Draai om je oren
Jazz en meer - Weblog





 




Amerikanen en big bands kleuren Bimhuis-programmering in mei

In de maand mei is er wederom sprake van een super programmering in het Bimhuis in Amsterdam. Er vinden liefst negen concerten met Amerikaanse topmusici plaats. Daarnaast geven een aantal big bands acte de présence: het Jazz Orchestra of the Concertgebouw (zelfs twee keer), de Metropole Orchestra Big Band, het UMO Jazz Orchestra (uit Finland) en de Jazzmania Big Band.

Altsaxofonist Tim Berne bijt op vrijdag 5 mei de spits af met zijn formatie Big Satan. Op 22 januari jongstleden stond Berne ook al op het podium van het Bim. Hij speelde toen in de formatie Drew Gress Seven Black Butterflies. In zijn formatie Big Satan spelen verder nog gitarist Marc Ducret en drummer Tom Rainey.

Op zaterdag 6 mei volgt het kwintet van trompettist Wallace Roney. De in 1960 geboren trompettist speelde al in 1981 in Art Blakey's Jazz Messengers. Sindsdien is hij een veelgevraagd muzikant. Hij speelde later in het Miles Davis Tribute Quintet, nam deel aan de opnamen van de 'Re-Birth Of The Cool' onder leiding van Gerry Mulligan en speelde mee met de laatste concerten van Miles Davis en Dizzy Gillespie. In de tachtiger jaren maakte hij als leider een aantal hardbop opnamen voor het Muse-label met onder meer de saxofonisten Gary Thomas en Kenny Garrett. Zijn meest recente albums komen uit op High Note Records. In 1990 won hij Down Beat Magazine's Critics Poll. Roney behoort tot de meest toonaangevende trompettisten van dit moment.

Halverwege mei komt het trio van gitarist Marc Ribot, Ceramic Dog, en op zaterdag 27 mei is het de beurt aan de New Yorkse free-range band Gutbucked. Volgens de New York Times 'frantic party music... Ornette Coleman mixed with a rock band'. Het zal er op de zondag daarna wel wat rustiger aan toe gaan. Het podium wordt dan bezet door pianist Joey Baron, die een soloconcert zal geven.

Bijzonder is het optreden van de godfather van de zeventiger jaren free jazz: het kwartet van altsaxofonist Noah Howard (vrijdag 12 mei). Howard debuteerde op het avant-garde label ESP en speelde in het legendarische Frank Wright Quartet met pianist Bobby Few en drummer Muhammad Ali. Hij verbleef langdurig in Europa en maakte opnamen met Misha Mengelberg en Han Bennink.

Rietblazer Sam Rivers stond geboekt op de veertiende. In verband met ziekte heeft hij echter zijn Europese tournee moeten afzeggen. Hij wordt vervangen door een andere toonaangevende jazzmusicus: saxofonist Steve Coleman. Met zijn formatie Five Elements ontwikkelde Coleman zijn M-Base concept (macro basic array of spontaneous extempo-rization). Hij maakte ook deel uit van het befaamde Dave Holland Quartet en maakte inmiddels tientallen, merendeels goed ontvangen albums. Pianist Jason Moran en good old bassist Reggie Workman (68 alweer) begeleiden Coleman.

Vrijdag 19 mei is ook een datum om naar uit te zien. Andrew Hill is dan met zijn kwintet in Amsterdam. Met hem komen mee: trompettist Charles Tolliver, saxofonist Greg Tardy, bassist John Hebert en drummer Eric McPherson. Een concert voor fijnproevers en liefhebbers van post-hardbop jazz.

(Jacques Los, 30.4.06) - [print] - [naar boven]



Trompetgeschal op jaarlijkse party

Ack van Rooyen, Loet van der Lee, Rik Mol, Jan Wessels en James Morrison (Australië) zijn enkele van de gasten op de vijfde editie van de jaarlijkse Trumpetparty op zondag 21 mei in Theater de Muze in Noordwijk. De Holland Big Band zal de artiesten begeleiden.

De Trumpetparty is vooral een gelegenheid waarop professionele trompettisten elkaar ontmoeten en samenspelen, veelal in geïmproviseerde setting. Behalve voor jazz is er aandacht voor andere muziekgenres waarin de trompet een rol speelt, zoals klassieke muziek.

Het programma begint om 15.00 uur. Kaartjes kosten 15 euro. Meer informatie staat op de
website van het evenement. Hier kun je ook reserveren.

(Erno Mijland, 30.4.06) - [print] - [naar boven]





Jazzisfaction - 'Open Questions' (De Werf, 2006) *****

Een warm bad doet twee dingen: het ontspant, maar geeft tegelijk nieuwe energie. Deze paradox kom je soms ook tegen in de (jazz)muziek, zoals op dit tweede album van het vanuit Vlaanderen opererende kwartet Jazzisfaction. De ontspanning komt van de toe-gankelijke, relaxte, soms melancholische jazz van het kwartet, het verkwikkende zit hem in de zinderende up-tempo nummers op deze plaat. De synesthesie van het warme geluid completeert de metafoor.

Het geluid van Jazzisfaction wordt gedragen door het fluweelzachte geluid van de in Stuttgart geboren trompettist Peer Bailerlein (Enrico Rava kan met pensioen) en het luchtige spel en de creatieve melodieën van pianist Ewout Pierreux. Zijn romantisch-klassieke spel doet soms denken aan dat van landgenoot Wim Mertens. Ze worden kundig ondersteund door transparant slagwerk, met stevige bassen en knisperende bekkens, van Yves Peeters en de in het klankbeeld wat bescheiden bas van David Petrocca.

Het ruim vijftig minuten tellende album - een coproductie met de Vlaamse radiozender Klara - heet letterlijk vertaald 'open vragen'. Wellicht is dat een verwijzing naar het spel tussen interviewer en geïnterviewde: een open vraag (lees: een uitnodigende basis, zoals het schitterende piano-intro op 'Hope') is een uitnodiging aan de geïnterviewde iets van zichzelf te geven in de vorm van een vrije vertelling (lees: een persoonlijke solo, zoals van de trompet in 'All It Takes'). Jazzisfaction heeft met dit boeiende vraag-en-antwoordspel wat mij betreft haar bestaansrecht nog eens dik onderstreept.

Meer weten?
  • Geluidsfragmenten van dit album vind je hier.
  • De website van Jazzisfaction.
  • Onze recensie van 'Issues', het eerste album van Jazzisfaction.

    (Erno Mijland, 29.4.06) - [print] - [naar boven]





    Brad Mehldau, Wayne Shorter en McCoy Tyner op North Sea Jazz

    De organisatie van North Sea Jazz heeft de eerste namen bekendgemaakt voor de editie van 2006, die plaatsvindt op 14, 15 en 16 juli, voor het eerst in Ahoy Rotterdam. Het gaat om de pianisten Brad Mehldau en McCoy Tyner, die overigens allebei ook vorig jaar al optraden op het festival, en saxofonist Wayne Shorter. Andere bekende artiesten die zullen optreden zijn Jamiroquai en Van Morrison.

