Draai om je oren
Jazz en meer - Weblog





 


Piet Noordijk - 'Pete's Groove'

Piet Noordijk Quartet - 'Pete's Groove' (Munich, 2004) **

"Als dit niet aanslaat bij jongeren, weet ik het niet", verklaarde Noordijk onlangs in De Twentsche Courant. Nog een citaat uit het artikel , maar nu van Ton Ouwehand: 'Hij (Piet Noordijk) heeft een heel prettige swingende cd gemaakt. Eentje waarmee hij Maceo Parker, David Sanborn en de gehele familie Dulfer in hun respectievelijke hemden zet'. Samen met het illustere gezelschap waarmee hij speelt - Jack van Poll (hammond), Bird Award-winnaar Martijn van Iterson (gitaar), Frans van Geest (contrabas) en the one and only John Engels (drums) - voldoende aanbevelingen voor een luisteronderzoek.

Na herhaaldelijk beluisteren kom ik echter tot de conclusie dat ik een aantal van de hierboven genoemde uitspraken niet kan onderschrijven. Natuurlijk weet iedereen door zijn geweldig lange staat van dienst wat voor een formidabel jazzicoon Piet Noordijk is en welke belangrijke en terechte plaats hij inneemt in de lijst van Nederlandse jazzlegendes. Mogelijk heeft hij met deze cd teveel de jongeren willen behagen; zijn vaste luisterpubliek heeft hij tekort gedaan en enigszins van hem vervreemd. Over zijn sidemen niets dan lof. Zij doen hun ding subliem en blijven trouw aan hun identiteit. Toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat ook zij met opgetrokken wenkbrauwen Noordijks aanpak en spel hebben gevolgd.

Ter zake, wat is er dan mis met deze cd? Niet het repertoire, want dat is zoals we van Noordijk konden verwachten, zoals 'Georgia On My Mind', 'Willow Weep For Me', 'The Man I Love', 'Body And Soul' en 'Groovin' High'. Ook de groove is er, maar het verging mij zoals in het lied van Toon Hermans, 'Vader Gaat Op Stap': '...Vader ziet opeens een vlekkie, op dat blote schouderblad, vader denkt: nou ja een vlekkie... maar hij krijgt een hekel aan dat nekkie, net of het vlekkie groter wordt'. Met name het bovenmatig gebruik van glissandi verstoort en gaat me tegen staan. Appergio's en technische vaardigheid dienen overwegend meer de vorm dan de inhoud; het is kortom te veel. Het ontneemt me het luistergenoegen, doet afbreuk aan mijn achting voor Noordijk en aan de prestaties van zijn overige kwintetleden.

Maar jazzwegen zijn gelukkig onvoorspelbaar en misschien wordt deze cd toch een groot succes. Uw recensent kijkt echter nu al uit naar de volgende Noordijk-opname, om daar hopelijk wel in euforie over te kunnen berichten.

(Cees van de Ven, 30.9.04) - [print] - [naar boven]



"Ook al is het na haar doorbraak met de plaat Dreamland al talloze malen geschreven en gezegd, je kunt gewoon niet naar Peyroux luisteren zonder aan Billie Holiday te denken." Maartje den Breejen van Het Parool over 'Careless love', het nieuwe album van Madeleine Peyroux. Klik hier voor de volledige tekst.

(Erno Mijland, 30.9.04) - [print] - [naar boven]



Carla Huson, Tineke Postma & John Engels

John Engels ontvangt de Langs de Lijn Jazz Award

John Engels is zonder enige twijfel de meest bekende - zo niet beste - drummer van Nederland, en omdat hij ook nog eens ruim 50 jaar in het vak zit was dit voor de Gooise jazzclub Langs de Lijn een gerede aanleiding om hem op zondag 26 september eens extra in het zonnetje te zetten. Dat hebben ze daar in Bussum geweten, want niet alleen was de club boordevol, maar met de jubilaris zelf achter de drums swingde het vanzelf-sprekend de pan uit. Met dank ook aan zijn fantastische medemuzikanten Rob van Kreeveld (piano), Frans van der Hoeven (bas), Tineke Postma (altsax) en Fay Claassen (zang).

Temidden van al het muzikaal geweld werden er natuurlijk ook de nodige lovende woorden gesproken, onder andere door Lex Lammen als collega/generatiegenoot. Deze haalde de woorden van Dizzy Gillespie aan dat de geschiedenis van de jazzmuziek ooit was begonnen met een trommel en daar tenslotte ongetwijfeld ook mee zou eindigen. Daarnaast was er het overhandigen van de Langs de Lijn Jazz Award, voor de gelegenheid in de vorm van een miniatuur drumstel, dat door de Aalsmeerse kunstenares Carla Huson werd vervaardigd. Hierboven op de foto samen met de jubilaris en Tineke Postma.

Bron:
Jazzclub Langs de Lijn

(Cees van de Ven, 30.9.04) - [print] - [naar boven]



Steven Kamperman - 'M.O.T.'

Steven Kamperman - 'M.O.T.' (
LopLop, 2002) ***

M.O.T. staat voor Modern Madness Of Tribal Truth. Het betreft hier geen cd met oppervlakkig, licht verteerbaar repertoire; wie de moeite neemt voor een indringend luisteronderzoek wordt beloond en zal de inhoud waarderen. Hier hebben we gelukkig weer eens voorbeeld van een geslaagde, niet opdringerige incorporatie van elekronica, samples en keyboards. Een bonte verzameling afwisselende, intrigerende composities en sferen, maar het blijft overall coherent.

Steven Kamperman beschikt over een fraaie toon en zijn klarinetspel is expressief: soms introvert, dan weer extrovert. Pianist Albert van Veenendaal vind het belangrijk om te musiceren zonder van tevoren vastgelegde ideeën over hoe de muziek zou moeten klinken. Hij houdt van spelen op het scherpst van de snede. Middels preparaties muteert hij de klank van de vleugel. Daarnaast gebruikt hij elektronica en samples om zijn muziek te verbeelden. Van Veenendaal leverde twee compositiebijdragen, waarvan 'Puzzles' een van mijn voorkeurcomposities is, mede door zijn pakkende pianospel.

Patrick Votrian op tuba excelleert in de boeiende compositie 'Pigs And Cows' en is verrukkelijk, haast komisch, met een hortende en struikelende baslijn in 'Funural Song'. Evenals in Bik Bent Braam bewijst hij ook in deze formatie zijn uitzonderlijk talent op dit schier onhandelbare, logge instrument. Delicaat is Kampermans spel in 'Dance Of Love'. De lyriek en timing van violist Jasper Le Clercq is oorstrelend. Percussionist Ousmane Seye (Senegal) en drummer Michael Baird (Zambia) zijn belangrijke 'beeldbepalers' op deze opname. Zonder bombast, maar met adequate en subtiele percussiekleuringen.

De cd 'M.O.T.' is een uitstekende pleitbezorger voor verstaanbare en genietbare hedendaagse improvisatiemuziek.

