Draai om je oren
Jazz en meer - Weblog





 


Cd
Jasper Somsen - 'Jasper Somsen Invites Paul van der Feen & Bert van den Brink'

Challenge, 2023 | Opname: 30 maart 2023

Bassist Jasper Somsen nodigt al bijna tien jaar gasten uit in het Grandcafé Loburg in Wageningen. Het werd een concept: 'Jasper Somsen invites...'. Op 30 maart 2023 musiceerde hij met de saxofonist en pianist van het Metropole Orkest, Paul van der Feen en Bert van den Brink. Dit concert werd een voltreffer, en zo ontstond deze cd. Goddank. Want de immer swingende Vintage Vibe Piano (een Amerikaans handgemaakt instrument op model van de lichtere Fender Rhodes) klinkt samen met het ritmisch-melodieuze baswerk en het fijne saxwerk oorgastisch.

Mooi voor een traditioneel gekozen repertoire uit werk van Gillespie, Ellington, Adderley, Kern, Shorter... Daar dus geen verrassingen, maar de uitvoering is ronduit wél verrassend, boeiend en meesterlijk. Geen enkele muzikant zit om een fijne improvisatie verlegen, het trio gloeit van de inspiratie en de zeven tracks zijn evenveel glinsterende muzikale conversaties, evenwichtig en met veel respect en ruimte voor elkaar. De Vintage Vibe geeft aan deze bewerkingen een zeer hippe, moderne sound, en de speelvreugde vibreert recht uit de luidsprekers naar je oren en hart. Een schitterende en verfrissende cd!

Klik hier om dit album te beluisteren.

Deze recensie verscheen ook in Jazz&Mo'

Labels: , , ,

(Marc Van de Walle, 5.3.24) - [print] - [naar boven]



Concert
Het pianotrio als genotmiddel

Trio Frank Fielder, zondag 25 februari 2024, Het Rode Hert, Roderwolde

Behalve uitbater en programmeur van Het Rode Hert, saxofonist, reparateur en geluidtechnicus is Hans Wijnbergen ook klusjes- en lichtman. Dus toen drummer Gijs Dijkhuizen klaagde dat een spot hem verblindde, sprong Wijnbergen kwiek op een tafeltje om het licht een paar graden te draaien.

Het combo van bassist Frank Fiedler heeft zich met zijn album 'Tribute To The Great Piano Trios' op de archetypische jazzgroep gestort, het trio piano-bas-drums. Wat het strijkkwartet is voor de klassieke muziek is het pianotrio voor de jazz. Even veelzijdig, lenig en wars van stilistische of historische beperkingen. Het genot dat een goed ingespeeld pianotrio kan bieden, zweefde deze middag door het goedgevulde zaaltje. 'Genot', dat is de enige aanduiding die recht doet aan de wijze waarop Dijkhuizen anticipeerde en reageerde op de verrichtingen van zijn kompanen.

De snelle opeenvolging van de noten van de leider suggereerde eerder een basgitaar dan de gebruikte contrabas. Hij speelde precies, hinkelend en zingend en in Tommy Flanagans 'Denzil's Best' evoceerde hij zelfs de touch van de grote Oscar Pettiford. Ook zijn strijkwerk boeide van A tot Z, zodat het meisje naast mij moest toegeven dat zij de verrichtingen op de bas op déze wijze wel te pruimen vond. Pianist Joe Dinkelbach sleep ondertussen van elke melodie een fonkelende edelsteen; zijn bijdragen bezaten een ingebouwde vering. De uit Thessaloniki ingevlogen vocaliste Penelopi Tseliou sloot het eerste deel van het recital af met 'Straighten Up And Fly Right', een van de eerste hits van het Nat King Cole Trio. Dat de daaropvolgende pauzemuziek met 'I Love You For Sentimental Reasons' van diezelfde Nat Cole begon, was zo'n voorbeeld van overdreven toevalligheden waar je me voor wakker kunt maken.

Na de pauze tijdens de jamsessie verraste (echtgenote) Britta Dinkelbach met een zelfverzekerd gezongen 'I Wish You Love'. Accenten, timing, alles dik in orde. 'You Don't Know What Love Is' was als een warme mantel waarmee de zangeres zich omhulde. De bijdragen van gitarist Job Posthumus waren evenzovele emotionele betogen, waarmee hij het gebodene urgentie gaf.

Een jeugdige local liep langs, tuurde bij elk raam naar binnen, haalde zijn smartphone tevoorschijn en keerde op zijn schreden terug.

Foto: Hammie van der Vorst

Labels: , , , ,

(Eddy Determeyer, 4.3.24) - [print] - [naar boven]



Concert
Een ode aan de vrijheid

Paal Nilssen-Love Circus, zondag 25 februari 2024, KAAP, Oostende

Het bezoek van Paal Nilssen-Love en z'n sextet Circus aan KAAP, ontstaan uit een samenwerking met huis van vertrouwen Sound in Motion, groeide uit tot zoveel meer dan een concert. Het werd een reis, een feest en een reminder van wat livemuziek kan betekenen.

De Noorse drummer wordt meestal geassocieerd met het krachthonk van de vrije improvisatie - daar waar wordt gegromd en getempeest met bloed, zweet en rondvliegende fluimen. Het heeft geleid tot een beeld dat niet helemaal incorrect is - niemand kan een snaredrumpatat zo goed laten klinken als een knallende zweepslag, dat is gewoon een feit - maar wel wat nuance verdient. Telkenmale bewijst de man immers ook dat hij beschikt over een feilloos instinct en dat hoeft zich niet noodzakelijk te vertalen naar een oorverdovend volume, zoals een recent uitgebrachte opname met wijlen Peter Brötzmann uitvoerig bewijst. Nilssen-Love is bovenal een improvisator van het moment, die voortdurend luistert naar wat er rond hem gebeurt en perfect aanvoelt waar er mogelijkheden liggen en hoe ze om te zetten in de praktijk.

Het deed ook deugd om hem eens te zien in de rol van de bandleider, die hij opnam met vanzelfsprekend gemak. Hij zat centraal op het KAAP-podium, met aan zijn rechterkant zangeres Juliana Venter en accordeonist Kalle Moberg, en aan zijn linkerkant bassist Christian Meaas Svendsen, altsaxofoniste Signe Emmeluth en trompettist Thomas Johansson. Stuk voor stuk muzikanten met bakken ervaring, techniek én durf - absoluut onmisbaar als je deel wilt uitmaken van Nilssen-Loves wervelende spektakel. En als Venter voor velen het nieuwe gezicht was, dan zou ze in het uur dat volgde meteen indruk maken.

"Elk bandlid kan op elk gegeven moment elk deel van elke song introduceren", waren zowat de woorden waarmee de bandleider het concert inleidde en wat volgde was dan ook een lange trip van naadloos in elkaar overlopende ideeën, thema's en temperamenten. Het groeide uit - hoe toepasselijk, daar naast die zeedijk - tot een voortdurende eb- en vloedbeweging tussen ingetogen murmelpassages met z'n tweeën of drieën, momenten van collectieve extase en zowat alle stadia daartussen. De band combineerde materiaal uit 'Pairs Of Three' met nieuw werk en bakken genereuze vrijheid.

Het knappe was daarbij dat elk bandlid ook z'n sterktes kon uitspelen. In het geval van Venter had het soms iets van een confrontatie met een persoonlijkheidsstoornis: het ene moment stond ze iel te slissen of delirische wartaal uit te kramen, even later declameerde ze politiek geïnspireerde agitatie of tapte ze uit een vaatje demonische intensiteit in de gedaante van een kamermuziekdiva. Het was een vitale, geëngageerde performance, die een verrassend theatraal kantje kreeg toen ze na amper tien minuten het centrum van het podium opzocht voor een Ethiopische schouderdans.

Het was dan ook bij uitstek lijfelijke muziek, soms immens opzwepend door het tweespan Nilssen-Love/Meaas Svendsen, die de ene onwaarschijnlijke groove op de andere legde. Niet altijd met razende volumes, want de drummer bediende zich regelmatig van zijn drie gongs en percussieobjecten, maar uiteindelijk belandde je wel weer bij muziek die nu eens geurde naar wilde Braziliaanse nachten en dan weer leek te ontstaan in het legendarische Fendika in Addis Abeba. Je wil dat mottige woord wereldmuziek niet in de mond nemen, maar dit was wel een goede illustratie van onontgonnen gebied voor werelden die kunnen samenkomen. Dit was een combinatie van stijlen en geluiden die respect en uitvinding in balans hield.

Opnieuw: wat een muzikanten. Emmeluth en Johansson vormden een ijzersterk duo. Nu eens lustig toeterend, met grandioze, aanstekelijke thema's, maar net zo goed als commentaarstemmen op de zijlijn met een schier eindeloos arsenaal aan ongebruikelijke technieken en texturen. Idem voor Moberg: niet altijd even goed hoorbaar in de volumineuze passages, maar ongetwijfeld een geheim wapen voor deze band. De man is in staat tot onwerkelijke geluiden - heel even leek hij zelfs de elektronische toer op te gaan - en pyrotechnische hoogstandjes, maar is vooral ook een bevlogen improvisator, met een breed bereik (van diepe drones tot hypersnelle, manische riedels) die zo intens meeging in de flow dat z'n bril van z'n kop tuimelde.

Een uur duurde dit concert, een ononderbroken uur dat werd aangegrepen om te laten horen hoe compositie en improvisatie in handen van een stel avonturiers kunnen leiden tot iets dat zich afspeelt op het scherp van de snede en toch elke luisteraar overstag doet gaan. Het explosieve applaus van het extatische publiek sprak boekdelen. Het bisnummer, waarmee het sextet haast de postpunk-toer opging en zelfs even herinnerde aan het opzwepende, hypnotiserende gehakketak van The Ex, was een knoert van een uitroepteken achter een magistrale performance.