    Tijdens het Buhrmann Midsummer Jazz Gala, de opening van North Sea Jazz 2006 op donderdagavond 13 juli, treedt het Joe Sample Trio met als special guest Randy Crawford op. De jonge crooner Matt Dusk verzorgt deze avond het voorprogramma.

    Het complete programma wordt op 9 mei bekend gemaakt tijdens de persconferentie. Meer informatie staat op de website van het festival.

    (Erno Mijland, 29.4.06) - [print] - [naar boven]





    Legendarische jazzfotograaf William Gottlieb overleden

    Billie Holiday, Duke Ellington, Louis Armstrong... de iconische foto's van William Gottlieb bepaalden voor een belangrijk deel het beeld dat het grote publiek van de jazz had. Gottlieb overleed afgelopen zondag op 89-jarige leeftijd aan de gevolgen van een hartaanval.

    In 1939 nam Gottlieb voor het eerst de camera ter hand om zijn wekelijkse jazzcolumn 'Swing Sessions' in de Washington Post te illustreren. Aangezien fotograferen in die tijd duur was én hij werd betaald voor zijn schrijven (dus niet voor de foto's), leerde hij zeer selectief te zijn; hij maakte per sessie maar drie of vier opnamen.

    De fotografie legde hem geen windeieren. Gedurende de Tweede Wereldoorlog was hij photo officer bij de luchtmacht, daarna ging hij werken voor het jazzmagazine DownBeat, waar veel van zijn foto's voor het eerst werden gepubliceerd. Gottlieb keerde de jazz-scene in 1948 de rug toe om zich toe te leggen op opleidingsfilms en het schrijven en illustreren van met name kinderboeken. Zijn oude jazzfoto's bundelde hij in 1979 in het boek 'The Golden Age Of Jazz'.

    Zijn jazzfoto's sierden de hoezen van meer dan 350 platenhoezen en cd-covers, en verschenen op vele posters, ansichtkaarten en t-shirts. In honderden boeken, magazines, kalenders en documentaires werd zijn werk gebruikt. Zijn foto's vormden in 1994 de basis voor vier Amerikaanse postzegels. In 1995 kocht the Library of Congress Gottliebs com-plete jazzcollectie (meer dan 1600 opnames!) aan, 'for posterity'.

    Meer weten?
  • Bekijk Gottliebs collectie op de website van the Library of Congress.

    (Maarten van de Ven, 28.4.06) - [print] - [naar boven]





    Twee jazzboegbeelden voor de prijs van één
    Rita Reys, Trio Ruud Jacobs & Piet Noordijk Quintet, zaterdag 11 februari 2006, Muziekcentrum, Eindhoven

    Rita Reys en Piet Noordijk in een dubbelconcert, voorwaar een fraai affiche! Voor de pauze was het woord aan het Piet Noordijk Quintet met Martijn van Iterson (gitaar), Peter Beets (piano), Ruud Jacobs (bas), John Engels (drums) en master Piet Noordijk (altsax). En het werd een programma met vele fraaie momenten. Noordijk stak in superbe vorm en liet zijn muzikale conversaties de zaal in sprankelen. Soms was zijn geluid onontkoombaar messcherp, dan weer lyrisch en doorleefd, zoals in een buitengewone uitvoering van 'Body And Soul'. Fraai en delicaat gedoceerd speelde hij zijn legato frases, wars van vals sentiment. Met zijn staat van dienst is en blijft hij een jazzautoriteit van groot formaat.

    Zijn medespelers stonden niet in zijn schaduw, want ook zij bezitten immers het 'jazz-kwaliteitskeurmerk' en kregen alle ruimte om zich te presenteren. Liet Noordijk feilloos zijn arpeggio's uit zijn altsax klateren, dan diende Beets hem adequaat en idem dito van repliek. Noordijk citeerde onder andere uit zijn recent verschenen cd 'Pete’s Groove'. Martijn van Iterson droeg substantieel bij als Noordijks verhalende spel nog wat aanvul-ling, kleur of onderlijning kon gebruiken; met boeiende en creatieve improvisaties maakte de gitarist goede sier. Ruud Jacobs had het duidelijk naar de zin en getuigde daar hoor-baar van met degelijk en sierlijk baswerk. Last but not least John Engels. Hij speelt al sinds mensenheugenis met Noordijk en kent diens muzikale jargon en muzikale escapades als geen ander. Hem aan het werk te zien en horen is en blijft a joy forever!

    Het concert na de pauze kan worden gekenschetst als het concert van de gemiste kansen. Hetgeen zeker niet op het conto kwam van de uitstekende musici, maar geheel en al te wijten was aan het storende falen van de geluidsinstallatie. Menigeen was ge-komen om First Lady Of Jazz Rita Reys nog eens te horen. Haar spraakmakende biografie en de alom gewaardeerde laatste cd 'Beautiful Love' waren goede redenen voor dit concertbezoek. Met Van Iterson, Jacobs en Beets bracht zij een bloemlezing uit haar grote repertoire. 'I Love You', 'I’m Old-Fashioned', 'Love For Sale', 'Poor Butterfly', 'Fly Me To The Moon'; het waren stuk voor stuk standards waarvan zij alle uithoeken gedurende haar lange carrière al talloze malen heeft onderzocht en waarvan vele dierbare en uit-stekende interpretaties op uiteenlopende geluidsdragers zijn vastgelegd.

    Reys werd door het falen van de techniek in verlegenheid gebracht en te vaak was haar stem ontoereikend verstaanbaar. Ondanks verwoede pogingen werd het probleem niet verholpen en moesten de toehoorders het stellen met de verbeelding van hoe zij onder betere omstandigheden geklonken zou hebben. Maar Reys bleef professioneel overeind en heeft nog altijd veel krediet bij haar publiek. Ook vanavond kwam ze niet weg zonder toegiften. 'Summertime' en 'It’s Wonderful' vormden de afsluiting van een mooi affiche, waarbij de techniek helaas spelbreker was.

    Klik
    hier voor een fotoverslag van dit concert.

    (Cees van de Ven, 27.4.06) - [print] - [naar boven]





    Rein de Graaff en 'The Night of the Cookers revisited'
    zaterdag 8 april 2006, Muziekcentrum Vredenburg, Utrecht

    In 1965 werden in de Club La Marchal in Brooklyn liveopnames gemaakt die op het beroemde jazzlabel Blue Note zijn verschenen onder de titel 'The Night Of The Cookers'. Twee trompettisten (Freddie Hubbard en Lee Morgan), een ritmesectie met onder anderen pianist Harold Mabern, en altsaxofonist/fluitist James Spaulding. Het bracht pianist Rein de Graaff op het idee Spaulding naar Nederland te halen en 'The Night Of The Cookers' te herhalen. Twee Europese toptrompettisten waren snel gevonden: de Zwitser Franco Ambrosetti en het Nederlandse nieuwe talent Rik Mol.