(Cees van de Ven, 29.9.04) - [print] - [naar boven]



Pharoah Sanders

Pharoah Sanders in het Bimhuis

Een beetje stram in de benen, kekke zilvergekleurde schoenen, idem broek naar de laatste snit en fluwelig zeegroen hemd: dat is Pharoah Sanders. Een der laatsten van de free jazz-beweging. Evenals Archie Shepp is hij in de slipstream van de innovatieve John Coltrane in beeld gekomen. Hij speelde mee in een van de heftigste avant-garde groepen van Coltrane. Na diens dood in 1967 maakte Sanders furore met talrijke opnamen op het Impulse-label. Zonder de avant-garde speelwijze te verloochenen is Sanders' muziek de laatste jaren meer op mainstream en easy funk geörienteerd, met spirituele en afrobeat invloeden.

In een uitverkocht Bimhuis speelde de legendarische saxofonist (hij wordt 64 in oktober) woensdagavond 22 september met zijn kwartet in een lange set een overdonderend concert. Sanders wist zich geruggesteund door een sublieme all-star ritmegroep. Vooral pianist Orrin Evans maakte een grootse indruk. Niet alleen begeleidde hij uiterst subtiel en aanvullend muzikaal, ook zijn solo's waren juweeltjes qua opbouw, techniek en passie. Hij is absoluut een nieuw pianotalent. In de aloude standard 'Body And Soul' - als duo ingezet – was het musiceren van zowel Evans als Sanders van uitzonderlijk hoog gehalte. Pharoah's prachtige zangerige toonvorming was in deze setting optimaal te beluisteren.
Bassist Matthew Garrison (zoon van Coltrane's bassist Jimmy) vertoonde met veel bravoure zijn technische mogelijkheden. Vaardig en zeer snel aan de snaren van zijn basgitaar, dat wel, maar hij had zowel de volumeknop als zijn virtuositeit een tandje kunnen minderen.

Will Calhoun, drummer van Living Colour, begeleidde lekker groovy en produceerde enkele spannend opgebouwde drumsolo's. Hij wist eveneens goed gebruik te maken van de sampletechnieken en daardoor het kwartetgeluid te verrijken. Vooral in het laatste nummer voor de toegift waarin Calhoun een opwindende sample-drumsolo inzette, werd op basis van de verworvenheden van de free jazz gemusiceerd. Sanders toonde zich hier de oude meester. Hij bediende zich van multiphonics, growl tones en high notes, waar-door de tijden van de heftige free jazz leken terug te keren.

De combinatie van traditioneel musiceren en het toepassen van avant-garde technieken plus een fraaie toonvorming maken Pharoah Sanders tot een uniek musicus en een van de groten van de jazz.

Foto:
website Pharoah Sanders

(Jacques Los, 28.9.04) - [print] - [naar boven]



Benjamin Herman 'doet' volgende Jazz International Rotterdam

Het festival Jazz International Rotterdam heeft saxofonist Benjamin Herman gekozen als artistiek leider voor de editie 2005. Eric Vloeimans, Arend Niks, Martin Fondse gingen hem voor, net als Eric van der Westen die het festival dit jaar invulde.

Herman (geboren in Londen, 1968) won als 21-jarige de Wessel Ilcken Prijs. Na zijn eindexamen op het Hilversums conservatorium in 1991, waar hij cum laude afstudeerde, nam hij als enige Europeaan deel aan The Thelonious Monk Competition. Hij vervolgde zijn studie bij saxofonist Dick Oats aan The Manhattan School of Music in New York. De afgelopen jaren werkte hij onder meer met Michiel Borstlap, Misha Mengelberg, Jesse van Ruller, Larry Goldings, Idris Muhammed en Carlo de Wijs. Zijn grootste succes beleeft hij momenteel met The New Cool Collective.

Benjamin Herman is niet alleen één van de meest productieve en toonaangevende jonge musici binnen de Nederlandse jazzscene, maar ook een gedreven promotor van het jazz-genre.

(Erno Mijland, 27.9.04) - [print] - [naar boven]



Branford Marsalis Quartet - 'Eternal'

Branford Marsalis Quartet - 'Eternal' (Marsalis Music/Rounder, 2004) ****

Tijdens het
optreden van het Branford Marsalis Quartet op het afgelopen North Sea Jazz Festival werd al duidelijk dat Marsalis met zijn muziek een nieuwe fase is ingegaan; enkele voorproeven van zijn nieuwe cd 'Eternal' duidden op verdieping en contemplatie. Het album bestaat uitsluitend uit ballads. Daarmee zet het kwartet een even gedurfde als enerverende stap voorwaarts.

Openingstrack 'The Ruby And The Pearl' zet al direct de toon: een fraai op sopraansax aangeblazen, aangenaam 'oorkietelende' melodie. Dat Jeff 'Tain' Watts naast een voor-treffelijk dynamische drummer ook een talentrijk componist is, bewijst het overpeinzende 'Reika's Loss'. Een haunting and mesmerizing versie van het door Billie Holiday onsterfelijk gemaakte 'Gloomy Sunday' strekt zich uit over bijna 13 minuten, zonder ook maar een moment te vervelen. Watts' malletslagen en de soms bewust spaarzaam geplaatste noten van Marsalis treffen doel. 'The Lonely Vamp' is opgetrokken rond een pakkende vamp van bassist Eric Revis. Joey Calderazzo levert hier een superieure pianosolo af. Het warme en diepe tenorspel, Watts' shuffle en de after midnight-piano in 'Dinner For One Please, James' doen wat oubollig aan, net iets te rustgevend en te mooi. In 'Muldoon', een intiem duet, draaien Calderazzo en Marsalis elegant om elkaar heen. Het titelnummer is met een speelduur van bijna 18 minuten de tour de force van het album. Het is een uitermate introspectief stuk, meestentijds ingehouden gespeeld en getuigend van een bijna onaardse, etherische schoonheid. Het kwartet neemt je als luisteraar mee naar higher grounds; je kunt het alleen maar ondergaan. Na een emotionele, dynamische ontlading volgt de catharsis. Meesterlijk.

"If you acquire a lot of technique when you're young, it's like having a lot of money in your pocket. Too many musicians don't develop past that point, for a number of reasons - one of them the way jazz is taught in this culture - but that misses the whole point of music, which is the expression of emotion," zegt Marsalis in de liner notes. Daarom wilde hij met deze plaat "aiming for what Billie Holiday could do, which was to get to the emotions of each song." Wat uw recensent van dienst betreft is dat aardig gelukt.

Op de website van Branford Marsalis kunt u meer lezen over de ontstaansgeschiedenis van 'Eternal'.

(Maarten van de Ven, 26.9.04) - [print] - [naar boven]



Paulien van Schaijk & Hein van de Geyn

WereldJazzdagen 2004: kleinschalig kwaliteitsfestival

Op het sfeervolle Grotekerksplein in Dordrecht, voor de deur van het Jazzpodium DJS, vond in het weekend van 18 en 19 september het festival WereldJazzdagen plaats. De programmering, een mix van wereld- en jazzmuziek, oogde zeer aantrekkelijk. Het duo Paulien van Schaijk/Hein van de Geyn, de Afro-Surinaamse band Fra Fra Sound en big band The Jazz Orchestra of the Concertgebouw maakten veel indruk op onze recensent Jacques Los.

Lees
hier zijn verslag.

