Draai om je oren
Jazz en meer - Weblog





 




New Cool Collective Big Band - 'Live' (Dox, 2007)
Opname: 2006

Wie wel eens een liveoptreden heeft meegemaakt van de bigbandversie van het New Cool Collective, voert de herinnering daaraan mee als een heel dierbare – en ook heel vermoeiend; dit is muziek waarbij je geen seconde stil kunt zitten. Het cd-hoesje toont de negentien leden van band in negentien zwart-witfotootjes, de heren allemaal gestoken in nette jastjes, witte overhemden, stropdassen. Zo te zien de afdeling incasso van de bank, maar de schijn bedriegt ook hier, gelukkig: dit is zonder enige twijfel het meest swingende orkest van Nederland, misschien wel van Europa.

Die ongelooflijke power van de NCCBB-concerten is goed geregistreerd in deze (onvermijdelijke) live-cd, vorig jaar opgenomen op drie verschillende locaties, maar zonder merkbaar verschil in opnamekwaliteit of -karakter. Rond leider Benjamin Herman (op altsaxofoon) woedt een tsunami van meeslepende ritmiek, met flitsende blazerscollectieven, felle solo's en donderend percussiegeweld. Het houdt maar niet op, en dat is precies wat je wilt: dat dit alsmaar doorgaat.

Deze recensie verscheen eerder in HVT Magazine.

(René de Cocq, 31.7.07) - [print] - [naar boven]



North Sea Jazz

North Sea Jazz impressies door Eric van Rees
vrijdag 13, zaterdag 14 & zondag 15 juli 2007, Ahoy, Rotterdam

"Eén ding is duidelijk geworden op North Sea Jazz 2007: de Europese jazz is een onontkoombaar fenomeen. Amerikaanse grootmeesters waren in de minderheid en een nieuwe, jonge generatie jazzmuzikanten is aan zet."

Aldus Eric van Rees, die drie dagen door Ahoy' zwierf en met volle teugen genoot van wat hij zag en hoorde. Hij bezocht optredens van The Ploctones, E.S.T., het Thomas Stanko Quartet, de Nils Petter/Bill Laswell Group, Empirical, het Franz von Chossy Trio, Eric Vaarzon Morel with guests, het Tineke Postma Quartet, Corrie van Binsbergen's Cram, Bert van den Brink, Ernst Reijseger & Louis Sclavis en het Henri Texier Strada Sextet. Lees hier zijn verslag.

Klik hier voor een fotoverslag van het concert van het Tineke Postma Quartet door Cees van de Ven.

(Maarten van de Ven, 30.7.07) - [print] - [naar boven]



Blue Note Festival krijgt wintereditie

Er komt een wintereditie van het Gentse Blue Note Records jazzfestival. De organisatoren zullen daarvoor samenwerken met het Nederlandse North Sea Jazz en het London Jazz Festival.

De wintereditie van Blue Note wordt een vierdaags festival, waarvan er twee dagen plaatsvinden in Gent. De Gentse concerten zouden zijn gepland op 28 februari en 2 maart, in de concertzaal van de Bijloke. De toegangsprijs wordt goedkoper dan bij de zomereditie en de namen op de affiche zullen wellicht iets bescheidener zijn.

De organisatoren willen vooral Belgisch talent programmeren. "Omdat we indoor werken, kunnen we ook intimistischer en 'dieper' gaan qua muziek", zegt organisator Bertrand Flamang.

Het zomerfestival Blue Note Records, waarvan u deze week een recensie kunt verwachten op onze site, heeft 31.500 bezoekers gelokt. Vorig jaar waren er 29.000 toeschouwers. Blue Note had dit jaar gehoopt op 35.000 festivalgangers, maar door het slechte weer werden het er minder dan verwacht. "Muzikaal was het programma echter beter dan ooit", vindt Flamang.

Bron:
Knack

(Maarten van de Ven, 30.7.07) - [print] - [naar boven]





David S. Ware - 'Renunciation' (Aum Fidelity, 2007)

De vorig jaar uitgebrachte 'Balladware' was relatief zacht en toegankelijk, en sommige van David S. Ware's cd's uit het verleden waren bij momenten moeilijk te beluisteren (doch wel de moeite), maar deze zou zelfs al wie nog niet overtuigd is van free jazz kunnen overtuigen van het belang van dit subgenre.

Ware wordt begeleid door zijn gebruikelijke partners, Matthew Shipp op piano, Guillermo E. Brown op drums en William Parker op bas, alle drie topmuzikanten. Dit album is een live-weergave van een optreden op het Vision Festival in 2006 in New York, en het is fantastisch. Je kan horen dat deze kerels al jaren hebben samen gespeeld door de wijze waarop ze op elkaar anticiperen.

'Ganesh Sound', het eerste nummer, brengt een trage piano-melodielijn, waarboven Ware zweeft met zijn diepe, expansieve toon, ook melodisch, maar harder, huilend, roepend, maar zonder de melodie te verstoren. 'Renunciation Suite' bestaat uit drie delen, het eerste opgebouwd met intervallen, solo sax zonder begeleiding, alternerend met stukken van de rest van de band. Het wekt de indruk van vreemden die elkaar onderweg ontmoeten en elkaar hele verhalen staan te vertellen, soms opgewonden, dan weer droevig, dan ingetogen, dan veranderend in een meer bop-getinte aanpak. Met Shipp die dissonante geluiden voortbrengt, soms rechtstreeks de snaren van zijn piano betokkelend, altijd in directe respons met David S. Ware. Het tweede deel brengt woest en intens abstract samenspel, leidend naar een kalmer derde deel, maar niet minder intens, dat volledig bestaat uit piano en gestreken bas. 'Mikuro's Blues' is inderdaad een blues, maar interessant vervormd, met repetitieve piano van Shipp.

Eén van de beste aspecten van het albums is dat Ware zijn bandleden de ruimte geeft om hun kunnen te tonen, iets wat hij niet altijd pleegt te doen (ik zou eens moeten checken, maar ik denk zelfs dat hij op zijn driedubbelaar 'Live In The World' op elk moment te horen is!).

David S. Ware heeft vele albums gemaakt, met veel invalshoeken, zoals het gebruik van electronica, of verwijzend naar de traditie, of complete waanzinnige toeterfeesten, maar hij komt altijd het best tot zijn recht in een live omgeving, met het publiek dat een belangrijke rol speelt als enthousiast respons-mechanisme, en dit album mag dan ook niet worden gemist.

(Stef Gijssels, 28.7.07) - [print] - [naar boven]



North Sea Jazz

North Sea Jazz impressies: Enrico Rava Quintet
vrijdag 13 juli 2007, Ahoy, Rotterdam

Wie de Italiaanse trompettist Enrico Rava aan het werk hoorde op Steve Lacy's ESP-Disk album 'The Forest And The Zoo' (ESP-Disk, 1966), zou nauwelijks kunnen geloven dat de man die vrijdag 13 juli op het podium van de Madeira-zaal stond één en dezelfde persoon is. Vrijer als op die plaat speelde Rava waarschijnlijk nooit, maar met een aantal sterke albums voor ECM brak hij in de jaren zeventig door met een eigen, herkenbare stijl. Lyrisch, omfloerst en gedreven, een verhalenverteller op de trompet.

Het enige nadeel van zo'n stijlvastheid is dat het op een bepaald een beetje kan gaan vervelen; het idee dat je het allemaal wel een keer hebt gehoord. De enige manier om dat te omzeilen als zelfbewuste muzikant is simpelweg een dijk van een optreden neerzetten. En dat was nu precies wat Rava deze avond deed. Met een sterk album under the belt - 'The Words And A Day', zijn comeback-cd bij ECM - en een kwalitatief hoogstaande band om zich heen, wist hij het publiek mee te nemen in zijn muzikale verbeeldingswereld, daarbij goed geholpen door de uitstekende akoestiek in de Madeira (een verademing op zo'n festival).

