Draai om je oren
Jazz en meer - Weblog





 




Concert
Geen vluchtstrook nodig

Jasper van 't Hof 1/4tet, vrijdag 13 oktober 2017, Paradox Tilburg

"We gaan direct allemaal naar huis en lullen er niet meer over." Ik citeer pianist Jasper van 't Hof bijna aan het einde van het concert met zijn kwartet. Nou, sta mij toe er toch een paar woorden over te zeggen. Niet te veel, het gaat tenslotte om de muziek, nietwaar? Maar het zou jammer zijn om het niet te doen, het zou er misschien aan bij kunnen dragen dat volgende keer de zaal vol zit. Dat zou mooi zijn, want dat verdient deze groep uitstekende muzikanten namelijk zonder meer. 'No Hard Shoulder' is het prachtige resultaat van jarenlange ervaring en ongebonden eigentijdse vitaliteit.

Hulde voor de (70 jarige!) Van 't Hof dat hij de verbinding zoekt met de jongere generatie musici. Drie generaties zelfs. Het lijkt een belangrijke inspiratie en drijfveer voor zijn muziek. Het leidt in ieder geval tot avontuurlijke gedachtes en originele vondsten in de uitwerking van zijn composities. In zijn spel zoekt Van 't Hof de grenzen op en kleurt graag buiten de lijntjes. Het varieert van zoetgevooisde melodielijnen tot uitzinnige improvisatiesolo's.

De jongste telg van het gezelschap, drummer Jamie Peet, sluit prima aan bij de intenties van de componist, met snelle reacties en onverwachte wendingen. Heerlijk ook om saxofonist Dick de Graaf hier aan het werk te zien. Hij speelt al vele jaren met Van 't Hof samen en de twee begrijpen elkaar dan ook volkomen. Of het nou hartstochtelijke melodieën zijn of boeiende improsolo's, zijn warme toon blijft weldadig om naar te luisteren. Complimenten ook voor Frans van der Hoeven, die hier nog maar eens bewijst dat de (contra)bas echt niet alleen bedoeld is om een boplijn te spelen, maar heel goed kan fluisteren en een mooi lied kan zingen.

'No hard shoulder' is een aanduiding die in Engeland wordt gebruikt als er geen berm of vluchtstrook aanwezig is. Mij dunkt dat uitwijken voor dit kwartet geen optie is. Gewoon de weg volgen en gas erop.

Klik hier voor foto's van dit concert door Donata van de Ven.

Labels:

(Donata van de Ven, 18.10.17) - [print] - [naar boven]



Jazzradio
Jazz Rules #135


Toetsenist Fulco Ottervanger is te gast bij Dirk Roels. Met De Beren Gieren heeft hij een nieuw album uit, 'Dug Out Skyscrapers', waarmee ze heel wat media aandacht halen. Ze toerden er onlangs mee door Groot-Brittannië en in november ook door Vlaanderen. Ottervanger is actief bij Stadt en Beraadslagen. Daarnaast is hij ook stadscomponist in Gent en speelde hij onlangs mee met 1 2 3 Piano, een project met onder anderen Frederik Sioen. Momenteel werkt Fulco aan 'een antwoord op Rachmaninov', een stuk dat ze binnenkort brengen met een symfonisch orkest. En uiteraard brengt hij ook een paar favoriete jazzplaten mee naar de studio.

Verder is er nieuwe muziek van Mazzle, het trio van saxofonist Koen Nys, toetsenist Bram Weijters en drummer Lionel Beuvens en van saxofonist Rudresh Mahanthappa's Indo PAK Coalition.

Klik hier om Jazz Rules #135 te beluisteren.

Labels: ,

(Maarten van de Ven, 17.10.17) - [print] - [naar boven]



Concert
Even Art Tatum aanraken

Reeds & Beats, zondag 8 oktober 2017, De Hertenkamp, Assen

Is er in Nederland een betere ritmesectie in het pure swinggenre te vinden dan de Beats van Reeds & Beats? Ik waag het te betwijfelen. Harry Kanters, broer Peter Kanters, Eric Heijnsdijk en Dolf Heige, op piano, gitaar, contrabas en drums, werken als een Packard 180. De zes cilinders staan onder toezicht van de gitarist. Hij is een inventieve muzikant, die de versterking op het absolute minimum houdt. Kanters heeft aan loopjes en harmonische invallen geen gebrek, maar zijn belangrijkste functie is toch het steady vasthouden van het ritme.

Is er in Nederland een betere pianist in het pure swinggenre te vinden dan Harry Kanters? Ik zou hem graag horen. Gelijk Eddie Heywood jr. danst hij zorgeloos en soepeltjes door de akkoorden, her en der het tempo à la Erroll Garner even vertragend en elders een Tatumaanloopje nemend. Zijn solofeature 'Tea For Two' begon hij met een bedachtzaam gespeeld verse, dat bedaard overging in het thema, als een slaperig meisje dat zich uitrekte, en geleidelijk versnelde en versnelde en versnelde tot hij bijna Art Tatum anno 1933 aanraakte. Ja, hij kon nog iets sneller, vertelde Kanters, op een echt goeie vleugel met een optimale respons.

De inspiratiebron voor Reeds & Beats was het jaren zeventig-duo Kenny Davern-Bob Wilber, liet leider en rietblazer Michael Funke weten. Doch de groep heeft de geschiedenis verder afgegraasd en is terechtgekomen bij de iconische small combo swing van John Kirby en Eddie Heywood. Roestvrij stalen swing in een fluwelen jasje. Een dergelijk concept stelt hoge eisen aan met name de harmonische intuïtie van de twee (of drie) blazers. Welnu, Eugène de Bruin, die de zieke Marco Kuipers verving en klarinet en alle saxen speelt, bezit (met name op alt) een wonderbaarlijk laag register, rijk en romig, waarmee hij het wat meer agressieve geluid van Funke voorbeeldig aanvult. Alleen in 'The Mooche' wisten de blazers elkaar niet te vinden. Het luistert erg nauw, allemaal.

Voor de swingliefhebbers was het dus een feest der herkenning. Zoals het typische dalende loopje in 'Avalon', dat we van het Benny Goodman Quartet kennen. Of 'Caravan' inzetten en op het moment dat het thema tevoorschijn piept met een "die doen we niet" gelijk doorschakelen naar 'Shine'.

Het was een tikje vreemd, om niet te zeggen vervreemdend om te constateren dat buiten de Packards echt vervangen waren door de Honda's.

Foto: Hans Mijsbergh

Labels:

(Eddy Determeyer, 17.10.17) - [print] - [naar boven]



Cd's
Steve Lehman & Sélébéyone - 'Sélébéyone' (Pi Recordings, 2016)

Opname: 11-12 januari 2016
Steve Coleman's Natal Eclipse - 'Morphogenesis' (Pi Recordings, 2017)
Opname: 23-25 september 2016
Miles Okazaki - 'Trickster' (Pi Recordings, 2017)
Opname: 14-15 januari 2016

Een hoogtepunt van de laatste editie van het North Sea Jazz Festival was zonder meer de carte blanche voor het in New York gevestigde Pi Recordings en de twee breinen hierachter: Seth Rosner en Yulun Wang. Op zondag mochten zij het programma in de Madeirazaal samenstellen. Een reden om in de nasleep van deze dag eens een drietal albums van dit label onder de loep te nemen.

Een van de meest opvallende optredens op die zondag was dat van saxofonist Steve Lehman met zijn Sélébéyone-project. Een live-uitvoering van het nog in 2016 verschenen gelijknamige album. Als geen ander slaagt Lehman erin om daadwerkelijk vernieuwende jazz te brengen. De titel komt uit het Wolof - de taal die in Senegal wordt gesproken - en betekent zoveel als 'kruispunt'. Een woord dat zowel betrekking heeft op het land waarin een veelvoud van culturen samenkomen als op dit album. Lehman ruimt evenveel ruimte in voor avant-garde jazz als voor elektronica en evenveel voor de Afrikaanse muziek als voor hiphop. Reeds in de eerste maten van 'Laamb' komen die werelden op intrigerende wijze samen. We horen spannende elektronica, Gaston Bandimic rappen in het Wolof, HPrizm in het Engels en dan Lehman met een bezwerende melodie op altsax. 'Are You in Peace?' bevat al even aantrekkelijke, relaxte solo's van Lehman en sopraansaxofonist Maciek Lasserre en biedt de ritmesectie, bestaande uit bassist Drew Gress en drummer Damion Reid, alle ruimte voor een moddervet ritme. 'Cognition' laat eveneens prachtig saxspel horen, duo's in het hoog, gevolgd door broeierige rap op een slepend ritme.

Steve Coleman gaf eveneens acte de présence op North Sea Jazz. Van hem verscheen recentelijk 'Morphogenesis'. Waarbij de titel verwijst naar het biologische proces van morfogenese, oftewel het proces dat ervoor zorgt dat een organisme zijn vorm krijgt. Het verwijst naar de wijze van werken die Coleman de laatste jaren volgt en dus ook op dit nieuwe album van het nonet Natal Eclipse: "Where the initial compositional forms are derived from musical figures created spontaneously while visualizing the themes, motions or concepts that I would like to communicate." En ja, het leidt ook hier weer tot composities die te herkennen zijn als die van Steve Coleman. De spannende blazerspartijen, direct al in het tamelijk lange 'Inside Game', het klaterende pianospel van Matt Mitchell, maar ook de abstracte solo van Coleman zelf in 'Pull Counter' en de trompetsolo van Jonathan Finlayson: het duidt allemaal op de hand van de meester. Bijzonder is de rol van zangeres Jen Shyu, wier klanken we heel subtiel op de achtergrond horen, bijvoorbeeld in 'Roll Under And Angles' en 'Shoulder Roll'. Ook in 'Morphing' horen we Shyu uitgebreid, hier in harmonisch samenspel met de blazers. Het eerdergenoemde 'Shoulder Roll' is tevens de moeite waard vanwege de zangerige bassolo van Greg Chudzik.

