met Jeroen van Vliet op piano, Louk Boudesteijn op trombone, Eric van der Westen op contrabas en Pieter Bast op drums.

Het Classic Quintet maakt al meer dan 30 jaar furore en speelde samen met onder anderen David Murray, Kenny Wheeler, Philip Catherine, Pierre Blanchard, David Linx en Les Frères Guissé. Wereldwijd waren zij te gast op toonaangevende festivals. Tegenwoordig komen ze alleen bij elkaar voor speciale gelegenheden. 30 jaar Stranger Than Paranoia is er zo een!

Bram Stadhouders Suite X is een collectie van acht originele barokmuziektracks voor onze tijd. Het resultaat van een jamsessie van Stadhouders met Nils Frahm, Arve Henriksen en een gereïncarneerde J.S. Bach? Nee, het zijn de out-of-the-box-denkers van Baroque Orchestration X met wie Stadhouders een onorthodox verbond is aangegaan. B.O.X is een Vlaams barokensemble dat hoofdzakelijk samenwerkt met acts uit de indiepop-scene, zoals recentelijk met Dez Mona, Efterklang en Spinvis. Een gedroomd pact voor het samensmelten van verschillende muziekwerelden. Voor deze editie van Suite X is een strijkkwartet uitgenodigd onder leiding van Benjamin Glorieux.

Met Suite X brengt Stadhouders een eerbetoon aan de weldadige barokklank, die hij op even logische als verrassende wijze met de sound van elektrische gitaar en live-electronics weet te mengen. De ene keer als klanklandschap, dan in een pakkende groove en met lyrische melodieën die zich meteen in het hoofd nestelen. Een meesterproef waarin heden, verleden, elektronisch, akoestisch en de kunst van het improviseren uit de rijke barok- en jazztradities samenvloeien.

De afsluiting is dit jaar in handen van dé jazzsensatie van dit moment, te weten gitarist Teis Semey met zijn even rauwe als verfrissende 'Mean Mean Machine'-Quintet.

Teis Semey groeide op in een klein dorp op het Deense platteland. Als kind studeerde hij klassiek piano, maar toen hij de gitaar ontdekte wist hij dat muziek alles was wat hij wilde, een uitweg naar de toekomst. Semey probeert met zijn muziek het gat tussen klassiek en punk te overbruggen. Op zijn veertiende verhuisde hij naar Zweden, om daarna in Amsterdam te belanden voor een conservatoriumstudie. Daar won hij het Princes Christina Jazz Concours en de prijs voor Beste Arrangement in de Keep An Eye-jazzcompetitie. Hij bracht een tijd in Los Angeles door, waar zijn debuutalbum 'Where The Fence Is The Highest' uitkwam, om later weer in Nederland te gaan wonen. 'Mean Mean Machine' is zijn derde release als bandleider. Met dit nieuwe album grijpt Teis voor het eerst terug op zijn Scandinavische roots.

Foto: Cees van de Ven

Labels: Bram Stadhouders, Paul van Kemenade, stranger than paranoia, Teis Semey

(Maarten van de Ven, 12.9.22) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Jazzpic:
David Murray
@ North Sea Jazz, 12/07/2025
Foto: Louis Obbens

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.