Foto's: Geert Vandepoele / Deze recensie verscheen ook op Enola.be

Labels: , , , , , ,

(Guy Peters, 3.3.24) - [print] - [naar boven]



Cd
Ineke Vandoorn & Jasper van 't Hof - 'Dancing On Water'

Baixim, 2024 | Opname: 2023

Als recensent ken je soms musici die je eigenlijk al heel lang volgt en waarvan je weet dat het muzikaal gezien dik in orde is, die dan opeens met een release komen die je weer enorm verrast, alsof je ze voor het eerst hoort.

Dit is het geval met deze twee ervaren musici: vocaliste Ineke Vandoorn en pianist Jasper van 't Hof. Beiden kunnen bogen op een indrukwekkende muzikale carrière van tientallen jaren. Ineke Vandoorn speelde jaren geleden al eens in een prachtig duo met pianist Jeroen van Vliet. Dat was ook al indrukwekkend goed, wat stijl betreft, iets traditioneler dan deze release. Jasper van 't Hof is (net als Van Vliet) een pianovirtuoos. Vandoorn heeft een indrukwekkende staat van dienst als docent, vocalist, tekstinterpretator en met name op het gebied van stemgebruik. Wat dat laatste betreft kun je haar gerust een autoriteit noemen.

Met stem en piano denk je misschien dat de pianist een ondersteunende rol heeft bij een zangeres. Maar daar is hier geen sprake van. De interactie en diepgang op deze release is van een geheel andere orde en getuigt van een enorme muzikaliteit en diepgang. Stem en piano hebben een volstrekt gelijkwaardige rol. Soms dartelend om elkaar heen, dan weer overgaand in een versnelling, afgewisseld met verstilling.

Vandoorn en Van 't Hof tekenen voor de meeste composities op 'Dancing On Water'. De eerste song 'Quiet' is van Paul Simon. Van 't Hof speelt zowel akoestisch als met synthesizer, het is alsof Zawinul zó je kamer instapt. Maar ook Van 't Hof herken je toch direct aan zijn eigen unieke sound. De pianist heeft een hekel aan ingewikkelde akkoorden, zijn liggingen zijn helder, transparant en to the point. Dat hoor je met name sterk terug in het titelstuk. Vandoorn improviseert hier indrukwekkend, met overtuiging en zeggingskracht. 'The Way She Looks' is een compositie waar alle kwaliteiten van Vandoorn in samenkomen. Maar ook hier weer mooie passages van Van 't Hof, die ontroeren en raken en dichtbij gespeeld zijn. En wat een mooi open slot... De gehele release is wat stijl betreft gevarieerd en fris. Mooie fraseringen van stem, indrukwekkende soundscapes, vrije improvisaties, dan weer iets Arabisch-Spaans. Het album eindigt al net zo sterk als het begon met 'Yagapriya', een indrukwekkend nummer, zowel in compositorisch opzicht als in de uitvoering. Het doet me even denken aan Herman van Doorn, de broer van Ineke, die op 'Caoutchouc' van Vaalbleek vocaal ook zo'n enorme overtuiging had. Dat zegt wel iets over het unieke van het hebben van een talent.

Zelden kom je een release tegen die van begin tot eind zo boeiend is dat je als luisteraar volledig opgaat in het moment. Het ademt, het leeft, het bruist, het ontroert... en dan is er de stilte van het slot. Het muzikale universum is wonderlijk. Als je dat op een release zo vorm weet te geven past mij enkel bescheidenheid.

Het album wordt gepresenteerd op 25 februari in het Bimhuis, Amsterdam en op zondag 3 maart in TivoliVredenburg, Utrecht.

Labels: , ,

(Koen Scherer, 24.2.24) - [print] - [naar boven]



Cd | Jazztube
Jan Geijtenbeek - 'In Between'

Challenge, 2023

Dit is het muzikale verhaal van een zeer leuk en ontspannend verblijf van pianist Jan Geijtenbeek en zijn vrouw in Cambridge, Massachusetts, USA. De pianist kwam terug met een muziekdoos vol leuke, opgewekte muziekstukken. De tunes getuigen van een hecht samenspel tussen de drie muzikanten, die goed in het oor liggende mainstream jazz brengen. Je zal dit traditionele pianotrio nergens op een foutje betrappen, want de 13 composities van Geijtenbeek zijn zowat perfect uitgevoerd.

De schijf verlegt geen grenzen, dat is ook niet de bedoeling. 'Happy Song', 'A Sunny Day In Cambridge', enzovoort: de titels spreken voor zich. In 'We Belong' en '141 Oxford Street' spat de vakantievreugde zo uit de akkoorden en het samenspel. Goede jazz kan dus ook zonder veel drama gemaakt worden, al klinkt het dan natuurlijk allemaal wat gepolijster. Muzikaal is deze plaat vol kamerjazz een mooie combinatie van klassieke én jazzy inslag, en wel op hoog niveau. Zonder de blues en de ellende die altijd ergens verdoken zat in the real stuff.

Jan Geijtenbeek (piano), Thomas Pol (bas), Niek de Bruijn (drums).

Deze recensie verscheen ook in Jazz&Mo' / In de Jazztube hieronder zie je een live-uitvoering van 'We Belong'.

Labels: , , ,

(Marc Van de Walle, 21.2.24) - [print] - [naar boven]



Nieuws
Doorstart voor Jazz Middelheim

Het roemruchte Antwerpse festival Jazz Middelheim krijgt een doorstart. Na het faillissement van de vorige organisator vonden de stad Antwerpen en de omroep VRT (de eigenaar van de merknaam) na een marktonderzoek een geschikte partner om het festival weer jaarlijks te laten plaatsvinden.

"We wilden de traditie van dit iconische festival niet loslaten", aldus de Antwerpse schepen van Cultuur Nabilla Ait Daoud. Hij is blij dat de nieuwe organisator opnieuw voor Park Den Brandt als festivallocatie kiest. "Dat was geen vereiste", zegt de schepen. "Maar het is zeker een pluspunt. Die groene omgeving draagt bij aan de gezellige, ontspannen sfeer van het festival. Het kasteel, de vijver, de grasperken: het bevordert allemaal de duurzaamheid van de festivalervaring."

Middelheim blijft een jazzfestival, beklemtoont Ait Daoud, met respect voor het verleden, maar ook met een 'urban vibe' en met de vinger aan de pols van de muzikale ontwikkelingen van vandaag. Ook Bert Schreurs, de man achter Brosella die voortaan instaat voor de organisatie en programmatie van Jazz Middelheim, ziet dat zo.

"Jazz is een huis met vele kamers", zegt Schreurs. "We zullen nog altijd mensen als Fred Hersch en groepen als TaxiWars programmeren. Maar daarnaast kunnen er ook dj's aan bod komen die door allerlei jazzvormen beïnvloed zijn." Respect voor de traditie, met oog voor allerlei nieuwe mengvormen: dat wordt de filosofie van het nieuwe Jazz Middelheim. "Met veel aandacht voor jong talent", benadrukt Schreurs.

Dit jaar zal er in augustus, de maand waarin Jazz Middelheim traditioneel doorgang vindt, nog geen editie zijn; daarvoor is het te kort dag. Maar in september komt er wel een mini-editie. Vanaf de zomer van 2025 vindt het Antwerpse festival dan weer elk jaar op volle sterkte plaats. Schreurs: "In een weekend van september plannen we op één of twee dagen een event, waarin we een idee zullen geven van hoe het nieuwe Jazz Middelheim er kan gaan uitzien."

Foto: Cees van de Ven / Bron: © De Standaard

Labels: , ,

(Maarten van de Ven, 18.2.24) - [print] - [naar boven]



Concert
Een doldriest dansende, dwaze dwerg

Dave Kikoski Trio, dinsdag 13 februari 2024, De Smederij, Groningen

Als je al vijftig jaar jazz speelt en je beleeft er evident nog zoveel plezier aan, dan heb je duidelijk de juiste afslagen genomen. Pianist Dave Kikoski (1961) is bij jazzfans bekend als sideman van drummer Roy Haynes, met wie hij vijftien jaar samenwerkte.

In De Smederij was het Joost van Schaik die hem achter de vodden zat - en vice versa - en diens begeleiding deed de pianist zichtbaar goed. Meteen al in het openingsnummer, 'Billy's Bounce', was Kikoski als een jong veulen dat uitzinnig in de eerste lentezon rondsprong. Verderop in de natuur, in het woud ('In Your Own Sweet Way') had hij een vuurtje ontstoken waaromheen hij doldwaze dwergendansjes demonstreerde. Het zal niemand verbazen dat hij daarbij ook in het struweel belandde, her een addernest vermorzelend, der een uilenbal met het oog opvangend. Als een kleuter in een snoepwinkel keek hij zijn ogen uit in 'I Hear A Rhapsody' en als er een nummer als 'The Shadow Of Your Smile' langskomt is het moeilijk te bepalen of de artiest of zijn publiek het meest geniet.

De intense chemie binnen het trio was nergens zo evident als in 'Someday My Prince Will Come'. Daarbij viel op dat bassist Joris Teepe natuurlijk best bereid is keurig vier-in-de-maat te trekken, maar wanneer hij in het spotlight staat, zijn het meer vamps en kleine melodietjes en sprongetjes die zijn spel spanning geven.

