Toegegeven, met carnaval, als de optocht door Oeteldonk trekt, is de binnenstad drukker. Maar Jazz in Duketown hoefde zich allerminst te schamen voor de bezoekersaantallen. Gezellig druk, dat was het.

In het verleden is er wel discussie geweest over het ervaren van jazzmuziek op festivals versus de clubs en kleine cafés. Ook ik zie liever mijn zweet (of kwijl) op de schoenen van de saxofonist druipen dan dat ik op honderd meter afstand op de tweede rang sta. Maar van de andere kant: zo'n openluchtfestival trekt duizenden voor wie jazz (nog) geen levensbehoefte is. Zodat ze wellicht beseffen dat er ook nog leven naast Bolle Dries is. Zelf maakte ik ook ooit kennis met live jazz in, toevallig, hetzelfde Den Bosch. (The Skymasters tijdens 's-Hertogenbosch Muziekstad, in 1954, in de Casinotuin. Ha, welke Bosschenaar kan mij dat nazeggen?)

Voor de line-up van het festival was Koen Graat verantwoordelijk, bekend als jazzscribent, podcastmaker en programmeur van Paradox in Tilburg. Dus voor flauwekul hoefden we niet te vrezen. Het programma was lekker breed, zoals dat een goed festival betaamt. En om maar met de deur in huis te vallen: de vaderlandse souljazz deed het weer goed. De New Cool Collective Big Band maakte zijn naam als groovemachine meer dan waar. De grooves werden op smaak gebracht met de solo's van leider Benjamin Herman en zijn coryfeeën. Een daarvan was tenorist Efraïm Trujillo, die even eerder met zijn Preacher Men op een ander podium te horen was geweest. De Preacher Men funkten, zoals we wel weten, of de Dag des Oordeels (eindelijk) daar was. Een nieuw nummer was 'Lazy Sundays', dat Trujillo schreef toen het dashboard van zijn wagen als een kerstboom begon op te lichten en het voertuig elegant tot stilstand kwam. Dat was ter hoogte van Amersfoort en in de tijd dat Rob Mostert, zijn orgelman, nodig had om van het Arnhemse naar het Amersfoortse te racen met verlossende volts, ontstond de compositie. Als om de meterstand (2%) te evoceren liet Mostert het volume van zijn Hammond dalen tot omstreeks 2%. Even maar hoor.

Componist Tyn Wybenga had zoveel tijd nodig om de balans van zijn Brainteaser Orchestra in orde te krijgen dat het optreden al halverwege bleek toen ik begon te luisteren. Het orkest leek een kind van Kurt Weill en Carla Bley. We hoorden elkaar afwisselende klankvelden (mede dankzij de strijkers) en in een daarvan, 'TonePool Paradox', vochten de saxofonisten Kika Sprangers en Mete Erker een ouderwets duel uit.

Het optreden van tenorist Chris Potter vond ik wat mat. Hij bezit weliswaar een indrukwekkende toon, maar er gebeurde gewoon niet veel op het podium. Bassist Matt Drewer en drummer Kendrick Scott hielden de band strak, gelijk tuidraden. Maar daarmee brachten ze niet echt leven in de brouwerij.

Zien we elkaar volgend jaar weer op het terras van De Paternoster? Wel een beetje op tijd graag, anders zijn de Bossche bollen op.

Klik hier voor een fotoverslag van de optredens van Tyn Wybenga's Brainteaser Orchestra en Chris Potter door Louis Obbens.