Het repertoire bood genoeg variatie, met fraaie harmonieën, sterke thema's en veel soloruimte voor de kwintetleden. Zo mocht bassist Rosario Bonaccorso een paar keer aanleggen voor lyrische en melancholieke solo's, met veel passie gespeeld. Zijn samenspel met drummer Roberto Gatto was voorbeeldig, een zeer sterk ritmetandem. Pianist Andrea Pozza toonde zich een goede opvolger voor Stefano Bollani, zij het zonder diens brille (voorafgaand aan dit optreden had Bollani solo het publiek muisstil gekregen met zijn even geniale als fascinerende spel). Enrico Rava speelde met veel vuur en verve. Waar generatiegenoten als Tomasz Stanko en Freddie Hubbard te kampen hebben met embouchureproblemen, lijkt dat aan Rava voorbij te gaan; hij is nog steeds in staat om zuiver en krachtig uit te halen, ook in de hogere registers.

Vermeldingswaard was het optreden van het branievolle talent Gianluca Petrella. De jonge trombonist speelt met overtuigend gemak en weet het geluid van zijn instrument naar believen te kneden. Zijn solo's sneden hout, of het nu ging om het fraaie tango-achtige 'Todamor' of het aan Ellington opgedragen 'Echoes Of Duke', waar hij de plunger hanteerde. Met staccato spel het tempo doorsnijdend of soepel en vloeiend accelererend, Petrella verstaat zijn vak. Volkomen terecht dat hij na het concert ter plekke de Paul Ackett Award voor 'Artist Deserving Wider Recognition' kreeg uitgereikt, een ondersteuningsprijs voor jong talent.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Cees van de Ven.

(Maarten van de Ven, 27.7.07) - [print] - [naar boven]





Jan Verwey - 'You Must Believe In Spring' (Timeless, 1992)

Deze re-release uit 2006 bleef hier ten onrechte nog onbesproken. De opnamen werden in 1992 gemaakt met Jan Verwey (chromatische harmonica), Angelo Verploegen (flugelhorn), Jack van Poll (piano), Hein van de Geyn (bas) en John Engels (drums). Als je geen 'Toots' heet, maar toch mondharmonica speelt, heb je het niet makkelijk lijkt me. Maar schijn bedriegt en dat komt omdat Verwey altijd zichzelf is gebleven en qua speelstijl zijn eigen weg gaat. Dat is het eerste wat je opvalt bij het beluisteren van deze cd met bekende standards zoals 'Dolphin Dance', 'You Must Believe In Spring' en 'Nardis'.

Jan Verwey beheerst zijn instrument volkomen en zijn intonatie is fabelachtig exact en direct. Hij mijdt glissandi en heeft een gedegen techniek. In zijn improvisaties is hij onderhoudend en creatief, en hij swingt! 'Toots' zal tevreden zijn met Verweys hommage in 'One For Mr. T'.

Met zijn muzikale persoonlijkheid omringt hij zich met musici van hetzelfde kaliber. Alleen het unisono up-tempo huzarenstukje van Angelo Verploegen en Jan Verwey in '
Theme For Joke' zegt al genoeg. Of luister naar Hein van de Geyn en John Engels in Miles Davis' 'Nardis', dan weet je genoeg. Van grote schoonheid is het duet van Van de Geyn en Verwey in Gershwins 'But Not For Me'. En pianist Jack van Poll swingt de toetsen uit het klavier in 'Bouncing With Bud'.

Ook al heeft Jan Verwey tegenwoordig een functie bij de Concertzender, hopelijk rest hem voldoende tijd om zich op podia live te doen horen. Tot het moment dat we hem in een programmering tegenkomen, komen we met deze cd de tijd prima door.

(Cees van de Ven, 27.7.07) - [print] - [naar boven]





Interview Willem Breuker

"People who go to a performance want to understand it immediately. Nobody goes to the theater or to a film 10 times to find out what something really means. So you have to be as clear as possible to the audience. That doesn't mean the music has to be easy or stupid. People like to listen to all kinds of strange music, if they can hear an intensity or a heart behind it." Saxofonist/klarinettist Willem Breuker over wat hem zo trekt aan het schrijven van muziek voor het theater, in een interview dat David Cronin met hem had voor de Europese editie van The Wall Street Journal.

Lees het
hier.

(Maarten van de Ven, 25.7.07) - [print] - [naar boven]



North Sea Jazz

North Sea Jazz impressies: Nils Petter Molvaer/Bill Laswell Group
vrijdag 13 juli, Ahoy, Rotterdam

De toevoeging van elektronica aan muziek resulteert niet zelden in een plat product. Zo niet in het geval van Nils Petter Molvaer. Ik kan me niet herinneren dat ik eerder getuige was van een even geslaagd huwelijk tussen akoestische, elektrische en computermuziek. Samen met bassist Bill Laswell, veteraan van de New Yorkse downtown scene, heeft de Noorse trompettist een amalgaam gebrouwen dat bijzonder goed werkt en waarop de epithetons intelligent en zinvol van toepassing zijn. Deze dansjazz is een muziek van uitersten: een knallende rockbeat wordt met een hard cut versneden met lieflijk belletjesgerinkel. Molvaer verkent de boventoonwereld van zijn trompet, waar Laswell zijn karakteristieke ostinate onweersgeluid onderschuift.

Een hoogtepunt.

(Eddy Westveer, 25.7.07) - [print] - [naar boven]





John Abercrombie - 'The Third Quartet' (ECM, 2007)
Opname: 2006

Vaak dromerige, maar nooit softe kamerjazz: dat is het concept van deze kwartetmuziek door gitarist John Abercrombie, violist Mark Feldman, bassist Marc Johnson en drummer Joey Baron. Sommige stukken neigen zelfs naar de felle kant, zoals 'Round Trip', waar bas en slagwerk een stevige groove neerzetten waarover Abercrombie subtiel maar gedreven single-note-lijntjes weeft.

Violist Mark Feldman is ook bekend uit de hedendaagse klassieke muziek (hij speelde in 2002 de première van Guus Janssens Vioolconcert met 'ons' Radio Filharmonisch Orkest). Hij geldt als een grootheid in de jazz en de geïmproviseerde muziek, werkte met uiteenlopende mensen als John Zorn, John Taylor, Paul Bley en Richard Galliano. Feldman speelt met een redelijk conservatieve toon, maar is een meester in het kleuren met de mensen om zich heen. Met de soms eigenzinnige gitaarsound van John Abercrombie levert dat hier en daar momenten op van grote schoonheid, zoals in het prachtige ingetogen duet 'Epilogue'.

Deze recensie verscheen eerder in HVT Magazine.

(René de Cocq, 25.7.07) - [print] - [naar boven]





Muziek in de traditie van Lennie Tristano
Lee Konitz New Nonet, 4 juli 2007, Bimhuis, Amsterdam

Eind veertiger jaren werd er door de groep van de blinde pianist Lennie Tristano de eerste free jazz avant la lettre gespeeld. De nummers 'Intuition' en 'Degression' ontstonden spontaan, zonder een vastomlijnd ritme, tonaliteit en melodie. Later maakte Tristano school met complexe melodieuze bewerkingen van bekende standards, waarover relatief vrij en volgens het contrapuntprincipe werd geïmproviseerd. In tegenstelling tot de in dezelfde tijd ontstane pittige, felle en warmbloedige bebop werd Tristano's muziek als cool gekenmerkt. Belangrijke Tristano-musici van die tijd waren Warne Marsh, Billy Bauer en Lee Konitz.

Altsaxofonist Lee Konitz is nog steeds een exponent van de Lennie Tristano-school. In zijn New Nonet heeft hij uitsluitend jonge Tristano-volgers om zich heen verzameld. Het nonet wordt geleid door tenorsaxofonist Ohad Talmor, die alle gespeelde composities eveneens voortreffelijk heeft gearrangeerd.