Recent verscheen er bij Pi Recordings eveneens een album van de bij ons wat minder bekende gitarist Miles Okazaki en zijn kwartet, waarvan pianist Craig Taborn voor ons de meest bekende is. Het album, 'Trickster' genaamd, begint met 'Kudzu' direct ritmisch aanstekelijk en krijgt met 'Mischief' een prima vervolg. Hier valt vooral het verslavend dwingende spel op van drummer Sean Rickman en de wijze waarop Taborn er met zijn lichtvoetige spel omheen danst. In 'Box In A Box' is het Okazaki die excelleert in een pakkende en meeslepende solo, waarin we zowel de jazz als de blues terughoren. Die blues zit ook in 'Eating Earth'. Allereerst in het heerlijke, relaxed vette elektrische basspel van Anthony Tidd, geflankeerd door Rickmans slagwerk en ten tweede in het puntige, weloverwogen pianospel van Taborn. Bijzonder is ook zeker 'The West', waarin de drummer en de gitarist samen de ritmische spanning opzoeken. Miles Okazaki, een naam om te onthouden. En nu maar hopen dat hij eerdaags onze lage landen met een bezoek wil vereren.

Labels:

(Ben Taffijn, 17.10.17) - [print] - [naar boven]



Concert
Ingetogen vergezichten en hectische gekte

De Beren Gieren, donderdag 28 september 2017, Handelsbeurs, Gent

Het was een week vol Belgische releases, en voor (vermoedelijk) de eerste keer ooit belandde ook het verse Beljazz-aanbod in zowat alle media. Voor ons was het vooral ook uitkijken naar De Beren Gieren, die voor de derde keer in de Handelsbeurs stonden om een album voor te stellen, hun sterkste tot nog toe.

Dat onvermoeibare trio uit het Gentse, waarvan de leden ook nog eens opduiken in uiteenlopende bands als Stadt, Black Flower, Beraadgeslagen, Moker en meer. Pianist Fulco Ottervanger werd intussen ook aangesteld als stadscomponist, maar voorlopig blijft het pantser intact. De Beren Gieren leverde met 'Dug Out Skyscrapers' een bijzonder geslaagd album af, eentje dat uitblinkt in vroegere sterktes, maar nu iets meer de donkerte en elektronica opzoekt. Het concert werd aangegrepen om zowat het hele album binnenstebuiten te keren, al was het duidelijk nog een beetje zoeken voor de muzikanten.

Heel wat nieuwe composities zetten in op (schijnbare) eenvoud en repetitieve ideeën, en baden bovendien in allerhande effecten. Om die allemaal in goede banen te leiden, moest de concentratie bewaard worden, maar het leek wel alsof dat een beetje beslag legde op de flow en spontaniteit van het concert. Hier en daar ontglipte de spanning of intensiteit, waardoor het soms aanvoelde als zoeken. Niets mis mee, ook dat is jazz. En het begon ook allemaal fijn, met een volgorde die een omkering van de albumchronologie suggereerde. 'We Dug Out Skyscrapers' was een onverstoorbare, potige processiegang, met Ottervanger die meteen in de weer was met talloze effecten om de iele, wat afstandelijke sfeer van het album binnen te laten.

Die werd regelmatig onderbroken door meer energieke stukken, waardoor je voortdurend heen en weer gesleurd werd tussen ingetogen muzikale vergezichten vol galm en herhaling ('Distrusters', 'Zeeland') en composities die de deur weer op een kier zetten voor de bekende, hectische gekte, zoals het krachtig botsende 'Weight Of An Image', het mechanisch rollende 'Oude Beren' (dat vergezeld werd door geinige visuals op de centraal opgestelde kubus), waarin Ottervanger ineens enorm herinnerde aan Misha Mengelberg, of 'De Belofte Treurwals', dat eigenlijk een tweeluik werd met een langere aanloop als een klassiek recital en een intens crescendo in de tweede helft.

Met 'Rebel Jazz To Rebel Against' werd even teruggegrepen naar 'One Mirrors Many' (het voelde dan ook anders aan dan al het voorgaande), maar afsluiten gebeurde uiteindelijk met 'Voorlopige Dagen'. Op het album een bezwerende compositie die de poort naar nieuwe oorden helemaal opengooit, maar hier een wat vreemde keuze, omdat het de kloeke set (bijna goed voor anderhalf uur) afrondde met een stuk dat vooral sfeer zette en geen uitroepteken was. Dit was vermoedelijk niet het beste of meest consistente concert dat we van de band zagen, maar ook geen teleurstelling. Het was bovendien nog maar het tweede van een forse reeks, en het zit er dik in dat wat meer concerten voor de nodige extra scherpte zullen zorgen.

Klik hier voor foto's van dit concert door Cees van de Ven.

Verdere concerten van De Beren Gieren in 2017: Bimhuis, Amsterdam (3-11), So What's Next? Festival, Eindhoven (5-11), Rataplan, Borgerhout (16-11), C-mine Cultuurcentrum, Genk (25-11), 30CC, Leuven (29-11), Paradox, Tilburg (15-12), Ancienne Belgique, Brussel (16-12) en De Casino, Sint-Niklaas (21-12).

Deze recensie verscheen ook op Enola.be

Labels:

(Guy Peters, 16.10.17) - [print] - [naar boven]



Cd
Paul Jones - 'Clean' (Outside In Music, 2017)

Opname: 3 juli / 26 september 2017

Dit is muziek die de neiging heeft buiten je hoofd te blijven cirkelen. Of omgekeerd, natuurlijk. Want wat is het? (Je bent toch altijd geneigd, naar handvatten te zoeken, naar ijkpunten, niet?) Een soort van impro-kamermuziek. Om te beginnen.

Toen dit album vaste contouren kreeg in het hoofd van tenorist Paul Jones verbleef hij in het Banff Creative Arts Centre in Alberta, Canada. Hij was daar de enige jazzman, de overigen hadden klassieke achtergronden en oriëntaties. Dus hoe ga je dan je muziek vormgeven? Je wilt toch niet dat die klassieke harken (sorry, klassieke toonkunstenaars) met z'n allen een potje fake-jazz ten beste gaan geven, met van dat stramme gestrompel? Nee, dan geef je die lieden velletjes met duidelijke noten die zo en niet ander gespeeld moeten worden. Zo vult het SNAP Saxophone Quartet en een aantal individuele klassieke interpreten op deze cd zijn vaste sextet aan. Het resultaat verbluft.

Dat Jones in de voorafgaande maanden intensief met het werk van Steve Reich en Phillip Glass (en Kendrick Lamar) in de weer was geweest, hoor je af aan de cyclische structuren. Een soort kamermuziek-met-een-twist. Een hedendaagse reïncarnatie van het Raymond Scott Quintette. Maar nogmaals, de muziek daagt je uit, je vinger er precies op te leggen. Er straalt rijkdom van af, van de sterke melodieën (er is hard en lang op gezwoegd, dat hoor je), van het imposante kleurenpalet – ondanks de afwezigheid van koper en strijkers – met als resultaat iets elegants en intiems. In negen van de veertien tracks speelt de fagot van Nanci Belmont een sleutelrol. Ook zijn eigen sound mag er wezen. Ongetwijfeld mede gevormd tijdens zijn jaren met neo-retro-bluesman Eli 'Paperboy' Reed.

Een geslaagd huwelijk tussen jazz en hedendaagse kamermuziek, laten we het daar maar op houden.

Klik hier om het album te beluisteren.

Labels:

(Eddy Determeyer, 14.10.17) - [print] - [naar boven]



Concert
Onvoorspelbaar tot de laatste minuut

Carte Blanche Mathias Van de Wiele, zaterdag 7 oktober 2017, Lokerse Jazzklub, Lokeren

De keuze is beperkt als je een vervangend programma in elkaar moet boksen op de dag dat een internationaal gezelschap het wegens overmacht laat afweten. Als je dan ook nog een alternatief wilt dat muzikaal enigszins aansluit bij wat je oorspronkelijk programmeerde - in dit geval het avontuurlijke Fusk met Rudi Mahall - dan wordt de pool om uit te vissen nog meer ingeperkt. Het resultaat van een telefoontje naar gitarist Mathias Van de Wiele, die de uitdaging aannam, was een gelegenheidstrio dat twee sets bij elkaar improviseerde.

Een bestaand project voorschotelen, zoals Wheels of het Yelemani Trio, zat er niet in voor de gitarist, die vooral bekend is van zijn groep Moker. Met trompettist Bart Maris en drummer Giovanni Barcella was het trio dat dan wel in Lokeren aantrad eigenlijk 3/5 van Moker, maar het materiaal van dat project lieten zij links liggen.

Na een eerste, spaarzaam aftastend improvisatierondje zette Giovanni Barcella elektronische extra's in om Afrikaanse percussieklanken bij het spel te betrekken - iets wat hij ook doet in het Yelemani Trio, waarin hij samen met Van de Wiele en Dembélé Burkinese tradities verweeft met uiteenlopende invloeden. Bart Maris begon er niet Afrikaanser door te spelen, maar een inspiratiebron leek aangeboord, want de trompettist en de drummer gingen er in een gedeelde drive vandoor. Geen idee of het was omdat ze Mathias kwijt waren geraakt, maar die versnelling werd niet breed uitgewerkt en de twee vertraagden weer.

Na een lang aangehouden noot die hij bijna had laten uitsterven, werkte Maris met hevige circular breathing naar een eerste hoogtepunt toe, meteen gevolgd door een drumsolo. Op die golven sprong dan ook de gitarist, die gesteund door stevig drumwerk een ruige rocktoer opging. Vanaf dat moment leken ze vertrokken voor een tocht zonder duidelijke route of bestemming, een die weg had van een vaart door woelige wateren. De muziek onderging verscheidene koerswendingen, terwijl nu eens de ene, dan weer de andere het roer in handen nam. Associaties met storm op zee, schuimende golven en het weerkeren van rust schenen volkomen op hun plaats toen ook wind werd nagebootst met bugel, elektronische effecten en althoorn. In een ijle sfeer kon als het ware een verlaten kust opdoemen, een strand dat transformeerde in een maanlandschap, de trip waaierde uit in de ruimte.