Het is niet ongebruikelijk dat een aansluitende jamsessie de nodige verrassingen oplevert. Dinsdag was dat voor mij slagwerkster Alexia Harpa, die mooie figuurtjes en combinaties sloeg en over een vrije geest beschikt. Opmerkelijker nog was de aanwezigheid van meesterpianist Dado Moroni in het publiek, die zijn massieve gestalte op een gegeven moment achter... de contrabas schoof.

Foto: Diederik Idema

Labels: , , ,

(Eddy Determeyer, 15.2.24) - [print] - [naar boven]



Cd
Ingrid Laubrock - 'Monochromes'

Intakt, 2023 | Opname: 18 augustus 2022

De monochromes waarvan sprake zijn vooraf opgenomen stukken muziek, bruitage, geluid, die dienen als achtergrond om de improvisatie van de muzikanten de vrije loop te kunnen laten gaan. Deze plaat werd op die manier één track van rond de veertig minuten, een collage van geluiden, aangevuld met het bevreemdende en confronterende improvisatiewerk van de muzikanten, die hun instrument zowel conventioneel als onconventioneel behandelen in de exploratie van die backdrops. Die collage is dus niet lukraak gemaakt (dus niet helemaal free), maar de monochromes (de backdrops) dienen als voedingsbodem voor de improvisaties door de bandleden. Zij willen een afschaduwing of vormgeving zijn van de helse, hectische en turbulente wereld waarin wij leven.

Dit is muziek of geluid dat een totaal nieuwe luisterhouding vraagt. Wie traditionele harmonieën verwacht komt uiteraard bedrogen uit. Wie muziek ziet als een geluidentaal die meer kan uitdrukken dan woorden zal hier weliswaar een hele luisteropdracht aan hebben, maar ook beloond worden. Invloed van Ligeti, multitemporele ritmelagen en lijnen, geïnspireerd door de Italiaans-Amerikaanse kunstenaar Harry Bertoia. Zijn Sonambient-sculpturen zijn allemaal penseeltrekken op dit expressieve doek.

Ingrid Laubrock (tenorsax, sopraansax), Jon Irabagon (sopranino sax), Zeena Parkins (elektrische harp), Tom Rainey (drums, percussie), Nate Wooley (trompet), Adam Matlock (accordeon).

Deze recensie verscheen ook in Jazz&Mo' / Klik hier voor een albumteaser.

Labels: , , , ,

(Marc Van de Walle, 10.2.24) - [print] - [naar boven]



Nieuws
ZomerJazzFietsTour stopt

"De ZomerJazzFietsTour in de omgeving van het Reitdiepdal in Groningen onderscheidt zich op een bijzondere wijze van andere festivals. Kerken en schuren van boerderijen dienen als decor én onderdak voor de concerten. Muziekliefhebbers verkiezen hun eigen fietsroute en dwalen door het natuurlijk en muzikale landschap. Soms met zon, soms met tegenwind en zelfs een regenbuitje, maar het profijt van een avontuurlijk concert ligt altijd in het verschiet." Aldus onze verslaggever Louis Obbens na afloop van de editie van vorig jaar. Hij kwam er enthousiast van terug, net als Eddy Determeyer, die het Groningse festival vele malen beleefde en recenseerde voor onze website.

Edoch, na de komende editie valt het doek voor de ZomerJazzFietsTour. Op zaterdag 31 augustus maakt de ZJFT waarschijnlijk een soort treurmars, waar alle muzikanten op kunnen improviseren. "Het wordt een spetterende laatste editie. De veertigste. "Ja, formeel is het de 38ste", zegt voorzitter Niels Smit Duyzentkunst. "Maar we willen in ieder geval de veertig volmaken. Dus noemen we het gewoon de veertigste editie. Een beetje bijzonder misschien, maar dat past wel bij ons."

Waarom? Het ligt haast en helaas bijna voor de hand in deze tijd van (dramatische) bezuinigingen op pure jazz en kunst en cultuur in het algemeen. En de nieuwe plannen beloven op zijn zachtst gezegd niet veel goeds. Draai Om Je Oren heeft jarenlang met veel plezier verslag gedaan van dit eigenzinnige jazzfietsfestival en betreurt het ten zeerste dat er wederom een gat valt in het veld van bijzondere jazzevenementen. Smit Duyzentkunst legt op de website uit hoe het zover gekomen is.

Het doek valt voor een van de meest bijzondere muziekfestivals van Nederland. Na 38 edities komt een einde aan de combinatie van fietsen in het prachtige Middag-Humsterland en het genieten van pure, experimentele jazz. Pogingen om het bestuur van de ZomerJazzFietsTour te verjongen leverden te weinig respons op. En de eisen die fondsen stellen aan middelgrote evenementen worden met het jaar strenger. Dan maar stoppen. Met een grimlach.

Een ongedwongen fietstocht door het Reitdiepdal en dan impro-jazz bewonderen in boerenschuren en kerkjes. Dat is in essentie de ZomerJazzFietsTour. Die ingrediënten zorgen ervoor dat het festival altijd uitverkocht is. De opzet maakt de organisatie van dit evenement arbeidsintensief. Het regelen van de locaties, routes, muzikanten, tenten, de financiële verantwoording, het begeleiden van bezoekers, ga maar door. Ondanks de warme hulp van tientallen inwoners van het gebied hebben de (vrijwillige) bestuursleden, vooral in de zomer, bijna een dagtaak aan de organisatie. Een aantal bestuursleden geeft aan dat het na tientallen jaren letterlijk mooi is geweest.

Het bestuur heeft jarenlang geprobeerd om nieuwe mensen in het bestuur te krijgen die het stokje willen overnemen. Maar het schrikt mensen af als ze zien hoe intensief de klus is. Voorzitter Niels Smit Duyzentkunst heeft daar wel begrip voor. "De gekken zijn op, helaas", lacht hij. "We vragen nogal wat. Er gaat gewoon heel veel vrije tijd in zitten. We kunnen het mensen niet kwalijk nemen als ze dat niet willen."

Los van het feit dat nogal wat van de kern van vrijwilligers wordt gevraagd, speelt de regelgeving een rol bij het besluit om te stoppen. Fondsen stellen steeds strengere eisen aan evenementen. Om in aanmerking te blijven komen voor structurele subsidies zou de ZJFT moeten groeien, of juist veel kleiner moeten worden. Zakelijk leider Jo Willems: "We zijn te groot voor het servet en te klein voor het tafellaken. Natuurlijk, je kan ook minder een beroep doen op fondsen, maar dat zou betekenen dat de prijs van het toegangskaartje vele malen over de kop moet. Dan wordt het een elitair feestje. Dat willen we niet. Dan is het geen ZomerJazzFietsTour meer zoals we die ooit hebben bedacht."

Dus is 2024 de laatste editie. Programmeur Marcel Roelofs heeft al de nodige bands op het oog. En daar zit nog wel een dingetje. De ZJFT zal gemist worden door het publiek, maar misschien nog wel meer door de muzikanten. Er zijn in Europa maar weinig evenementen waar meer dan twintig bands van wereldklasse impro-jazz spelen. En waar aanstormend jazztalent de kunsten mag vertonen. Zo werkt de ZJFT samen met het Prins Claus Conservatorium, om studenten letterlijk een podium te bieden.

Foto's: Hammie van der Vorst & Willem Schwertmann

Labels: ,

(Donata van de Ven, 8.2.24) - [print] - [naar boven]



Concert
In het domein van de dans

Efraïm Trujillo Kwartet, dinsdag 30 januari 2024, De Smederij, Groningen

Toevallig zit ik momenteel midden in de uitwerking van een interview dat ik ooit met trompettist en orkestleider George Hudson (1910-1996) uit St. Louis had. Een van de onderwerpen die aan de orde kwam, betrof een ontmoeting van het Hudson-orkest met de kleine saxofonist en driftkikker Illinois Jacquet in het New Yorkse Apollo Theater. Er ontstond grote beroering toen de provinciaaltjes van het voorprogramma en met name tenorist Willie 'Weasel' Parker het nummer 'Body And Soul' speelden en Jacquet in het stof lieten bijten.

Trompettist Clark Terry was erbij en noteerde in zijn autobiografie: "He played this awesome solo. I was staring with all the cats, and the audience was roaring. He played some shit I'd never heard him do before. He started out in one tempo and then went into double time. That Weasel just flew, notes jumping out of his horn a mile a minute. He was so animated, bobbing and weaving. Man! Unbelievable. He blew everybody's mind. Maybe even his own." Jacquet was not amused. Hee, híj was de ster van de show, de headliner. Dit was niet de bedoeling. En dan was die Weasel ook nog eens een kopje kleiner dan hijzelf. Ik heb geen idee of er opnamen van Weasel Parker bestaan. Ik vrees van niet. Maar mijn punt is: ongetwijfeld was Weasel een groots solist. Maar dat hij de fameuze Illinois Jacquet het nakijken gaf had mede te maken met het gegeven dat hij danste tijdens het spelen. Enfin, binnenkort in dit theater.

Ik moest aan dit verhaal denken toen ik saxofonist Efraïm Trujillo aan het werk zag en hoorde. Ook een prima blazer met een opgeruwde toon die net zo gemakkelijk zo zoetgevooisd kan spelen als een Stan Getz. En ook Trujillo zal je niet gauw betrappen op stokstijfheid. Wanneer de muziek daartoe aanleiding geeft steekt hij het instrument hemelwaarts, waarbij de beker bijkans de zoldering raakt. Of hij zakt juist diep door de knieën. Een soort ochtendgymnastiek om tien uur 's avonds. In 'Manhã De Carnaval' zweept hij zichzelf op tot kortstondige momenten van levitatie. Een lopend vuurtje, deze gast. Zelfs wanneer hij naast het combo gaat staan om een van zijn medemuzikanten te laten soleren, blijft hij met kleine bijna onhoorbare ondersteunende nootjes bij het gebeuren betrokken. Heel ouderwets in feite; die Trujillo heeft de toekomst.