Konitz startte de avond met een, wat hij noemde, opwarmertje in triobezetting met bassist Matt Pavolka en drummer Dan Weiss. De tijden van weleer herleefden toen tenorsaxofonist Ohad Talmor zich bij het trio voegde. In de traditie van de vroegere Warne Marsh/Lee Konitz solo's en saxduels werd de opwarmer 'How Deep Is The Ocean' afgesloten.

Trompettist Russ Johnson, trombonist Jacob Garchick, basklarinettist Denis Lee, cellist Greg Hefferman en gitarist André Hefferman betraden na het intro het podium en het nonet kon beginnen met uitsluitend door Konitz gecomponeerde stukken. In combinatie met cello, trombone en basklarinet werd een warme donkere klankkleur gecreëerd. Prachtig en ingetogen werden de melodieuze composities van Konitz gespeeld. Het was een verademing dat het nonet geheel onversterkt speelde. Tip dus voor het Bimhuis: meer onversterkte concerten!

De belangrijkste solist – en terecht – van de avond was uiteraard de eminence gris Lee Konitz. Zijn melodieuze sololijnen werden soepel vertolkt, en vooral in de momenten dat hij begeleid werd door slechts bas en drums klonk zijn sax helder en transparant. Na Konitz was leider en arrangeur Talmor de belangrijkste solist. Hij soleerde bekwaam, maar een beetje té cool. Zijn arrangeurscapaciteiten liggen op een hoger niveau. Hetgeen hij bewees in de circa derig minuten durende 'Chromatic Lee Suite', bestaande uit acht verschillende door Konitz uitgeschreven blueslijnen.

Van de overige solisten, die spaarzaam aan bod kwamen, viel het gedegen en smaakvolle spel van gitarist Hefferman op, en het nogal stugge schuiven van trombonist Garchick. Maar daar ging het uiteindelijk toch allemaal niet om. Het ging om de nog immer vitale Lee Konitz, die Lennie Tristano's geest boven zijn New Nonet liet zweven.

Klik hier voor Hans Speekenbrinks fotoverslag van dit concert.

(Jacques Los, 24.7.07) - [print] - [naar boven]





William Gagliardi - 'Memories Of Tomorrow' (CIMP, 2006)

Saxofonist Bill Gagliardi heeft met dit kwintet een sterke band neergezet én een prima album gemaakt. John Carlson speelt trompet, Ken Wessel gitaar, Dave Hofstra bas en Lou Grassi drums, of anders gezegd, het crème de la crème van de freejazz-muzikanten.

Het lange openingsnummer 'Coup d'Etat Follies' is een lang slingerend nummer waar je eigenlijk weinig herkenningspunten in hebt, maar dat toch zeer georganiseerd en gestructureerd overkomt. Het zeer lichte gitaarspel van Ken Wessel werkt in op het geheel als room in de soep. 'Let's Play' is een iets vrolijker stuk, licht boppend, met sterke solo's.

Het mooiste nummer op de cd is echter de titelsong 'Memories Of Tomorrow', dat kalm start met licht arpeggio spel van Wessel op gitaar, ondersteund door gestreken bas, en met werkelijk prachtig vrij samenspel van het thema door sax en trompet. Unisono, maar net niet. Free jazz wordt slechts door een handjevol mensen gewaardeerd, maar een song als deze is dermate sterk dat ze zelfs door een klassiek symfonisch orkest of bigband zonder enig probleem zou kunnen worden opgevoerd. De niet-freejazzliefhebbers weten niet wat ze missen.

'The Key To The Gates' moet hier bijna niet voor onderdoen: ongelooflijk mooi, met alle muzikanten in topvorm, en opnieuw zorgt de gitaar van Wessel voor de nuance, de inkleuring, tokkelend, glijdend. Maar ook de sax en de gedempte trompet zijn verbluffend, gevoelig, droevig. Echt, de niet-freejazzers weten niet wat ze missen...

(Stef Gijssels, 24.7.07) - [print] - [naar boven]



North Sea Jazz

North Sea Jazz impressies: McCoy Tyner Trio & Gary Bartz
vrijdag 13 juli 2007, Ahoy, Rotterdam

McCoy Tyner. Proef zijn naam en realiseer je dat de pianist uit Philadelphia zo langzamerhand een legendarische status heeft verworven, zeker nu hij na het overlijden van Elvin Jones in 2004 het enige nog levende bandlid is van het befaamde John Coltrane Quartet uit de jaren zestig. Ook de Hudsonzaal puilde uit met jazzliefhebbers die hem nog eens graag in actie wilden zien. Wie weet hoe lang dat nog kan, want het was niet best gesteld met Tyners conditie. Sterk vermagerd strompelde hij na een niet al te lange set achter zijn vleugel vandaan. De man maakte niet echt een gelukkige indruk, al speelden bassist Gerald Cannon, drummer Eric Kamau Gravatt en gastsaxofonist Gary Bartz - die eind jaren zestig, begin jaren zeventig regelmatig met Tyner speelde - nog zo overtuigend.

De pianist mocht dan breekbaar ogen, op zijn spel was gelukkig niet veel aan te merken. Als immer zette hij in merendeels modale jazznummers overtuigend de lijnen uit met alomvattend, soms orkestraal spel. Als geen ander weet hij sfeer te creëren, zoals in het spirituele en meeslepende openingsstuk, waarin Cannon - een bassist met veel hout in zijn klank - een 'Love Supreme'-achtige baslick speelde, waarover Bartz op altsax mooi heen en weer wiegde. Of het meditatief-hypnotiserende stuk op latinritme dat daarop volgde, met een krachtige solo van Gravatt, die zijn ridecimbaal hoog en verticaal naar beneden had gepositioneerd, een opvallend gezicht.

Een ballad halverwege de set liet een fraai contrast horen tussen het aardse, grounding geluid van het trio en de lichte, lyrische toon van Bartz, die er in de geluidsmix evenwel wat bekaaid afkwam; hij klonk geïsoleerd, en dat terwijl hij zeer geïnspireerd speelde. Maar echt ergerlijk was de overspraak tijdens dit concert, met name in de intiemere passages. Een feature voor Tyner werd plots bruut doorkruist met het geluid van iemand die had besloten eens lekker op de sax te gaan blazen in een aanpalende zaal. Heel storend natuurlijk. Tyner gaf er tenslotte de brui maar aan. Qua geluidswering valt er voor de festivalorganisatie volgend jaar nog heel wat te verbeteren.

Erg leuk was de vreugdevolle versie van Ellingtons 'In A Mellotone', met Bartz op sopranino, waarin Tyner tijdens zijn solo met syncopisch spel de groove lekker door elkaar schudde.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Cees van de Ven.

(Maarten van de Ven, 24.7.07) - [print] - [naar boven]





Brussels Jazz Orchestra & Royal Flemish Philharmonic - 'Dangerous Liaison' (Dom Music, 2006)

Het is al lang geen geheim meer dat Bert Joris een van Belgisch belangrijkste componisten is van dit moment. Daarbij is hij een begenadigd instrumentalist op trompet en flugelhorn. Op deze cd horen we hoe hij grenzen slecht tussen symfonieorkest en bigband. 'Weg met de hokjesgeest, op naar een geslaagde versmelting van uitgeschreven composities, jazz en improvisaties' is hier het motto.

Na een Smetena-like intro door het Royal Flemish Philharmonic laat Joris organisch het BJO aanschuiven en versmelten in het titelstuk 'Dangerous Liaison'. Af en toe hoor je een vleugje 'No More Blues' voorbijkomen in deze compositie, die prachtig de klankrijkdom van beide orkesten blootlegt en uitwerkt. In 'Anna' soleert Bert Joris veelzeggend en hoor je zijn sterk beeldend vermogen. Zijn instrumentatie en harmonische vormgeving maken dat ieder er zijn eigen voorstelling of situatie bij kan bedenken.