Tekst: Eddy Determeyer | Foto's: Louis Obbens

Labels: Benjamin Herman, Brainteaser Orchestra, Chris Potter, Efraïm Trujillo, festival, Jazz in Duketown, Kika Sprangers, Mete Erker, New Cool Collective Big Band, The Preacher Men, Ton Wybenga

(Eddy Determeyer, 1.6.26) - [print] - [naar boven]

Niet alleen qua uiterlijk is altist Benjamin Herman leeftijdloos. Hij is inmiddels al bijna een halve eeuw een eeuwig jonge hond: nieuwsgierig, speels en springerig, onvermoeibaar, hongerig en dorstig. Zijn trio Nostalgia Blitz klinkt even fris en avontuurlijk als het New Cool Collective in 1993. Met zijn huidige band heeft hij een perfecte balans gevonden tussen strakke organisatie en volledige vrijheid voor de muzikanten. Zo'n toestand bereik je alleen wanneer je met goede muzikanten werkt en dat een tijdje volhoudt. Welnu, aan het niveau van bassist Thomas Pol en drummer Jimmi Hueting mankeerde niets. Pol is een leerling van Hein van de Geyn, studeerde meer dan twee jaar in New Orleans en voegde zich in 2017 bij Herman. Met vaste tred trippelde en stampte hij door de akkoorden. Hueting heeft eveneens een jazzbasis, hij was betrokken bij het muziektheaterensemble Orkater en is tegenwoordig vooral in rockkringen actief. Een rusteloze roffelaar is hij.

Er werd overwegend eigen werk gespeeld, maar ook materiaal van Misha Mengelberg, door Benjamin Herman volledig terecht geïntroduceerd als een van Nederlands meest vooraanstaande componisten. Bas en drums gaven het lichtelijk anarchistische werk van de maestro vaste grond onder de voeten. De Rotterdamse poëet Jules Deelder, met wie de saxofonist lange tijd samenwerkte, werd met zijn onsterfelijke 'Jazz Is' geëerd. Elders werd er uit Zuid-Afrikaanse kwelavaatjes getapt. Maar voor het overige was het gebodene meer rock-georiënteerd. Een 'normaal' bandje was allang bezweken onder de overdaad aan stijlen. Deze jonge honden niet.

Foto: Hammie van der Vorst
Klik hier voor meer foto's van dit concert door Richard Postma

Labels: Benjamin Herman, concert, Jimmi Hueting, Thomas Pol

(Eddy Determeyer, 27.6.25) - [print] - [naar boven]

Altsaxofonist Benjamin Herman, die onlangs de Edison Oeuvreprijs voor jazzmusici won, is een bijzonder veelzijdig saxofonist. Altijd in voor een nieuw avontuur, een nieuwe samenwerking en opvallend vaak met jonge musici. De projecten zijn inmiddels niet meer te tellen en zeker twee keer per jaar brengt hij dan ook een nieuw album uit. Zijn bekendste project is wellicht wel het New Cool Collective, waarvan binnenkort 'Everything Is OK' verschijnt. Hier echter aandacht voor twee wat minder bekendere, maar minstens zo boeiende projecten. Van Bughouse, dat Herman vormt met gitarist Reinier Baas, bassist Peter Peskens en drummer Olav van den Berg kwamen onlangs twee albums uit: 'The ERUS/ARC Sessions', verscheen onder andere als cd en 'Unreleased Tracks 2017-2018' verscheen digitaal. Verder maakte de saxofonist met pianiste Mayuko Katakura, bassist Thomas Pol en drummer Joost Patocka het totaal anders klinkende 'Café Largo', dat eveneens louter digitaal uitkwam. Alle albums verschenen bij DOX Records.