Hoewel allesbehalve hapklaar joeg die eerste set geen volk weg en het publiek mocht in de tweede nog een andere gedaante van het gelegenheidstrio meemaken, een die relaxter en vlotter ideeën aan elkaar reeg. Gestart werd met een thema, waaromheen en waarvandaan werd geïmproviseerd. De flow die volgde bleef toegankelijk, in het bijzonder met een korte verwijzing van Van de Wiele naar 'Smoke On The Water' en verderop met een heel vrije benadering van 'Lonely Woman' van Ornette Coleman. Dat mondde uit in een meeslepende jazzrocktrip met een hoog Jimi Hendrix-gehalte.

Het was misschien mooier geweest als de drie muzikanten hun meer gestructureerde aaneenschakeling daarna hadden afgerond en zo, onuitgesproken, tot een vraag om meer hadden uitgenodigd. Maar eentje ging door, Maris nam een draad die uitrafelde nog op en trok het drietal weer mee in vrije impro waar houvast te zoeken was. Het werd een rustige, laatste inspanning van samen vage vormen bij elkaar passen en opletten dat het nergens aanvoelde als een tang op een varken. Of hoe een concertavond van op het laatste moment genoodzaakte veranderingen tot in de laatste minuut onvoorspelbaar bleef.

Klik hier voor foto's van dit concert door Cees van de Ven.

Deze recensie verschijnt ook op Jazz'Halo.

Labels:

(Danny De Bock, 13.10.17) - [print] - [naar boven]



Vooruitblik
Bo van de Graaf viert jubileum met 50 Tinten Jazz


Op zaterdag 14 oktober viert saxofonist Bo van de Graaf zijn veertigjarig jubileum. Dat wordt gevierd met de première van een nieuw minifestival, 50 Tinten Jazz. Het festival is een initiatief van de Nijmeegse saxofonist en zijn ensemble I Compani, in samenwerking met JINJAZZ en Brebl. Voor 50 Tinten Jazz stelde Van de Graaf een programma samen waarin vrijwel uitsluitend duo-optredens van maximaal 20 minuten te horen zijn. Doel is om er een jaarlijks terugkerend festival van te maken.

In Brebl spelen die dag bestaande- en gelegenheidsduo's de meest uiteenlopende avontuurlijke muziek, 50 stukken in het totaal. Alle veertien musici plus danseres hebben relaties met het ensemble I Compani. Naast de jubilaris treden onder meer op Michiel Braam, Frank Nielander, David Kweksilber, Friedmar Hitzer, Fred van Duijnhoven en Arjen Gorter. Muzikaal gezien gaat het alle kanten op: vrije improvisatie, wereldmuziek, gecomponeerde muziek, smartlappen en filmmuziek. De keuze voor deze kleinschaligheid heeft niet alleen een artistiek motief; de teruglopende werkgelegenheid voor grote ensembles (subsidieperikelen) dwong Van de Graaf cum suis tot het maken van nieuwe keuzes. 50 Tinten Jazz is tevens een mooie opmaat voor het festival Jazz International eind oktober.

Op de Nijmeegse website Ugenda vertelt Bo van de Graaf hoe dit nieuwe festival is ontstaan. "In eerste instantie was mijn idee om in Brebl vijftig platen te draaien die mij als muzikant en mens gevormd hebben. Een rijke selectie die gaat van Stravinsky tot Sting. Maar na een tijdje begon het toch weer te borrelen: ik wil zelf ook live mijn saxofoon inzetten! Dat is een grote passie voor mij als muzikant natuurlijk, muziek delen door te spelen. Toen kwamen er al gauw meer mensen bij. Omdat ik altijd samen veel met anderen heb gespeeld vanuit I Compani, was het niet moeilijk om een clubje goede muzikanten te verzamelen. Uiteindelijk ontstond het idee om met verschillende duo's stukken te spelen. We hebben nu een avondvullend programma met reeds bestaande duo's en ook nieuwe combinaties. Allerlei vormen van jazz worden gespeeld, en omdat er in totaal ongeveer 50 stukken gespeeld worden, is het zeker 50 Tinten Jazz!"

Aan het eind van de avond worden er nog twee stukken gespeeld door alle musici samen en daarna draait Bo zijn mooiste dansplaten tot in de kleine uurtjes.

Klik hier voor meer informatie over het programma.

En lees hier een interview met Bo van de Graaf in De Gelderlander van 11 oktober 2017.

Labels: ,

(Maarten van de Ven, 12.10.17) - [print] - [naar boven]



Concert / Jazztube
HOT geeft een nieuwe dimensie aan het kerkorgel

zondag 1 oktober 2017, Abdij van Berne, Heeswijk

Het is een wat ongewone locatie voor een jazzconcert, de kerk van de Abdij van Berne in het Brabantse Heeswijk. De dienstdoende geestelijke leidt deze vreemde eend in de bijt dan ook op gepaste wijze in, het educatieve aspect benadrukkend voor de bezoekers, die normaal gesproken op deze zondagmiddag andere muziek tot zich nemen dan die van HOT. Want daar gaat het hier om: HOT, oftewel Het Orgel Trio, dat enige maanden geleden het hier ook besproken album 'Bird And Beyond' uitbracht. Het begon allemaal met organist Berry van Berkum, die zowel actief is in de rol van jazzmuzikant als in die van kerkorganist. Hij nodigde enige tijd geleden bassist Dion Nijland uit voor een improvisatie en vroeg hem tevens of hij nog een saxofonist kende, waarna Nijland op de proppen kwam met Steven Kamperman. Die impro-sessie smaakte naar meer en HOT was geboren.

Die eerste cd, 'Bird And Beyond' bevatte stukken gebaseerd op het werk van Charlie Parker die, zoals u natuurlijk allemaal weet, als 'Bird' door het leven ging, naar verluid omdat hij verzot was op kip. Een aantal stukken deze middag is dan ook van dit album afkomstig. Zo speelt het trio het vroege 'Red Cross' met Van Berkum op het kleine orgel, gebouwd door de gebroeders Reil in 1981, dat zich op de balustrade achter in de kerk bevindt. Nijland en Kamperman hebben zich hier eveneens gepositioneerd. 'Billy’s Billie’s Bounce' speelt Van Berkum daarentegen op het hoofdorgel, dat van Adema-Schreurs uit 1931, dat met name in de solo een magistraal geluid produceert. Kamperman horen we hier op altklarinet. Hij en Nijland hebben zich nu weer op een andere plaats in de kerk opgesteld. Terwijl Kamperman in 'Yardbird Suite' zich weer door de kerk verplaatst, letterlijk een spoor van geluid achter zich latend. Zo spelen de drie nadrukkelijk met de akoestiek van de kerk. Dat doen ze bij ieder concert, zo vertellen ze me na afloop. Ze zijn dan ook altijd ruim op tijd om alles uit te proberen en het repertoire te kiezen, want het zal u niet verbazen dat lang niet alle composities zich lenen voor het kerkorgel en de gekozen kerken. Met name de galm is een bepalende factor. Ze noemen hun trio niet voor niets 'bijna een kwartet'.

Op dit concert is ook Duke Ellington van de partij, het zou zo maar werk van hun nieuwe album kunnen worden. Ze beginnen hun set ermee, met het uit 1927 stammende 'Black And Tan Fantasy'. Nijlands ingetogen strijkbewegingen, Kampermans klarinet en dan het orgel. Wat een prachtige combinatie, met als hoogtepunt dat moment waarop Kampermans noten boven die van het orgel zweven. Ook 'Heaven' leent zich uitstekend voor deze combinatie. De fluweelzachte, ietwat weemoedige klanken passen perfect bij deze locatie. Maar deze drie musici weten tevens het gevoel en de emotie in dit stuk te vangen. Hetzelfde geldt voor Oscar Petersons 'Hymn Of Freedom'. alsof Peterson deze gospel voor HOT heeft geschreven.

In de Jazztube hierboven zie je een uitvoering van 'Billy’s Billie’s Bounce' door HOT, live opgenomen in het Orgelpark Amsterdam op 19 maart 2016.

Labels: ,

(Ben Taffijn, 11.10.17) - [print] - [naar boven]



Cd's
Heath Watts & Blue Armstrong - 'Bright Yellow With Bass' (Leo, 2017)

Opname: 15 juli 2015
Joëlle Leándre & Théo Ceccaldi - 'Elastic' (Cipsela, 2016)
Opname: 2 oktober 2015
Peter Jacquemyn & Stefan Prins - 'Cloud Chamber' (ChampdAction, 2016)
Opname: 6 juli 2016

De contrabas in de jazz. Vaak speelt hij een redelijk ondergeschikte rol. Draagt hij samen met de drummer bij aan het ritme en mag hij zo nu en dan klaar staan voor een solo. Maar wat als die bas ineens een volwaardiger rol krijgt toebedeeld? Wat als die bas ineens deel uitmaakt van een duobezetting. Drie recente cd's laten horen wat er dan gebeurt. Blue Armstrong speelt samen met sopraansaxofonist Heath Watts, Joëlle Leándre met violist Théo Ceccaldi en Peter Jacquemyn met een op elektronica improviserende Stefan Prins.

'Bright Yellow With Bass' heet het album van Armstrong en Watts. De hoge noten van Watts' sopraansax, het 'bright yellow' contrasteert wondermooi met de donkere structuren van Armstrong. Beiden zijn hier nu niet echt bekende musici en ook de bekende zoekmachines op internet leveren niet veel op. Dat tekent overigens wel Leo Records, dat vaker cd's uitbrengt van musici die niemand kent. Dat wil overigens geenszins zeggen dat dit album niet de moeite waard is. Met name Armstrong valt op met zijn fijne, raspende geluid, zoals in 'Assists'. Opvallend is de rust die dit album, opgenomen in de afgelegen Amerikaanse staat Montana, uitstraalt. De heren nemen heerlijk de tijd om hun weerbarstig poëtische stukken voor het voetlicht te brengen. Een ander hoogtepunt is 'Non-Standard Issue', waarin het geluid van de beide instrumenten op schitterende wijze samenvalt tot één weldadig schurende compositie.