Het lukt Joris wonderwel dat ondanks het groot aantal musici en de instrumentale gelaagdheid van de muziek alles toch doorzichtig blijft. Na het mooi gespeelde intro van Natalie Loriers in 'Between Hope And Dispair' brengt Joris als een hedendaagse Shostakovich het dispair tot klinken. 'Alone At Last' is een ballad met eenzelfde loomheid en relaxte sfeer als Neal Hefti's befaamde 'Li'l Darlin', maar nu met de verenigde klankmogelijkheden van beide orkesten en sterke improvisaties van Bert Joris en altist Dieter Limbourg.

Overigens zijn alle solistische bijdragen op deze cd bij Frank Vaganées BJO in goede handen. Het totaal staat onder leiding van Daniele Callegari. Deze cd bewijst dat met talent, de juiste muzikale ingrediënten en het geloof dat 1 en 1 meer kan worden dan 2 zeer wel mogelijk is, hoe verschillend de basisprincipes ook mogen zijn. Terecht ontving men voor deze opnamen in februari van dit jaar de Vlaamse Cultuur Prijs in de categorie Muziek.

(Cees van de Ven, 23.7.07) - [print] - [naar boven]



North Sea Jazz

North Sea Jazz impressies: Lincoln Center Jazz & Vanguard Jazz Orchestras
vrijdag 13 en zaterdag 14 juli 2007, Ahoy, Rotterdam

Kippevel – nou, niet letterlijk, maar het kwam wél in de buurt, ja. Het Jazz at Lincoln Center Orchestra, zoals de bigband van trompettist Wynton Marsalis tegenwoordig heet, komt wel héél dichtbij Duke Ellington. Het orkest is vergeven van de Cootie Williamsen en de Tricky Sam Nantons. Het programma 'Full Steam Ahead' bestaat uit eigen werk van de leider plus Ellington-treinklassiekers als 'Happy Go Lucky Local' en 'Daybreak Express'. In dat eerste nummer (in de oorspronkelijke versie, dus als 'Deep South Suite – Part 4') liet baritonsaxofonist Joe Temperley, Harry Carneys opvolger indertijd, horen hoe significant de link was van Carney naar tenorist Ben Webster.

In de tamelijk gigantische Maaszaal stond het publiek vijftig rijen dik te luisteren, terwijl er tijdens 'Take The ‘A’ Train' zegge en schrijve één stel aan het jitterbuggen was. Wat dat betreft is er wel wat veranderd. Zeventig jaar geleden plachten er misschien zeven of acht rijen voor het podium naar het Ellington orkest staan te luisteren, terwijl er een paar duizend aan het dansen waren.

Het Vanguard Jazz Orchestra pakte het daags daarna anders aan. Naast eigen stukken – waartoe ik ook die van Thad Jones reken – speelden ook deze New Yorkers een tribuut. Ditmaal betrof het 'Frame For The Blues', dat Slide Hampton in 1958 voor het Maynard Ferguson Orkest arrangeerde. Een bijzonder aantrekkelijk nummer, maar de Vanguard-band was niet voor de verleiding bezweken het stuk letterlijk na te spelen. Hampton had een nieuw arrangement geschreven – anders hadden we toch maar vergeefs zitten wachten op Fergusons karakteristieke gepiep.

Waarmee ik niet wil zeggen dat ik tegen het recreëren van oude bigbandstandards ben. Sommige muziek verdient het namelijk live ondergaan te worden, ongeacht of ze vijftig of vijfhonderd jaar oud is.

(Eddy Determeyer, 23.7.07) - [print] - [naar boven]





The Jazztube
Steely Dan - 'Aja'


Een van de absolute hoogtepunten van het afgelopen North Sea Jazz Festival was het concert dat good ol' Steely Dan gaf in een nokvolle Nilezaal (een recensie daarvan volgt nog). Wij doen het hier even met een clip van een optreden uit 2003 in het Pine Knob Ampitheater in Clarkston, Michigan. In de band van Donald Fagen en Walter Brecker toen een aantal mensen die we ook aan het werk zagen in Rotterdam, waaronder gitarist Jon Herrington, saxofonist Walt Weiskopf en drummer Keith Carlock. Zij soleren alledrie in het excellente 'Aja', een van de beste nummers die The Dan ooit geschreven heeft. Destijds op de plaat gezet met een saxsolo van Wayne Shorter overigens.

Klik op bovenstaande afbeelding om de video te bekijken en te beluisteren.

Labels:

(Maarten van de Ven, 22.7.07) - [print] - [naar boven]





Harry Allen - 'Hits By Brits' (Challenge, 2007)
Opname: 2006

Ze hebben allemaal een behoorlijke reputatie in de Amerikaanse (lees: New Yorkse) jazzscene, maar zijn hier relatief onbekend: Harry Allen (tenorsaxofoon), John Allred (trombone), Joe Cohn (gitaar), Joel Forbes (bas) en Chuck Riggs (drums). Niet terecht, te oordelen aan deze cd, waarop een programma wordt gespeeld van liedjes van oorspronkelijk Britse herkomst (van componisten als Ray Noble, Eric Maschwitz en Holt Marvell). Sommige zijn inmiddels standards, zoals 'Cherokee', 'Just In Time' en 'These Foolish Things'. Allen en Cohn (de gitarist is de zoon van de legendarische saxofonist Al Cohn) zijn vaste partners in diverse combinaties, Allred speelt hier in vier stukken mee.

Pittige mainstream jazz, waarbij de heren soms halsbrekende tempi kiezen (en daar gemakkelijk mee wegkomen). Vooral de blazers Allen en Allred maken indruk met sterke toon en glanzende techniek; Cohn is een vaardige gitarist (zowel in de rol van begeleider als solistisch), die zich vooral een volgeling toont van Wes Montgomery – je kunt je voorbeelden slechter kiezen.

Deze recensie verscheen eerder in HVT Magazine.

(René de Cocq, 22.7.07) - [print] - [naar boven]



North Sea Jazz

North Sea Jazz impressies: Charles Tolliver Big Band
vrijdag 13 juli 2007, Ahoy, Rotterdam

Voor de festivalorganisatie was het een even gedurfde als geniale zet om de avontuurlijke bigband van Charles Tolliver als openingsact in de Hudsonzaal te programmeren. De 65-jarige trompettist is, na de dood van de geestverwante pianist Andrew Hill eerder dit jaar, een van de laatste fossielen uit het spannende freejazz-tijdperk van de jaren zestig. Hoewel fossiel eigenlijk geen gepaste benaming is voor een springlevende man, die nog steeds zeer inventief en energiek improviseert op zijn instrument.

Tolliver maakte naam als trompettist en componist door in 1964-65 als lid van de band van zijn vriend Jackie McLean een aantal memorabele composities te vereeuwigen op platen voor het Blue Note-label, zoals 'Plight' (de weergaloze opener van het concert) en het bezwerende 'On The Nile', dat door de bigband een avant-gardistische, Stravinskiaanse uitvoering meekreeg. Zijn composities kennen sterke melodische cues, maar de veelgelaagde arrangementen vragen het uiterste van zijn muzikanten. Het zijn veelal extended, met free jazz doortrokken stukken, waarin de verschillende blazerssecties elkaar speels en avontuurlijk uitdagen en door elkaar heen lopen.

Zulke muziek vraagt natuurlijk wel om uitvoerders die van wanten weten. Welnu, de liefhebbers kwamen vrijdagavond niets tekort op dat gebied, want Tollivers bigband herbergde een surplus aan kwaliteit, zoals tenorsaxofonist Billy Harper, trompettist David Weiss en trombonist Stafford Hunter (om alle secties maar even te doorlopen). De arrangementen werden bovenal trefzeker en met relaxte hand in goede banen geleid door een gepokt en gemazelde ritmesectie: pianist Georges Cables, bassist Cecil McBee en drummer Victor Lewis combineren 192 jaar aan jazzervaring. Met name Lewis viel op met krachtig en opzwepend drumwerk, waarmee hij als een rots in de branding de boel vakkundig bij elkaar hield.