Dat Bughouse is een snelkookpan. Op 'The ERUS/ARC Sessions' jaagt het kwartet er tweeëntwintig nummers doorheen in nog geen veertig minuten! 'Na Und?' duurt bijvoorbeeld maar liefst tien hele seconden. Tijd om het zat te worden krijg je dus niet. 'Knock Yourself Out' heet de opener en dat doen de vier hier dan ook met heerlijk veel energie. Tijdens de uitreiking van de Edison-award vertelde Herman dat hij geïnspireerd wordt door de Japanse freejazz en noise, invloeden die we in het werk van dit collectief duidelijk terug horen. Felle ritmiek, schurende solo's, tegen punk en noise aanleunende klanken en puur speelplezier. Over the top? Ja, zeker, volledig. Neem 'The Bebop' dat in niets lijkt op de stijl waar het naar verwijst, met een scheurende solo van Baas en heerlijk rollende klanken van de meester zelf. Alleen wat doet 'Till The Robins Come Home' hier nu ineens weer? Wat moet zo'n mierzoete ballade, met een knipoog naar de roemruchte jaren 50 hier nu weer? Een zoetgevooisde Herman - ja ook dat kan hij - gooit hier even lekker de boel overhoop. Ja, en Baas kan daar ook prima mee overweg, waarom ook niet. En dan natuurlijk gewoon weer lekker door, ook al heet het dan 'Dim', met briljant gitaarspel van Baas. En stomende ritmiek in het opwindende 'Potatoland' en 'Au Privave', evenveel funk als jazz en die laatste met een knipoog naar de swing en met een schitterende bassolo van Peskens. 'I Ain’t Nowhere' vormt weer even een rustmoment, al gaat het er hier feller aan toe dan in 'Till The Robbins Come Home', met name door de bijdrage van Baas.

Op 'Unreleased Tracks 2017-2018' verzamelde Herman stukken die het debuutalbum 'Bughouse' niet haalden. We doen hier dus een kleine stap terug in de tijd. Natuurlijk is het hier min of meer laken van hetzelfde pak. Te beginnen met dat heerlijk melodieuze 'Reflud', een nummer dat zich direct vastzet in je hoofd en met een lekker felle ritmesectie. 'Blues In The Bughouse' brengt ons experimenteel spel van Baas en relatief beheerste saxklanken; het is tenslotte een blues. Vrijwel alle stukken van dit kwartet zijn van de hand van Herman, buiten 'The Rise And Fall Of The Duke Of Waalwijk' van Baas en 'Moeder Aller Oorlogen' van Misha Mengelberg. Laatstgenoemde pianist-componist is duidelijk een inspiratiebron voor Herman. Ik ben benieuwd wat Mengelberg had gevonden van deze versie van zijn 'Moeder Aller Oorlogen', maar volgens mij was hij wel enthousiast geweest van dit met bijna vier minuten langste stuk van het album. En dan nog even over Baas' wapenfeit: een vrij kort stuk, maar wel met een meeslepende ritmiek en prachtig gitaarspel.

Het hierboven genoemde 'Till The Robins Come Home' maakte reeds duidelijk dat Benjamin Herman ook zeker te vinden is voor fijnzinnig spel. 'Café Largo' laat daar nog veel meer van horen. Reeds in de opener 'I Should Care' laat Herman prachtig horen hoe je een melodie blaast die de luisteraar bij de lurven grijpt. Bijzonder mooi klinkt hier ook de bijdrage van Katakura. Bij deze stijl past wel dat het album volledig uit covers bestaat, allemaal deel uitmakend van The Great American Songbook. Naast dat 'I Should Care' van Axel Stordahl horen we het ingetogen 'Here’s That Rainy Day' met prachtig delicaat spel; 'Darn That Dream', met overtuigend samenspel van Herman en Katakura en 'Polkadots And Moonbeams'. Het zal wellicht geen toeval zijn dat het alledrie stukken van Jimmy Van Heusen zijn, die als geen andere ballades kon schrijven. Zang horen we hier niet, maar bij de wijze zoals Herman blaast is dat ook totaal niet nodig: in zijn toon hoor je de woorden prachtig terug. Het relatief korte album bevat nog twee klassiekers, 'You Don’t Know What Love Is' van Don Raye en 'Old Folks' van Willard Robison. Ook hier schittert dit kwartet weer met prachtig spel, volledig rechtdoend aan deze nog altijd fantastische nummers.