Joëlle Léandre is een totaal ander type bassiste. Zo ongenaakbaar en ongepolijst als Armstrong klinkt, zo verfijnd en delicaat is de stijl van Léandre. De combinatie met violist Ceccaldi is een bijzondere en de vergelijking met hedendaags gecomponeerde muziek, al betreft het hier een volledig geïmproviseerde set, dringt zich continu op. Wat deze twee musici ons hier voorschotelen is rijk gevarieerde, verfijnde muzikale poëzie. Verstild en met een groot oog voor detail. Maar de twee zijn tevens in staat om een soort van dwingende spanning in hun muziek te leggen. Het sterkst komt dat naar voren in het derde en het vijfde stuk van de zes stuken die de genummerde titel 'Elastic' meekregen. Vooral Léandre is daarbij verantwoordelijk te stellen voor dit muzikale effect.

Het meest experimenteel en het meest verrassend is het dubbelalbum van het duo Jacquemyn-Prins, 'Cloud Chamber'. De jazzliefhebbers die Peter Jacquemyn wel kennen - een veel geziene gast op de Belgische podia - maar Stefan Prins minder behoeven zich niet te generen. Laatstgenoemde is allereerst actief als componist, schreef een aantal spraakmakende stukken en behoort inmiddels tot de meest toonaangevende componisten van zijn generatie. Hij zit echter ook zelf nog graag achter de knoppen, getuige zijn aantreden hier. De bas en de elektronica lopen op prachtige wijze in elkaar over in wat toch nog het beste valt te omschrijven als een geluidscollage. De twee trekken daartoe alles uit de kast en vooral Prins blijkt een meester in het creëren van vreemde geluiden. Daarbij gaat het er soms overigens behoorlijk heftig aan toe, zoals in het bijna 20 minuten durende 'Altocumulus Lenticularis Duplicatus'. Jacquemyns voorkeur voor boventonen komt duidelijk tot uiting in 'Nimbostratus Virga', waarin een ingenieuze drone wordt doorsneden met spannende noise, en in het zeer lange 'Radon', dat een groot deel van de tweede cd vult en waarin het duo rond die boventonen een spannend muzikaal landschap creëert. 'Dry Ice' op diezelfde schijf is evenmin te versmaden. Vooral het verstilde begin en eind brengen Jacquemyns vakmanschap ruimschoots voor het voetlicht.

Beluister van Cloud Chamber de albumtrack 'Altostratus Translucidis Undulatus'.

Labels:

(Ben Taffijn, 11.10.17) - [print] - [naar boven]



Concert
Paul van Kemenade viert een feestje

diverse artiesten, vrijdag 6 oktober 2017, Theaters Tilburg

Paul van Kemenade's 40-jarig jubileum was een ultieme reden om eens flink uit te pakken. In Theaters Tilburg deed hij dat met een muziekmarathon waaraan muzikanten uit verschillende werelden deelnamen. Muzikanten die hij tegenkwam op zijn pad en die hij een plek gunde op zijn podium. Omdat Van Kemenade heel veel leuk vindt en de gunfactor hoog was, nodigde hij veel muzikanten uit. Heel veel muziek dus uit verschillende disciplines, wat wel enige nervositeit teweegbracht bij het enthousiast toegestroomde publiek. Echter, door het strakke speelschema was het bijna onmogelijk om alles te zien en te horen. Want er moest natuurlijk ook ruimschoots bijgekletst worden in de foyer, waar muziekbroeders, vrienden en bekenden elkaar opzochten om het glas te heffen.

Als eerste deelde Van Kemenade het podium met Jasper van 't Hof en slagwerkster Mariá Portugal. Een samenwerking die bij toeval ontstond en uiteindelijk bekroond werd met een mooie, volledig geïmproviseerde cd. Na enige tijd schoven zijn kompanen Angelo Verploegen, Louk Boudesteijn en Wiro Mahieu (Three Horns And A Bass) aan. Prachtige muziek, met een lyrische finish. Hartverwarmend. Een goed begin van een turbulente avond. Dat werd gevolgd door de uitreiking van het eerste exemplaar van de luxe box 'Paul van Kemenade, Master Of Lyric' - uitgebracht met een herdenkingsboek en vier speciaal samengestelde cd's - aan zijn grote inspirator Niko Langenhuijsen. Een bijzonder moment!

Een ander hoogtepunt deze avond was in ieder geval het optreden van pianist Peter Beets met gitarist Stochelo Rosenberg. De spelvreugde spatte ervan af. Met de stevig swingende begeleiding van bassist Frans van Geest en slaggitarist Martin Linberger ontspon zich een virtuoze jazzsolo-competitie tussen Beets en Rosenberg. Op punten leek Beets de overwinning binnen te halen. Zonder overigens Rosenberg tekort te doen overtuigde hij iets meer met briljant technisch uitgevoerde swingende pianosolo's. Kenmerkend van dit optreden was het zichtbare speelplezier van zowel Rosenberg als Beets in een frisse mix van zigeunerswing en hedendaags swingende pianomuziek.

Wat volgde was een dynamisch optreden van saxofonist Soweto Kinch. Kinch wordt een van de meest spannende en veelzijdige jonge muzikanten in de Britse jazz- en hiphopscenes genoemd. Hij speelt energieke, rauwe hotswing, die je in beweging brengt. Ook als MC gooit hij hoge ogen en in zijn rap schuwde hij gevoelige en actuele onderwerpen dan ook niet. Het kostte hem wat kruim, maar hij kreeg er zelfs de verstokte jazzer in mee.

De Russische Maya Fadeeva zorgde voor een mooi intermezzo, samen met haar pianist Sebastian Gahler. Stralende vrouw, sensueel, met een vette stem; warm met een rauw randje. Ik zou graag eens meer van haar willen horen, en dan liefst eigen werk. Want bij haar versie van 'Somewhere Over The Rainbow' en een cover van Michael Jackson raakte ze me kwijt. Jammer, heeft ze helemaal niet nodig. Wordt graag vervolgd dus.

Al met al een enerverende avond. Veel van alles. En ja, er werd wat geklaagd, daar zijn we met zijn allen goed in. Onduidelijkheid over de aanvangstijd, die niet overal eenduidig was. Geen stoelen (staan dus), alleen betalen met pin (foei Theaters Tilburg!), veel gepraat door de muziek heen (het zal ook eens niet). Maar er viel veel moois te zien en te horen. Indrukwekkende verhalen werden verteld, maatschappelijke kwesties bediscussieerd. Wat mij betreft een topavond. Of zoals we in Tilburg zeggen: schon fisje!

Klik hier voor foto's van dit concert door Donata van de Ven.

Labels:

(Donata van de Ven, 10.10.17) - [print] - [naar boven]



Cd
Fred Hersch - 'Open Book' (Palmetto, 2017)

Opname: 1-3 april 2017 / 1 november 2016

In het septembernummer van het Amerikaanse tijdschrift DownBeat staat een interessant artikel over pianist Fred Hersch. Daarin verhaalt hij hoe hij in 2008 uit een coma ontwaakte. Als niet veel meer dan een plantje; alle faculteiten - niet in de laatste plaats zijn piano chops - moest hij moeizaam zien te bevechten. Met als resultaat dat zijn linkerhand veel onafhankelijker werd van zijn rechter, vergeleken met de periode vóór zijn ziekte.

'Open Book' is niet zijn eerste soloplaat: al in de jaren negentig nam hij voor Concord en Nonesuch een aantal albums op zonder vangnet. Trouwens, zijn trioplaten hebben soms ook het karakter van solostukken voor drie spelers. Het grote verschil is dat Hersch solo niet gecommitteerd is aan vaste ritmen. Zoals hij in de liner notes zegt: in de loop der jaren is het solo spelen, zonder van tevoren opgesteld plan of setlist, hem steeds beter gaan bevallen. Piano spelen als direct resultaat van associatief denken en peinzen.

Zo'n spontane instant compositie als 'The Orb', waarmee het album opent, loopt dan ook allerminst op een chaos uit. Er zit daarentegen wel degelijk een soort van vage structuur of zelfs melodie in, herhalingen en permutaties van noten of frasen. Maar dan wel zo verborgen dat je je vinger er niet echt op kunt leggen. Ook Benny Golsons 'Whisper Not' geeft zichzelf eerst na de nodige omtrekkende bewegingen bloot. Tenslotte piept de kiem van de melodie tevoorschijn – maar voor de echte onthulling ben je hier aan het verkeerde adres. Thelonious Monks 'Eronel' daarentegen is vanaf noot één helder en onmiskenbaar.

Zijn lange wandeling 'Through The Forest' - bijna twintig minuten - is de beste illustratie van zijn werkwijze. Ruwweg gezegd kun je stellen dat Hersch zijn materiaal in cellen verdeelt die elkaar opvolgen en afwisselen. Het wonderbaarlijke is dat de improvisatie nergens inzakt. Met dynamische contrasten en accenten weet hij spanning en aandacht vast te houden. Ondoordringbaar struikgewas komen we tegen op onze zwerftocht. En op een open plek in het woud dansen we met Fred een woeste heksendans rond de boleten.

Labels:

(Eddy Determeyer, 8.10.17) - [print] - [naar boven]



Concert
Netjes wachten op groen

Nunes Vaz, Van Ruller & Van der Feen, woensdag 27 september 2017, Brouwerij Martinus, Groningen

Op papier ziet het er wellicht wat onevenwichtig uit, de combinatie trompet-gitaar-contrabas. In de praktijk klonk het trio Nunes Vaz-Van Ruller-Van der Feen hecht en uitgebalanceerd. Op zich dus al een prestatie – helemaal wanneer je bedenkt dat dit een debuut was.

