Een saxofonist en bandleider die geen vuurwerk wil maken met virtuoze hardbopsolo's, maar juist zoekt naar harmonie en vrede in zijn composities en samenspel, kan in deze donkere tijden een verademing zijn. Een beetje zweven doet goed.

In Paradox gaf het kwartet van sopraansaxofonist Émile Parisien een bijna integrale uitvoering van zijn laatste album 'Floating', dat deze maand uitkwam bij ACT Music.

De zaal is vol en enthousiast. Parisien is geen onbekende: hij komt bijna jaarlijks naar Nederland, steeds met nieuwe formaties. Voor dit kwartet nodigde hij drie musici uit die hij zeer bewondert en die ook oude vrienden zijn: pianist Yaron Herman, bassiste Linda May Han Oh en tablaspeler Prabhu Edouard. Voor Herman sluit de cirkel zich ook letterlijk. Zijn album 'Alter Ego' was de eerste ACT-opname waarop Parisien te horen was, en nu keert de saxofonist die uitnodiging om.

'Floating' groeide eerst op het podium van het Théâtre de la Cité Internationale in Parijs. Het project ontstond op 5 april 2025, tijdens het slotconcert van Parisiens tweejarige residentie daar, en zou eigenlijk een eenmalige ontmoeting blijven. De carte blanche in het Théâtre de la Cité gaf hem tijd en ruimte om nieuwe muziek te maken, en het slotconcert met het trio Herman, Edouard en Oh was het gevolg. De avond was zo ingrijpend dat een jaar later, in een sessie van twee dagen, het album werd opgenomen. Parisien noemt het zelf een 'soft reset' na een moeilijke periode en vertelt in een interview dat de muziek draait om vrede, poëzie, zachtheid en liefde. Het is dan ook hoorbaar rustiger en ruimtelijker dan zijn vroegere 'vuurwerk'-platen. Ook het Indiase element, de tabla, is hier nieuw.

Het eerste nummer begint bijna a capella, met een sopraansax die laag en exotisch klinkt. Zijn geluid komt zo te zien volledig akoestisch tot stand, zonder elektronica. Embouchure, ademgebruik en technieken zoals het buigen van noten zorgen voor de dikke overtonen die bijna gesynthetiseerd klinken: zo donker als een tenor, maar wel met het vingervlugge vlinderachtige van een sopraan. Een bedachtzaam verhaal begint, alsof het voetstappen in een verlaten straat zijn. De bas komt erbij met een licht dreigende zoem die overgaat in lage, gestreken tonen. Dan komt de piano los, en piano en sax soleren gedragen en poëtisch. De sax klinkt als een slangenbezweerder op een open zandvlakte. Bij 'Bonbon', het tweede nummer, krijgt de tabla de drijvende rol. Het tempo gaat op een draf, maar de oriëntaalse sfeer blijft. De klassieke achtergrond van Parisien is te horen. Voor dit project zou hij zijn naam kunnen omdopen tot Émile Tunisien, meer oriëntaals dan Parijs, meer Tunesisch en Indisch dan Frans.

Het meest opvallende aan deze bezetting is de tabla. Parisien wilde al lang weer met Edouard werken, omdat die zich in allerlei uiteenlopende muzikale contexten kan bewegen en in composities steeds nieuwe horizonten opent. Het mooie 'Badhra', de enige niet eigen compositie die op 'Floating' staat, refereert in de verte aan het intro van het 'Concierto de Aranjuez' en legt de brug tussen het Midden-Oosten en Spanje. Het thema ontwikkelt zich tot een gesprek tussen piano, tabla en sax. De melodie beklijft als een oorwurm. In 'Portal' komt het Indiase element van de tabla bovendrijven, met de typische vocaliserende zang en de cyclische lijnen in de melodie en het ritme. De pianosolo vergroot het cyclische effect en na terugkeer van het thema begint, zonder overgang, het volgende nummer met een lange lyrische bassolo.

Over het geheel genomen heeft Oh op bas de rol van matchmaker. Ze is de drijvende kracht, het bindmiddel tussen de verschillende instrumenten, met verrassende, opbeurende of ondersteunende solo's. Voor extra ritmische kracht gebruikt ze de klankkast als percussie. Haar bijdrage zorgt er een paar keer voor dat de vredelievende rust niet verzandt in de kalmte van een siësta.