Foto: Cees van de Ven

(Maarten van de Ven, 25.9.04) - [print] - [naar boven]



Opa Wynton en Branford Marsalis overleden

Zijn zoon heet Ellis Jr., is een succesvol pianist en was ooit de mentor van Harry Connick Jr., vier van zijn kleinzonen zijn trompettist Wynton, saxofonist Branford, trombonist Delfeayo en drummer Jason Marsalis. Op 96-jarige leeftijd is Ellis Marsalis Sr. op zondag 19 september overleden. Zelf was hij geen muzikant, maar een succesvolle ondernemer in New Orleans.

(Erno Mijland, 25.9.04) - [print] - [naar boven]



Zeldzame opnames Bill Holman bij de Concertzender

De Concertzender besteedt in oktober en november speciale aandacht aan de Amerikaanse jazzcomponist en arrangeur Bill Holman. In een twee uur durend radio-programma zullen zeldzame geluidsopnames te beluisteren zijn.

Holman, geboren in 1927, is nog altijd actief en wordt beschouwd als een van de meest toonaangevende en invloedrijke componisten en arrangeurs binnen de sector van de big band-jazz. In overleg met Holman heeft de Nederlandse componist en Boy Edgar Prijs-winnaar Willem van Manen, tevens trombonist en big band-leider, een radioprogramma samengesteld van twee uur waarin de compositorische kwaliteiten van Holman centraal staan. Het programma beslaat de periode van 1954 tot en met 1995.

De uitzendingen vallen nagenoeg samen met de allerlaatste tournee in Nederland, Duitsland en België in november en december van de Contraband, Willem van Manens door Bill Holman geïnspireerd orkest, dat inmiddels twintig jaar bestaat en met ingang van 1 januari 2005 wordt ontbonden. Van Manen heeft besloten zich geheel te gaan wijden aan het componeren.

(Erno Mijland, 25.9.04) - [print] - [naar boven]



Oene van Geel en Harry Emmery geven hun Take Ten

Violist en componist Oene van Geel (1973) staat bekend om zijn open mind. Hij put inspiratie uit alles wat hem muzikaal omringt uit verleden, heden en toekomst en incorporeert muzikale elementen uit de landen waar hij optreedt.

De 'huisbassist' van het North Sea Jazz Festival, Harry Emmery (1951), ontwierp een eigen speeltechniek, de thumbing. Door het afwisselend slaan met de duim op de snaren en de kam van de contrabas creëert hij een speciaal en ritmisch geluid. Deze methode is uniek in de wereld.

Lees
hier hun antwoorden op de 10 vragen van Take Ten.

(Maarten van de Ven, 25.9.04) - [print] - [naar boven]



Martijn van Iterson - 'The Hole Bunch'

Martijn van Iterson Quartet - 'The Whole Bunch' (Munich Records, 2004) ****

Na ruim zeven jaar is er nu een nieuwe cd van Martijn van Iterson, de gitarist die wider recognition verdient. Alle composities zijn van zijn hand en stuk voor stuk vehikels voor interessante muzikale schilderingen. Het gezelschap waarmee Van Iterson zich omringt is boven elke twijfel verheven: pianist Karel Boehlee, bassist Frans van Geest en drummer Martijn Vink. Natuurlijk, dan heb je al wat! Op dit subliem fond krijgt het spel van de gitarist ultieme glans; het geeft zijn solo's fraai reliëf.

Martijns toon is zonder pathos, sober, eerlijk, warm en daarom zo weldadig. Hij maakt geen gebruik van een aanslag met bite, maar speelt met een rond toucher. Met ogen-schijnlijk gemak vloeien de soms complexe verhaallijnen van zijn improvisaties soepel van hoofd naar handen. Grote en complexe intervallen: het klinkt allemaal haarzuiver en schijnbaar moeiteloos. Spanning en impact bereikt hij door de inhoud van zijn spel, niet door de verpakking ervan.

Teder en con amore speelt hij twee ballads op dit album: 'Song For Niels' en 'Song For Gijs', opgedragen aan zijn kinderen. Ze zullen deze aubade aan hen koesteren als een dierbaar souvenir. Het samenspel van het kwartet ademt, klinkt consequent aimabel en harmonieus. In up-tempo stukken zoals 'Smokin' In The Backyard' verstaat men de kunst deze toch relaxed te laten klinken. Van Iterson is meester in het maximaal gebruik maken van een miniem dynamisch spectrum. Zijn reputatie is gestoeld op zijn gedegen gitaar-technische en muzikale bagage, zijn creatieve geest en zijn muzikale zeggingskracht.

De registratie van al dit moois is uitstekend, zoals we dat van producer Harry Velleman gewend zijn. Deze bunch of Iterson beauties is een cd voor fijnproevers.

(Cees van de Ven, 24.9.04) - [print] - [naar boven]



"Lichtvoetig, swingend, feestelijk, origineel, wat een geweldige cd heeft McCoy Tyner toch weer gemaakt. " Maartje den Breejen over 'Illuminations', de nieuwe cd van McCoy Tyner in het Parool. Klik hier voor de hele recensie.

(Erno Mijland, 23.9.04) - [print] - [naar boven]



Noble 'Thin Man' Watts

In memoriam Noble 'Thin Man' Watts (1926-2004)

In 1942 speelde tenorsaxofonist Illinois Jacquet - hij zat in de band van Lionel Hampton - in het nummer 'Flying Home' een furieus scheurende solo. Hiermee werd de basis gelegd voor de R&B-saxofoon. Het instrument werd erg populair en prominent in de swing- en bluesbands. In 1944, tijdens de eerste 'Jazz at the Philharmonic', produceerde Jacquet de definitieve honkers & screamers-stijl: korte licks, repeterende riffs, fraseren op één noot, een growl-sound en gieren in het hoogste register. Veelal zijn de solo's gebaseerd op het blues- of ritmeschema. De muziek werd vooral populair omdat het publiek na het einde van de Tweede Wereldoorlog behoefte had aan amusement, uitgaan en vooral dansen. Er was dus een grote vraag naar swingende dansmuziek. Talloze small combos ontstonden, bestaande uit een ritmesectie en één of meer blazers, waaronder in ieder geval één tenorsaxofonist. Die formaties werden toen jumpbands genoemd. Populaire bands in die tijd waren Louis Jordan's Tympany Five en Joe Liggins' Honeydrippers. De muziek werd uiteindelijk rhythm & blues (R&B) genoemd.

Noble 'Thin Man' Watts behoorde vooral tot de vijftiger jaren R&B tenorsax-honkers. De
in 1926 in Deland, Florida geboren Watts is weliswaar niet zó succesvol geweest als de vermaarde honkers - Big Jay McNeely, Sam 'The Man' Taylor, Red Prysock, Paul Williams, Frank Culley, Freddie Mitchell en Joe Houston - maar werd na zijn opleiding aan de A&M University wel direct gevraagd door de Griffin Brothers, een R&B top act van Dot Records. Noble Watts' ster begon te rijzen. In 1952 speelde hij in de toen bekende formatie van Paul 'Hucklebuck' Williams, met wie hij platen maakte voor het Jax-label. De Williams band was eveneens huisband in het tv-programma 'Showtime at the Apollo'. In dat programma begeleidde de band onder meer Dinah Washington, Amos Milburn en Ruth Brown. Noble Watts speelde al de tenorsaxsolo's. Op het Baton-label van Sol Rabinowitz had tenorist Buddy Tate een bescheiden hit gescoord met het nummer 'Fatback And Greens'. Rabino-witz was dus op zoek naar een nieuwe hit en zag in Noble Watts des-betreffend wel enige potentie. Van 1957 tot 1959 werden diverse nummers opgenomen, waaronder 'Hard Times', dat prompt in de top 40 terechtkwam.