Het jonge trompetfenomeen Gidon Nunes Vaz (26) had qua volume en dynamiek geen problemen met deze snarenspelers. Hij blies trefzeker, ingetogen en warm en met name op bugel liet hij horen dat wijlen Kenny Dorham voor hem een inspiratiebron was en is. Er lagen dan ook een aantal composities van KD op de lessenaars. Maar Nunes Vaz wist ook een bugelgeluid uit zijn trompet te halen, getuige zijn fluwelen en genuanceerde vertolking van 'We’ll Be Together Again'. In dat nummer werden we tevens vergast op een wonderschoon gestreken bassolo van Van der Feen.

Qua structuren heeft de contrabas in dit trio een spilfunctie. Daar geeft hij dan de contouren van aan en zorgt tevens voor de rustpunten. Nestor Van Ruller voelde zich als een vis in dit door guppy's gedomineerde water. Zijn beweeglijke, avontuurlijke solo in Duke Pearsons 'Janine' was een hoogtepunt van de avond.

Ondertussen was het eerlijk gezegd toch wel een braaf stelletje dat nergens buiten de lijntjes kleurde – maar misschien had dat te maken met de prilheid van het concept. Ik zie deze heren nog niet zo gauw door rood rijden. En al helemaal niet zonder achterlichtje.

Klik hier voor foto's van dit concert door Willem Schwertmann.

Labels:

(Eddy Determeyer, 8.10.17) - [print] - [naar boven]



Cd / Jazztube
Bulliphant - 'Hightailing' (Creative Sources, 2017)


Wat is uw associatie met een Bulliphant? Een prehistorische voorvader van de olifant. Drie keer zo groot en eens zo sterk? Wil ik u verklappen dat het een jazzkwintet betreft? Heus waar. Alhoewel, in de eerste maten van het titelstuk meen ik toch echt zo'n zwaargewicht te ontwaren. Maar reeds in 'Jungle Dew' worden rustgevendere klanken ons deel en trakteren de beiden blazers van dienst, Bart Maris op koper en Ruben Verbruggen op rieten, ons op zoetgevooisde klanken. Weldadig als de dauw. En ach, wat klinkt Verbruggen heerlijk klagelijk in 'Mud Puddle', terwijl Thijs Troch in 'Echolocation Error' de meest vreemde geluiden uit zijn elektronicakastje purt. En zo kunnen we nog wel even doorgaan.

Maar het meest opvallende aan 'Hightailing', want zo heet dit in De Singer (Rijkevorsel) opgenomen album, is wellicht wel de afwisseling die het kwintet, dat naast bovengenoemde musici bestaat uit bassist Gonçalo Almeida en percussionist Friso van Wijck, in de twaalf, vaak zeer korte nummers weet te stoppen. Nummers die voor een groot deel uit de koker van Verbruggen komen, hij blijkt een rascomponist.

Zo hectisch en chaotisch als 'Musth And Aggression' klinkt, zo uitgebalanceerd en integogen klinkt 'Too Much Nectar (The Way Of Zen - Part 1)'. Het lijken wel nummers van twee verschillende albums. Een van de hoogtepunten op het album is 'Long Distance Migration'. Met name vanwege het duospel van Verbruggen en Maris op een stuwend ritme van Almeida en Van Wijck. Een verhoudingsgewijs lang stuk waarin dit kwintet laat horen hoe je samenspel naar een hoger niveau kunt tillen.

Dat samenspel komt ook mooi tot uiting op een aantal andere plaatsen. Bijvoorbeeld in het duet met Verbruggen, hier op altsax, en Almeida in het slechts anderhalve minuut durende 'Hibernation Take Off'. Sierlijk dansen de twee om elkaar heen. Of het duo tussen Verbruggen en Troch, al even ingetogen en poëtisch in 'To Balance A Frantic Look'. Of juist helemaal niet ingetogen in 'Female Reward', waar de musici op heftig slagwerk van Van Wijck over elkaar heen buitelen.

Klik hier om het album te beluisteren.

In de Jazztube hierboven zie Bulliphant in concert op 9 mei 2016 tijdens City Art Rotterdam.

Labels: ,

(Ben Taffijn, 7.10.17) - [print] - [naar boven]



Jazzradio
Jazz Rules #134


In deze aflevering kun je luisteren naar een exclusief interview met Kamasi Washington, naar aanleiding van de release van zijn nieuwe EP 'Harmony Of Difference', een suite van zes stukken. Afgelopen zomer had Dirk Roels een gesprek met de saxofonist op het Gent Jazz Festival.

Livemuziek met het concert van het Bart Defoort Quintet tijdens de afgelopen editie van Jazz In 't Park in Gent. Met naast Defoort op saxofoon Hans Van Oost op gitaar, Ewout Pierreux op piano, Christophe Devisscher op contrabas en Toni Vitacolonna op drums.

Daarnaast is er gloednieuwe muziek, met releases van het Oriol Roca Trio (El Negocito Records) en het Martin Salemi Trio (Igloo Records).

Klik hier om Jazz Rules #134 te beluisteren.

Labels: ,

(Maarten van de Ven, 5.10.17) - [print] - [naar boven]



Cd
Mathilde Grooss Viddal: Friensensemblet ft. Naïssam Jalal - 'Out Of Silence' (Giraffa, 2017)

Opname: 2015-2016

'Peace', het openingsnummer van het album 'Out Of Silence' begint inderdaad vanuit de stilte. Het groeit naar een kortstondige jubel, maar voordat er een extase bereikt wordt neemt orkestleider Mathilde Grooss Viddal gas terug en blaast het dertienkoppige orkest zich langzaam leeg.

Opvallend is het gebrek aan haantjesgedrag hier: meer dan capabele solisten, maar niemand die zich zo nodig moet bewijzen. Het Friensemblet is dan ook half om half mannelijk en vrouwelijk (of mag je dat tegenwoordig niet meer zeggen? Sorry hoor.) De muzikanten zijn in ieder geval meer van het samenwerken en het evenwicht. Daarbij kun je aantekenen dat de tien stukken van de orkestleden een veelvoud daarvan aan stemmingen, kleuren en beelden bevatten. Een enkele keer dreigt zo'n droom een beetje langdradig te worden - dromen kunnen hun tijd nemen, nietwaar - maar daar zijn de blazers al: Reveille!, om ruimte te scheppen voor wakkere solisten.

'Parfois C’est Plus Fort Que Toi' van gastfluitiste Naïssam Jalal is stevig en mooi opgebouwd; de dubbelloopsdrums van Knut Kvifte Nesheim en Siv Oyunn Kjenstad houden de vuurtjes vlammend. Viddal knort op contrabasklarinet effectief in 'Animal Farm II', waar de varkens zich tot de gelijkere der dieren uitroepen, dunkt me. Aangezien Tellef Kvifte hier vervolgens allerhand bliksem en donder via laptop en ander gerei doorheen mengt, wordt deze track de meest avontuurlijke, om niet te zeggen meest bizarre van het album.



Met haar gedicht 'Frontières' bepaalt Jalal haar plek. In haar hoofd kent ze geen grenzen, maar de dagelijkse realiteit stemt somber. Ze is opgesloten in bureaucratie, de klauwen van de overheid. Maar het eindigt met: "Chaque jour prisonniers nous restons libres, libres de nous aimer en attendant la lumière dans le noir." Op klarinet heeft Jalal een ongewoon aaibaar geluid. En dan hoor je haar solo in 'Tribute To The Syrian Revolution'. Rechtstreeks in haar ziel kijk je via dat zilveren buisje. Pijn, liefde. Kan zó naar de Grammy's. Of op z'n minst in een lijstje.

Het mooie, vrienden en vriendinnen, is tenslotte nog dat je bij elke draaibeurt gegarandeerd iets heel anders hoort.

Klik hier om het album te beluisteren.

Labels:

(Eddy Determeyer, 5.10.17) - [print] - [naar boven]



Cd
John Abercrombie Quartet - 'Up And Coming' (ECM, 2017)

Opname: april-mei 2016

John Abercrombie. Het eerder dit jaar bij ECM Records verschenen 'Up And Coming' blijkt zijn laatste te zijn. Zoals bekend overleed hij op 22 augustus jongstleden. 72 werd hij, veel te jong nog om dood te gaan. Maar in de slipstream van dit tragische nieuws is het goed om dit album voor het voetlicht te brengen. In 1979 nam Abercrombie voor de eerste keer een album op onder de naam John Abercrombie Quartet, bestaande uit gitaar, bas en drums, aangevuld met een tweede solist. Op de eerste drie albums, 'Arcade', 'Abercrombie Quartet' en 'M', verschenen tussen 1979 en 1981, was dat pianist Richie Beirach, naast bassist George Mraz en drummer Peter Donald.

Dan is het lange tijd stil rond het John Abercrombie Quartet. Pas in 2009 verschijnt 'Wait Till You See Her'. De ritmesectie is inmiddels veranderd en bestaat nu uit drummer Joey Baron en bassist Thomas Morgan. Aangevuld met violist Mark Feldman als solist. Vanaf het uit 2012 stammende 'Within A Song' blijft de ritmesectie gelijk, met wederom Joey Baron op drums en nu Drew Gress op bas. En na tenorsaxofonist Joe Lovano op 'Within A Song' kiest de gitarist op de laatste twee albums ('39 Steps' en 'Up And Coming') ook weer voor een pianist, Marc Copland, als tweede solist.

Onveranderd blijft de muziek. Verstild, poëtisch en van een grote ingetogen kracht. Ja, je wordt blij van 'Joy'. Zowel van Abercrombies verstilde gitaarspel als van Coplands pianospel, onderling vervlochten tot pure harmonie. En je wordt enthousiast van het duo Baron - Gress en hun fijne ritmes in het veel te korte 'Flipside', evenals van Abercrombies eclatante gitaarspel. Briljant is Abercrombie in het muzikale verhaal dat hij vertelt in 'Sunday School', dat tevens een luisterrijke solo van Gress bevat. En dan dat wonderlijk subtiele 'Tears' van Copland. Als op een goudschaaltje wegen de twee solisten hier iedere noot.