Een van de hoogtepunten van het concert was het suiteachtige 'Mournin’ Variations', dat startte met twee klarinetten en dwarsfluit, een intro dat zo leek te zijn weggelopen uit een stuk klassieke muziek. Daarna volgde een groovy middenstuk met solo's voor tenorsax, trompet en piano, alvorens het trio terugkeerde. Waarna het stuk spectaculair werd afgeloten door een hard hitting Lewis en een klaterende trompetsectie.

Kortom, een magnifiek concert. Het is dan ook volkomen terecht dat de labels Mosaic en Blue Note de handen ineen hebben geslagen en Tollivers fascinerende bigbandwerk hebben vastgelegd op de cd 'With Love'. Essentiële stuff, al was het maar om de afgekloven Monk-klassieker 'Round Midnight' weer eens verfrissend nieuw geïnterpreteerd te horen.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Cees van de Ven.

(Maarten van de Ven, 21.7.07) - [print] - [naar boven]





Eberhard Weber - 'Stages Of A Long Journey' (ECM, 2007)
Opname: 2005

Wie ECM door de jaren heen heeft gevolgd, kent ongetwijfeld titels als 'The Colours Of Chloë', 'Silent Feet' en 'Yellow Fields'; drie composities (en tevens albumtitels) van bassist Eberhard Weber die nauw verbonden zijn met de jaren zeventig, én dus met de beginperiode van het platenlabel waarop de innovatieve opnames het levenslicht zagen. Naar aanleiding van zijn 65ste verjaardag kreeg Weber voor de twintigste editie van de Jazztage in zijn geboorteplaats Stuttgart de gelegenheid om aan de slag te gaan met het SWR Stuttgart Radio Symphony Orchestra onder leiding van Roland Kluttig.

De componist arrangeerde een aantal van zijn baanbrekende stukken voor een 80-koppig ensemble. Voor de uitvoeringen die plaatsvonden in maart 2005 deed hij een beroep op enkele compagnons de route. De concertopname waarvan we nu getuige kunnen zijn, wordt voor een belangrijk stuk meegekleurd door onder meer saxofonist Jan Garbarek, de pianisten Wolfgang Dauner en Rainer Brüninghaus (sinds jaren vast lid van de Jan Garbarek Group, maar ook de pianist met wie Weber sinds de eerste ECM-sessie in 1973 samenspeelde), vibrafonist Gary Burton en slagwerkster Marilyn Mazur.

'Stages Of A Long Journey' klinkt op alle vlakken bijzonder uitgebalanceerd. Deze productie is niet alleen een toegevoegde waarde voor de verzamelaars, maar richt de schijnwerpers op een musicus die zijn instrument in letterlijke zin heeft bevrijd en het geluid van de elektrische bas in de jazz heeft getransformeerd.

(Dirk De Gezelle, 21.7.07) - [print] - [naar boven]



North Sea Jazz

North Sea Jazz impressies: E.S.T.
vrijdag 13 juli 2007, Ahoy, Rotterdam

Uit wat ik van het Zweedse E.S.T. (voorheen het Esbjörn Svensson Trio) hoorde en las moest ik opmaken dat we hier de Grote Blanke Hoop van de improvisatiemuziek bij de kladden hadden. Wel, mijn eerste impressie in de Congozaal was: hé, Jacques Loussier is weer helemaal terug. Het trio speelde een soort fuga met een viervoudig versnelling in de linkerhand van de pianist. Drummer Magnus Öström halveerde dat tempo, zodat hij met Mach 2 speelde, zeg maar. Vervolgens nam bassist Dan Berglund het oorspronkelijke pianotempo over en kon Svensson zich weer aan 'normale' zaken wijden.

Wanneer je een gestreken bas ook nog elektronisch gaat vervormen kun je specifieke sferen oproepen. Op die momenten kreeg de muziek iets vaag vertrouwds. Haast een soort ECM-gevoel, met winden die romantisch, maar ook wat koeltjes, om de rotsen waaiden.

Liedjes in gangbare structuren speelt dit trio niet. Het materiaal krijgt vorm via de dynamische variaties van met name de leider. Hij werkt veel met herhalingen, wat de associatie met Steve Reich aan die met Loussier toevoegt. Maar misschien kun je deze groep nog het best karakteriseren als een soort Keith Jarrett-met-ballen. En zonder gekreun.

(Eddy Determeyer, 21.7.07) - [print] - [naar boven]





Dave Ballou - 'Insistence' (Steeplechase, 2007)

Dit is de tweede cd van Dave Ballou met een enkel bas en drum in begeleiding, een echt trompettrio, zoals er maar weinig worden gemaakt. Ballou is een klassetrompetist, met zeer ruime baggage en ervaring. Zo speelde hij onder anderen met Rabih Abou-Khalil, Kenny Werner, Tom Varner, Satoko Fujii.

Om een duo of trio te spelen moet je muzikaal en instrumentaal zeer sterk zijn: je bent niet alleen heel kwetsbaar - want elke fout wordt afgestraft - maar je moet de aandacht van de luisteraar ook vasthouden, en dat kan enkel door de muziek zelf, niet door variaties in arrangementen. Gelukkig is dit trio met Michael Formanek op bas en Randy Peterson op drums sterk genoeg om deze valkuilen te vermijden. Het trio brengt abstracte geïmproviseerde jazz, die het vooral moet hebben van het samenspel en de spontane gezamenlijke creatie.

De cd begint wat aarzelend, breekbaar soms, maar met het titelnummer 'Insistence', raakt de schwung erin - boppend zou ik het niet noemen, maar toch bijna - met een sterke bluesinslag in het spel van Ballou. 'Upon Reflection' is een traag meditatief stuk, met een weemoedige trompet, economisch ondersteund met accenten van bas en drums. 'Randy Starts' is niet alleen de titel, maar ik denk ook het enige vooraf afgesproken deel van de song: de drums geven de aanzet voor een lange vrije improvisatie.

Dit is muziek die aandacht vraagt, die niet meteen toegankelijk is in de zin dat ritme en melodie niet meteen aan de oppervlakte te horen zijn, maar door de kwaliteit van het spel wel een kloof dicht die tegenwoordig bij vele muzikanten gaapt: die tussen spelers en luisteraars. De drie muzikanten spelen met een warmte van klank en een directheid van benadering die meteen aanspreekt; Ballou heeft in die zin wat Dave Douglas in mijn ogen mist: warmte. Voor gevoelige luisteraars die houden van een inspanning.

(Stef Gijssels, 20.7.07) - [print] - [naar boven]





Sterke programmering van tweedaags VPRO jazzfestival
Jazz op het Dak, vrijdag 6 & zaterdag 7 juli 2007, Muziekgebouw aan 't IJ, Amsterdam

In een paar jaar tijd is het door VPRO georganiseerde Jazz op het Dak uitgegroeid tot een smaakmakend, eigenzinnig en voortreffelijk georganiseerd jazzfestival.

Waar de andere omroepen het treurig genoeg laten liggen qua jazzprogrammering, is het de VPRO die zowel initieert als participeert in jazzactiviteiten, zoals de Toonzaalconcerten van Jazz in Duketown en de zaterdagavondconcerten in samenwerking met het Bimhuis.

Jacques Los en Maarten Jan Rieder bezochten Jazz op het Dak en doen verslag. Klik
hier om het verslag te lezen en de foto's te bekijken van dit door Vera Vingerhoeds uitmuntend geprogrammeerde en gepresenteerde festival voor fijnproevers.

(Maarten van de Ven, 20.7.07) - [print] - [naar boven]





Tutu Puoane - 'Song' (Saphrane, 2007)

Tutu Puoane, haar naam klinkt als een scat, maar haar debuut-cd 'Song' klinkt als een klok! Wie nog niet overtuigd was van haar vocale kwaliteiten heeft met deze cd een overtuigend bewijs. Haar stem klinkt jong, maar haar tekstbeleving is volwassen.