Later maakte Watts met zijn band The Rhythm Sparks op andere kleine New Yorkse labels - Sir, Enjoy, Cub, Jell, Brunswick - nog enkele platen, die echter commercieel weinig succesvol waren. Bokser Sugar Ray Robinson was gedurende eind vijftiger en begin zestiger jaren zijn manager, maar kon niet voorkomen dat Watts enigszins in de vergetelheid raakte. Hoofdzakelijk speelde hij nog in begeleidingsorkesten van o.a. Jerry Lee Lewis, Buddy Holly, Chuck Berry en de Everly Brothers, en onregelmatig in New York met voornamelijk bluesgitaristen, zoals Jimmy Spruill, Larry Dale en Tarheel Slim. In 1987 maakte Watts zijn nauwelijks opgemerkte comeback met het album 'Return Of The Thin Man' op Bob Greenlee's King Snake-label. In 1993 maakte hij nog het album 'King Of The Boogie Sax'. Uiteindelijk is toch gebleken dat Noble Watts, hoe verdienstelijk ook, een achterhoedepositie innam in het peloton hardcore honkers & screamers.

(Jacques Los, 22.9.04) - [print] - [naar boven]



Heleen van den Hombergh (foto: Cees van de Ven)

Rush in the woods met het Heleen van den Hombergh Quartet!

In het seizoen 2004-2005 presenteert Jazz Impuls een serie van maar liefst 120
dubbelconcerten op verschillende podia in Nederland, met onder meer het Benjamin Herman Quartet, Zapp String Quartet, het Harmen Fraanje Trio, New Cool Collective en het Jarmo Hoogendijk-Michael Varekamp Quintet.

Een van de deelnemende bands is tevens het Heleen van den Hombergh Quartet. De muzikale wortels van zangeres Van den Hombergh liggen in de jazz en popmuziek, maar in haar muziek weerklinkt ook een grote fascinatie voor Midden-Amerika en Azië. Vanuit haar studie aan de Landbouwuniversiteit Wageningen is Heleen namelijk zeer betrokken geraakt bij het wel en wee van het tropisch regenwoud is. Met haar donkere, warme stemgeluid brengt Van den Hombergh in het programma 'Rush in the Woods' het regen-woud voor ons tot leven op de jazzpodia en in de theaters met door haarzelf geschreven muziek en tekst.

Heleen weet zich bij dit project omringd door fantastische muzikanten: Bert van den Brink (piano), Tony Overwater (bas) en Joshua Samson (percussie). Hiermee zal ze tot in mei 2005 een tiental concerten geven. Café Kraaij & Balder in Eindhoven heeft donderdag-avond 30 september de première van 'Rush in the Woods'. De presentatie van de gelijk-namige cd vindt zaterdag 2 oktober plaats in het Bimhuis. Raadpleeg voor meer informatie de website van Heleen van den Hombergh.

(Maarten van de Ven, 21.9.04) - [print] - [naar boven]



The Johan Plomp Small Big Band - 'Swinging On A Star'

The Johan Plomp Small Big Band - 'Swinging On A Star' (
eigen beheer, 2001) ****

Johan Plomp plaatst zich met deze cd in het rijtje van eminente, oorspronkelijke Neder-landse big band-componisten/arrangeurs. Zijn boeiende schrijfstijl verdient aller aandacht en levert interessante luisterervaringen op. Zijn Small Big Band herbergt zowel jazzmusici van naam als minder bekende jazzers, maar allen van hoog niveau. Een waarschuwing vooraf is op zijn plaats. De big band-liefhebber zal zich bij het beluisteren van deze cd niet laid back kunnen nestelen in zijn stoel, maar eerder het puntje ervan opzoeken!

Met de opener 'The Way' weet je meteen al waar je aan toe bent! De ritmesectie - de basis van de band - staat als een huis met Hans Vromans op piano, Aram Kersbergen op contrabas en de onvolprezen Martijn Vink op drums. Ilja Reijngoud, Simon Rigter en Gerlo Hesselink soleren zeer genietbaar in de Rollins' compositie 'Airegin'. De big band speelt met veel impact, strak, funky, met overtuigende geestdrift en speelplezier. Alsof de wereld in vrede leeft en niemand elkaar naar het leven staat, zo sereen klinkt het schitterend getoonzette en gespeelde choral 'Little Man You Do Great Things' van Plomp. In 'Pent - Up House' uitstekende improvisaties van Rigter op tenorsax en Vink op drums. Helaas kan Roeland Cleyne me minder bekoren. Aan zijn verhaallijnen ligt het niet, maar ik mis volheid van toon op trompet en bugel. Hij klinkt wat nasaal en dun. In 'If I Should Lose You' weet Wouter Schueler op baritonsax absoluut te overtuigen met een goed verhaal en prima timing. In het laatste stuk, de Plomp-original 'Wief', bewijst Ilja Reijngoud nogmaals zijn klasse met een cooking improvisatie op trombone.

Een afwisselende, boeiende cd, met arrangementen om van te 'smullen'. Eerder hebben we op deze site al aandacht geschonken aan het succesvolle project van de jubilerende West Coast Big Band, met daarin ook de prominente rol van Johan Plomps arrangeerwerk. 'It Was A Very Good Year', een titel op deze cd, maar ook werkelijkheid voor big band-liefhebbers. Zo maakten we dit jaar immers al kennis met de uitstekende nieuwe cd van The Jazz Orchestra Of The Concertgebouw, een geslaagd project van de West Coast Big Band, de live opname van de Baileo Big Band en nu dan met Johan Plomps Small Big Band. Allemaal top Nederlands big band-werk. Het is te wensen dat de uitstekende composities en arrangementen, zoals onder meer op deze cd 'Swinging On A Star' te horen zijn, hun weg vinden naar andere vertolkers en een breed publiek gaan bereiken. En dat niet alleen in Nederland.

Labels:

(Cees van de Ven, 19.9.04) - [print] - [naar boven]





Edison oeuvreprijs voor George Duke

Jazz- en fusionveteraan George Duke krijgt op 22 november de Edison oeuvreprijs uitgereikt tijdens 'Edisons Jazz en World 2004' in De Doelen in Rotterdam. Duke zal op deze avond met zijn tienkoppige band en een aantal speciale gasten een uitvoerig concert verzorgen.

Het is de eerste keer dat voor de uitreiking van de Edisons in de genres jazz en wereldmuziek een zelfstandig evenement wordt georganiseerd. Tot en met vorig jaar werden de Edisons voor jazz uitgereikt tijdens het North Sea Jazz Festival.

Er zijn nog awards te verdelen in vijf categorieën. Hiervoor zijn onder andere Jammie Cullum, Eric Vloeimans, Michiel Borstlap en Stefon Harris & Blackout genomineerd. Een volledig overzicht staat
hier.