    Het 'Cookers'-feestje werd gehouden in de kleine zaal van Muziekcentrum Vredenburg.
    De 68-jarige Spaulding heeft inmiddels een respectabele staat van dienst achter zich. Hij speelde van 1957 tot 1961 bij Sun Ra en later in de groepen van onder anderen Freddie Hubbard, Max Roach, Charles Tolliver, David Murray. En gedurende een korte periode in het vermaarde World Saxophone Quartet. Op de labels Muse en High Note maakte hij platen onder eigen naam met mensen als Wallace Roney, Mulgrew Miller, Louis Hayes en Ron Carter.

    Zijn optreden deze avond was niet spectaculair, doch zeer bescheiden en relaxed. Zijn soli, zowel op de altsax als de fluit, waren vakkundig en melodieus, en zijn improvisaties waren gebaseerd op het hedendaagse hardbopidioom. Ambrosetti - ook al in de zestig - die op het label Enja een behoorlijk aantal platen heeft gemaakt, voldeed aan de ver-wachtingen. Hij blies overtuigend; een fel geluid en technisch dik in orde. Qua stijl speelde hij in de geest van Hubbard en Woody Shaw.

    Het succesvolle concept - een aantal keren per jaar toeren met overwegend Amerikaanse gastsolisten - brengt wel met zich mee dat het repertoire nooit bijster origineel is en altijd bestaat uit evergreens en jazzstandards. Ook deze keer weer werden nummers als 'Just Friends', 'Softly As In The Morning Sunrise', 'Body And Soul', 'Well You Needn’t' en 'Blue Monk' van stal gehaald. De overbekendheid van de nummers geeft de solisten wel de gelegenheid zo'n nummer tot op het bot muzikaal te ontleden. Dat gebeurde dan ook vooral in het snelle 'Birdlike' van Freddie Hubbard. Hier sloeg werkelijk de vlam in de pan. Door het geweldig swingende, opzwepende drummen van Eric Ineke soleerden Mol en Spaulding uiterst geïnspireerd en furieus. Het gehele begeleidingstrio was trouwens in vorm vanavond.

    De absolute topsolist van de avond was de benjamin, de amper 20-jarige trompettist Rik Mol. Hij liet zich geen moment imponeren door zijn oudere medeblazers. Hij soleerde zeer overtuigend met een enorme techniek, groot gemak en mooie toonvorming, zowel op trompet als bugel. Daardoor overklaste hij niet alleen zijn Zwitserse opponent, maar ook de hoofdgast van de avond, James Spaulding.

    (Jacques Los, 25.4.06) - [print] - [naar boven]





    The Modern Jazz Quartet - '40th Anniversary Tour' (TDK, 2006) **** DVD

    Ter gelegenheid van hun 40-jarig jubileum, maakte het Modern Jazz Quartet in 1992 een tournee door Europa. Deze net uitgebrachte dvd geeft een registratie van het concert dat de groep, hier spelend in een bijzondere samenstelling, in Stuttgart heeft gegeven. Vier 80-plussers, nog steeds keurig in smoking gestoken, speelden daar met redelijk strak staande gezichten. Dit werd mogelijk veroorzaakt door de ernstige ziekte waaraan drummer en percussionist Connie Kay leed. Hij zou twee jaar later komen te overlijden.

    Tijdens dit concert werd hij vervangen door een andere oude rot uit het vak: Mickey Roker. Het moet ongetwijfeld een plotselinge vervanging zijn geweest, want op de aftitelrol wordt Connie Kay nog genoemd. Het bijzondere van deze registratie is, dat het Modern Jazz Quartet samen speelt met het Arcata Kamerorkest uit Stuttgart, dat onder leiding stond van dirigent Martin Endert. Hierdoor werd the Third Stream, zoals de verbindende muziekstijl van dit Modern Jazz Quartet nogal eens wordt getypeerd, door deze samenwerking werkelijkheid: jazz- en klassieke muziek smolten volledig samen.

    De vijf gespeelde muziekstukken bieden geen verrassingen; we kennen ze allemaal. Vier van deze stukken werden geschreven door de muzikale leider én pianist John Lewis. En de vijfde set is het mooie en bekende 'Adagio Concierto De Aranjuez' van Joaquin Rodrigo. Gestart wordt met 'Three Windows', schijnbaar wat houterig en simpel, maar o zo moeilijk om te spelen. Prachtige samensmeltingen met de strijkersgroep vinden plaats en brengen de kijker/luisteraar in de juiste mood. Zoals vaak is het spel van dit Modern Jazz Quartet stijlvol en van een zeer hoog niveau. Dit wordt ook gedemonstreerd in 'Sketch' en in 'Alexander's Fugue', met een excellerende vibrafonist Milt Jackson en John Lewis en een behoedzaam spelende Percy Heath en Mickey Roker.

    Dit concert, om onbegrijpelijke redenen niet volledig uitverkocht, wordt beëindigd met 'A Day In Dubrovnik'. Dit is bijzonder, omdat leider en pianist John Lewis getrouwd was met de uit Kroatië afkomstige harpiste Mirjana Lewis. Deze compositie, die geïnspireerd schijnt te zijn door Antonio Vivaldi, wordt in drie prachtige, ietwat sombere delen gepresenteerd, waarbij het in mineur gespeelde thema steeds terugkeert.

    Een smaakvol tot stand gekomen dvd-album, met een goede weergave van de prachtige muziek en het hoge niveau dat door dit Modern Jazz Quartet meer dan 40 jaar lang is gerealiseerd.

    (Rolf Polak, 24.4.06) - [print] - [naar boven]





    De Liefde Natuurlijk
    I Compani, vrijdag 27 januari 2006, Paradox, Tilburg

    Hierbij kom ik graag nog even terug op een concert van Bo van de Graafs I Compani van enkele maanden geleden. Tussen mijn verhuisdozen vond ik nog enkele notities terug en na wederopstart van mijn computer ook de bijbehorende fotopagina, vandaar.

    Het concert in een matig bezet Paradox verdiende wis en waarachtig een groter publiek. Bo van de Graaf behoort immers tot het selecte gezelschap van componisten dat de kunst verstaat om de mengvorm tussen live jazz, video, poetry en theater smaakvol en interessant vorm te geven. Zoals ook Corrie van Binsbergen dat als geen ander vermag, zo wist ook Van de Graaf hier een perfecte uitvoering neer te zetten, met als rode draad: 'De Liefde Natuurlijk'. Ter gelegenheid van het 20-jarig jubileum van I Compani werden op maat geschreven composities geleverd door onder anderen Vera Vingerhoeds, Corrie van Binsbergen, Carel van Rijn, Bernard Hunnekind, Wouter van Bemmel, Hans Hasebos en leider Bo van de Graaf.