Naast stukken van Abercrombie en Copland bevat het album een cover, 'Nardis' van Miles Davis. Het nummer stamt uit 1958 en is vooral bekend in de uitvoering van Bill Evans - beiden zaten in het sextet van Cannonball Adderley. Davis zelf nam het vreemd genoeg nooit op. Het nummer heeft het karakter van een langzame, exotische dans en Abercrombie bouwt de melodie zeer zorgvuldig op, geflankeerd door Barons hoekige drumspel.

Abercrombie is dood. Gelukkig kunnen we de herinnering levend houden door zijn albums. En hij zal nog menige musicus inspireren, zoveel is wel zeker.

Klik hier voor geluidsfragmenten van dit album.

Labels:

(Ben Taffijn, 4.10.17) - [print] - [naar boven]



Concert
Naar de sterren in het souterrain

Sava Botic-Nemanja Tasic-Aleksandar Skoric, zaterdag 23 september 2017, Atelier Il Sole in Cantina, Groningen

Gefluister aan de bar in de belendende ruimte, geschuif met een kruk, een aansteker die aanknipt. Geluiden die normaliter ver beneden de waarnemingsdrempel blijven, maar zaterdagnacht beukten ze genadeloos op onze trommelvliezen. Het Servische trio Botic-Tasic-Skoric begon zijn recital namelijk in totale stilte; de geluiden die binnensijpelden vormden een wezenlijk onderdeel van de intro. Toetsenspeler Sava Botic schoof er pianissimo wat aarzelende noten in, slagwerker Aleksandar Skoric beroerde behoedzaam een gong. Lange minuten bleef het volume aldus zeer bescheiden, als de linkerkant van een e-macht. De analogie met een ruimtereis diende zich aan: ook de kosmos is immers goeddeels leeg, op een sprietje straling en een dotje donkere materie na. Maar gaandeweg, na een paar eeuwen, kwamen we toch in de verte quasars tegen en een enkele supernova. Vanzelfsprekend beleefden we de trip via poly-logaritmen – anders zou zo'n reis immers nooit in een uur passen, of zes uur, geen idee, het besef van tijd waren we allang kwijt.

De twee slagwerkers raakten niet zozeer slaags, als wel op goede voet. Ze vulden elkaar aan, gaven steun; als de een met stokken speelde hanteerde de ander de brushes. Over de grooves waren ze het hartgrondig eens. Deze trommelexercities waren eerder tranceverwekkend dan orgiastisch. Potentiële energie, daar geloven de musici heilig in. Daarbij bleef de Fender Rhodes spelende Sava Botic hardnekkig weigeren zijn volume aan dat van het bijwijlen donderende drumduo aan te passen. Hij bleef bij voorkeur ondergronds. Ik moest onwillekeurig denken aan het duo Misha Mengelberg-Han Bennink: ook daar weigerde de pianist beleefd doch pertinent in te gaan op het verruwde spel van zijn kompaan. Maar nu dus met Han in het kwadraat. De simpele melodietjes van Botic kropen langs de ritmen en werden erdoor overwoekerd. Daarbij viel op dat Nemanja Tasic gaande de voorstelling steeds dieper naar zijn kit boog, als om de vellen in close-up te kunnen bestuderen. Als een kromgegroeide beukende beuk. Ontworpen door een striptekenaar van het oude stempel. Verdomd, het is Max Fleischer zelf.

Foto: Willem Schwertmann

Labels:

(Eddy Determeyer, 3.10.17) - [print] - [naar boven]



Cd
Sander Baan Quartet - 'Heartscape' (Timezone, 2017)

Opname: november 2016 - april 2017

Sinds het album 'Country Music' uit 2014 is het Sander Baan Quartet gegroeid. Met de nieuwe drummer Wieland Möller heeft de tenorist een assertief groepslid binnengehaald, die een nummer als 'Space Invaders' dynamiek en potentie geeft. Het niet onappetijtelijke melodietje wordt zonder kosmische bliepjes of ruis geleverd. Samen met bassist Jonathan Nagel vormt Möller een sterke basis voor het Quartet. De rol van Nagel is pregnanter geworden. In 'Casual Superhero' speelt hij de heldenrol met baslijnen die teruggaan tot het erfgoed van wijlen Charles Mingus.

De muziek speelt zich ruwweg in het souljazz-idioom af, daarbinnen is sprake van originele vondsten. De vormgeving van het materiaal mag zorgvuldig genoemd worden – case in point 'Never Goodbye'. Toch is baas Baan in de eerste plaats een solide vakman, die het niet bepaald van een of ander sanguinisch karakter moet hebben. Het openingsnummer 'Emotional Landscapes' zet de toon. Die emoties liggen ergens onder het oppervlak te broeien. Ik neem aan dat Sander Baan ook wel geïnteresseerd is in wat er onder het ijs van Jupiters maan Europa borrelt.

Klik hier om het album te beluisteren.

Labels:

(Eddy Determeyer, 3.10.17) - [print] - [naar boven]



Concert
Korte emotionele statements

Tingvall Trio, woensdag 20 september 2017, Paradox

Drie jaar na het succesalbum 'Beat' is de langverwachte opvolger 'Cirklar' van het Tingvall Trio verschenen. In 2012 heeft het trio, onder leiding van de Zweedse componist Martin Tingvall, volgens velen de erfenis van E.S.T. op zich genomen. Naast overeenkomsten met de groep van de overleden Esbjörn Svensson heeft het Tingvall Trio een onderscheidend geluid en oorspronkelijke aanpak. Het trio wordt mede geroemd om zijn internationale karakter. Muzikanten komen namelijk uit drie naties: pianist Martin Tingvall uit Zweden, contrabassist Omar Rodriguez Calvo uit Cuba en drummer Jürgen Spiegel uit Duitsland.

In vergelijking tot E.S.T. laat componist Martin Tingvall in Paradox zien dat hij op ingenieuze wijze hoge dynamiek laat samenvallen met mooie, beklijvende melodieën. Maar liefst veertien, relatief korte, nummers passeren de revue in een aaneenschakeling van op en neer golvende grooves. Laagdrempelig, maar ook avontuurlijk en heterogeen.

De innemende Tingvall neemt de tijd om de composities te duiden. Zeker bij het titelstuk 'Cirklar' wordt uitgebreid stilgestaan. De levenscirkel wordt uit de doeken gedaan aan de hand van een anekdote over een oude dame. Alle levensfasen in het leven van een oudere zijn gelijk aan de groeiringen in een boom. Het leven kent geen begin en einde; het is een eeuwig voortdurende evolutie. Het titelstuk zit vol verhalende melancholie en draait om zijn eigen thema als een eindeloos muzikaal spel.

Voorafgaand hieraan zijn al veel indrukwekkende stukken voorbij geraasd. Vaak uptempo, soms rockachtig of opzwepend. Martin Tingvall gaat virtuoos en zeker niet met een fluwelen touch over de toetsen van de vleugel. Welbewust en soms meedogenloos zijn de aanslagen om de zwaar- en blijmoedige passages kracht bij te zetten. Warrig, gerafeld en vol dreiging bij de compositie 'Vulkanen', dromerig en verheven in 'Bland Molnen'. Het trio neemt afgewogen en sporadisch gas terug voor een verhalend romantisch stuk of een lieflijke ballad vol Sehnsucht. De zangerige contrabaspartijen van Omar Rodriguez Calvo en het nauwgezet en krachtig drumwerk van Jürgen Spiegel zijn alom aanwezig.

Het Tingvall Trio verkiest korte, emotionele statements boven langere improvisaties. De competenties van de muzikanten zijn boven elke twijfel verheven. Kleurloos- en langdradigheid zijn niet aan de orde. Daar staat tegenover dat een meer muzikale exploratie in de vorm van risicovolle improvisaties, met een duur van meer dan vijf minuten, het geheel naar een nog hoger plan had kunnen tillen.

Klik hier voor foto's van dit concert door Louis Obbens.

Labels:

(Louis Obbens, 2.10.17) - [print] - [naar boven]



Cd
Mehmet Polat Trio - 'Ask Your Heart' (Homerecords, 2017)


Het trio van Mehmet Polat is een ware bijzonderheid in de wereld van de jazz. Niet in het minst door het voor die stijl wel zeer ongewone instrumentarium. Polat zelf bespeelt de ud - een speciaal voor hem gemaakte, voorzien van twee extra bassnaren - een soort luit uit Turkije, waar Polats roots liggen. Verder horen we Dymphi Peeters, die de kora bespeelt. Die kora komt uit West-Afrika en wordt tot de instrumentenfamilie van de luit gerekend. En tot slot is daar Sinan Arat, die de ney bespeelt, een houten fluit, eveneens zeer bekend in Turkije en het Midden-Oosten.

Dat de muziek op hun laatste album 'Ask Your Heart' allesbehalve als traditionele jazz klinkt, moge duidelijk zijn. Het is pure cross-over dat we hier op ons bord krijgen. Muziek waar het Belgische Homerecords, waar dit album verscheen, in grossiert. Maar het is daarmee niet minder aantrekkelijk, integendeel. In opener 'Untouched Stories' krijgt de ritmesectie ons direct aan het swingen, terwijl Arat ons met veel gevoel die vernoemde verhalen vertelt. Op 'Dance It Out' trekt het trio de lijn door in een wervelde muzikale show. Dankzij die twee extra bassnaren op zijn ud weet Polat in 'Neset' een bluesy sfeer te schetsen. Arats klagelijke geluid op de ney doet hier de rest; nostalgie wordt ons deel. Maar die ney klinkt nergens zo mooi als op het eind van 'Whispering To Waves', in die wonderlijke, poëtische en o zo beheerste solo. Bijzonder is ook 'Evening Prayer', waarop Polat zingend te horen is, maar dit nummer weet ook te raken door het prachtige, slepende ritme. Afsluiter 'Mardin' brengt ons wederom de blues en een zingende Polat. En ook hier weet het trio indringend te musiceren.