Parisien wilde met 'Floating' een tegenwicht bieden aan een wereld vol conflicten. Het kwartet slaagt erin om op een koude oktoberavond in Tilburg een vredige oriëntaalse sfeer op te roepen, met dromerige en exotische harmonie. Kortom: missie geslaagd. Voor wie het heeft gemist: op 14 november is er nog een concert in het Bimhuis. Laatste kans.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Louis Obbens.

Tekst: Monica Rijpma | Foto's: Louis Obbens

Labels: cd, concert, Emile Parisien, Linda May Han Oh, Paradox, Prabhu Edouard, Yaron Herman

(Monica Rijpma, 1.11.26) - [print] - [naar boven]

De Amerikaanse tenorsaxofonist Mark Turner timmert aardig aan de weg. Hier allereerst aandacht voor het bij Giant Steps Arts verschenen 'Reflections On: The Autobiography Of An Ex-Colored Man', waarop we Turner horen met trompettist Jason Palmer, pianist David Virelles, bassist Matt Brewer en drummer Nasheet Waits. Verder aandacht voor twee recente albums waarop we hem als sideman horen. Pianist Benjamin Lackner vroeg hem voor zijn kwintet, dat verder bestaat uit trompettist Mathias Eick, bassist Linda May Han Oh en drummer Matthieu Chazarenc, en drummer Billy Hart nodigde hem uit voor zijn kwartet, met verder pianist Ethan Iverson en bassist Ben Street. Zowel 'Spindrift' als 'Just' verschenen bij ECM Records.

De albumtitel ontleent Turner aan het boek 'The Autobiography Of An Ex-Colored Man' van James Weldon Johnson, een voormalige Amerikaanse burgerrechtenactivist, diplomaat en professor. Het boek is een half fictief verhaal over een gekleurde man, die zo licht van teint is dat hij door kan gaan voor wit. In tien delen, 'Movements', waarin Turner ook stukken voorleest uit het boek, brengt hij middels pakkende jazzklanken een eerbetoon aan dit boek. Hij betoont zich daarmee niet alleen een uitstekend saxofonist - luister bijvoorbeeld naar de uitgebreide solo in 'Movement 3. Pulmonary Edema' - maar tevens ook een zeer onderhoudende componist. Daarbij valt allereerst op dat hij zijn medemusici opvallend veel ruimte geeft, zo bevat 'Movement 2. Juxtaposition' een uitgebreid duet van Virelles en Waits, bevat 'Movement 4. Europe' een prachtige trompetsolo van Palmer en kennen zowel 'Movement 4. Europe' als 'Movement 5: New York' bijzondere solo's op synthesizer van Virelles. En verder is opmerkenswaard dat de blazers opvallend vaak samen te horen zijn, wat regelmatig de indruk wekt dat we hier met een kleine bigband van doen hebben, in plaats van met een kwintet.

'Spindrift' vangt aan met het titelstuk, waarin we direct Turner horen met een uiterst lyrische solo. Slechts enkele saxofonisten hebben zo'n opvallend mooie toon als Turner, weten zo goed met dit instrument de juiste sfeer te creëren. Een nog mooier voorbeeld is 'See You Again My Friend'. Indrukwekkend hoe hij hier, iets wat overigens ook voor Eick geldt, het juiste gevoel weet over te brengen. Turners bijdrage in 'Mosquito Flats' valt eveneens op en mooi hoe Eick en Turner elkaar hier afwisselen, samen de melodie vormgevend. Lackner horen we uitgebreid in 'More Mesa' met uiterst verstild pianospel, waarna Turner en Eick zich er unisono spelend bijvoegen, opvallend intieme muziek klinkt hier. Prachtig is ook de meeslepende ritmiek in 'Chambary', zonder meer een van de hoogtepunten van dit album, met name vanwege de bijdrage van de twee blazers. Opvallend aan dit album is ook dat de ritmesectie een redelijk bescheiden rol speelt. Oh en Chazarenc zijn zeker aanwezig, bijvoorbeeld in het mooie 'Fair Warning', met een bijzondere solo van Eick, maar geenszins op opdringerige wijze.