    De inspiratiebronnen waren - naast de musici van I Compani - erotische gedichten van de Braziliaanse dichter Carlos Drummond. Quirine Melssen wist deze soms weinig verhullende teksten intiem, expressief, theatraal, maar bovenal met groot inlevingsvermogen over het voetlicht te krijgen. De begeleidende videobeelden van de hand van Martijn Grootendorst completeerden het geheel, al moet vermeld worden dat de opstelling van het scherm aan de zijkant van het podium de zaak een onrustige indruk gaf, omdat de ogen voortdurend pingpongden van orkest naar scherm.

    Maar desondanks bleef er voldoende dat bekoorde. Zowel de gecomponeerde muziek, wereldmuziek, jazz en fusion alsook boeiende individuele improvisaties waren van niveau. En maar weinig facetten van de liefde bleven onbesproken, -gezongen of -gespeeld. I Compani klonk en oogde ook op 20-jarige leeftijd nog steeds vitaal en fris, met oog en oor strelend speelplezier van: Bo van de Graaf - saxofoon, Ewout Dercksen - saxofoon, Jeroen Doomernik - trompet, Tessa Zoutendijk - viool, Michel Mulder - bandoneon, Hans Hasebos - vibrafoon, Quirine Melssen - zang en performance, Albert van Veenendaal - piano, Meinrad Kneer - bas, Yonga Sun - drums, Martijn Grootendorst - video en fotografie.

    Klik
    hier voor een fotoverslag van dit concert.

    (Cees van de Ven, 22.4.06) - [print] - [naar boven]





    Interview Benjamin Herman

    "Saxofonist Joop van Enkhuizen zei tegen me dat ik naar alle platen van Charlie Parker moest luisteren en ze moest proberen na te spelen. Dat lukte me pas zes jaar later. Ik vind het trouwens geniaal van Parker dat hij zo creatief was in het toch wat beperkte idioom. Als je een plaat van hem opzet, dan knalt het er wel uit. Het heeft een enorme impact. Meteen staan al je zintuigen op scherp."

    Volgende week woensdag overhandigt Jules Deelder de VPRO/Boy Edgar Prijs 2006 aan altsaxofonist, componist en bandleider Benjamin Herman in het Bimhuis te Amsterdam. In de Rotterdamse Tin Tin's Latin Cigar Bar had Jacques Los een interview met de prijswinnaar. Klik op de bovenstaande button om het te lezen.

    (Maarten van de Ven, 20.4.06) - [print] - [naar boven]





    De Culturele Zondag met Jazz Enz in Utrecht

    Maandelijks heeft Utrecht iets unieks en dat zijn Culturele Zondagen. Bijzondere dagen met een spannend en gevarieerd kunstprogramma. Vol met muziek, dans, theater of film. Op grote en kleine podia of op pleinen en in parken. Voor iedereen en meestal gratis! Op 23 april staat de gehele dag in het teken van de jazz. Vanaf 13.00 uur begint onder de noemer Jazz Enz een gevarieerd programma op talloze podia en in diverse lokaties. Voor het merendeel zijn de festiviteiten gratis te bezoeken.

    Enkele hoogtepunten uit het programma: Faust & het Willem Breuker Kollektief in film-theater 't Hoogt, het Jesse van Ruller Trio in de Jazzwinkel, het Anton Goudsmit Kwartet in het SJU Jazzpodium, de winnaars van het Nationaal Jazz Vocalistenconcours in de Winkel van Sinkel en het Tom Beek Quartet in 't Oude Pothuys.

    Meer weten?
  • Klik hier voor een compleet overzicht.

    (Jacques Los, 19.4.06) - [print] - [naar boven]





    Eric Ineke presenteert zijn nieuwe kwintet JazzXpress

    Drummer Eric Ineke is gestart met zijn eigen kwintet. De première is op 5 mei in de Tobbe in Voorburg. In dezelfde maand worden nog een aantal concerten gegeven: op 9 mei in Dizzy, Rotterdam, op 11 mei in de Burgt, Leiden en op 13 mei tijdens het Amersfoort Jazz Festival.

    Eric Ineke's JazzXpress bestaat uit het aankomend trompettalent Rik Mol (mis hem niet, want hij is werkelijk een geweldige blazer), tenorsaxofonist Sjoerd Dijkhuizen, pianist Rob van Bavel en bassist Marius Beets. De band zal spelen in de hardbop-traditie. Met drie generaties voortreffelijke jazzmusici in dit nieuwe kwintet zal de hardbop op eigentijdse wijze vertolkt worden. In het najaar van 2006 zal de eerste cd van dit kwintet verschijnen.

    (Jacques Los, 19.4.06) - [print] - [naar boven]





    Den Haag laat jazz niet los

    North Sea Jazz verhuist naar Rotterdam. Maar Den Haag laat de jazz niet los. Op 26 en 27 staat er met The Hague Jazz een interessant festival op de plek waar jarenlang het legendarische programma van North Sea zich afspeelde. Namen? Wat te denken van Richard Galliano, Rita Reys, Toots Tielemans, Peter Beets Trio, Dutch Swing College band en Jesse van Ruller?

    "Het idee komt puur voort uit Haags chauvinisme, uit onderbuikgevoelens," zegt organisator Ruud Wijkniet - what's in a name? - op de website van het festival. "Wie je ook spreekt in Den Haag, iedereen baalt ervan dat North Sea hier weg is." Jos Acket, weduwe van de legendarische impresario steunt het initiatief. "Hier zit passie achter. Ik vind het hartstikke leuk. Er lopen nu 8000 gefrustreerde jazzliefhebbers in Den Haag. En heel knap dat ze het zonder subsidie opzetten, allemaal met sponsoring."

    The Hague Jazz wil vooral een betaalbaar alternatief zijn voor het als duur bekend staande North Sea. Kaartjes kosten 35 euro per avond of 50 euro voor een passepartout en ook drankjes zullen betaalbaar zijn, zo belooft de organisatie.

    Meer weten?
  • De website van het festival vind je hier.

    (Erno Mijland, 17.4.06) - [print] - [naar boven]





    Jazz met Pasen: East of Eastern

    Voor het derde achtereenvolgende jaar organiseert de Stichting East of Eastern vandaag (Tweede Paasdag) een 'jazztafette' in Nijmegen-Oost. Ruim veertig acts in verschillende muziekstijlen, met de nadruk op jazz, zullen van 12.30 uur tot 22.00 uur optreden op veertien verschillende locaties.

    Het programma is weer zeer gevarieerd en telt vele interessante namen. Wat te denken van Gijs Hendriks, Steam Team, Onno Witte's Wildcard, Deborah J. Carter, Michiel Braam's Wurli Trio en Tineke Postma.