Draai om je oren geeft een exemplaar weg van Duke's laatste album 'Face The Music'. Stuur voor vrijdag 24 september een e-mail naar redactie@draaiomjeoren.com en geef aan waarom het onterecht is, dat dit album in uw platenrek ontbreekt. Vergeet uw adres niet. De redactie kiest uit alle inzendingen een gelukkige.

(Erno Mijland, 19.9.04) - [print] - [naar boven]



Fanfare Ciocãrlia is een van de meest prominente vertegenwoordigers van de zigeunerblaasmuziek uit de Balkan. Op 31 oktober speelt het orkest in het Amsterdamse Paradiso. Voorbij Tirol heeft elk gehucht een kampioenenorkest, zo lijkt het. Eddy Determeyer over de snelste blaasorkesten ter wereld.

(Erno Mijland, 18.9.04) - [print] - [naar boven]



Het Dexter Project in Soest

Onder de rook van paleis Soestdijk bevindt zich Artishock, het Soester 'kunsthuis' waarin naast het filmhuis, de galerie en Artishock Literair het jazzpodium een zeer prominente plaats inneemt. Al in 1967 werden door Soester jazzliefhebbers incidenteel jazzconcerten georganiseerd. Een vijftiental jaren geleden kwam een structureel jazzbeleid tot stand. Thans worden maandelijks op het 'vlakke vloer'-jazzpodium workshops, sessies en concerten georganiseerd.

Zaterdagavond 11 september gaf het Dexter Project acte de présence. Onder de noemer 'Have no fear, Dex is near' vertolkten de saxofonisten Bob Rigter en Rinus Groeneveld composities van Dexter Gordon. De in 1934 geboren Bob Rigter, zeer vitaal en met een goed lazy literair gevoel (hij is eveneens auteur van boeken als 'Jazz in de Oostzee' en 'Langarm'), praatte - in de geest van Dexter Gordon - het repertoire sympathiek aan elkaar. In de verbale sketch tussen de twee tenorreuzen overtuigde Rinus' anekdote over de aanschaf van de tenorsax toen hij voor het eerst Dexter Gordon hoorde en zag spelen in Paradiso in 1969. Het was evident dat beide tenoristen enorme affiniteit hebben met de muziek van Gordon.

In het repertoire, dat hoofdzakelijk bestond uit medium AABA-schema's (een enkele blues en twee ballads uitgezonderd)demonstreerde Bob Rigter een groot gevoel voor melodisch improviseren, doorspekt met frasen – Dexter Gorden paste dat continu toe in zijn soli – van min of meer bekende evergreens en deuntjes. Rigters geluid, vol en rond, was zeer verwant aan dat van Zoot Sims. Rinus Groeneveld contrasteerde met een meer moderne interpretatie, een virtuoze speelwijze en een robuuste, masculine Gordon-sound. Beide saxofonisten speelden met een grote intensiteit. Het speelplezier was evident.

Door de pregnante verschillen van beide blazers was het een interessant en spannend concert, waarbij ieder voor zich zijn eigen stempel drukte op de hommage aan een van de grootste jazzsaxofonisten, Dexter Gordon. Pianist Han van de Rhee, die zeker zoveel soloruimte kreeg als de blazers, speelde zeer swingend, doch, door het veelvuldig toepassen van blokakkoorden, in een wat ouderwets idioom. De ritmesectie, verder bestaande uit bassist Niels Tausk en slagwerker Rob Engels, begeleidde zeer adequaat.

(Jacques Los, 17.9.04) - [print] - [naar boven]



"Geen moment verliezen ze controle. Ook de extase is beheerst." Maartje den Breejen van Het Parool over het album 'The Universe Of Absence' van gitarist Gary Lucas en luitspeler Jozef van Wissem. Lees hier de hele recensie.

(Erno Mijland, 16.9.04) - [print] - [naar boven]



Benny Golson, 75 jaar, componist van de jazz-klassiekers 'Along Came Betty', 'Blues March' en 'Killer Joe', praat met Steve Inskeep van NPR. Het interview, ter gelegenheid van Golsons nieuwe album 'Terminal 1', is online beschikbaar via deze link.

(Erno Mijland, 15.9.04) - [print] - [naar boven]



Joost Buis

Interview met Joost Buis

"Qua trombonisten heb ik grote bewondering voor de Ellington-trombonisten: Lawrence Brown, Juan Tizol en Tricky Sam Nanton. Ook de 'oude' trombonisten Trummy Young, Dicky Wells en Vick Dickenson vind ik geweldig. Met de bebop-trombonisten heb ik minder, alhoewel ik niet om de meester Jay Jay Johnson heen kan. Die vind ik zeer bijzonder. Hij heeft een breed geluid en speelt ook nog eens zeer virtuoos. Dat is op een trombone niet eenvoudig."

Aldus trombonist, lap steel gitarist en componist Joost Buis in een interview met Jacques Los. Lees het
hier.

Foto: Cees van de Ven

(Maarten van de Ven, 15.9.04) - [print] - [naar boven]



Nieuwe editie JazzFlits

Van het internettijdschrift JazzFlits is deze week nummer 15 verschenen, met onder andere:
  • Brussels Jazz Orchestra speelt soundtrack bij stomme film;
  • Ferdinand Povel koninklijk onderscheiden;
  • Marc Mommaas uit New York over pianist Russ Lossing;
  • Italiaanse jazz bepaalt de toon van Dinant Jazz Nights;
  • René van Beeck start jazzserie in Haagse club Cocoon.

    Klik
    hier om deze editie (PDF-formaat) te openen.

    (Erno Mijland, 13.9.04) - [print] - [naar boven]



    Searing Quartet - 'Starling Hill'

    Searing Quartet - 'Starling Hill' (Inbetweens Records, 2004) ****

    Voor een reiziger in de jazz is het altijd leuk als zich een aangename stop in eigen land aandient. Daarom sta ik graag even stil bij het nieuwe, derde album van het in 1995 opgerichte Searing Quartet: een toegankelijke plaat met een stabiele klankkleur waarop charmante eenvoud - die ook terugkomt in het hoesontwerp - en positiviteit overheersen.

    Pianist Egbert Derix en saxofonist Peter Hermesdorf klinken als vrienden die samen ontspannen de melodieuze mogelijkheden van hun instrumenten ontdekken. Met name Derix weet te boeien met zijn lyrisch, typisch Europees spel. Hij is dan ook gevormd aan het Conservatorium te Maastricht, toch een centrum van de Europese cultuur. In 'Ludi Lineage' doet hij denken aan de Belgische minimal music-vertegenwoordiger Wim Mertens, elders heeft zijn spel de golvende dynamiek van Italiaan Enrico Pieranunzi. Bassist Norbert Leurs en drummer/percussionist Sjoerd Rutten spreiden bekwaam het ritmisch bedje.

    'Starling Hill' is zeker geen jazzplaat die het uiterste vergt van de luisteraar. De thema's liggen gemakkelijk in het gehoor en worden veel herhaald, wat de herkenbaarheid vergroot. Toch is het album afwisselend genoeg - ook door de subtiele accenten - om te blijven boeien.