Het kwartet is een solide en intens spelende machine, dat soms collectief en spatgelijk een stilte kan laten vallen. Bassist Joris Teepe loopt en trippelt vastberaden door de schema's, pianist Jasper Soffers schrikt er niet voor terug halverwege een solo van toonaard te wisselen en drummer Steve Altenberg zet het geheel met onverwachte accenten onder spanning. Een beetje zoals een koolstofatoom in een ijzerkristal staal zijn kracht geeft. Soms vliegt hij bij het soleren bijna uit de bocht en er net zo gemakkelijk weer in. Het wordt zo langzamerhand hoog tijd om hem eens op een off-night te horen.

Foto: Hammie van der Vorst

Labels: , , , ,

(Eddy Determeyer, 4.2.24) - [print] - [naar boven]



Cd
Angelika Niescier, Tomeka Reid & Savannah Harris - 'Beyond Dragons'

Intakt, 2023 | Opname: 17 maart 2023

Middeleeuwse cartografen gebruikten de wending hic svnt dracones (hier bevinden zich draken) om territorium aan te duiden dat nog onontgonnen en dus onbekend was. Het onbekende maakte angstig, maar dat geldt niet voor deze saxofoniste. Als Niescier dit als titel van haar eerste track (11:14!) gebruikt, dan hoor je ook hoe ze het muzikaal universum als een onontgonnen land beschouwt. Zij creëert, zoals Coltrane en Coleman indertijd revolutionair waren, een nieuwe klankruimte. Zij is trouwens met dit muzikaal idioom (als Pools-Duitse) opgegroeid.

Wat je te horen krijgt, is een werveling van klanken, expressievlagen, afgewisseld met verstilling, ademend in de sax, soms elegisch ondersteund door cello. De drums van volgen al die ritme- en intensiteitswisselingen moeiteloos, zichzelf integrerend in het enorm complexe palet dat gecreëerd wordt. Dit is muziek die uiterst moeilijk te beschrijven valt. Misschien als een uiterst individuele expressie van een individuele emotie, met invloeden vanuit alle hoeken, idiosyncratisch verwerkt. Zij hebben daarbij geen remmingen, gebruiken alle registers en schakeringen, en drukken op die manier uit hoe getormenteerd en duivels hun innerlijke wereld er uitziet. Voer voor de liefhebbers en doorzetters!

Angelika Niescier (altsax), Tomeka Reid (cello), Savannah Harris (drums).

Deze recensie verscheen ook in Jazz&Mo'

Labels: , , ,

(Marc Van de Walle, 31.1.24) - [print] - [naar boven]




Concert

Helemaal naar Rotterdam

Gerlo Hesselink Quartet & Florieke de Geus, dinsdag 23 januari 2023, De Smederij, Groningen

"Dit is de eerste keer dat een zangeres halverwege de eerste set weg moet om de laatste trein te halen," stelde Diederik Idema, organisator van de wekelijkse Jazz Jams in De Smederij enigszins verwonderd vast. Dat was dus nog niet eerder voorgekomen in de ruim dertig jaar dat de serie loopt. Maar inderdaad: Florieke de Geus moest nog naar Rotterdam. Maar voor ze haar rugzakje omgordde en het etablissement met gezwinde spoed verliet, had ze laten horen dat ze een ambitieuze meid is die eigen liedjes schrijft over eigen ervaringen. Zoals toen ze in Berlijn zat en, geïnspireerd wellicht door het creatieve klimaat daar, 'Out Of My Head' concipieerde. Over hoe ze 'uit haar hoofd' moest stappen om meer vanuit haar hart te denken en leven. Laat haar maar schuiven: qua het ontwikkelen van melodische lijnen deed ze niet onder voor de instrumentalisten. Ze nam ook met het grootste gemak en naadloos frasen van de boys over om daar haar eigen draai aan te geven. Ehm, dat laag van u, mevrouw De Geus, gaat u daar nog mee aan de slag? Ik ben ervan overtuigd dat daar nog veel moois te vinden is.

Saxofonist Gerlo Hesselink kondigde aan het begin van het recital aan dat een deel van het gespeelde materiaal betrekking had op het overlijden van zijn zoon Jan, vijf jaar geleden. Je voelde een huivering door de zaal gaan. Van de andere kant: zo'n verlies kom je nooit meer te boven, maar schrijven en spelen lijken mij inderdaad goede manieren om te rouwen. Misschien heeft die traumatische ervaring zijn sound meer soul gegeven. Zijn afwisseling van korte en langere noten hield de aandacht vast. Daarbij werd hij geholpen door de spaarzame, heldere noten van pianist Dirk Balthaus. Hem zal je niet gauw betrappen op een toets teveel (of te weinig). Zijn compositie 'Vanilla Winter Waves' smaakte naar Wayne Shorter. De titel bleek een citaat te zijn uit Jack Kerouacs 'Doctor Sax'. ('I got all my boyhood in vanilla winter waves around the kitchen stove.')

De saxofonist had de pech dat zowel zijn bassist (Johan Plomp) en zijn drummer (Joost Kesselaar) door ziekte geveld waren. Zodat die te elfder ure vervangen waren door respectievelijk Rico de Jeer en Steve Altenberg. Twee azen die geen moment lieten blijken dat het gespeelde nieuw voor hen was. Met Altenberg erbij is het feestje bij voorbaat geslaagd. In 'Sometimes I'm Happy' drukte hij ons met een explosieve break en dito accenten met onze neus op het feit dat we hier wél met swingende jazz van doen hebben. Hij speelt als een vulkaan die gestaag binnensmonds rommelt, maar soms een geiser van lava en as uitbraakt.

En zo werd het voor de ouwetjes zoetjesaan tijd om de sponde op te zoeken. Maar niet voordat gitarist Nathaniel van Veenen ons tijdens de aansluitende jamsessie had laten horen hoe je een solo speelt. Vormvast en toch vol avontuur.

Foto: Hammie van der Vorst

Labels: , , , ,

(Eddy Determeyer, 28.1.24) - [print] - [naar boven]



Cd
Blue Lines Trio - 'Chance And Change'

Casco, 2023 | Opname: mei 2022

"Free music: is it okay if it swings?" De opener die Kevin Whitehead gebruikt in zijn liner notes is meteen de centrale vraag, en die wordt beantwoord met een volmondig 'ja'. Het voorbije decennium bleef dit pianotrio grotendeels onder het oppervlak en dat is zonde, want 'Chance And Change' bevestigt nogmaals dat ze als geen ander spannende vrijheid en onweerstaanbare joie de vivre in de lucht kunnen houden. Michiel Scheen is nog altijd het best bewaarde geheim van de Nederlandse improvisatie en met Raoul van der Weide en George Hadow beschikt hij over een ritmesectie die deelneemt aan een uitzonderlijke collectieve telepathie.

Ze hebben de stuwing van een pompend orkest, maken hoekigheid dansbaar en trippelen frivool langs het oeuvre van Monk en Herbie Nichols, maar dan met de nalatenschap van Misha en Han in het achterhoofd. Hun composities zijn levende, lillende oefeningen in groepsdynamiek, hun improvisaties zijn staaltjes van knetterende instant composing. En dan heb je nog die humor en dat haast kinderlijke spelplezier dat voortdurend voelbaar is. Topplaat van een topband die veel, veel meer aandacht verdient.

Klik hier om dit album te beluisteren.

Deze recensie verscheen ook in Jazz&Mo'

Labels: , , ,

(Guy Peters, 27.1.24) - [print] - [naar boven]



Concert
De man met twee zielen

Freddie Bryant Quartet, dinsdag 16 januari 2024, De Smederij, Groningen

Huizen er bij Freddie Bryant twee zielen in de borst? Je zou dat haast kunnen beweren. Zoals hij zijn melodieën ondersteunt met simultaan gespeelde basakkoorden en -lijnen, zo horen we dat maar zelden bij gitaristen. Alsof hij een dialoog met zichzelf speelt, een soort van ingebouwd contrapunt. Dat hoorden we bij 'Song For My Father' en dat hoorden we nog beter bij 'What's New' - er werden uitsluitend standards gespeeld. In dat laatste nummer verkende de New Yorker alle hoeken en gaten van de song en hij demonstreerde daarbij nog een opmerkelijke faculteit. Namelijk die waardoor hij een stuk op een elegante manier kreupel kan laten lopen. Zijn geconcentreerde speelwijze en zin voor avontuur zorgden ervoor dat 'Invitation' de indruk wekte ter plekke ontdekt te zijn. Daarbij rolden bas (Hans Lass) en drums (Sebastian Demydczuk) een slijtvaste groove voor Bryant uit. Overigens had het programma een overwegend ingetogen karakter.

Freddie Bryant (Monk Legacy Septet; Mingus Orchestra) is een van de Amerikaanse docenten die een of twee keer per jaar naar Groningen komen om er les te geven aan het Prins Claus conservatorium. Dat doet hij inmiddels achttien jaar, vertelde hij. Ooit werd hij door zijn eminente collega Kenny Burrell (anno 1931 en nog steeds kicking!) "a briljant young guitarist and composer" genoemd. Welnu, dat is hij nog onverminderd en de komende achttien jaar kunnen we dus met vertrouwen tegemoetzien.