Het boeiende van drie albums van dezelfde saxofonist achter elkaar luisteren is dat je de stijl gaat herkennen. We horen Turner direct uitgebreid, hij is hier ook de enige blazer, in 'Showdown', de opener van 'Just'. Met diezelfde lyriek die we op de twee andere albums hoorden. 'Aviation' heeft een wat ander karakter, een vlot stuk, met mooi uptempo spel van zowel Turner als Iverson. 'South Hampton' ligt in het verlengde, met mooi puntig pianospel van Iverson en krachtige bijdragen van Hart. Het titelstuk 'Just' en 'Billy’s Waltz' klinken beide ook heerlijk fel, met name door de solo's van Turner, die overigens qua lyriek niet onderdoen voor zijn meer ingetogen spel. Het maakt dit album zonder meer afwisselender dan 'Spindrift'. Het laatste stuk valt overigens ook op door de boeiende solo van Iverson. Bijzonder intens klinkt 'Bo Brussels', met name door het slagwerk van Hart, dat het spel van de overige drie musici flink opstuwt. Dat Hart de leider van dit kwartet is, is ook goed te horen in het afsluitende stuk, 'Top Of The Middle', waarin hij overduidelijk de structuur neerzet.

Tekst: Ben Taffijn

Labels: Ben Street, Benjamin Lackner, Billy Hart, cd, David Virelles, Ethan Iverson, Jason Palmer, Linda May Han Oh, Mark Turner, Mathias Eick, Matt Brewer, Nasheet Waits

(Ben Taffijn, 29.12.25) - [print] - [naar boven]

De nederige woorden op het hoesje stemmen tot nadenken. 'Ik kan niets nieuws vertellen over medelijden, maar ik hoop dat dit woord, naast de muziek geplaatst, een pleidooi en misschien inspiratie is om elkaar samen te vinden.' En dat mag je dan lezen van een van dé figuren die bepalend is voor de hedendaagse creatieve muziek.  

De eerste track dompelt je onder in een progressie van monumentaal pianistiek werk: een drukke, vullende linkerhand met brede, uitwaaierende, funderende akkoorden, met erboven en erin, naadloos geweven een melodieuze lijn, die versmelt met het geheel en die bijna niet meer te onderscheiden is van de begeleiding. Iyer wordt gesteund door fenomenaal bas- en drumwerk. Linda May Han Oh en Tyshawn Sorey krijgen ruimte op de plaat om hun soloskills te laten zien, maar zijn eigenlijk constant bezig hun virtuoze deelname aan de composities te bevestigen. Die zijn op de scene gegroeid, en dat hoor je: ze zijn een samenspel, een gezamenlijke constructie, een bouwwerk met stevige grondvesten dat je overdondert en tegelijkertijd aandachtig en nederig doet luisteren.

Muziek die moeilijk in woorden te vatten is, niet omdat ze zo complex is, maar omdat er meer dan muziek uit straalt... Donker in de ernst, licht en transparant in de vormgeving. Magistraal.

In de Jazztube zie en hoor je Vijay Iyer, Linda May Han Oh en Tyshawn Sorey met 'Tempest', een van de tracks op dit album.

Deze recensie verscheen ook in Jazz&Mo'

Labels: cd, jazztube, Linda May Han Oh, Tyshawn Sorey, Vijay Iyer

(Marc Van de Walle, 24.9.24) - [print] - [naar boven]

Trompettist Dave Douglas is vaak op z'n best als zijn albums een thematische coherentie krijgen, of het nu gaat om persoonlijk verlies ('Be Still', 'Brazen Heart'), religieuze muziek ('Present Joys' rond de Sacred Harp-traditie) of zelfs Het Lam Gods ('Secular Psalms'). 'Songs Of Ascent', dat uit twee albums bestaat, legt de link met zijn Gentse project en werd geïnspireerd door psalmen 120 tot 134. Het resultaat klinkt niet bijzonder religieus, maar wel als het werk van een bevlogen band die speelt met vuur en souplesse.

Het was al geleden van 2015 dat Douglas een album uitbracht met deze bezetting, die stevig in de jazztraditie verankerd zit, maar ook de ruwe kantjes en bruisende energie intact houdt. Ornette Coleman is een referentie die meermaals opduikt, en hier en daar suggereert de band zelfs een groter, robuust ensemble. Douglas vormt een ultrasolide tandem met rietblazer Jon Irabagon en wordt geruggensteund door een ritmesectie die hem in een zetel plaatst. Het samenspel is gefocust en vetvrij, wat het des te straffer maakt dat elke muzikant in zijn/haar eigen huiskamer opnam. 'Book 2 - Steps' kan je enkel aanschaffen als abonnee van het label.

Klik hier om het album te beluisteren.