    Op zondag 3 oktober presenteert het kwartet de cd op Landgoed Roepaen in Ottersum. Meer informatie staat op de
    website van het Searing Quartet.

    (Erno Mijland, 13.9.04) - [print] - [naar boven]



    Monty Alexander

    Intensiteit, swing en dynamiek bij Monty Alexander

    Pianist Monty Alexander wordt door critici nog wel eens versleten voor een zwakke kopie van Oscar Peterson. Tijdens zijn optreden op de tweede editie van het Laren Jazzfestival op vrijdag 3 september, liet hij nog eens horen hoe onterecht deze kwalificatie is.

    Alexander was een van de sterren op het Larens Jazz Festival. Met drie optredens was hij – in de terminologie van North Sea Jazz - een artist in residence. Aankondiger Cees Schrama memoreerde het feit dat Alexander bijna dertig jaar geleden op ditzelfde podium al grote indruk had gemaakt met een geweldig trio, samen met John Clayton en Jeff Hamilton. Nu speelde Alexander met bassist Hassan Shakur en Frits Landesbergen. Een trio waar het speelplezier van afspatte.

    Monty Alexander, inmiddels 60 jaar, heeft een lange carrière achter de rug, waarin hij met vele groten uit de jazz heeft gespeeld. In 1961 kwam hij met hulp van Duke Ellington op 17-jarige leeftijd vanuit geboorteland Jamaica naar de VS. Daar werd hij al snel geaccepteerd en gewaardeerd door de jazzmusici van die tijd, onder wie Miles Davis. Tijdens het concert bleek Alexander nog altijd in vorm. Onze landgenoot Frits Landes-
    bergen, Nederlands beste vibrafonist, ontpopte zich als een geweldig slagwerker. Er zijn ongetwijfeld vele drummers die technisch gezien meer spektakel in huis hebben, maar voor Alexander bleek Landesbergen een perfecte drummer, die volledig op dezelfde golflengte communiceert. Bassist Hassan Shakur speelt al 25 jaar met Alexander en doet dat zichtbaar en hoorbaar nog altijd met veel enthousiasme en plezier. Shakur speelde met een geweldige souplesse en gevoel voor swing. Niet alleen wist hij met zijn vette geluid en perfecte timing de solo's van Alexander goed te ondersteunen, maar ook in zijn eigen solo's toverde hij enkele verrassende melodieën uit zijn kleine contrabas. Zo kwam in zijn solo op 'Two Bass Hit' de 'Rhapsody In Blue' van George Gershwin even voorbij.

    Het trio van Alexander speelde met een ongeëvenaarde intensiteit, swing en dynamiek, waarbij de drie muzikanten elkaar feilloos aanvoelden. Technisch gezien was het allemaal dik in orde, maar de techniek stond in dienst van de muziek. In het publiek waren diverse toch zeer verdienstelijke pianisten te ontwaren, die ademloos toekeken hoe het nu echt moet. Op zijn laatste cd 'Rocksteady' keert Alexander samen met gitarist Ernest Ranglin terug naar de muziek uit zijn jeugd in Jamaica. Tijdens het optreden greep hij echter vooral terug naar standards uit het door hem geliefde jazzrepertoire voor piano, bas en drums-trio's. Tegen het eind van het concert liet hij nog wel even zijn Jamaicaanse roots doorschemeren met een jazzy interpretatie van de Bob Marley-klassieker 'No Woman, No Cry'. Vervolgens dacht hij te besluiten met 'S.K.J.', een blues van Milt Jackson. Maar het publiek liet hem nog niet gaan, dus speelde het trio een toegift waarin Alexander nog een verrassing in petto bleek te hebben: hij verruilde de piano voor een melodica. Hierop speelde hij een calypso-nummer en het publiek kwam uit de stoelen.

    Tijdens de signeersessie na afloop vonden de cd's gretig aftrek. De sympathieke Alexander nam uitgebreid de tijd voor een praatje met de vele enthousiaste fans.

    Binnenkort op Draai om je oren een interview met Monty Alexander.

    Tekst en foto: Jaap van der Voet

    (Erno Mijland, 12.9.04) - [print] - [naar boven]



    Bimhuis gaat verhuizen

    Het Amsterdamse jazzpodium Bimhuis aan de Oude Schans gaat rond de jaarwisseling verhuizen naar een nieuw pand aan de Piet Heinkade. Hier wordt momenteel een muziekcentrum gebouwd, waarin ook zaal de IJsbreker wordt gevestigd. Op de nieuwe locatie zullen ook ensembles en muziekinstellingen worden gehuisvest met kantoor- en repetitieruimten. Het gebouw is ontworpen door architect Kim Nielsen. De opening wordt verwacht in februari 2005.

    Op de
    website van het Bimhuis staan PDF-documenten met informatie over (de vorderingen van) de nieuwbouw.

    (Erno Mijland, 12.9.04) - [print] - [naar boven]



    Pharoah Sanders

    Pharoah Sanders in Nederland

    Tenorsaxofonist Pharoah Sanders doet Nederland aan! Op 22 september speelt hij met zijn kwartet in het
    Bimhuis in Amsterdam, een dag later staat hij in Cultuurpodium Boerderij in Zoetermeer. Sanders behoort naast Archie Shepp en Albert Ayler tot de meest bekende avant-garde saxofonisten van het eerste uur. Evenals eerder Shepp werd Sanders in 1965 door John Coltrane gevraagd om in diens meest experimentele groep te komen spelen.

    De in 1940 geboren Farrell – hij veranderde later zijn naam in Pharoah – Sanders groeide op in een zeer muzikaal gezin – beide ouders gaven muziekles – in Little Rock, Arkansas. Op highschool verwisselde hij de klarinet voor de tenorsaxofoon. De leider van de school-bigband, Jimmy Cannon, had grote invloed op Pharoah en enthousiasmeerde hem voor de jazzmuziek. Inmiddels speelde hij in bluesformaties en begeleidde hij artiesten als Bobby 'Blue' Bland en Junior Parker. Na de highschool ging hij naar Oakland, Californië en studeerde daar muziek en kunst aan het Junior College. Hij werd in de San Francisco Bay Area bekend als 'Little Rock' en behalve de blues speelde hij bebop en free jazz met de lokale helden Dewey Redman en Sonny Simmons.

    Begin zestiger jaren vertrok Pharoah naar New York. Na een moeizame periode, waarin hij incidenteel speelde met o.a. Sun Ra, Don Cherry en Billy Higgins, formeerde hij in 1963 zijn eigen groep met pianist John Hicks, bassist Wilbur Ware en drummer Billy Higgins. Tijdens een engagement in de Village Gate werd Sanders opgemerkt door John Coltrane die hem later in 1965 vroeg in zijn groep te komen spelen. Sanders, die zijn albumdebuut maakte in 1964 op ESP, maakte met Coltrane een aantal spraakmakende albums - 'Selflessness', 'Meditations', 'Live At The Village Vanguard Again' en 'Live In Japan' - op het befaamde Impulse-label. Op die platen werden traditionele jazzconcepten, swing en harmonie totaal veronachtzaamd. Power, sound en een organisch pulseren vormen de ingrediënten van die periode. Coltrane onderkende dat Sanders bij uitstek degene was die een zeer krachtdadige bijdrage aan dit concept kon geven.