    Daarnaast is er een multimediale kindervoorstelling, een gospeldienst met de Amerikaanse doo-wop legende Gaynel Hodge en een mini-filmfestival getiteld 'Legends of Jazz', met onder meer filmopnames van Thelonious Monk, Charlie Parker, John Coltrane, Sun Ra, Archie Shepp en Sonny Rollins. Er worden ook een aantal masterclasses gehouden, onder anderen met Amina Figarova (piano), Chris Strik (drums), Ferhan Otay (gitaar) en Jeroen Vierdag (bas).

    Klik hier voor het complete programma van East of Eastern 2006.

    (Maarten van de Ven, 17.4.06) - [print] - [naar boven]



    Jazz wordt Jazzism

    Het tijdschrift Jazz bestaat niet meer. De voltallige redactie van het muziekblad heeft onderdak gevonden bij de in Eindhoven gevestigde uitgeverij BCM. Daar gaat ze een nieuw blad maken over jazz, soul, blues, world en latin: Jazzism. Het eerste nummer zal in mei in de winkels komen. De formule 'muziektijdschrift met cd' blijft gehandhaafd.

    Journalistenwebsite Villa Media meldde afgelopen week dat de redactie van Jazz collec-tief opgestapt was bij uitgeverij Argo Media Groep, omdat de uitgever zijn verplichtingen tegenover de redactie en haar freelancers niet meer kon nakomen. Het blad - dat al 29 jaar bestaat - verscheen de laatste tijd bovendien regelmatig te laat in de winkels.

    (Erno Mijland, 15.4.06) - [print] - [naar boven]





    Talking Cows presenteert nieuwe cd

    Zijn er varkens die gek zijn op Shostakovich en wat heeft in filosofische zin Mengelberg met een boterberg te maken? In een hilarische videoclip presenteert het kwartet Talking Cows, opgericht door pianist Robert Jan Vermeulen en tenorsaxofonist Frans Vermeerssen haar nieuwe album 'Bovinity'. De band bestaat verder bestaat uit Dion Nijland op contrabas en Yonga Sun op drums. Klik
    hier om de videoclip te bekijken.

    Vanmiddag speelt het kwartet vanaf 14.30 uur live muziek van het nieuwe album in De Jazzwinkel in Utrecht.

    (Erno Mijland, 15.4.06) - [print] - [naar boven]





    Hod O'Brien/Jon Eardley Quartet - 'Yardbird Suite' (Blue Jack Jazz, 2006) ***

    Met het uitbrengen van deze plaat is door deze platenmaatschappij opnieuw een concert aan de vergetelheid ontworsteld. In het SJU-Huis in Utrecht gaven deze 4 muzikanten op 11 mei 1990 namelijk een live-concert. En dan hebben wij het hier over pianist Hod O'Brien, de trompet en kornet spelende Jon Eardley, contrabassist Hans Mantel en Bram Wijland achter de drums.

    Deze nieuwe schijf bevat zes tracks die allemaal een minimale lengte bezitten van ruim tien minuten, waardoor de soli goed uitgesponnen tot hun recht komen. Gestart wordt met 'Will You Still Be Mine', het enige stuk dat in triobezetting wordt gespeeld. Jon Eardley spaart zich nog even voor de andere vijf stukken, die een mooie mix vormen van snelle en in low-tempo gespeelde standards ('Crazy Rhythm', 'What's New', 'Yardbird Suite', 'Out Of Nowhere' en 'Blue 'n Boogie').

    Er wordt eigenlijk constant in een soort mainstream/hardbop-achtige stijl gespeeld. Het geheel komt plezierig, maar helaas wat ingehouden braaf over. Uiteraard doen alle vier musici hun uiterste best, maar geen moment spring je, bij wijze van spreken, op vanuit je luisterstoel.

    Sympathiek is het feit dat dit album aan de in de States wat vergeten en op 68-jarige leeftijd in Frankrijk overleden Jon Eardley wordt opgedragen. En terecht, want als je vanaf je elfde op de trompet actief bent geweest en met mensen als Phil Woods en Gerry Mulligan hebt samengespeeld, mag dit eerbetoon best plaatsvinden!

    (Rolf Polak, 14.4.06) - [print] - [naar boven]





    Originele, frisse, funky muziek van de Small Big Band
    zondag 2 april, Theater Café Borra, Amersfoort

    In het ludieke theatercafé Borra werd zondag 2 april de derde en laatste ronde gehouden van de Amersfoort Jazz Talent Award. Het genomineerde combo van Gideon van Gelder moest helaas verstek laten gaan. De Small Big Band was wel voltallig aanwezig. En dat was te horen ook. Het 11-koppig ensemble (drie saxen, twee trompetten, twee trom-bones, gitaar, basgitaar, drums en componist/arrangeur/leider Jos Heutmekers) vulde het theatercafé met overwegend strakke, spetterende funky nummers.

    Alle arrangementen en composities, origineel en eigentijds, waren van de hand van Heut-mekers en werden strak en zeer professioneel door het orkest uitgevoerd. De ritmesectie groovede stevig en vormde een solide ondergrond voor zowel de blazersecties als de solisten. De vooral op drum ’n’ bass georiënteerde muziek werd smaakvol gemixt met onder andere ska, samba en Oosterse melodieën.

    De band bestaat uit tien voortreffelijke, vooral jonge muzikanten. Stuk voor stuk profes-sioneel. Ook herbergt het orkest zeer capabele solisten, in het bijzonder trompettist Carlo Nardozza en alt- en sopraansaxofonist Daniël Daemen. Beiden maken ook deel uit van het Carlo Nardozza kwintet en wonnen in 2005 terecht het jazzconcours in Gent. Zij zullen op 13 juli het Blue Note Records Jazzfestival in Gent openen.

    Zowel Nardozza als Daemen beheersen hun instrument uitstekend en creëren virtuoze en zeer eigentijdse improvisaties. Het strakke ensemblespel, de uitstekende solistische prestaties, de hechte ritmesectie en de originele composities heeft de band zeer terecht een finaleplaats opgeleverd.

    De finale van de Amersfoort Jazz Talent Award zal plaatsen vinden op 14 mei tijdens het Amersfoort Jazz Festival. De twee andere finalisten zijn het trio Pisano, Samama, Vanoucek en het Suna Quintet.

    (Jacques Los, 13.4.06) - [print] - [naar boven]





    Percussionist Don Alias overleden

    Percussionist Don Alias is op 28 maart op 66-jarige leeftijd overleden in New York. Alias werkte met grootheden uit de jazz als Eartha Kitt, Herbie Hancock, Dizzy Gillespie, Chick Corea, John Scofield en Nina Simone. Alias is ook te horen op Miles Davis' meesterwerk 'Bitches Brew'. Vooral zijn bijdragen aan de jazzrock worden alom geroemd.

    Alias, geboren in 1939 op de Caraïben, begon zijn muzikale loopbaan met piano en gitaar, voordat hij overstapte op percussie. Even leek hij te kiezen voor een studie medicijnen, maar hij keerde als snel terug naar de muziek.