Het betreft hier een met zorg samengestelde en afwisselende cd, met stukken die klinken als maatwerk voor haar. Naast de vaste begeleiders Ewout Pierreux (piano), Guus Bakker (bas) en Jasper van Hulten (drums) werkten mee: Bert Joris (trompet), Mete Erker, (tenorsax) en Geert Hellings (gitaar). Samen met echtgenoot Pierrieux schreven zij ook de arrangementen.

Met een swingend en jubelend 'Just About Everything' als opener is hier meteen de toon gezet en weet je wat je voor verrassends verwachten kunt. Ga er maar aanstaan om het tot op de draad versleten 'You Are My Sunshine' zoveel nieuw leven in te blazen dat het een herboren eigen interpretatie wordt, die niemand onberoerd laat. Net als in 'For The Time Being' is ook hier een prominente rol weggelegd voor Bert Joris, die het componeerde. In 'Mango Picker' zingt Tutu Puoane meerstemmig. Een mooi stukje opnamewerk van producer Frits Bayens, de eindverantwoordelijke voor deze geslaagde registratie.

Puoane mag zich overigens wel gelukkig prijzen met haar meer dan voortreffelijke sidemen. Het is verbazingwekkend te horen welk een belangwekkende progressie pianist Ewout Pierrieux doormaakt, en het einde lijkt nog niet in zicht. Deze bescheiden pianist zal jazzminnend België snel in het hart sluiten!

Maar ook Guus Bakker en Jasper van Hulten laten hun betrokkenheid en vakmanschap horen en completeren mooi Tutu's 'broederschap'. Bakker soleert onontkoombaar fraai in Jeroen van Vliets compositie annex titelsong 'Song', met tekst van Winstone. In Mitchels 'A Case Of You' pakt Puoane je bij de keel. Een intiem duet met Guus Bakker en een doorleefde interpretatie rond de thema's liefde, verbondenheid en emotie.

Het is een vreemd en nauwelijks onder woorden te brengen gevoel: in alles wat Puoane zingt weerklinkt haar sterke verbondenheid met en warme sympathie voor haar homeland Zuid-Afrika. Met het laatste stuk 'Ke A Go Leboga' (= Thank you there is no one like you) is de boog af. Een pakkend tutti 'slotwoord' van dit eerste veelbelovende Tutu Puoane-hoofdstuk op cd. We zien nu al weer uit naar het vervolg.

(Cees van de Ven, 18.7.07) - [print] - [naar boven]





Centrale Bibliotheek Amsterdam presenteert Jazz in de Bieb

Vanaf deze maand organiseert en geeft bassist René van Beeck regelmatig jazzoptredens in de nieuwe Centrale Bibliotheek van Amsterdam op het Oosterdokseiland bij het Centraal Station.

Aanstaande vrijdag 20 juli ontvangt Van Beeck altsaxofonist Benjamin Herman, die speciaal voor die avond een selectie heeft gemaakt van zijn favoriete songs die uitgebracht zijn op het beroemde jazzlabel Blue Note. Herman, een superveelzijdig saxofonist die zich in vele stijlen thuisvoelt. Hij is leider én oprichter van het hippe New Cool Collective, speelt met zijn eigen kwartet, speelde afgelopen weekend op het North Sea Jazz Festival nog met de Engelse toppianist Stan Tracy, maar toerde bijvoorbeeld ook met zijn jeugdidool Paul Weller. In 2006 was hij de winnaar van de VPRO/Boy Edgar Prijs 2006, de belangrijkste onderscheiding op jazzgebied in Nederland. Het kwartet in de bibliotheek bestaat naast Herman en Van Beeck uit pianist Cees Slinger en drummer Joost van Schaik.

Op 17 augustus is het de beurt aan een kwartet rond zangeres Soesja Citroen. Haar debuut in 1982 op het North Sea Jazz Festival luidde het begin in van een glansrijke zangcarrière. Zij maakte daarna meerdere platen en met Soesja Citroen Sings Thelonious Monk brak zij in 1983 als zangeres en tekstdichter definitief door. De internationale erkenning die zij sindsdien alom verwierf met haar optredens in Europa en Amerika is groot. Zo noemde het Amerikaanse blad Jazz Times Citroen in 1997 'absolutely sensational'. Inmiddels is haar derde cd als singer/songwriter bij Challenge Records uitgebracht. 'Don’t Cry Baby' bevat een breed scala aan sferen: van samba's tot blues, van pure singer/songwriter-stukken tot jazz ballads. In de bibliotheek speelt Citroen samen met Berend van den Berg op piano, René van Beeck op bas en Joost Kesselaar op drums.

Kaarten kosten € 10,- (met een bibliotheekkaart of een stadspas € 7,50) en zijn dagelijks verkrijgbaar tussen 10 en 22 uur bij de ticketshop in de Centrale Bibliotheek (vanaf 7 juli) of online via het
AUB (daar geldt wel een toeslag).

Meer weten?
  • Klik hier voor meer informatie.

    (Cees van de Ven, 18.7.07) - [print] - [naar boven]





    Fotoverslag Blue Note Records Festival 2007

    Bruno Bollaert maakte op zaterdag 7 juli een fraaie fotoimpressie van de tweede dag van het Blue Note Records Festival in Gent. Klik
    hier om beelden te bekijken van het Gianluca Petrella Indigo Quartet, de Vaganée/Del Ferro Group, het Belmondo sextet featuring Yusef Lateef en het Jazz at Lincoln Center Orchestra met Wynton Marsalis.

    Binnenkort een verslag van dit festival door recensent Jacques Los en fotograaf Hans Speekenbrink.

    Meer weten?
  • Klik hier voor Roel Craens verslag van de eerste dag van BNRF 2007.

    (Maarten van de Ven, 17.7.07) - [print] - [naar boven]





    Ida Sand - 'Meet Me Around Midnight' (ACT, 2007)
    Opname: 2006

    Het topje van de Zweedse jazzscene is hier vertegenwoordigd om zangeres Ida Sand van passende backing te voorzien: mensen als Jan Lundgren (piano), Nils Landgren (trombone), Ulf Wakenius (akoestische gitaar), Lars Danielsson (bas). Sand is een interessante vocaliste, met een lekkere, buigzame, licht gevoileerde stem en een perfecte timing. Qua stijl beweegt ze zich in een middengebied tussen jazz, pop, funk en soul, en haar repertoire is daar een reflectie van: songs van Sonny Bono (van Sonny & Cher), Stevie Wonder, de Eurythmics en Bill Withers wisselen af met standards uit het jazzboek en een paar eigen nummers.

    De in eigen land razend populaire zangeres toont aan, goed geluisterd te hebben naar grote voorbeelden als Aretha Franklin, Ray Charles en Stevie Wonder, maar kan toch bepaald geen kloon genoemd worden; ze heeft genoeg personality om die invloeden op een eigen manier te hebben verwerkt. Sterkste nummer is 'One For My Baby', met een hoofdrol voor de bas van Lars Danielsson.

    Deze recensie verscheen eerder in HVT Magazine.

    (René de Cocq, 17.7.07) - [print] - [naar boven]





    Affaire biedt weer gratis kwaliteitsjazz

    De-Affaire is een zevendaags gratis festival dat verder loopt dan de Vierdaagse. Dit jaar alweer de 21ste editie. Net als elk jaar ook deze keer een scala aan acts. Op de-Affaire valt van zaterdag 14 tot en met vrijdag 20 juli elke avond wat te ontdekken. Naast een hoop pop, rock, en dance heeft het festival ook dit jaar weer een interessante jazzprogrammering. Aan de oever van de Waal (Habana) kan men elke dag in een fijne ambiance genieten van zeer uiteenlopende jazzconcerten.