In zijn totaliteit is 'Ask Your Heart' beslist een boeiend album geworden, op de grens van oost en west. Het bijzondere instrumentarium is daarbij van doorslaggevend belang. Het biedt het trio de ruimte om andere toonstelsels dan het westerse te exploreren, waar ze dan ook gretig gebruik van maken. Mede dankzij dit werken met microtonaliteit creëren ze een boeiende geluidswereld en voeren ze de luisteraar mee op hun gevarieerde muzikale reis.

Klik hier om het album te beluisteren.

Labels:

(Ben Taffijn, 1.10.17) - [print] - [naar boven]



Concert
Een bloemlezing met vele schakeringen

Eric Boeren - All Ellington, donderdag 21 september 2017, JazzCase, Dommelhof, Neerpelt

Om het seizoen 2017-2018 te openen haalde JazzCase de Nederlandse Eric Boeren naar Dommelhof in residentie met zijn All Ellington-tentet, dat voor de gelegenheid een fijn programma inoefende met daarin een aantal stukken die zij nog niet eerder vertolkten. Zij lieten het publiek met eigen arrangementen genieten van zowel de eigen veelzijdigheid als van de grote Duke Ellington, die zich gedurende vijf decennia prominent in het jazzlandschap bewoog. Ellington is vooral bekend van zijn bigbands en composities als 'Take the A Train', 'Rockin’ In Rhythm', 'Mood Indigo', 'Caravan' en 'Sophisticated Lady'. All Ellington had enkele klassiekers in de aanbieding, afgewisseld met minder bekende stukken. Daarin droeg ieder van de muzikanten bij aan de vele schakeringen van de bloemlezing die de groep voorschotelde.

Bij het begin van de twee sets werden we telkens levendig herinnerd aan de exotische kanten die Ellington meermaals opzocht. Zo opende de band het eerste deel met 'Bakiff' van Juan Tizol, waar het uiterlijk en de zang van Jodi Gilbert een eerder Zuid-Amerikaanse sfeer leek toe te voegen aan een nummer dat eigenlijk naar het Midden-Oosten wijst. De tweede set werd aangevangen met 'Tourist Point Of View' uit 'The Far East Suite' en daarin kwam Natalio Sued op tenorsax heel energiek opvallen. Telkens vormde de exotische insteek een warm vertrekpunt voor een gevarieerde set, waarin eigen, behoorlijk strakke arrangementen gedisciplineerd werden uitgevoerd en solo's en improvisatiemomenten op gezette tijden boeiend ingevuld.

De eerste set vormde al een aangenaam eerste deel van de avond, die echt wel de muziek van Ellington eerde en er toepasselijk - want ook hij ging op zijn manier met zijn tijd mee - persoonlijke vindingrijkheid in verweefde. Hoe 'Bakiff' langs geraffineerde percussie van drummer Frank Rosaly en hoge klanken van pianist Oscar Jan Hoogland op de snaren onder de vleugel overgleed naar het volgende nummer liet al horen dat minstens een aantal van deze muzikanten hun sporen ook verdienen in de improvisatiescene. In dat tweede stuk, 'The Telecasters', was een eerste moment van impro weggelegd in een tintelende dialoog tussen trombonist Joost Buis en de drummer, wat via achtereenvolgens invallen van bas, klarinet en piano weer overging in een groepsgebeuren. Daarna bleven minder conventionele technieken spaarzaam aan bod komen, bijvoorbeeld in het bespelen van de pianosnaren als een soort harp in 'Zweet Zursday' of met beperkt gefiedel en geflurk op trombone en trompet in 'Take Love Easy'.

Wie zich de grootste vrijheid scheen te mogen veroorloven was Rosaly, die op het hyperactieve af met gefriemel en geschuifel, getik en rechtuit drumwerk de motor draaiende hield in tweespan met Wilbert de Joode, die met zijn baslijnen niet minder de maat bepaalde. De uitwisseling tussen de twee zou nog welluidender klinken in de tweede set, waarbij dient opgemerkt dat ook De Joode onversterkt speelde – op de zang na werd er helemaal niets versterkt. Helemaal geweldig werd het met 'Rockin’ In Rhythm', waarin het tentet heerlijk loos ging en het aanstekelijke thema speels met weerhaken bekleedde.

In de tweede set kregen we meer van het vernuft van zowel Ellington als van de band van Eric Boeren. In 'Bliblip' uit de musical 'Jump For Joy' ging dat hand in hand met humor en leuke verschuivingen toen de zang overging in een duet met trompettist Jimmy Sernesky, die aan kwam lopen en weer wegrende tussen zijn aandelen in de partijen van de blazers. Daarna werd het genie van Ellington knap met eigen inventiviteit verweven via grillig pianospel van Oscar Jan Hoogland (die vaak met verbazend licht toucher speelde voor de extraverte vogel die hij is) in combinatie met netjes gezongen passie in 'A Flower Is A Lovesome Thing'. Sierlijke ballroomsfeer kreeg een grillige twist in 'Black & Tan', waarop grandeur en opgemerkte diepgang volgden bij 'Such Sweet Thunder', met onder meer zwierige percussie en indrukwekkend trompetspel met dempers, gecontroleerde free ook, altegaar - en daar plakten de drie jonge rietblazers samen met De Joode op werkelijk pakkende wijze 'Sonnet In Search Of A Moor' achteraan (waarmee net als via 'The Telecasters' de suite aan bod kwam die Ellington in 1957 schreef na een reeks concerten op het Shakespearefestival van Stratford in Ontario).

Vestimentair hadden ze zich niet uitgedost om de klasse van Ellington alle eer aan te doen, maar in hun spel legden de muzikanten zoveel liefdevol respect, toewijding en creativiteit, dat ze er met de tweede set helemaal een geslaagde avond avond van maakten. We hoorden geinigheid weer de kop opsteken in een uptempo versie van 'Johnny Come Lately'. 'Awful Sad' kreeg zonder glamour een onwaarschijnlijke update met een ijverige ritmesectie en beeldige zang, die met een sterke stem en een enig huisvrouwgehalte poëtisch overkwam. Giuseppe Doronzo nam bij 'Sophisticated Lady' de glansrol op baritonsax overtuigend voor zijn rekening. Hoogst stijlvol wikkelde het tentet het concert nog af en als boeket met een uitbundige kleurenpracht gooide de groep er 'Cotton Tail' bovenop. In dat vuurwerk schitterde misschien nog het meest de energieke bassist die de saxen vooruitjoeg, de tenor- en altsaxofoon voorop.

Klik hier voor foto's van dit concert door Cees van de Ven.

Labels:

(Danny De Bock, 30.9.17) - [print] - [naar boven]



Vooruitblik
Indrukwekkend jubileumprogramma Paul van Kemenade


Paul van Kemenade is dit jaar veertig jaar professioneel musicus. Naast altsaxofonist is Paul ook componist, bandleider en concertprogrammeur van zijn eigen festival Stranger Than Paranoia. Met zijn improvisaties en composities vaart hij een eigenzinnige koers, die ver over onze landsgrenzen, muzikale genres en disciplines heen reikt. Om zijn 40-jarige professionele loopbaan als musicus en het 25-jarig bestaan van zijn festival Stranger Than Paranoia te vieren, creëert de in Tilburg gevestigde Van Kemenade een indrukwekkende serie concertprogramma's.

Afgelopen maanden was Van Kemenade, winnaar van de Boy Edgar oeuvreprijs, al in wisselende samenstellingen te horen en te zien op verschillende bijzondere locaties. Zo stond hij op 25 augustus 2017 in Natuurtheater Oisterwijk met het Hammond Sandwich-kwintet, de Amerikaanse souldiva Madeline Bell en het Jazz Orchestra of the Concertgebouw met een 'Tribute to Ray Charles'. En op zaterdag 30 september 2017 is de saxofonist te bewonderen in ruimte X van de Tilburgse bioscoop Cinecitta, samen met Wiro Mahieu op bas en Stevko Busch op piano. Peter Hofland zorgt voor het beeld. Beeld en geluid komen daar samen in een audiovisuele combinatie, een synthese van muziek en beeld, van geïmproviseerd tot gecomponeerd, van jazz tot klassiek.

Waarna er op woensdag 4 oktober 2017 voorafgaand aan het grote jubileumconcert op vrijdag 6 oktober 2017 nog een 'teaser concert' plaatsvindt in het Tilburgs muziekpodium Paradox, met onder andere Palinckx & Palinckx, Niko Langenhuijsen, Oleg Fateev en Mark Tuinstra en de klassieke versie van het Paul van Kemenade Quintet met Jeroen van Vliet, Eric van der Westen, Pieter Bast en Louk Boudesteijn.

Op vrijdag 6 oktober 2017 is dan het grote internationale jubileumconcert in de studiozaal van Theaters Tilburg. Op twee podia in één zaal treden maar liefst zeven groepen op, met meer dan veertig musici en vier dj's. Voor deze feestelijke jubileumavond heeft Paul van Kemenade tientallen musici uitgenodigd, onder andere uit China, Rusland, Brazilië, Engeland en Nederland: Soweto Kinch, Fra Fra Big Band, Stochelo Rosenberg & Peter Beets Trio, Dong Jinming Quartet, Maya Fadeeva, Vintskevich-Taylor Quartet, Mariá Portugal / Paul van Kemenade / Jasper van 't Hof, Van Kemenade's Three Horns And A Bass. De laatstgenoemde drie acts zijn op zaterdag 7 oktober ook te zien in het Bimhuis tijdens een speciale carte blanche voor Paul van Kemenade.