Deze recensie verscheen ook in Jazz&Mo'

Labels: cd, Dave Douglas, Jon Irabagon, Linda May Han Oh, Rudy Royston

(Guy Peters, 7.6.23) - [print] - [naar boven]

Sinds jaar en dag is North Sea Jazz ook het festival dat de helden van weleer eert. De mannen - ja, toen vrijwel altijd nog mannen - die de jazz in de jaren 50 en 60 van de vorige eeuw vormgaven. Herbie Hancock was dit jaar artist in residence, maar er waren ook concerten van Ron Carter, Han Bennink, Charles Lloyd en Archie Shepp. Verder op de zondag het trio van Vijay Iyer, eerder te horen tijdens de laatste editie van November Music.

Charles Lloyd is inmiddels vierentachtig, maar actiever dan ooit. Met zijn Marvels sloeg hij enkele jaren geleden een nieuw en bijzonder succesvol pad in. Met gitarist Bill Frisell en pedal-steelgitarist Greg Leisz legt hij de verbinding tussen jazz aan de ene kant en country en folk aan de andere kant. Het mooiste bewijs is het uit 2018 stammende 'Vanished Gardens' dat het kwintet opnam met Lucinda Williams. De muziek van Lloyd heeft altijd iets uiterst relaxed, zelfs in de meer uptempo stukken. Een stijl waar de ritmesectie, bestaande uit Reuben Rogers en Eric Harland, prima bij past. Dat de laatste tijdens dit concert wordt vervangen door Kendrick Scott doet daar gelukkig niets aan af. De man zelf heeft er nog steeds duidelijk plezier in en geeft de ene na de andere boeiende, maar ook diepgravende solo. Meestal op tenorsax, soms op fluit.

De conditie van Archie Shepp, inmiddels vijfentachtig, laat helaas wel het een en ander te wensen over. Als je hem ziet strompelen over het podium houd je je hart vast. Zelfs de tenorsax moet hem in handen worden gegeven. Alleen dan komt het, zodra het mondstuk zijn lippen beroert. Echt herrie maken kan hij niet meer, die tijd van activisme is voorgoed voorbij, maar zolang hij zich beperkt tot ballades, prachtig vormgegeven in duet met pianist Jason Moran, gaat het eigenlijk best goed. Sterker nog, als Shepp met gebroken, getormenteerde stem gaat zingen, spirtuals als 'Motherless Child' en 'Let My People Go', maakt dat diepe indruk. Prachtig zijn ook die paar duetten die hij met Marion Rampal zingt. Vooral klassieker 'Ain’t Misbehavin’' valt daarbij op. Moran heeft al eerder bewezen open te staan voor het klassieke jazzrepertoire, bijvoorbeeld met zijn album 'All Rise: A Joyful Elegy For Fats Waller' uit 2014 en laat ook hier horen dit repertoire met veel gevoel voor het voetlicht te kunnen brengen. Een memorabel concert, zeker gezien de fysieke conditie van Shepp. De kans dat we dit nog een keer mee gaan maken, acht ik niet groot.

Dat geldt waarschijnlijk niet voor Vijay Iyer, al krijgt niemand garanties in het leven. Ik stond reeds eerder stil bij 'Uneasy', het bij ECM Records verschenen debuut van dit onwaarschijnlijk goede trio, een van de meest bijzondere pianotrio's van dit moment, dat Iyer vormt met bassiste Linda May Han Oh en drummer Tyshawn Sorey. Kenmerkend, schreef ik al, is 'het enorme ritmegevoel en het vermogen om de luisteraar vast te pakken en gedurende dit vrij lange album niet meer los te laten'. Voeg daar de live-ervaring aan toe. Ik stond er reeds bij stil naar aanleiding van het concert november jongstleden en doe dat hier nog maar eens. Simpelweg omdat wat hier gebeurt zo onwaarschijnlijk goed is. Drie bijzonder eigenzinnige musici die samen streven naar eenheid en daar meer dan overtuigend in slagen. Alle drie verkeren ze op eenzame hoogte, samen zijn ze onverwoestbaar.