    Een greep uit het programma. Zaterdag een cocktail van jazz, Europese en Brits-Amerikaanse volksmuziek, rock, moderne klassieke muziek en 'instant composing' bij Bite The Gnatze, de band rond gitarist/banjospeler Paul Pallesen met in de line-up onder meer Joost Buis op de trombone, Jasper le Clerq en Maurice Horsthuis op viool en Alan Purves op drums. Een dag na zijn optreden op het North Sea Jazz Festival treedt trompettist Eric Vloeimans op met zijn formatie Gatecrash, samen met Jeroen van Vliet (toetsen), Gulli Gudmunsson (bas) en Jasper van Hulten (drums). Muziek variërend in klankkleur van subtiele oosterse meditatieve en impressionistische klanken tot heftig groovy en jazzrock-achtig swingend.

    Harmen Franje zien we twee dagen achter de toetsen; op dinsdag speelt hij met saxofonist Robin Verheyen, bassist Clemens van der Feen en drummer Flin van Hemmen in het Narcissus Quartet, dat eigen werk combineert met vrije improvisaties. Woensdagavond is de pianist te zien met Osmosis, een warmbloedige smeltkroes van culturen, waarvan ook violist Oene van Geel, saxofonist Guillaume Orti, bassist Mark Haanstra en slagwerker Chander Sardjoe deel uitmaken. Verder zijn er nog optredens van Brown vs. Brown, het Rinus Groenveld/Jan Reinen Kwartet en Monsieur Dubois.

    Alle optredens zijn gratis. Kijk op de
    website van de Affaire voor meer informatie over het programma.

    (Maarten van de Ven, 13.7.07) - [print] - [naar boven]



    SJU verder verwijderd van Muziekpaleis

    De kans dat Stichting Jazz Utrecht (SJU) deelneemt in het nieuwe Muziekpaleis wordt met de dag kleiner. Dat bleek dinsdagavond na een commissievergadering van de gemeente Utrecht.

    De SJU is boos omdat zij maar één bestuurder mag leveren aan het Muziekpaleis terwijl de afspraak twee was. De twee andere partijen, de gemeente Utrecht met Vredenburg en poppodium Tivoli, mogen ieder drie bestuurders leveren. Voor voorzitter Vermeulen van de SJU is dat onaanvaardbaar.

    Het nieuwe Muziekpaleis moet in 2012 klaar zijn. Volgende week begint de sloop van het huidige muziekcentrum Vredenburg.

    Bron: Ad

    (Maarten van de Ven, 13.7.07) - [print] - [naar boven]





    Joey Calderazzo - 'Amanecer' (Marsalis Music, 2007)

    Tijdens de solotournee in 2006 stond het openingsnummer 'Midnight Voyage' steevast op de playlist van pianist Joey Calderazzo. De herinnering aan het concert dat A Jazz Experience in Rijkevorsel organiseerde, staat al wie toen aanwezig was nog helder voor de geest. Ook het tweede stuk op de plaat, 'Sea Glass' van Michael Brecker, stond toen op het programma. Die gevoelige ballade werd opgedragen aan de intussen overleden saxofonist/componist. 'Sea Glass' staat in schril contrast met het viriele openingsstuk waarin Calderazzo in een heerlijk ouderwetse stijl over de toetsen walst.

    Het ritme gaat vervolgens opnieuw de hoogte in met het zelfgeschreven 'Toonay' om vervolgens bij het titelnummer aan te belanden. 'Amanecer' (of 'dageraad' in het Spaans) introduceert de Chileense vocalist Claudia Acuña. Haar zuivere, zachte stem verleidt Calderazzo tot enkele verfijnde, in zuiders licht badende, songs.

    Eén van de absolute hoogtepunten van deze plaat is ongetwijfeld de geraffineerde versie van 'Waltz For Debbie' (Bill Evans), die wat ons betreft de perfecte symbiose vormt tussen het eigen solowerk en de samenwerking met la Acuña en, nog niet vernoemd, gitarist Romero Lubambo. Deze bij ons zo goed als onbekende Braziliaanse gitarist werkte onder meer met Diana Krall, Dianne Reeves en Herbie Mann. In 'The Lonely Swan' duelleert hij delicaat met de piano alvorens 'Lara' met zijn gitaarklanken naar een zomers strand te loodsen. Een zeer geslaagde ménage à trois. En warm aanbevolen.

    (Dirk De Gezelle, 12.7.07) - [print] - [naar boven]





    CDR leent gratis nieuwe tracks uit van Eric Vloeimans

    Op 14 juli treedt trompettist Eric Vloeimans op tijdens het North Sea Jazz Festival in Rotterdam met 'Gatecrash'. De Centrale Discotheek Rotterdam (CDR) en Challenge Records bieden gratis drie gloednieuwe tracks van Vloeimans digitaal te leen aan. Deze zijn live opgenomen in de Rotterdamse club Lantaren/Venster tijdens de opnamesessie voor het succesvolle album 'Gatecrashin’'. De tracks zijn nog nooit eerder uitgebracht. Via www.muziekweb.nl kunnen de tracks vanaf donderdag 12 juli gratis worden gedownload. Vervolgens kunnen ze zeven dagen lang worden afgespeeld op de eigen pc.

    Naast alle albums en de drie nieuwe tracks van Eric Vloeimans leent de CDR nog veel meer muziek uit van artiesten die optreden op het komende North Sea Jazz Festival. Muziek van Chick Corea, Benjamin Herman, Dave Holland en Tomasz Stanko en nog veel meer artiesten is ook gratis digitaal te leen. Kijk voor meer informatie op de website.

    Sinds 2005 leent de CDR een gedeelte van haar collectie van 300.000 cd's digitaal uit. Het aanbod bestaat momenteel uit 7.000 albums met klassieke, jazz-, wereld- en indiepopmuziek. Tot nu toe werden maar liefst 750.000 tracks digitaal geleend. Het digitaal uitlenen van muziek is ontwikkeld door de Centrale Discotheek Rotterdam, met medewerking van Buma/Stemra, Bibliotheek.nl en de deelnemende muziekmaatschappijen.

    (Maarten van de Ven, 12.7.07) - [print] - [naar boven]





    Léah Kline – 'Juzz Flirtin' (Theatrics Productions, 2007)

    De van herkomst Amerikaanse Léah Kline is een veel optredende en lesgevende artieste, al heeft zij nog niet zo vaak opgetreden op de grote toonaangevende podia. Zij woont sinds 2000 in Amsterdam en heeft haar sporen verdiend met optredens met zang, dans, theater en cabaret in veel Europese landen, Azië, Canada en de Verenigde Staten. Vooral haar originele benadering van de songs wordt door collega-recensenten erg gewaardeerd.

    'Juzz Flirtin' heet haar nieuwste album, het resultaat van een vruchtbare samenwerking met pianist/componist Dirk Balthaus, die alle composities voor zijn rekening nam. Naast Kline en Balthaus zijn ook contrabassist Cord Heineking, drummer Sebastiaan Kaptein en percussionist Yutchi Cordoba van de partij.

    Het resultaat mag er zijn: een verrassend album, met veel verschillende klankkleuren en stemmingen, dat de luisteraar kennis laat maken met een soort kettingreactie die tussen Kline en Balthaus is ontstaan en overgaat in een synergetisch geheel, een hecht team. Léah Kline vertolkt de lyrics intens en heeft een soepele zangtechniek. Ze wist prachtige teksten toe te voegen aan de elf composities die Dirk Balthaus speciaal voor dit album heeft gecomponeerd.

    Echt een plaat die de luisteraar zal blijven boeien. Eentje om vaak uit de platenkast tevoorschijn te halen.

    Beluister enkele tracks van dit album door op de
    website van Léah Kline 'Muziek' aan te klikken.

    (Rolf Polak, 12.7.07) - [print] - [naar boven]





    Vroege jazz-ontdekkingen van Ed van der Elsken

    Ter gelegenheid van het aankomende North Sea Jazz Festival toont het Nederlands Fotomuseum veertig jazzfoto's van Ed van der Elsken (1925-1990).

    Het is 1955 als journalist Jan Vrijman en fotograaf Ed van der Elsken in Vrij Nederland melding maken van groepjes Amsterdamse jongeren met een onalledaags uiterlijk en eigen codes op het gebied van taalgebruik, kleding en interesses. Pleiners en Dijkers werden ze genoemd.