    In die midzestiger jaren is het spel van Sanders hevig beïnvloed door Albert Ayler. Zijn geluid is scherp, ruw en schurend. Hij gebruikt veel overtonen. Zijn stijl is aan de agressieve kant en ongebreideld gepassioneerd. Na Coltrane's dood, in 1967, maakte Pharoah als leider van zijn eigen ensembles enkele spraakmakende platen op Impulse: 'Tauhid', 'Thembi', 'Karma', 'Black Unity' en 'Wisdom Through Music'. De titels van die albums geven al aan dat hij zich oriënteert op meditatieve elementen in zijn muziek en daardoor een melodieuzer speelwijze ontwikkelt.

    Nog weer later, als hij albums opneemt voor de labels Theresa, Evidence, Timeless en Verve, grijpt hij terug naar de mainstream (ballads, blues, latin en standards) zonder zijn affiniteit met de free jazz te verloochenen. Evenals zijn voorganger bij Coltrane, Archie Shepp, heeft Sanders zijn vaardigheden, verkregen in de avantgarde periode, geïncorporeerd in zijn huidige meer mainstream gerichte speelwijze. Albums als 'Journey To The One', 'Rejoice' (beiden op Evidence), 'Moonchild' en 'Welcome To Love' (beiden op Timeless) zijn exemplarisch (en zeer de moeite waard) voor Sanders' recente stijl van spelen.

    Foto: Jos L. Knaepen

    (Jacques Los, 10.9.04) - [print] - [naar boven]



    Prestigieuze jazzprijs voor Ornette Coleman

    Componist en saxofonist Ornette Coleman krijgt de 'Dorothy and Lillian Gish Prize 2004'. Het is met een zilveren medaille en zo'n 250.000 dollar een van de grootste prijzen in de kunsten. De prijs wordt uitgereikt op 14 oktober in New York. De prijs is in het leven geroepen door de Amerikaanse actrice Lillian Gish, die ermee haar eveneens acterende zus, maar veel jonger gestorven zus Dorothy, wilde eren. Coleman, geboren in 1930, treedt nog altijd op.

    (Erno Mijland, 9.9.04) - [print] - [naar boven]



    Ray Anderson

    Nabatov, Anderson en Vloeimans bij Vrije Geluiden

    Het VPRO-televisieprogramma Vrije Geluiden, komende zondag om 11.00 uur op Nederland 3, schenkt aandacht aan het festival 'Jazz op het Dak' (2 en 3 juli in NEMO, Amsterdam). In het programma muziek van een gelegenheidskwintet rond pianist Simon Nabatov met onder andere Ernst Reijseger en Tobias Delius, de Ray Anderson Pocket Brass Band en 'Miles of sketches of Spain', een programma met Eric Vaarzon Morel op Spaanse gitaar, trompettist Eric Vloeimans en het Zapp String Quartet.

    Draai om je oren was er destijds ook bij. Foto's en een recensie vind je
    hier.

    Foto: Cees van de Ven

    (Erno Mijland, 9.9.04) - [print] - [naar boven]



    Jong jazztalent tourt door Nederland

    Van 1 oktober tot en met december presenteren de vaderlandse jazzpodia twee veel-
    belovende jonge jazz-acts tijdens de 'Young VIPs Tournee 2004'. De programmeurs van de Vereninging van Jazz en Improvisatie Podia (VIP) hebben daartoe de veelbelovende tenorsaxofonist Sjoerd Dijkhuizen benoemd tot Young VIP 2004. Hij heeft voor de tournee het Sjoerd Dijkhuizen Kwartet geformeerd. De andere band is As Guests, de winnaar van de finale van de Dutch Jazz Competition 2004.

    Data van de optredens zijn te vinden op de website van
    As Guests.

    (Erno Mijland, 9.9.04) - [print] - [naar boven]



    Yuri Honing Trio

    Yuri Honing Trio in oriëntaalse sferen

    Een nieuw repertoire en een tournee door Zuid-Amerika op stapel... het podium van Jazz at the Crow in café Kraaij & Balder te Eindhoven was op vrijdag 3 september voor het Yuri Honing Trio dé plek om te presenteren en te try-outen.

    Yuri Honing (tenorsax), Tony Overwater (bas) en Joost Lijbaart (drums) speelden werk van de in eigen beheer opgenomen cd die in oktober uitkomt. Het concert was daarnaast een voorbereiding op de tournee die het trio binnenkort door Zuid-Amerika gaat maken. De drie treden al 15 jaar samen op en hebben een perfecte vorm van samenspel bereikt, waarbinnen de kwaliteit van elke muzikant afzonderlijk goed tot zijn recht komt. Honing beschikt over een brede lyrische toon, waarbij zijn technisch kunnen zijn artisticiteit nooit in de weg zit. Overwater haalt een bijzonder mooie klank uit zijn bas, waardoor zijn virtuoze solo's noot voor noot zijn te volgen. En Lijbaart is een zeer subtiel drummer met veel variatie in zijn spel.

    Voor een aandachtig luisterend publiek bracht het trio een afwisselend programma: ingetogen tegenover up tempo, Braziliaanse tegenover oriëntaalse nummers. In het stuk 'Oceano' van de Braziliaanse componist Djavan begeleidde en soleerde Tony Overwater op een elektrische viola da gamba. De specifieke klank van dit instrument verleende deze compositie een bijzonder cachet. De viola da gamba, voluit tenorviola da gamba, was gedurende twee eeuwen (1550-1750) het belangrijkste lage strijkinstrument van de Europese kunstmuziek. Hij werd gebruikt voor begeleiding, maar ook als solo-instrument. In de 18e eeuw werd hij verdrongen door de cello. Momenteel beleeft het instrument een comeback. In de pauze was er veel belangstelling voor de elektrische versie van het aloude instrument, waarvan er tot nu toe maar een paar zijn gebouwd. Overwater moest veel vragen beantwoorden en gaf een kleine demonstratie. Het concert werd afgesloten in oriëntaalse sferen met het nummer 'Bagdad' in 5/8 maat, bepaald niet eenvoudig om uit te tellen.

    Als het het trio tijdens hun Zuid-Amerikaanse tournee speelt als bij Kraaij en Balder, is succes verzekerd!

    Klik
    hier voor de fotopagina van dit concert.

    Tekst: Ton Suasso
    Foto: Maarten van de Ven

    (Erno Mijland, 9.9.04) - [print] - [naar boven]



    logo Gaume Jazz

    Gaume Jazz 2004

    "De programmeurs van Gaume Jazz hebben een fijne neus voor musici die binnen de Europese jazz, en dan met name de Belgische, een creatieve rol opeisen. Het festival is een groot pleidooi voor kleinschaligheid, intimiteit, low profile-productie en gezelligheid."

    Aldus gastscribent Laurent Sprooten in een uitgebreid
    verslag van het jazzfestival, dat op 14 en 15 augustus jl. voor de 20e keer werd gehouden in het Belgische plaatsje Rossignol.