Labels: ,

(Eddy Determeyer, 22.1.24) - [print] - [naar boven]



Cd
Xavi Torres - 'Quarantena Songs'

Dox, 2023 | Opname: februari-mei 2022

Tijdens de eerste lockdown schreef de Spaanse pianist Xavi Torres een maand lang iedere dag een stuk. Twaalf daarvan bracht hij, in willekeurige volgorde, uit onder de toepasselijke titel 'Quarentena Songs'. De eerste zes samen met bassist Reinier Elizarde - bijgenaamd "el Negrón" - en drummer Andreu Pitarch, de nummers zeven tot twaalf met bassist Clemens van der Feen en drummer Jamie Peet.

Elizard valt direct op in 'Luz' met een wel heel mooi zangerig geluid, waar Torres prachtig omheen borduurt. Heel anders van karakter is de lyrische ballade 'Setmantes', met warmbloedig spel van Torres en een stevige ritmiek. 'Opportunidad' zit in dezelfde richting, maar bezit tevens een vrij stevige, stuwende kracht. Zeer aantrekkelijk klinken ook 'Upside Down' - zo zal ook Torres zich in die tijd wel eens gevoeld hebben - en 'Social' met overrompelend krachtig pianospel en stevig slagwerk van Pitarch.

Die vaart zit ook in 'Empty Streets', het eerste nummer waarin we Van der Feen en Peet horen, maar hier overheerst toch vooral de lyriek. En het is met name de groove die opvalt in 'Futur'. Mooi hoe het trio hier naar het einde toe de rust zoekt. Strak slagwerk van Peet in de mooie ballade 'Perspectiva', naast bijzonder ingetogen en poëtisch spel van Torres, en in 'Jitsi', dat tevens opvalt door het mooie spel van Van der Feen. Tot slot klinkt het opvallend vlotte, maar ook mooi lyrische 'Community', met overtuigend pianospel en een mooie bassolo van Van der Feen. Een dijk van een album.

Labels: , , , , ,

(Ben Taffijn, 20.1.24) - [print] - [naar boven]



Concert
Streken en generaties

JazzProSessie met Trio Jasper Blokzijl, zondag 14 januari 2024, Het Rode Hert, Roderwolde

Roderwolde, wie kent het niet. Samen met het naburige vlek Sandeburen telt het, volgens Wikipedia, 335 inwoners. Ergo: dat Rode Hert in Roderwolde is wellicht een voormalige herberg, van toen Roderwolde nog aan de weg van Roden naar Groningen lag. Die indruk wordt bevestigd wanneer je het lokaal binnenstapt op de oerdegelijke boerevloerdelen, met achterin het drie treden hogere podium. Overal hout. Daar, tussen een hemelsblauwe Heilige Maagd en een brandweerrode eland zullen vroeger in de weekends wel charmezangers hebben gestaan, of accordeonisten en een keer in het jaar de Tooneelvereeniging Roderwolde met 'De Tante van Charlie'. Als dus halverwege de middag een oudere heer een trombone van het biljart raapt en zich op het trappetje laat zakken, verwacht je misschien een bibberende uitvoering van de 'Bayerische Polka'. "In bes grote terts," komt hij met pianist en sessieleider Jasper Blokzijl overeen en dan wordt 'Blue Monk' ingezet. Met een mooie volle kopertoon, waarin de jaren van Hans Knips in de Big Band Groningen doorklinken. Naast Knips harmoniseert zijn schoonzoon annex saxofonist Hans Wijnbergen met schoonpapa, die tegen de tijd dat u dit leest de gezegende leeftijd van negentig jaren zal hebben bereikt.

De JazzProSessie is een reeks optredens van noordelijke muzikanten. Vandaag demonstreert het trio van Blokzijl die regionale insteek: bassist Oeds Bouwsma heeft talloze fundamentjes gelegd voor bands uit Leeuwarden en omstreken, de naam van drummer Imre Kruis gonst al enige tijd rond in het Groningse en de pianist zelf komt uit Zuidhorn. Het trio swingt, soms bescheiden, een enkele keer bijna keihard. Om de gedachten te bepalen: ergens tussen Ahmad Jamal en Bill Evans. In 'On Green Dolphin Street' slaat Kruis jofele accenten; 'Well You Needn't' gaat op het eind de mist in daar de muzikanten niet meer precies weten hoe ze het arrangementje hebben afgesproken. Jammer: de piano-intro was origineel en intrigerend. De drummer intussen brengt het adagium van Max Roach in de praktijk: de kit is een muziekinstrument, daar moet je niet op hengsten, daar moet je op spelen.

Na de pauze kwamen de gasten meedoen. Van hen maakte ook bassist Frank Fiedler (tok tok tok; Inge van Calkar) indruk met zijn puntige spel en zijn heldere soli.

Normaal gesproken is genoemde Hans Wijnbergen uitbater van Muziekcafé en Studio Het Rode Hert. Maar vandaag even niet. Vandaag is hij weer de Sax Maniac, zoals hij zich een aantal jaren geleden afficheerde. Aan zijn interpretatie van 'In A Sentimental Mood' is weinig sentimenteels. De saxofonist zet zijn frasen kracht bij met danspassen, waarbij hij bijkans door het dak stoot.

Als we even later naar buiten schuifelen merk ik dat de glas-in-loodramen inmiddels beslagen zijn geraakt. Mooi hoor, hoe die veldjes condens omspannen worden door hogeregraadskrommen. Laat wis- en natuurkunde maar over aan de natuur.

Foto: Hammie van der Vorst

Labels: , , ,

(Eddy Determeyer, 18.1.24) - [print] - [naar boven]



Cd | Jazztube
Mohammad Motamedi & Rembrandt Trio - 'Intizar, Songs Of Longing'

Just Listen, 2023 | Opname: 19-20 december 2021

Pianist Rembrandt Frerichs heeft altijd al graag samengewerkt met musici uit andere culturen dan de onze, iets wat niet minder geldt voor bassist Tony Overwater en percussionist Vinsent Planjer, waar hij sinds jaar en dag een trio mee vormt. Op het bij Just Listen Records verschenen 'Intizar' zijn ze te horen met de Iraanse zanger Mohammad Motamedi, aangevuld met Myrthe Helder op viool, Maya Fridman op cello en Maarten Ornstein op klarinet.

Een mooi verzorgde uitgave, dit 'Intizar', met in het boekje de teksten die Motamedi zingt, zowel in het Farshi als in het Engels. Het is voor onze oren even wennen deze muziek, te beginnen met het titelstuk, een nummer dat stamt uit Motamedi's jeugd. Muziek met een grote emotionele lading en een flinke dosis melancholie, waar naast deze zanger Helder en Fridman prima weg mee weten. Muziek ook die ik eerder associeer met onze klassieke muziek van de negentiende eeuw dan met jazz. Maar wat een prachtige stem heeft Motamedi, met het bereik van een operazanger, waar deze liederen in andere opzichten soms ook wel aan doen denken. In 'Al-Khoune Javanan', waarin we Frerichs op een kerkorgel horen, improviseert Motamedi met gebroken stem, de heimwee naar zijn land bezingend. 'Bahare Delkash', met prachtige droevige strijkpartijen van Helder en Fridman en een overtuigende klarinetsolo van Ornstein, stamt uit de jaren 20 van de vorige eeuw.

'Kouze Gar' is geschreven door Overwater, speciaal voor Motamedi. Een al even ingetogen en klassiek aandoend stuk, met bijzonder slagwerk van Planjer. Verder valt hier andermaal de enorme virtuositeit van Motamedi op en de grote lenigheid die bij deze liederen van een zanger wordt verwacht. Een hoogtepunt op dit album is het opzwepende duet van Planjer en Motamedi dat de titel 'Demi Ba Gham' meekreeg, naar een gedicht van Hafez. Frerichs zelf is uitgebreid te horen, met mooi verhalend spel, in het vrij lange 'In The Middle Of The Garden'. Bijzonder mooi is ook de bijdrage van Planjer in de tweede helft van dit stuk. Tot slot reciteert Motamedi op prachtig subtiele wijze een gedicht van Hafez in 'An Advice From Hafez', terwijl we Frerichs horen op fortepiano.

In de Jazztube hieronder zie een deel van het concert dat Mohammad Motamedi en het Rembrandt Trio op 19 september 2020 gaven in de Sint-Janskerk, Maastricht.

Labels: , , , , ,

(Ben Taffijn, 14.1.24) - [print] - [naar boven]



Interview
Alan Dawson

Vraag: wat hebben Charli Persip, Tony Williams, Terri Lyne Carrington, Vinnie Colaiuta, Gerry Hemingway, Harvey Mason, Keith Copeland, Jake Hanna en Clifford Jarvis met elkaar gemeen?

Antwoord: het waren/zijn allemaal uitstekende tot excellente drummers en ze namen allemaal les bij Alan Dawson.

Op 10 juli 1987 sprak Eddie Determeyer in Den Haag met Alan Dawson. "Vóórdat het begrip bop in zwang raakte, noemden we het playin' on the kick. Max Roach had het over we're boppin' now. Als je bop speelde, speelde je geen swing. In wezen probeerden we allemaal op een nieuwe manier te swingen, daar kwam het op neer."

Klik hier om het interview te lezen.

Labels: , ,

(Maarten van de Ven, 11.1.24) - [print] - [naar boven]



In memoriam | Jazztube
Tony Oxley
15 juni 1938 – 26 december 2023

Op een dag wilden Jost Gebers, de man achter het baanbrekende platenlabel FMP, en Tony Oxley de drumspullen van de percussionist in een Volkswagenbus van West- naar Oost-Berlijn brengen. De bewaker die hen bij de grens controleerde was verbaasd over de vreemde dingen die werden vervoerd. Geber legde hem uit dat Oxley een drummer was. Toen de grenswachter vervolgens een viool vond, was het hem duidelijk. Oxley moest wel een muzikale clown zijn! Na een lange ziekte is Tony Oxley - die verre van een clown was, eerder een fenomenale geluidsonderzoeker, percussionist, violist en componist - op dinsdag 26 december overleden.