    Meer weten?
  • Een interview met Don Alias.
  • Op de website van Don Alias is een condoleanceregister ingericht.

    (Erno Mijland, 12.4.06) - [print] - [naar boven]





    30th Anniversary Tour van het European Jazz Ensemble
    24 maart 2006, Bimhuis, Amsterdam

    Het European Jazz Ensemble, opgericht in 1976, toerde in het kader van zijn 30-jarig bestaan gedurende de maand maart door Europa en deed als laatste het Bimhuis aan in Amsterdam. Het 16-koppige ensemble (dus eigenlijk een big band) bestond grotendeels uit vermaarde en befaamde 60-plus improvisatoren. Het merendeel van de met leesbril getooide musici heeft een imposante jazzcarrière achter de rug en dat was zowel in het ensemblespel als tijdens de diverse soli goed te horen.

    Het ensemble dat in 1976 werd geformeerd als kwintet bestond toen uit Alan Skidmore, Leszek Zadlo, Gerd Dudek, Ali Haurand en Pierre Courbois. In het huidige ensemble zijn de saxofonisten Skidmore en Dudek en bassist Haurand nog steeds de muzikanten van het eerste uur. Sinds 1976 toert het ensemble in allerlei grote en kleine bezettingen. Musici die sindsdien deel hebben uitgemaakt van het ensemble zijn onder anderen Louis Sclavis, Tony Lakatos, Enrico Rava en Philip Catherine.

    De huidige bezetting met twee pianisten, twee bassisten en twee drummers maakt het mogelijk tijdens concerten ook in kleinere formaties te musiceren. Zo was er een adembenemende duovertolking van een Duke Ellington-ballad door pianist Rob van den Broeck en de 83-jarige(!) altist Charlie Mariano. De laatste blies een prachtig opgebouwde, zeer melodieuze solo, terwijl Van den Broeck heel fijntjes met fraaie akkoorden een mooie begeleidingspartij creëerde.

    Een ander combo-hoogtepunt was een triostuk met Haurand, drummer Daniël Humair en een ontketende pianist Joachim Kühn. Met veel bravoure, virtuoze moderne loopjes en knetterende blokakkoorden werd een enerverend hedendaags pianotrio neergezet. Het grote ensemble klonk als een spetterende big band, maar wel met de nonchalante toucher van een groot improvisatie-ensemble. De nadruk werd dan ook vooral gelegd op het solowerk. Gelet op de hoge kwaliteit van elk der muzikanten leverde dat een groot aantal memorabele soli op.

    In het eerste nummer excelleerde trombonist Conrad Bauer met een lange circular breathing solo. Kort daarop – in het tweede stuk – was het de beurt aan Eric Vloeimans om aan te tonen dat hij tot de belangrijkste trompettisten van ons land behoort. Zijn collega, de Duitser Manfred Schoof, liet in hetzelfde nummer horen niet voor de jongere Vloeimans onder te doen. Ook in de saxsectie werden gedurende het gehele concert soli van hoog niveau geleverd door vooral Skidmore, Mariano en Dudek. Enfin, een geweldig geïnspireerd concert, waarbij het enthousiasme van de muzikanten duidelijk zichtbaar was, ondanks de lange en vermoeide tournee die ze achter de rug hadden.

    Klik hier voor meer foto's van dit concert.

    (Jacques Los, 12.4.06) - [print] - [naar boven]





    Spanning en verrassing vs. gezelligheid en funky grooves
    Jasper Blom Quartet, vrijdag 10 februari 2006, Kraaij & Balder, Eindhoven

    Wijlen Charles Mingus wist wel raad met herrieschoppers. Luisteraars die volgens hemzelf bij één van zijn concerten niet genoeg aandacht wisten op te brengen voor zijn muziek, moesten huiswaarts keren met één of meerdere door Mingus persoonlijk toegebrachte lichamelijke of geestelijke beschadigingen. De musici van het kwartet van Jasper Blom zijn van een veel aimabeler slag mensen en zullen ongetwijfeld geen moment werkelijk de nei-ging hebben gehad om de vrolijke meute achterin café Kraaij & Balder op zulk een brute manier terecht te wijzen. De organisator deed nog een lovenswaardig dappere poging om het probleem verbaal aan de kaak te stellen, doch ook dat bleek vergeefse moeite.

    En dat terwijl de eerste van het concert set verliep in een haast gewijde concertzaal-stilte. Saxofonist Jasper Blom, drummer Martijn Vink, gitarist Martijn van Iterson en bas-sist Frans van der Hoeven speelden een selectie uit het repertoire dat Blom de afgelopen jaren heeft ontwikkeld voor jazzkwartet met gitaar en sax. Blom presenteert zich deze avond als een prima en veelzijdige componist, maar – wellicht terwille van de setopbouw – komen er ook behoorlijk wat covers langs. Miles Davis, Herbie Hancock en in de tweede set een stuk uit Bloms nieuw gekochte speeltje: het European Real Book. De naam van de componist gaat jammerlijk ten onder in het wild geraas dat het lallend publiek niet wenst te staken. Bloms eigen stuk 'Ostia' in set 1 krijgt gelukkig nog de aandacht die het verdient. Van der Hoeven draait zijn laagste bassnaar los en speelt een basintro over deze diepe drone. Het saxthema krijgt tegenspraak van een kringelige gitaarlijn en een spannende drumgroove met bolletjesstokken.

    Na de pauze ontpopt een kleine inschattingsfout zich als een kardinale vergissing. Heel terloops en onaangekondigd zet de band de tweede set in, nog met een knus funky stuk-je ook. Het publiek dat zojuist is binnengekomen, denkt "Hé, wat een gezellig muziekje om doorheen te kakelen!". Antropologische onderzoekers van kuddegedrag weten dat zowel stilte als rumoer aanstekelijk werken op de medemens, en zo komt het dat alleen de voorste rijen de bescheiden aankondigingen van Jasper Blom nog hebben meegekregen. De rest van de titels moet ik u dan ook echt schuldig blijven. De tweede set is wel-bewust een stuk gezelliger geprogrammeerd, met meer funk en groove, maar ook met minder interactiviteit, spanning en verrassing.

    Klik hier voor een fotopagina van dit concert van het Jasper Blom Quartet.

    (Marten Schulp, 10.4.06) - [print] - [naar boven]





    Steve Lacy & Mal Waldron - 'At The Bimhuis 1982' (Daybreak/Challenge, 2006) ****

    Slechts twee musici spelen op deze plaat, die aan de vergetelheid lijkt te zijn ontrukt. En dat zijn niet de minste, want we beluisteren op deze zilveren schijf sopraansaxofonist Steve Lacy in een enorm close samenspel met pianist Mal Waldron. Plaats van handeling is het oude Bimhuis te Amsterdam in 1982, wiens wat deplorabele aanblik de cover van dit net uitgebrachte album terecht siert, want wat was het er altijd weer gezellig.