De latere concerten dit jaar op 23 en 27 december 2017 in Paradox staan in het teken van het 25-jarige bestaan van het gerenommeerde jazz- en improvisatiefestival Stranger Than Paranoia. Waarna er op donderdag 28 december 2017 nog een grote internationale avond op het programma staat in Theaters Tilburg met een ontmoeting tussen de Britse muzikale komiek Earl Okin en drummer Han Bennink.

Tussen de bedrijven door, op donderdag 19 oktober, is Van Kemenade bovendien ook nog te zien op het JazzCase-podium van Dommelhof in Neerpelt, in een double bill met pianist Stevko Busch en Two Horns And A Bass.

Ter gelegenheid van de viering van het veertigjarig bestaan van Paul van Kemenade als beroepsmusicus en de 25e editie van Stranger Than Paranoia, eind dit jaar, wordt de luxe box 'Paul van Kemenade, Master of Lyric' uitgebracht met een herdenkingsboek en vier speciaal samengestelde cd's.

Onlangs sprak Draai om je oren sprak met Paul van Kemenade. Lees hier het interview dat Eddy Determeyer met de altsaxofonist had.

Labels:

(Maarten van de Ven, 30.9.17) - [print] - [naar boven]



Jazzradio
Jazz Rules #133


Maria Mendes komt vrijdag 29 september, samen met haar kwintet, naar De Bijloke in Gent. Dirk Roels sprak aan de telefoon met de Portugese zangeres over haar meest recente album 'Innocentia', over haar band met onder anderen Karel Boehlee en Anat Cohen, en over het double bill concert met Bert Joris en het Brussels Jazz Orchestra.

Artan Buleshkaj is een 23-jarige gitarist uit het Gentse. Hij speelt onder meer bij HAST en bij Brain//Child. In deze uitzending hoor je muziek van deze twee bands. Artan brengt ook een paar favoriete jazzplaten mee naar de studio.

Daarnaast is er nieuwe muziek van Rebirth::Collective, het octet van trombonist Dree Peremans. Hun nieuweling heet 'Witchcraft' en verschijnt bij Soulfactory Records. 'Pasarela' is de nieuwe plaat van toetsenist Diederik Wissels, samen met saxofonist Nicolas Kummert en met accordeonist Thibault Dille. Het album verscheen onlangs bij Igloo Records.

Klik hier om Jazz Rules #133 te beluisteren.

Labels: ,

(Maarten van de Ven, 28.9.17) - [print] - [naar boven]



Cd
Henrique Eisenmann - 'The Free Poetics Of Henrique Eisenmann' (Red Piano, 2017)

Opname: augustus 2016

De van oorsprong Braziliaanse pianist en componist Henrique Eisenmann houdt van contrasten, van het samenvoegen van elkaar schijnbaar uitsluitende stijlelementen. Ik moest denken aan de collages die bepaalde materieschilders in de jaren vijftig vervaardigden. Een dromerig achttiende eeuws dansmelodietje ('Sarabande No. 2') kan zomaar uitvloeien in een woeste free jazzdans. Die instelling vereist een open geest en die heeft de pianist.

Zo heeft hij een gedicht van een Peruviaanse jongen gesampeld ('Introduction: Niños Peruanos') en een liedje van een Ghanees meisje ('Jeneupti') en daar zijn noten overheen gespannen. De woorden en de syllabes zijn de pijlers die de noten dragen.

Daarbij geeft Eisenmann aan dat het een voordeel is dat hij de taal niet spreekt: "Stemmen in talen die ik niet beheers zijn in muzikaal opzicht fascinerend; wat wij vaak zien als een taalbarrière kan heel mooi rauwe emoties opleveren in de vorm van pure muzikale geluiden." Net zoiets als op een Franse zender midden in een intellectuele speelfilm vallen. Je snapt er geen bal van, maar geniet van de atmosfeer, het camerawerk, het sexappeal van de acteurs en - inderdaad - de poëzie van de taal. De teksten krijgen op dit album extra energie, de stemmen lijken in de piano te kruipen.

'Anthropophagy' (kannibalisme), losjes gebaseerd op 'Anthropology', is eerder een academisch betoog dan een vreetfestijn. In 'Dans Un Fracas De Plumes (Birds)' verbeeldt de componist de hoekige bewegingen waarmee vogels hun omgeving kunnen observeren, waarbij de sopraansax van Gustavo D'Amico naar hartelust kwinkeleert en trillers rondstrooit. En in 'Epilogue: Pifanos' is slagwerker Rogerio Boccato in zijn eentje een complete sambaschool, die de in veren gehulde danseressen in Rio tot het ochtendkrieken van het carnaval op de been houdt.

Klik hier om van dit album 'Niños Peruanos'/'Zurich' te beluisteren.

Labels:

(Eddy Determeyer, 27.9.17) - [print] - [naar boven]



Concert
Carte blanche op zijn plaats

Cortex / Gard Nilssen's Acoustic Unity, vrijdag 22 september 2017, Bimhuis, Amsterdam

De Noorse slagwerker Gard Nilssen heeft inmiddels een belangrijke positie opgebouwd binnen de Scandinavische muziek en daarbuiten. Wie de lijst met projecten op zijn website ziet, begint het spontaan te duizelen. Wat daarbij opvalt is de veelzijdigheid van deze man. Hij drumt in Bushman's Revenge, dat soms meer rock speelt dan jazz, in het Trondheim Jazzorchestra, dat de bigbandformule steeds opnieuw heruitvindt, begeleid zangeres Susanne Sundfør en speelt in experimentele jazzensembles als Zanussi 5, Cortex en zijn eigen Acoustic Unity. En dan is de lijst nog lang niet compleet.

Een carte blanche van het Bimhuis is dan ook zeker ook zijn plaats, al horen we ook nu slechts een fractie van 's mans kunnen. Hij komt met zijn kwartet Cortex, dat zojuist zijn nieuwe album 'Avant-Garde Party Music' bij het Portugese Clean Feed lanceerde, en met zijn Acoustic Unity, dat eveneens een nieuw album uitbracht met liveopnames van de vorige tour. Op dit driedubbelalbum onder andere de opnames van het concert dat hij in 2016 verzorgde op het North Sea Jazz Festival.

Die titel van dat nieuwe album van Cortex is leuk gevonden. Want als Cortex iets niet maakt, is het avant-garde jazz. Met Nilssen voorop onderscheidt dit kwartet, waarin we verder saxofonist Kristoffer Berre Alberts, trompettist Thomas Johansson en bassist Ola Høyer vinden, zich veeleer door de nadruk op ritme en hechte structuur. Op de momenten waarop de twee blazers unisono hun melodie blazen, geflankeerd door een stevig ritme, is dit kwartet dan ook het meest in zijn element. Wat niet wil zeggen dat het daarbij blijft. Zowel Alberts als Johansson zijn uitstekende solisten, die op het scherpst van de snede de longen uit hun lijf kunnen blazen, maar altijd in dienst van het groepsgeluid, het ritme en de melodie.

Bij Gard Nilssen's Acoustic Unity ligt dit fenomeen minder vooraan. Ook hier is het ritme een belangrijk bestanddeel, maar nemen de drie muzikanten - met naast Nilssen saxofonist André Rolgheten en bassist Petter Eldh - meer de ruimte om de grenzen op te zoeken en de ritmische structuur te ondergraven. Het levert enerverende momenten op. In 'Zig Zag' door Nilssens bijzondere drumsolo, waarin hij zo mooi laat horen vooral in klankkleur geïnteresseerd te zijn, in 'Jack' door Rolghetens boeiende spel op tenor- en sopraansax tegelijk - in navolging van Rahsaan Roland Kirk - en in 'Utleiemegleren' door de solo op tenorsax van Rogheten, als onderdeel van deze boeiende ballad.

Afgesloten wordt er met de complete equipe in 'Turtlehead'. Een stomend en wederom ritmisch stuk, waarbij Nilssen met zijn twee bassisten en zijn drie blazers ons in stijl uitgeleide doet.

Foto's: Cees van de Ven

Labels:

(Ben Taffijn, 27.9.17) - [print] - [naar boven]



Cd / Jazztube
Kenturah's Kitchen - 'Oeroeboeroe' (eigen beheer, 2017)

Opname: april 2016

Dat het trio Kenturah's Kitchen al een tijdje bezig is en hard op dit repertoire heeft gestudeerd, hoor je af aan de interactie. De composities van pianist Ed Baatsen hebben een eigengereid karakter. Pedant, zou ik zeggen, wanneer dat niet zo negatief klonk. Zelfverzekerd dan, zoals het slotnummer 'Tough Guys'. Breedgeschouderde types, met nauwelijks waarneembare bobbels onder de oksels.

Toch is het niet de piano die centraal staat. Daar kun je bassist Han Slinger op aanspreken. Zij expressieve strijkwerk domineert 'De Gaarkeuken Part 2'. De afwisseling van spanning en ontspanning werkt hier goed. In 'Bluesaround' functioneert zijn contrabas zelfs als een zo goed als compleet strijkkwartet en in het titelnummer 'Oeroeboeroe' is het instrument zo scherp als een scalpel.

Dat drummer Bert Kamsteeg het hoogste woord voert in de eerste helft van het openingsnummer 'De Gaarkeuken Part 1' zet de burger licht op het verkeerde been. Beschouw het maar als aandachttrekker, als wervende tekst. De rest van het album houdt hij zich relatief gedeisd, al valt zijn New Orleans-paradebeat in 'Memories' lekker op het oor.

Mooi opgenomen ook.

In de Jazztube hierboven stelt het trio zich voor in een minidocumentaire ter gelegenheid van hun optreden op het festival Bij Beijers Binnen 2016.

Labels: ,

(Eddy Determeyer, 25.9.17) - [print] - [naar boven]


Lees verder in het archief...






Menupagina's:

Zoeken op Draai:


web deze website

Redactieadres:

Hoekstraat 1 B17
3910 Neerpelt
België
(0032) 11747180
(0032) 498788554

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.