Oxley werd geboren in Sheffield en leerde zichzelf het drummen aan. Tijdens zijn diensttijd voor het Britse leger werd hij percussionist in het militaire orkest. In die tijd reisde Oxley ook naar de Verenigde Staten, waar hij jazzgrootheden als Art Blakey, Horace Silver en Philly Joe Jones aan het werk zag. Het was een levensveranderende ervaring. Thuis in Sheffield vormde hij een jazzcombo dat hij drie jaar leidde. In 1963 volgde nog een beslissende ontmoeting: hij ontmoette gitarist Derek Bailey, die bij hem om de hoek bleek te wonen. "A once in a century coincidence," zoals Oxley die ontmoeting beschreef voor de Duitse muziekjournalist Bert Noglik. Samen met bassist Gavin Bryars vormden ze het trio Joseph Holbrooke, vernoemd naar de gelijknamige Britse componist (1878-1958). De groep begon jazzstandards te spelen, maar evolueerde snel naar andere soorten muziek, geleid door de interesses van de drie. Bryars was geïnteresseerd in avant-garde klassieke componisten, Oxley in de meer radicale muzikanten van de hedendaagse jazz en Bailey in beide. Geïmproviseerde muziek was de gemeenschappelijke noemer die het trio voortdreef. Hun muziek was destijds vrijwel ongehoord in Engeland en elders in Europa. De muziek van Joseph Holbrooke ontwikkelde zich volgens Oxley en Bailey vanzelf tijdens hun samenspel.

In 1967 verhuisde Oxley naar Londen. Het duurde niet lang voordat hij zich daar gevestigd had als huisdrummer van een van de populairste jazzclubs van de stad: Ronnie Scott's. Hoewel Oxley met zijn eigen muziek al verder was gegaan dan traditionele jazz, vond hij het ook leuk en inspirerend om op te treden met jazzlegendes als Ben Webster, Joe Henderson, Stan Getz en Bill Evans. Zo ontwikkelde hij een onderscheidende ritmische stijl, waardoor hij in staat was om vrij en polyritmisch te spelen zonder de originele groove te verliezen; hij kon die op ieder moment gewoon weer oppikken. Voor veel muzikanten was het een echte uitdaging om met Oxley te spelen.

Oxley's werk bij Ronnie Scott's had hem een solide reputatie als jazzdrummer opgeleverd, hoewel hij al verbinding had gemaakt met de vrij geïmproviseerde muziekscene. In 1969 speelde Oxley op op de eerste lp 'Extrapolation' van John McLaughlin. Zijn connectie met hem zou de reden kunnen zijn geweest waarom Oxley een platencontract kreeg aangeboden door CBS en hij 'The Baptized Traveller' kon uitbrengen, met leden van het Spontaneous Music Ensemble: Evan Parker op saxofoon, Derek Bailey op gitaar, Kenny Wheeler op trompet en Jeff Clyne op bas. Het resultaat was de weerklank van een vrij unieke visie op de toekomst van de jazz. De band van Oxley slaagde er zelfs in om nog een plaat te maken voor CBS, 'Four Compositions For Sextet', met Paul Rutherford op trombone als aanvulling. Commercieel waren de albums geen succes, geen wonder dus dat CBS het contract verbrak.

Financieel zat Oxley aan de veilige kant door zijn aanstelling bij Ronnie Scott's, maar over het algemeen deed geïmproviseerde muziek het in Groot-Brittannië bepaald niet goed. Het was voor de muzikanten nauwelijks mogelijk om optredens te vinden, media en platenlabels negeerden het eenvoudigweg. Dit was de reden waarom Oxley in 1970 samen met Bailey, Parker en verschillende andere muzikanten de Musicians Cooperative oprichtte. Samen met Parker en Bailey richtte hij het onafhankelijke platenlabel Incus Records op. Eindelijk konden de muzikanten hun muziek documenteren, hun albums uitbrengen en distribueren zonder afhankelijk te zijn van de majors.

Maar bovenal werd Oxley een invloedrijke drummer voor toekomstige generaties toen hij besloot zijn drumstel uit te breiden. Hij begon te experimenteren met verschillende vormen van versterking en elektronische apparaten, zoals bijvoorbeeld ringmodulatoren. Hij gebruikte ze vooral graag op de vreemde voorwerpen die hij in de kit had verwerkt: kommen, stukjes draad, schroeven en andere metalen voorwerpen die een breed scala aan pure geluiden konden creëren. Zijn toch al unieke ritmische stijl werd gekoppeld aan een nieuw klankuniversum. Vanaf dat moment klonk niemand meer als Tony Oxley.

Op muziekgebied waren nog twee ontmoetingen belangrijk in het leven van Toney Oxley. De eerste is die met de schilder Alan Davie, die hem zijn eerste viool gaf. Oxley was onmiddellijk geïnteresseerd in de ritmische mogelijkheden van het instrument (niet de melodische, wederom typisch Oxley) en daarom besloot hij met allerlei soorten strijkersensembles te gaan werken. De andere was Oxley's ontmoeting met Cecil Taylor. Hij ontmoette hem toen de pianist in de zomer van 1988 een FMP-residentie had in Berlijn. Hij speelde met hem als duo, met William Parker in het Feel Trio en in het 17-koppige Cecil Taylor European Orchestra. Bovendien stelde Taylor hem voor aan Bill Dixon, met wie hij ook verschillende albums opnam voor het Italiaanse Soul Note-label. Oxley werd Taylor's favoriete partner voor de rest van het leven van de pianist.

"I consider myself more a percussionist, in contrast to a jazz drummer who keeps time", vertelde Oxley aan Bert Noglik in het eerdergenoemde interview. "In the new improvised music, a percussionist can interrupt the flow of his playing without affecting the nature of his relationship to the other players." Als Petrus aan de hemelpoort Tony Oxley en zijn spullen zou moeten controleren, dan zou hij hem zeker niet voor een clown hebben aangezien, maar voor wat hij is: een van de grootste drummers van de afgelopen 60 jaar. De jazzband in de hemel kan naar hem uitkijken.

Tekst: Martin Schray, The Free Jazz Collective (met toestemming vertaald)
Foto's: Maarten Jan Rieder

In de Jazztube hieronder een concert van Tony Oxley met Cecil Taylor in Straatsburg, 2009.

Labels: , , , , ,

(Maarten van de Ven, 6.1.24) - [print] - [naar boven]



Concert | Jazztube
Een eerste ontmoeting op het laatste concert van het jaar

The Chai Connection (in trio), donderdag 21 december 2023, Het Bruggenhuis, Geraardsbergen

Met violist, componist Wouter Vandenabeele, multi-instrumentalist, componist en fotograaf Thomas Noël en gitarist Jeroen Knapen. Hoe moet je hun muziek omschrijven? Folk? Ja en nee. Jazz, ja en nee. Het is een veelkleurige caleidoscoop, een plezier om naar te kijken en te luisteren.

Vandenabeele en Noël zijn vrienden voor het leven. Maakten los en met elkaar vele concertreizen naar verre oorden en integreerden specifieke lokale muziek in hun composities. En telkens als ze weer samenkwamen voor concerten kwam het tot verrassend samenspel, interacties en improvisaties. Gitarist Jeroen Knapen is van een jongere generatie, maar uit hetzelfde hout gesneden en mede toonaangevend met spel en composities in dit trio.

Het publiek stak hun appreciatie niet onder stoelen of banken, integendeel. Dat was mede te danken aan de muziek van The Chai Connection; die is laagdrempelig en zorgt voor een positieve boost in deze donkere dagen. Laagdrempelig, maar geenszins routineus of plichtmatig.

Er werd spannend en op het scherp van de snede gemusiceerd als collectief en met uitstekende individuele improvisaties. Voeg daarbij het enorme speelplezier dat het trio uitstraalde, met geestige conversaties en aankondigingen. Dit alles zorgde ervoor dat na een langdurig slotapplaus een toegift onontkoombaar was.

Ook in het nieuwe jaar heeft het Bruggenhuis weer een aantal concerten in diversiteit op het programma staan.

Foto & video: Cees van de Ven

In de Jazztube hieronder zie je 'Quo Vadis', een compositie van Jeroen Knapen, zoals uitgevoerd door The Chai Connection tijdens hun concert in het Bruggenhuis.

Labels: , , , , ,

(Cees van de Ven, 27.12.23) - [print] - [naar boven]



Concert
Een geluk bij een ongeluk

Tineke Postma & Jasper van 't Hof, woensdag 20 december 2023, Brouwerij Martinus, Groningen

Het zat allemaal een beetje tegen. Toen Jasper van 't Hof zich om vijf uur met al zijn keyboards en goede zin bij Brouwerij Martinus meldde, bleek dat er sprake was van een dubbele boeking. De gemeente Groningen had er een genoeglijk samenzijn gepland dat niet voor acht uur afgerond zou zijn. Artiesten en publiek schikten zich morrend naar de luimen van de vroede vaderen.

Dat hield concreet in dat de voorbereidingen van het duo Van 't Hof/Postma dermate gekortwiekt werden dat er zo goed als blanco begonnen werd. Dat bleek een geluk bij een ongeluk. De aanwezigen kregen een show voorgeschoteld die een spannend avontuur werd. De samenwerking liep tweemaal grondig in de soep (Van 't Hof: "Tja, maat zeventien"), zodat het improvisatievermogen ook wat dat betreft grondig op de proef werd gesteld. Die ontsporingen bleken evenzovele bronnen voor intense en creatieve oplossingen. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de hobbels die slechts voor de kunstenaars zelf bespeurbaar waren; wij, het publiek en uw chroniqueur merkten daar gewoon niks van.