    Een eerlijke verdeling van de stukken is doorgevoerd; het openingstuk 'Blues For Aïda' is aan het brein van Lacy ontsproten, terwijl het tweede stuk 'Snake Out' door Mal Waldron is geschreven. Toen vonden de heren (of de platenmaatschappij?) het genoeg, en dus wordt deze pas uitgebrachte editie gecompleteerd met drie door hen gespeelde stukken van Thelonious Monk: 'Reflections', 'Round Midnight' en 'Epistrophy'.

    De inlay geeft als informatie dat het openingstuk 'Blues voor Aïda' de prilst opgenomen versie van dit tweetal behelst, maar daarvan merkt men natuurlijk niets bij het beluiste-ren. Met ongemeen krachtig geblazen tonen neemt Lacy deze opening voor zijn rekening in een zich voortstuwend mediumtempo. Waldron is met behoorlijk zwaar, in het midden-register aangezette akkoorden de ondersteunende partij. Maar dat verandert heel geleidelijk aan naar een zich in melodieus evenwicht ontwikkelende invulling. Prachtig!

    'Snake Out', de titel verklapt het eigenlijk al een beetje, is een onstuimig stuk, waarin Waldron, de componist, zich als een vis in het water beweegt en Lacy de slang is, die via wervelende notenreeksen kronkelende muzikale bewegingen maakt. Ook de bekende uit-halen van hem ontbreken niet en completeren dit lange nummer van ruim vijftien minuten, om daarna via een aanloopje in redelijk serene rust te eindigen. Vervolgens zijn daar dan de drie Monk-composities, die stuk voor stuk in een prachtige onnavolgbare stijl worden vertolkt. Hierdoor verkrijgen ze een geheel eigen dimensie ten opzichte van het origineel.

    In 'Reflections' is het weer vooral Lacy die het initiatief neemt, met een harmonieus begeleidende Waldron, die hierna via een indrukwekkende solopartij de zaak weer aan Lacy over geeft, die op zijn beurt het geheel weer prachtig afsluit. 'Round Midnight' en 'Epistrophy' completeren het geheel met een wat meer ingetogen spelende Waldron. Wat jammer dat beiden niet meer onder ons zijn.

    (Rolf Polak, 8.4.06) - [print] - [naar boven]





    Planet Internet linkt naar Billie Holiday

    Onder het kopje 'Hot links' publiceerde de homepage van Planet Internet gisteren een schat aan links naar de legendarische jazzvocaliste Billie Holiday, die gisteren precies 91 jaar geleden werd geboren. Zo kun je aan de hand van een viertal audioclips haar vroege periode vergelijken met haar door drank en drugs aangetaste latere periode. Er zijn features over haar belangwekkende lied 'Strange Fruit' en over bekende musici met wie ze samenwerkte, waaronder de tenorsaxofonist Lester Young, die met haar bevriend was. Verder herinneringen aan en fragmenten uit haar tragische leven, een interview, een concertrecensie, een biografie en een discografie.

    Je komt er via een klik op de bovenstaande button.

    (Maarten van de Ven, 8.4.06) - [print] - [naar boven]





    Hecht samenspel van Der Rote Bereich in Paradox
    vrijdag 31 maart, Paradox, Tilburg

    De Duitse groep van gitarist/componist Frank Möbus gaf een concert voor een enthou-siast publiek in het Tilburgse Paradox, samen met zijn kompanen Rudi Mahall, die de basklarinet bespeelde, en drummer Oliver Bernd Steidle. Möbus is overigens op het moment ook te horen in de groep van saxofonist Yuri Honing.

    Opvallend bij dit concert met een verfrissend instrumentarium, was hoe hecht dit drietal samenspeelde. De band was volledig op elkaar ingespeeld met nummers van eigen hand en had een heel eigen karakter. De muziek is dan ook niet in een hokje te plaatsen. Een omschrijving zou kunnen zijn: eigenzinnige jazz met invloeden uit de rock en popmuziek. De nummers waren afwisselend van karakter, van sterk ritmisch tot sfeervolle ballads.

    De drie bandleden hadden een gelijkwaardige positie in het geheel en vulden elkaar goed aan. De heren spelen dan ook al jaren met elkaar samen en dat was goed te horen. De drieëenheid kwam vooral tot uiting in het gunnen van de ruimte die de muzikanten elkaar gaven in de solo's, volledig ondersteund door de twee overige bandleden.

    Er werden twee sets gespeeld. De eerste was vrij kort. Een klein minpuntje was dat er een klein beetje routine in het spel sloop, wat te maken zal hebben met het feit dat ze al zo lang met elkaar samenspelen. In de tweede set speelden de heren iets losser en was hier niks meer van te merken. Hoewel de naam Der Rote Bereich verwijst naar het rode gebied van de volumemeters, speelde de groep weliswaar krachtig, maar tevens zeer beheerst en vakbekwaam!

    Möbus gebruikte elektronica, waarbij hij een motief liet herhalen waar hij vervolgens over soleerde en waarover drummer Bernd Steidle prachtige tegenritmes ontvouwde! Bernd Steidle was overigens ook sterk in de tempowisselingen binnen de nummers. Dit kwam tot uiting in een geheel waarbij melodielijnen en ritmes soms samen opgingen of juist uiterst strak tegen elkaar ingingen.

    De solo's van Mahall en Möbus liepen vloeiend in elkaar over, waarbij zoals gezegd Bernd Steidle een centrale rol vervulde. Hij vormde vaak een sterk ritmetandem met óf Mahall, als Möbus soleerde, óf met Möbus, waarbij Mahall alle ruimte kreeg om te soleren. Het geluid van Mahall was krachtig en deed soms denken aan een saxofoon, soms zelfs aan een altsax met een rauw randje. Möbus is een virtuoos op zijn instrument en zijn geluid is erg breed, vooral uitermate subtiel en sfeervol, al is hij ook in staat om heftig te soleren. Een opvallend sterk punt van de groep was het krachtig inzetten en het trefzeker - en soms ook verassend - eindigen van een nummer; kordaat of juist langzaam laten uitfaden.

    Al met al een geslaagd optreden in Paradox van deze eigenzinnige toonaangevende Duitse groep!

    Klik hier voor meer foto's van dit concert.

    (Koen Scherer, 7.4.06) - [print] - [naar boven]





    Yuri Honing te gast in De Wereld Draait Door

    Naar aanleiding van zijn concert aanstaande vrijdag met het Metropole Orkest in het Muziekgebouw aan 't IJ, maakt saxofonist Yuri Honing vanavond zijn opwachting in het populaire tv-programma De Wereld Draait Door (VARA). Matthijs van Nieuwkerk praat met hem over 'Symphonic' (Honings gloednieuwe cd met het Metropole Orkest), over de elek-trische jazz van Yuri Honing Wired Paradise en exotische muzikale invloeden als gevolg van de verre reizen van het Yuri Honing Trio.