Iyer excelleert met de meest creatieve ritmische patronen, zich bewegend tussen jazz, folk en klassieke muziek. May Han Oh voegt er onvervalste swing aan toe en Sorey laat horen - het lijkt Han Bennink wel - dat je kwaliteit als drummer niet schuilt in de grootte van het drumstel. Een snaredrum, een basdrum en drie bekkens, maar wat een geluid, wat een groove! En dan na twee stukken, die zo ongeveer het hele concert in beslag nemen, zegt Iyer: "I think we open the space a little bit". Geen idee wat hij daarmee bedoelt, maar wat volgt is een prachtige, bijzonder introspectieve pianosolo, al even fragiel ondersteund door May Han Oh en Sorey en heel langzaam bouwt het trio die solo verder uit, krijgt het stuk vleugels. Een mooiere afsluiting van een alleszins geslaagd vijftigste editie van North Sea Jazz is niet denkbaar.

Klik hier voor een fotografisch verslag van de derde en laatste dag van North Sea Jazz 2022 door Louis Obbens.

Labels: Archie Shepp, Charles Lloyd, festival, jul22, Linda May Han Oh, north sea jazz, Tyshawn Sorey, Vijay Iyer

(Ben Taffijn, 26.7.22) - [print] - [naar boven]

Bassiste Linda May Han Oh verdient een nadere introductie, gezien haar relatieve onbekendheid. De geboren Maleisische is opgegroeid in Perth en opgeleid aan de fameuze Manhattan School of Music. May Han Oh maakt al meer dan 10 jaar deel uit van het jazzmetier. Ze speelt zowel elektrisch als contrabas en is veelzeggend genoeg de vaste muzikale partner van Pat Metheny en Vijay Iyer. In het verleden heeft ze gespeeld bij onder andere trompettist Dave Douglas, saxofonist Joe Lovano en de pianisten Kenny Baron en Geri Allen. Als soloartiest heeft de bassiste met name bekendheid verworven met het album 'Walk Against The Wind'. In de afgelopen jaren is May Han Oh meerdere keren onderscheiden vanwege haar muzikale verdiensten. Zij staat bekend als een muzikant met oog voor communicatie.

De Linda May Han Oh Group presenteert in Paradox het vijfde en meest recente album 'Aventurine'. Maar op de setlist staat een breed pakket aan composities uit heden en verleden. In het optreden is veel ruimte voor fantasievolle improvisaties binnen de structuren van complexe en uitgeschreven hedendaagse composities. Het is een mirakel dat de muziek blijft ademen, ondanks tempowisselingen, fascinerende intervallen en vele melodische verhaallijnen. Het muzikale cryptogram laat zich moeilijk oplossen, maar de sleutel tot succes wordt gevormd door met speelse lichtheid te musiceren en emotionele elementen toe te voegen aan het cerebrale muzikale proces. Linda May Han Oh is de componist en bandleider van de groep maar ook als uitvoerend muzikant toont zij op weergaloze wijze haar skills op zowel de contrabas als basgitaar. In het ene geval incorporeert de bassiste krachtig en kneedbaar tegenmelodieën en in het andere geval laat zij de basgitaar een zweem van moderne fusion-ingrediënten inbrengen. Hierbij voert May Han Ho op verdienstelijke, maar niet essentiële, wijze woordeloze zang toe.

Naast onderlinge samenwerking en een ware dialoog is er volop ruimte voor solistische inbreng van vooral altist Greg Ward. Deze toonaangevende saxofonist uit Chicago staat onder invloed van hiphop, elektronische muziek en postrock, maar blaast in de groep van May Han Oh de ene na de andere melodieuze solo. Zijn creativiteit is grenzeloos. Er is geen ruimte voor herhaling, maar van een daverende, creatieve overrompeling. De rol en solistische ruimte van Fabian Amalzan is relatief beperkt. Zijn klassieke toucher is desondanks sprankelend en sensitief. Incidenteel breidt de pianist zijn akoestisch geluid uit met lichte elektronische accenten. Het muzikaal gezelschap wordt afwisselend op ragfijne wijze begeleid of onstuimig aangespoord tot meer dadendrang door drummer Ziv Ravitz.

De krachtige maar elastische toon van de contrabas van Linda May Han Oh is de komende tijd te horen in haar rol als begeleider van het fenomenale Vijay Iyer Trio, waarmee ze onder meer te zien is op het Rockit festival in Groningen en November Music in Den Bosch.

Klik hier voor foto's van dit concert door Louis Obbens.

Labels: concert, Greg Ward, Linda May Han Oh, okt21

(Louis Obbens, 7.11.21) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Brad Mehldau
Winnaar Edison Oeuvre Jazz Prijs 2026
Klik hier voor een interview in de
Volkskrant | Foto: Louis Obbens

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.