Op het borrelend en klotsend synthesizerritme van 'In A Moment', dat naadloos overging in 'As Well', trok Van 't Hof zijn meanderende lijnen, die naarmate de ritmetrack zich oploste, gaandeweg abstracter werden. Overigens hoorde ik in deze openingsmedley duidelijke echo's van 'In Spain They Say Si Si' ("Every little Dutch girl says ja ja"). Kan ook mijn verbeelding zijn geweest. In 'The Line', een stuk van Tineke Postma, leken de muzikanten wel een stel dat gezamenlijk een verhaaltje voorlas. Hoge eisen aan oren, lippen en vingers werden gesteld in 'Schwester Johanna', een oude hit van de pianist, die hier al zijn kennis van en bewondering voor Lennie Tristano in had verwerkt. Nog een hele klus om deze sprint bij te houden, maar de saxofoniste vertrok geen spier. Overigens bleek bij dit optreden weer eens dat je Jasper van 't Hof in stilistisch opzicht ergens in de buurt van de middelloodlijn van Joe Zawinul en McCoy Tyner kunt vinden.

De tinkelende melodie van 'Sneeuw' klonk als de facetten van een kristal; de alt van Postma legde er een warme deken overheen (sneeuw isoleert immers). In het nummer 'Mute' belandden we bij de bron, vadertje Bach. Deze rasmuzikanten hebben geen behoefte aan kaders, zo werd hier duidelijk. Die maken ze zelf wel.

Klik hier voor foto's van dit concert door Willem Schwertmann.

Labels: , ,

(Eddy Determeyer, 24.12.23) - [print] - [naar boven]



Cd | Jazztube
Tijn Wybenga & AM.OK - 'Brainteaser / Re:Brainteaser'

ZenneZ, 2023

Componist en bandleider Tijn Wybenga stelde voor AM.OK een band van dertien musici samen. In 2021 verscheen 'Brainteaser', met opnames gemaakt in het Bimhuis, op lp bij ZenneZ Records. Oktober van dit jaar kwam het album ook uit op dubbel-cd, samen met 'Re:Brainteaser'. Lowkolos, het alias van Mert Gençer, bewerkte een aantal stukken en Wybenga vulde dat aan met een tweetal liveopnames, gemaakt tijdens een concert in de Amsterdamse Tolhuistuin. Het originele album kwam hier nooit aan bod, dus daarom maar even terug naar 2021.

We beginnen met pizzicato spelende strijkers, waarna in 'Aplauso' al snel de ritmiek zijn intrede doet en de eclectische aanpak van Wybenga opvalt: een boeiende mix van jazz, rock en niet-westerse muziek. Maar wat hier vooral opvalt is de rock, met name aangezwengeld door gitarist Teis Semey. Een geheel ander karakter heeft 'Triudium'. Ietwat circusachtig doet dit stuk aan, met name door die typische, zeker in de jazz wat ongewone ritmiek. Pas met de komst van de vier blazers - Alistair Payne, Kika Sprangers, Odei Al-Magut en Federico Calcagno - krijgt de jazz wat meer de overhand, terwijl naar het einde toe de hedendaags gecomponeerde muziek zich opdringt. 'Aurelya', waarin ook nog niet nader aangeduide vocale klanken te horen zijn, past in hetzelfde plaatje. Met een prachtige, mooi ingetogen solo van Sprangers. Nog sterker aan hedendaags gecomponeerd refereert 'Roofles'. De vier strijkers - Pablo Rodríguez, Yanna Pelser, George Dumitriu en Pau Sola - roepen hier met hun spel associaties op met het minimalisme. Verder horen we hier klarinettist Calgano uitgebreid. En boeiend hoe verderop de muziek zich steeds meer richting dance beweegt. Tot slot vallen in 'Neapy' de pakkende ritmiek op, naast de flitsende solo van Payne.

Op de tweede cd vinden we allereerst een liveversie van 'Aplauso'. Bijzonder daarbij is dat deze bijna twee keer zo lang duurt als de studioversie, iets wat we overigens wel vaker tegenkomen binnen de jazz. Het komt deze boeiende compositie zonder meer ten goede. Met name dat heerlijk ontregelende deel op gitaar valt hier op. Een tweede liveopname betreft 'Redleg', een stuk dat niet op de originele lp staat. Meest opvallend hier is de solo van contrabassist Alessandro Fongaro aan het begin van het stuk, waar al snel drummer Jamie Peet bij aanhaakt. En verderop horen we Mete Erker op tenorsax, die tijdens het concert Sprangers verving.

Lowkolos maakte allereerst twee remixes van 'Neapy', het stuk waar het originele album mee eindigt. Veel aandacht voor elektronica dus, met name tijdens de tweede versie. En wat ik wel vaker heb met dit soort exercities dringt zich nu ook wel aan mij op: wat voegt dit toe, vergeleken met het origineel? Voor mijn gevoel niet echt veel. In de derde remix neemt Lowkolos 'Sanwar' onder handen. Dat stuk is nergens anders terug te vinden, dus valt hier ook niet echt een vergelijking te trekken, maar ook hier word ik niet bijster enthousiast van. En dan hebben we nog 'Farandole' en 'Redleg'. Zijn die ook opgenomen in het Bimhuis? Dat staat nergens vermeld. Het betreft zo te horen echter ook geen remixes.

In de Jazztube hieronder legt Tijn Wybenga stapsgewijs uit hoe de muziek op 'Brainteaser' tot stand is gekomen.

Labels: , , , ,

(Ben Taffijn, 23.12.23) - [print] - [naar boven]



Concert
Een gelukkig huwelijk tussen twee bands

Ben van Gelder: Manifold, zondag 10 december 2023, NH Kerk, Garnwerd

De combinatie jazzorkest-orgel is niet erg gebruikelijk. Uit het verleden kennen we Bill Doggett, Gerald Wilson (met Richard Groove Holmes), Duke Ellington (met Wild Bill Davis) en Oliver Nelson (met Jimmy Smith) en - van meer recente datum - Radam Schwarz. Dat waren overigens allemaal hammondorgels. Niet zo raar, die schaarse samenwerkingsverbanden: het orgel is immers ook een orkest en je moet van goeden huize komen om die twee werelden op een succesvolle manier aan elkaar te koppelen. Welnu, kennelijk komt altsaxofonist/fluitist Ben van Gelder van zo'n goed huis. Hij is erin geslaagd zijn septet en het kerkorgel van Garnwerd tot een symbiotisch geheel te smeden.

Het recital begon sfeervol met het nummer 'Glass', een ingetogen duet tussen de stem van Anna Serierse en het negentiende-eeuwse Van Dam-orgel van de plaatselijke Hervormde Kerk. Kid Downes zat zondagmiddag achter de manualen en de pedalen. Vervolgens voegden de drums van Martijn Vink en uiteindelijk het complete orkest zich bij de stem. Daarmee werd het stramien duidelijk: het orgel ging verschillende duetten aan met de respectieve blazers en ritmemensen. Daarbij benutte Downes het hele spectrum, van ijle herdersfluiten die aarzelend de ruimte binnentrippelden tot bombastische bombardementen die monolithisch diezelfde ruimte op zijn bomveiligheid testten. Soms werd het orgelgeluid bijna tastbaar, zo massief. We kunnen gerust zijn: het orgel en zijn kerk zullen het wel uithouden tot de Laatste Dag.

Downes liet het instrument ook zachtjes brommen en een enkele keer kreeg het ten gehore gebrachte ritmische dimensies door het kraken van de pedalen. Hij leverde de akkoorden waarop de instrumentalisten konden improviseren. Een heel precieus duet hoorden we in het nummer 'Spectrum', een samenspraak tussen Downes en bassist Tijs Klaassen. Voor de twee laatste nummers, 'Voice Of Reason' en 'Black Is The Colour', marcheerden de blazers - minus Joris Roelofs, wiens basklarinet trouwens de hele range van het kerkorgel bestreek - naar boven. Om gezamenlijk met de organist de gelovigen vanuit den hoge te zegenen.

Foto: Hammie van der Vorst

Labels: , , , , , ,

(Eddy Determeyer, 20.12.23) - [print] - [naar boven]



Downloads
Bora Kim, Oene van Geel & Albert van Veenendaal - 'The Bluebrid Flew'

Minimal Damage Recordings, 2023
Huib Emmer & Guus Janssen - 'De Grove Korrel'
eigen beheer, 2023

Improvisatie van eigen bodem. De Koreaanse vocaliste Bora Kim, ook in de weer met elektronica en percussie, is te horen op 'The Bluebird Flew'. Daarop opnames van een concert dat in oktober 2021 plaatsvond in het Amsterdamse Splendor. Een concert dat deze vocaliste gaf met altviolist Oene van Geel en pianist Albert van Veenendaal. Verder aandacht voor Huib Emmer, te horen op elektronica, die samen met Guus Janssen, op keyboard, de EP 'De Grove Korrel' maakte. Beide albums zijn alleen te verkrijgen als download.

Het verhaal van 'The Bluebird Flew' begon met een concert van Van Geel en Van Veenendaal, dat als stream werd gezien door de organisators van het Korean Jarasum Jazz Festival. Die wilden de opnames graag uitzenden, wat weer leidde tot de ontmoeting van de beide musici met Kim en tot het concert in oktober 2021 in Splendor. Een schot in de roos, waarbij de Koreaanse muziek prachtig blijkt samen te vallen met de geïmproviseerde klanken van deze twee bijzonder veelzijdige Nederlandse musici, die in hun spel altijd balanceren op de grens tussen jazz en hedendaags gecomponeerd. Een prachtig voorbeeld is die ritmische passage in de opener 'What If, What Is'. En heel bijzonder die muzikale uitingen verderop in dit stuk, een terloops tot stand gekomen geluidsmozaïek.