    De Wereld Draait Door, Nederland 3, 19.00 uur.

    Meer weten?
  • Klik op de bovenstaande button voor de website van Yuri Honing.

    (Maarten van de Ven, 6.4.06) - [print] - [naar boven]





    Tetzepi: terug naar de chaos

    Eddy Determeyer had een interview met saxofoniste Esmee Holthuis en trompettist Hans Leeuw van het Amsterdamse orkest Tetzepi. "Gewoon maar dat geïmproviseer met z'n allen door mekaar heen, daar zijn we wel klaar mee. Dat daagt ons niet meer uit."
    Klik hier voor het hele artikel.

    (Erno Mijland, 5.4.06) - [print] - [naar boven]



    Jackie Mclean (foto: dizzygillespie.org)

    Altsaxofonist Jackie McLean overleden

    Afgelopen vrijdag is altsaxofonist Jackie McLean op 73-jarige leeftijd overleden na een lang ziekbed. McLean was vooral in de jaren vijftig en zestig een belangrijke vernieuwer, die mede aan de wieg stond van de hard bop. Hij was gekend om zijn door merg en been snijdende saxofoongeluid. Hoewel sommige jazzpuristen vonden dat hij tegen het valse aan speelde, genoten vele jazzliefhebbers van zijn intense solo's en sterke melodieën.

    John Lenwood McLean, geboren op 17 mei 1932 in New York, groeide op in een muzikale familie en buurt; in Sugar Hill woonden inspirators als Ellington, Monk en Hawkins. In de jaren veertig speelde samen met wijkgenoot Sonny Rollins in de band van Bud Powell. Zijn platendebuut maakte hij in 1951 op 19-jarige leeftijd bij Miles Davis op het album 'Dig', dat wel beschouwd wordt als het eerste album in het hard bop-genre. McLeans stijl was aanvankelijk sterk geënt op Charlie Parker, maar onder invloed van Charles Mingus, die hem in 1956 in zijn band nam, ontwikkelde hij zijn muzikale identiteit. Hij speelde ook nog een tijdje bij Art Blakey's Jazz Messengers, wat eveneens een prima leerschool was.

    Als bandleider maakte Jackie McLean zijn debuut in 1955. Hij maakte een aantal albums voor Prestige - vooral om zijn heroïneverslaving te financieren - en tekende in 1959 bij Blue Note. Voor dat label nam hij liefst 21 sessies op. De free jazz kwam in de jaren zestig als geroepen voor hem; het inspireerde McLean om een uitweg te vinden in de straffe structuur van de akkoordenschema's uit de hard bop. Hij richtte zijn aandacht voortaan meer op melodische lijnen en ritmische figuren. Dat leverde klassieke albums op als 'Let Freedom Ring', 'One Step Beyond' en 'Destination Out'.

    Toen zijn contract afliep in 1968 begon hij als docent aan de University of Hartford. In de jaren zeventig nam McLean sporadisch platen op, maar na het commerciële en artistieke debacle 'Monuments' duurde het tot 1988 voordat hij weer van zich liet horen met het album 'Dynasty', een sterke comeback. In de tussentijd legde hij zich vooral toe op educatie. Zo was hij artistiek directeur van het Jackie McLean Institute of Jazz aan de Hartt School van de University of Hartford en gaf hij jarenlang les. In 1996 keerde hij terug op het Blue Note-label, waarvoor hij nog drie albums zou opnemen. McLean kreeg in 2001 de American Jazz Masters Fellowship, een belangrijke Amerikaanse eretitel. In Japan is er een club naar hem vernoemd.

    Meer weten?
  • Een uitgebreide discografie van Jackie McLean.
  • Zijn biografie in de Engelstalige Wikipedia-encyclopedie.

    (Erno Mijland & Maarten van de Ven, 4.4.06) - [print] - [naar boven]





    Truffaz in de voetsporen van electric Miles Davis
    Eric Truffaz Group, zondag 19 maart 2006, Bimhuis, Amsterdam

    Het was zondagavond wederom een uitverkocht huis in het Bimhuis. Ditmaal kwam het merendeel relatief jeugdig publiek voor de hippe, elektronische jazz van de Franse trompettist Erik Truffaz. Truffaz raakte op 16-jarige leeftijd onder de indruk van Miles Davis' 'Kind Of Blue'. Het inspireerde hem in Genève op het conservatorium trompet te gaan studeren. Sindsdien is zijn bewondering voor Davis gebleven en wordt hij vooral door diens elektrische periode geïnspireerd.

    In het jaar 2000 tekende Truffaz een contract bij het befaamde label Blue Note, waarop inmiddels goed verkopende albums zijn verschenen als: 'The Mask', 'Mantis', 'Walk Of The Giant Turtle', 'Bending New Corners' en 'Saloua'. Sinds het verschijnen van die albums is Truffaz' ster razendsnel gestegen en wordt hij samen met de Noorweegse trompettist Nils Petter Molvaer beschouwd als één van de populairste elektronische jazztrompettisten.

    Gedurende één zeer lange set wist Truffaz en zijn groep - bestaande uit Pattrick Muller op Fender Rhodes en piano, Marcello Giuliani op bas en Marc Erbetta op slagwerk - het publiek in zijn greep te houden. Met een kennelijk gemak en zeer trefzeker improviseerde Truffaz met goed gekozen melodieuze lijnen en toepasselijke 'dim' licks over funky ritmes en de overall elektronische sound van de Fender Rhodes. De ritmetandem functioneerde uitstekend, zowel in de begeleiding als in de soli. Vooral drummer Marc Erbetta stal de show met een humoristische drumstokkensolo en stuwend gevarieerde funky ritmes. Op momenten fel en heftig, dan weer uitermate subtiel. Enerverend en spannend was de battle tussen drummer Erbetta en Truffaz.

    Het is overduidelijk dat Truffaz voortborduurt op de elektrische jazzperiode - reeds ingezet in 1969 met het album 'Bitches Brew' - van Miles Davis. Hij wordt dan ook de witte Miles Davis genoemd. De vraag is wellicht of dit genre door Davis al niet beter is gespeeld. In ieder geval is Truffaz een voortreffelijk trompettist. Hij is niet een innovator als Davis, maar schroomt niet de 'jazz/funk/soul fusion' te bestendigen en zelfs invloeden van de hiphop en wereldmuziek toe te laten.

    Muzikaal hoeven we Miles Davis niet te missen. Eric Truffaz heeft de 'electric jazz-fakkel' van Davis adequaat overgenomen.

    (Jacques Los, 3.4.06) - [print] - [naar boven]


    Lees verder in het archief...






  • Menupagina's:

    Redactieadres:

    Hoekstraat 1 B17
    3910 Neerpelt
    België
    (0032) 11747180
    (0032) 498788554

    Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
    Mail de redactie.