Foto: Cees van de Ven

Labels: Benjamin Herman, cd, Reinier Baas

(Ben Taffijn, 15.10.24) - [print] - [naar boven]

Vanwege andere verplichtingen kon ik pas rond 18.00 uur aanwezig zijn en miste daardoor onder andere het concert van het Teus Nobel Accoustic, een trio dat momenteel een succesvolle tour maakt met hun verse album 'After Hours', wat een soort hommage is aan de legendarische trompettist Chet Baker. Niet voor niets stonden zij in de grote zaal. Ik kwam binnen op het moment dat het geluid van Gallowstreet uit Amsterdam mijn aandacht trok. Deze brassband bleek bezig te zijn met een dampend en swingend concert en bracht me meteen in een heerlijke festivalmood. Ik liet meteen mijn 'spoorboekje voor het festival' los en bleef hangen. Wat een heerlijke energie wisten zij in de rooftop club te blazen. Op een stevig fundament van bas en drums wisten ze een swingende en funky set neer te zetten, die het publiek opzweepte en deed verlangen naar meer.

Ondertussen was de grote zaal gereed gebracht voor het optreden van Eindhovenaar Fresku. Hij speelde met een volledige band een heerlijke thuiswedstrijd. Totaal wat anders en eerlijk gezegd is hiphop niet meteen mijn ding. Fresku was zich er ook van bewust dat hij in het programma een buitenbeentje was. Dat weerhield hem er niet van om overtuigend los te gaan en de zaal voor zich te winnen met een uitgebalanceerde set.

Het leuke van dit festival is dat je door de gevarieerde programmering heel diverse acts voorbij ziet komen. Zo liep ik na de hiphop van Fresku de kleine zaal in, waarin het Benjamin Herman Trio een gepassioneerd concert verzorgde. Saxofonist Benjamin Herman, bassist Thomas Pol en drummer Jimmy Jo Hueting slaagden er moeiteloos in hun enthousiasme en passie over te dragen op het publiek met een combinatie van oud en nieuw werk. Als altijd met humor aan elkaar gepraat door Benjamin Herman.

De grote zaal was ondertussen volgestroomd in afwachting van het concert van saxofoniste Nubya Garcia. Zij is inmiddels een icoon van de jonge Londense jazzscene; enkele fans uit de Britse hoofdstad waren haar naar Eindhoven gevolgd. Zij mengt met haar fantastische band op een eclectische wijze allerlei muziekstijlen, zoals gospel, soul en spirituele jazz, waardoorheen ze telkens haar originele improvisaties weet te weven. Met een mooie en overtuigende set van oud werk (onder andere van haar succesvolle album 'Source') en nieuw, nog niet uitgebracht werk speelde het gezelschap de zaal plat.

In de kleine zaal speelde het James Francies Trio. De toetsenist en componist uit Houston haalde me een beetje uit de flow en ik kreeg het idee dat dat voor meer mensen gold. Ik viel er ergens halverwege in en slaagde er niet in de concentratie op te brengen die nodig was om gegrepen te worden door deze muziek. Ook dat is inherent aan een festival: keuzes maken en soms de verkeerde. Misschien had ik naar Butcher Brown moeten gaan?

De kers op de taart werd gevormd door Cory Henry. Deze virtuoze toetsenist die bekendheid verwierf bij Snarky Puppy is inmiddels onder eigen naam een grootheid geworden. Samen met zijn Funk Apostles wist hij de zaal eenvoudig voor zich te winnen en sloot deze festival dag feestelijk af met een mooie set, waarbij de meezinger 'NaaNaaNaa' natuurlijk ook ingezet werd.

Al met al een lekker gevarieerde editie, die alweer doet verlangen naar de volgende!

Foto's: Johan Pape. Klik hier voor zijn fotoverslag van So What's Next 2023.

Labels: Benjamin Herman, Cory Henry, festival, Fresku, Gallowstreet, James Francies, Nubya Garcia, So What’s Next

(Johan Pape, 16.11.23) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Jazzpic
Miles Davis (1926–1991)
Op 26 mei was het 100 jaar geleden dat deze legendarische trompettist werd geboren
Foto: Louis Obbens

Album van de maand:
Dave Douglas
- Transcend
Klik hier voor meer informatie

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.