    (Maarten van de Ven, 8.9.04) - [print] - [naar boven]





    Driedaagse rond Eric Vloeimans

    Van komende donderdag tot en met zaterdag verzorgt trompettist Eric Vloeimans drie concerten in Theater Lantaren/Venster in Rotterdam. De lyrische kant van Vloeimans komt aan bod op de eerste avond in het duo met de Britse meesterpianist John Taylor. De tweede avond speelt Vloeimans met zijn eigen kwartet, Boompetit, waarmee hij onbekommerd zal grasduinen in het grensgebied tussen jazz en vrije impro. Op de slotavond staat Vloeimans' voorliefde voor cross-over en wereldmuziek centraal, tijdens een concert met het trio van de Turkse topgitarist Erkan Ogur.

    Klik
    hier voor meer informatie over deze concerten. Vloeimans is vanavond te gast bij TV3 (Nederland 3, 19.00 uur) om over de driedaagse te vertellen.

    Foto: Cees van de Ven

    (Erno Mijland, 8.9.04) - [print] - [naar boven]



    Uitzendingen Dulfer Jazz verhuizen

    Vanaf maandag 13 september verkast Hans Dulfer met zijn jazzprogramma op BNR Nieuwsradio. Het twee uur durende programma op maandagavond gaat van 21.00 uur naar 0.00 uur. Het eerste uur wordt op zaterdagochtend herhaald om 7.00 uur. Zaterdagavond van 18.00 tot 20.00 uur wordt het hele programma herhaald. De herhalingen op zondag en maandag zijn in de nieuwe programmering komen te vervallen.

    (Erno Mijland, 6.9.04) - [print] - [naar boven]



    Yuri Honing logo Jazz At The Crow

    Extra concert bij Kraaij & Balder door het Yuri Honing Trio

    In het kader van een extra Jazz at the Crow-concert treedt op vrijdag 3 september het Yuri Honing Trio op in café Kraaij & Balder aan de Strijpsestraat 79 te Eindhoven.

    Tenorsaxofonist Yuri Honing, bassist Tony Overwater en drummer Joost Lijbaart spelen al meer dan twaalf jaar samen. Door hun vele tournees zijn zij een van de meest bekende en gewaardeerde jazzgroepen in Europa geworden.

    Yuri Honing heeft zich in de loop der jaren bewezen als een veelzijdige saxofonist. Met zijn trio verhief hij popliedjes tot nieuwe standards. Als lid van Whitehouse bleek hij ook uit de voeten te kunnen met jazzrock. Met de groep Oriënt Express assimileert hij moeiteloos invloeden uit Iran en Syrië. Ook in zijn duetten met Misha Mengelberg laat hij zich gelden als een improvisator van formaat. Op 8 maart 2001 nam hij in New York samen met jazzgrootheden als Paul Bley (piano), Gary Peacock (bas) en Paul Motion (drums) de cd 'Seven' op, waarop ook zijn eigen composities te beluisteren zijn. In 2002 ontving hij een Edison Jazz Award.

    Bassist Tony Overwater studeerde in 1989 af aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Hij won de Podiumprijs van de Stichting Jazz en Geïmproviseerde Muziek in Nederland (SJIN) en maakte met David en Sunny Murray tournees door Europa. Overwater componeert en speelt muziek voor film, modern danstheater, eigen formaties en groepen waarin hij sideman is. Voor zijn cd 'OP', een hommage aan de legendarische bassist Oscar Pettiford, kreeg hij in 2001 terecht een Edison. In 2002 ontving hij de VPRO/Boy Edgar Prijs.

    Joost Lijbaart begon met drummen toen hij zeven jaar oud was. Later bezocht hij het Hilversumse Conservatorium, waar hij afstudeerde in 1991. Tijdens zijn conservatorium-
    tijd ging Lijbaart naar Senegal (West-Afrika) om bij de legendarische DuDu en Ali un D’Aya Rose Afrikaanse percussie te studeren. Tijdens en na zijn studie werkte hij met jazz, pop en geïmproviseerde muziek, maar ook met moderne klassieke muziek en dans. Hij speelde in veel verschillende groepen en met musici als Michiel Borstlap, Theo Loevendie en Wim Overgaauw.

    Het concert begint om 21.30 uur. De toegang is gratis.

    Tekst: Ton Suasso
    Foto: Cees van de Ven

    (Cees van de Ven, 1.9.04) - [print] - [naar boven]



    Repertoire                       Greetje Kauffeld

    JazzVirus in Heeze en Greetje Kauffeld & Band in Eindhoven

    "Op zoek naar een spannend jazzakkoord", zo kopte het Eindhovens Dagblad bij monde van Udo Holtappels naar aanleiding van het recente Eindhovense Jazz in Lighttown. Met enige moeite vond hij er enkele. Ik vond ze in Heeze, ook wel 'de Parel van Brabant' genoemd, bij een concert dat alleszins de moeite waard was. Jazzvrienden uit de regio, verenigd in de formatie JazzVirus, speelden de ochtenddauw weg in de rustgevende, fraaie ambiance van de tuin van Kasteel Heeze in het kader van de Brabantse dag aldaar. De organisatie heeft er goed aan gedaan dit octet uit te nodigen. Het fraaie weer en het publiek hadden er zin in... en de muzikanten niet minder!

    De accommodatie mocht er zijn en de geluidsregistratie van Richard Leenen (Sound Technics, Budel) was subliem. JazzVirus speelt in de traditie van het fameuze Tentet van Benny Golson en Art Farmer. Het toegankelijke repertoire was afwisselend (klik op foto boven). Interessante arrangementen, compacte en verzorgde collectieven en improvisaties die zeer de moeite waard zijn. Deze formatie groeit muzikaal gestaag verder. Zeker zo’n 1500 passanten en stoelbezetters waren getuigen van een concert dat hier geheel tot zijn recht kwam. Regionale, gelouterde jazzmuzikanten van niveau, die door hun professionele aanpak, instelling en inzet muzikaal overtuigen. Omwille van de objectiviteit heb ik enkele superlatieven met betrekking tot individuele jazzpareltjes maar geschrapt. Kijk hier naar foto's van dit concert.

    's Middags was ik nog op tijd in de Wintertuin van het Dorint Hotel in Eindhoven om daar het concert van Greetje Kauffeld & Band bij te wonen. Greetje werd terzijde gestaan door de eminente saxofonist/componist Ad Colen, pianist Tilmar Junius, bassist Jan Voogd en drummer Wim Kegel. Het blijft onverminderd een genoegen deze sympathieke vakvrouw te beluisteren. Ze bevond zich met deze musici in goed gezelschap. Ook al waren er enkele schoonheidsfoutjes. Een tricky arrangement van 'One Note Samba', met modulaties en tempowisselingen, stokte bij de pianist en werd door Greetje charmant maar gedecideerd gecancelled. Dit liet onverlet dat de vele toehoorders van een prima optreden hebben genoten. Klik hier voor een fotoverslag.

    Foto's: Cees van de Ven

    (Cees van de Ven, 1.9.04) - [print] - [naar boven]


    Lees verder in het archief...






  • Menupagina's:

    Redactieadres:

    Hoekstraat 1 B17
    3910 Neerpelt
    België
    (0032) 11747180
    (0032) 498788554

    Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
    Mail de redactie.