Als vocaliste komt Kim fantastisch tot haar recht in het bijzonder innemende titelstuk 'The Bluebird Flew', met name door de zeer spaarzame begeleiding van Van Geel en Van Veenendaal. Al laat die laatste zo nu en dan ook beduidend krachtigere aanslagen horen. Van Geel opent knarsend 'Distractions And Distinction', begeleid door Kims percussie en Van Veenendaals geprepareerde piano. In 'Transmutation' heeft het trio de blues, wat zich uit in krachtig altvioolspel, ritmische aanslagen op piano en melancholieke zang van Kim. Tot slot klinkt het vrij klassiek klinkende 'Contemplation', met ook hier de indrukwekkende zang van Kim.

'De Grove Korrel' is een in alle opzichten bijzonder album, vooral voor Guus Janssen. In de zin dat ik hem nooit eerder hoorde in deze muziekstijl, die meer van doen heeft met experimentele elektronica dan met experimentele jazz en hedendaags gecomponeerd, de muziekwerelden waar Janssen zich normaal gesproken in beweegt. De ritmische opener 'Beitelkade' is dus voor mij al direct een aangename verrassing: dat kan hij dus ook al! En dat niet alleen, hij schijnt zich er zo te horen ook nog prima bij thuis te voelen. De techno waar Huib Emmer mee opgroeide, hoor ik hier terug, maar ook de dwarse improvisaties waar Janssen in thuis is. Een beetje musique concrète, een stukje ritme en wat space-achtige geluiden en dat allemaal aaneengesmeed tot vier bijzonder onderhoudende stukken.

Labels: , , , , ,

(Ben Taffijn, 15.12.23) - [print] - [naar boven]



Concert
Gevoel en verstand verbonden

Sjoerd van Eijck's OAK, woensdag 6 december 2023, Paradox, Tilburg

In 2021 heeft Sjoerd van Eijck met zijn kwartet OAK, een kwinkslag naar z'n achternaam, het debuutalbum 'Aurora' uitgebracht, met trompettist Koen Smits, bassist Nathan Wouters en drummer Willem Romers. Dezelfde formatie staat bij de feestelijke albumpresentatie van 'Eight' op het podium van Paradox. Voorafgaand aan de eerste muzikale klanken legt Van Eijck aan het publiek uit dat de composities van het nieuwe album zijn geïnspireerd door de muziek van Ennio Morricone uit Quentin Tarantino's film 'The Hateful Eight'. Op zijn beurt is de beroemde Italiaanse filmcomponist beïnvloed door de componist en muzikale vernieuwer Olivier Messiaen.

Wanneer je niet bekend bent met de muziek van Messiaen is het ondoenlijk vast te stellen in hoeverre de door OAK gespeelde stukken gevoed zijn door de compositieleer van Messiaen. Duidelijk is wel dat Sjoerd van Eick nieuwe bronnen heeft aangeboord, in zijn drang tot experimenteren met klankkleuren en harmonieën. De eerste live-uitvoering maakt niet alleen inzichtelijk dat Van Eijcks composities diepgeworteld zijn in de jazz en geïmproviseerde muziek, maar ook dat de luisteraar geen hapklaren brokken krijgen opgediend. De muziek heeft veel ruimte tussen de gespeelde noten en wordt in sterke mate voortgedreven door complexe ritmes. Geen wonder dat essentiële skills worden gevraagd van bassist Nathan Wouters en drummer Willem Romers.

Gevoel en verstand, beide van belang in de muziek, zijn ook bij dit concert onderling verbonden, maar het cerebrale karakter domineert op verbluffende wijze. Bij de les blijven is voor musici en publiek een absolute must. De inventieve composities wedijveren met de vaak intense improvisaties om aandacht. De weelderige en kleurrijke solo's worden grotendeels opgeëist door Van Eijck en Smits. Bewonderingswaardig is dat deze solistische bijdragen onmiskenbaar samenhang vertonen met de uitgeschreven composities. Dit zorgt voor zowel contemplatie bij de doordacht uitgeschreven delen als het oproepen van emoties bij de avontuurlijke solo's en verrassende muzikale plotwendingen.

De release van het album 'Eight' van OAK is nog live te bewonderen in de Thiemeloods in Nijmegen op 8 februari 2024 en in de Verkadefabriek in Den Bosch op 18 februari 2024. Het mooi geproduceerde album is uitgebracht bij het Nederlandse ZenneZ-label.

Foto's: Louis Obbens. Klik hier voor zijn fotoverslag van dit concert.

Labels: , , , , ,

(Louis Obbens, 13.12.23) - [print] - [naar boven]



Cd's | Jazztube
HOT (Het Orgel Trio) - 'Sweelinck - New Jazz Fromt The 17th Century'

ZenneZ, 2023
The Preacher Men - 'Royal Flush'
ZenneZ, 2023

Twee orgeltrio's van eigen bodem. HOT, ofwel Het Orgel Trio, bestaat uit klarinettist Steven Kamperman, bassist Dion Nijland en organist Berry van Berkum, hier op een kerkorgel, een bezetting die je niet vaak ziet en dan doel ik vooral op de combinatie orgel-contrabas, alsof het orgel van zichzelf al niet genoeg bas heeft. Vaker zien we de bezetting zoals bij The Preacher Men. Die wordt gevormd door saxofonist Efraïm Trujillo, drummer Chris Strik en organist Rob Mostert, natuurlijk op een hammondorgel. Beide trio's hebben een nieuw album uitgebracht bij Zennez Records. HOT steekt de muziek van de zeventiende-eeuwse componist Jan Pieterszoon Sweelinck in een jazzjasje op 'Sweelinck - New Jazz From The 17th Century', terwijl The Preacher Men op 'Royal Flush' de traditie van het orgeltrio in de jazz weer op de kaart zet.

Eerder besteedde Het Orgel Trio ook aandacht aan de muziek van Duke Ellington ('Reflections Of Duke') en de nalatenschap van Charlie Parker, wat duidelijk maakt dat hommages brengen dit trio in het bloed zit. Maar liggen Parker en Ellington dan nog redelijk voor de hand, anders is dat natuurlijk met Sweelinck. En dus past een kerkorgel, die van de Utrechtse Nicolaïkerk, om precies te zijn. Het trio wijst erop dat Sweelinck, zelf organist, naast componist ook improvisator was - heel gebruikelijk in die tijd - en dat de stap naar jazz helemaal niet zo'n grote is. De stukken een beetje aanpassen, dat is eigenlijk alles. En dus horen we in opener 'Pavana Hispanica' zowel die zeventiende-eeuwse klanken, als die van de hedendaagse jazz. Voor het beluisteren van 'Pavana Lachrimae' is het echter wel handig als u ook de originele muziek van Sweelinck kunt waarderen, want daar blijft het trio hier wel heel erg dicht bij. Iets wat ook geldt voor de dans 'Ballo Del Granduca'. Met jazz heeft dit weinig te maken, hoe mooi het ook klinkt. En dat is zeker het geval, met name die lyrische bijdrage van Kamperman valt hier op. Voor Nijland is een belangrijke rol weggelegd in het verstilde 'More Palatino', waarin we hem zacht aan zijn bas horen plukken. Het is vooral muziek die de leden van dit trio in de gelegenheid stelt uitgesproken lyrisch te spelen. Op dit album is vrijwel geen dwarse noot te bekennen, dat bestond in Sweelincks tijd immers eenvoudigweg niet. Iets wat we bijvoorbeeld mooi terughoren in de twee delen 'Engelsche Fortuyn'. Een wat hoger jazzgehalte bezitten 'Est-ce Mars (Valeur Ajouté)' en 'Onder Een Linde Groen'. De eerste vooral vanwege de ritmiek, de tweede vanwege de prachtige solo van Kamperman.

Direct in 'Music For Blueshorn' geeft The Preacher Men zijn visitekaartje af. Trujillo blaast de stilte aan gort, Mostert vindt moeiteloos de blues uit de titel en Strik bakent met gerichte slagen het ritme af. Dit is de muziek waar dit trio in excelleert: jazz, blues en gospel, met volledige overgave gespeeld. Prachtig, dat duet in 'Amen' tussen Strik en Mostert: pure ritmiek, bijzonder overtuigend neergezet. En pure swing in 'Swing Like Eddie', de gouden jaren van de jazz worden hier schaamteloos mooi herdacht. Mooie lijnen van Trujillo, heerlijke overdaad van Mostert. Blijf hier maar eens bij stilzitten. En dan die solo van Mostert, pakkend en meeslepend, wat een genot! De ritmiek van 'Sweet Tooth', met een hoofdrol voor Strik, is evenmin te versmaden. En dan is er het relatief langzame 'The Freedom Trail', met wederom een overrompelende bijdrage van Mostert en een mooi subtiele en gevoelig geblazen solo van Trujillo. En natuurlijk gaan we op tempo naar buiten. Ritmisch doet het trio ons met 'Pacing' uitgeleidde. Het einde van een prachtig album.

In de Jazztube hieronder vertelt Efraïm Trujillo over de Eb saxofoon, de Blueshorn, die speciaal is gemaakt om een bluesy, southern swampy jazzgeluid te genereren. Daarna speelt HOT 'The Freedom Trail'.

Labels: , , ,

(Ben Taffijn, 10.12.23) - [print] - [naar boven]


Lees verder in het archief...








Menupagina's:




Cd van het moment:
Sylvie Courvoisier - 'Chimaera'

Klik op de hoes om een track te beluisteren en voor meer informatie





Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.