    Dijkers - vernoemd naar de Nieuwendijk waar ze rondhingen - waren gevetkuifde rock-n-roll-liefhebbers, veelal uit arbeidersmilieus. Pleiners, naar het toenmalige culturele centrum Leidseplein, waren artistiekerige jongeren met een voorliefde voor het existentialisme van Sartre, de chansons van Juliette Gréco en jazzmuziek.

    Terugblikkend kunnen de pleiners worden omschreven als een vreemd allegaartje van dichters-in-spé: blowers, Montessori-kinderen en jazzadepten. Pleiners, ook wel jazznozems of artistiekelingen genoemd, kwamen in 1955 goed aan hun trekken in Amsterdam. Tussen 1955 en 1961 traden in het Concertgebouw vrijwel alle beroemde jazzsterren van dat moment op. Ed van der Elsken fotografeerde hen op de van hem bekende manier: grofkorrelig, gebruikmakend van tegenlicht, extreme contrasten en onscherpte. In die zin zijn de jazzfotos van Van der Elsken als de jazz zelf: melancholiek, rafelig, wat mysterieus en heel dynamisch.

    De expositie 'Jazz' van Ed van der Elsken is tot en met 26 augustus te zien in het Nederlands Fotomuseum aan de Wilhelminakade 332 te Rotterdam.

    Bron:
    AD.nl

    Meer weten?
  • Kijk op de website van Ed van der Elsken voor een impressie van zijn fotowerk.

    (Mark Roos, 11.7.07) - [print] - [naar boven]





    Fred Anderson & Hamid Drake - 'From The River To The Ocean' (Thrill Jockey, 2007)

    Het is weinigen gegeven om gekende recepten opnieuw te beproeven en toch nog sterk en verfrissend voor de dag te komen. De eerste twee nummers grijpen terug naar bopperige freejazz waarin vooral Fred Anderson zich als een vis in het water voelt, en de laatste drie brengt eerder door Hamid Drake geïnspireerde spirituele jazz met Midden-Oosterse zang en toonladders. Op hun vorige duo-cd, maar ook op hun andere cd's met William Parker op bas zijn deze concepten al gebruikt, toen ook succesvol, nu ook.

    Voor de variatie zijn nu Jeff Parker op gitaar, Josh Abrams op bas en guimbri, en Harrison Bankhead op bas, cello en piano toegevoegd, allen behorend tot de Chicago-scene en AACM-geïnspireerd. En dit is naar alle standaarden free jazz van het hoogste soort: toegankelijk, vol variatie, inspelend op het gemoed, uitgevoerd door sterke muzikanten die elkaar stimuleren.

    De eerste twee nummers zijn in mijn interpretatie de 'river songs', de bron, diep in de blues liggende muziek. Zowel Anderson en Drake zijn oorspronkelijk van Louisiana afkomstig en de 'River' uit de titel is dan naar alle waarschijnlijkheid ook de Mississippi en de blues. De 'Ocean' verbindt dan weer de blues met de rest van de wereld en brengt ook spirituele oneindigheid. Tot zover mijn filosofisch-muzikale interpretatie van de titel.

    De titelsong is ook het mooiste wat dit album te bieden heeft - traag, ritmisch, melodisch, met Drake in zijn beperkt Arabisch zingend, en met een Bankhead die sterk uitpakt op cello. Ook Anderson en Drake tonen zich van hun absoluut beste kant. Muziek met een lichte tred, maar met zeer veel diepgang. Knap!

    (Stef Gijssels, 11.7.07) - [print] - [naar boven]



    Draai om je oren even uit de lucht

    Wegens problemen bij onze Amerikaanse server is Draai om je oren anderhalve dag onbereikbaar geweest, zowel voor het publiek als voor de redactie. Sinds vanmorgen zijn we weer on air. We hopen dat de storing daarmee is verholpen.

    (Maarten van de Ven, 11.7.07) - [print] - [naar boven]





    Blue Note Records Festival 2007 begint veelbelovend
    vrijdag 6 juli 2007, Bijloke, Gent

    Afgelopen vrijdag ging in Gent de zesde editie van het Blue Note Records Festival van start met optredens van aRTET, de Charles Tolliver Big Band, het Vanguard Jazz Orchestra & Bert Joris en het Kenny Werner Quintet & Toots Thielemans.

    Voor Draai om je oren zijn verslaggever Jacques Los en fotograaf Hans Speekenbrink ter plekke; hun verslagen zijn later deze maand te lezen en te zien op deze site. Op de weblog Gentblogt schreef Roel Craen een impressie van de openingsavond. Hij was zeer enthousiast. Zo schreef hij over het concert van trompettist en "versgebakken festivalpeter" Bert Joris en het Vanguard Jazz Orchestra: "Compositorisch was de Mel Thing Suite een pareltje, een mooi evenwicht van lyrische melancholie en passionele kracht."

    Klik
    hier voor het verslag.

    Meer horen?
  • Op de festivalsite kun je dagelijks impressies beluisteren. Zo is er een interview met Bert Joris te
        horen plus muziek van aRTET en het Vanguard Jazz Orchestra.

    (Maarten van de Ven, 9.7.07) - [print] - [naar boven]





    Joost Swart Tetra - 'Garnwerd Suite' (Tetra Records, 2006)

    Deze fraaie opname is opgenomen in de middeleeuwse kerk van Garnwerd, een dorp op het platteland van Groningen, tijdens de vermaarde Zomerjazz Fietstour 2006. Het kwartet bestaat uit Tom Beek (saxen), Christiaan van Hemert (bandoneon en viool), Joost Swart (piano) en Jeroen Vierdag (bas). Het Tetra kwartet speelt een mix van klassiek, jazz en tango. De composities zijn merendeels van Joost Swart. En het kerkje was voor dit kwartet en hun repertoire een ideale biotoop. Er wordt met grote toewijding en intens gemusiceerd en Swarts spel verraadt muzikaliteit en fijnzinnigheid met oor voor detailering.

    In alles doorklinkt bij Swart dat hij geworteld is in de klassieke muziek. Dat is goed hoorbaar in de Garnwerd Suite. In het weemoedige 'More Than A Song' tonen Tom Beek en Christiaan van Hemert op bandoneon hun lyrische kant. Jeroen Vierdag presteert het wederom om een cd lang voortreffelijk te bassen en we mogen hem wel dankbaar zijn voor zijn suggestie om dit concert op cd uit te brengen.

    Al zou Joost Swart nooit meer een cd maken - wat overigens niet te verwachten is - dan heeft hij met dit schijfje, dat een grote bekendheid verdient, zijn naam in hoofdletters geschreven.

    Het geluidsbeeld is van dermate hoge kwaliteit dat Henk Mekking, Tijmen Zinkhaan en Darius van Helfteren als verantwoordelijken niet onvermeld mogen blijven.

    (Cees van de Ven, 9.7.07) - [print] - [naar boven]



    Arrow Jazz 250

    Het afgelopen weekend zond Arrow Jazz FM voor de derde keer een top 250 van de beste jazzplaten uit. De lijst, die werd samengesteld door de luisteraars, werd door Hans Mantel, Tineke Postma, Benjamin Herman en Jules Deelder.

    Dave Brubecks 'Take Five', een onverslijtbare melodielijn en ritmisch ijzersterk, werd uitverkozen tot beste jazzplaat. 'So What' van Miles Davis werd tweede, 'Cantaloupe Island' van Herbie Hancock eindigde als derde. Deze traditionele jazzartiesten werden op de voet gevolgd door Van Morrison, die met 'Moondance', een fraai jazznummer overigens, verrassend op de vierde plek eindigde. De lijst laat zich verder kenschetsen als vrij smooth; voor de meest avontuurlijke klanken zorgt John Coltrane, die met vijf noteringen (waaronder natuurlijk 'A Love Supreme', maar ook - opmerkelijk - 'Olé') goed vertegenwoordigd is. Echte free jazz staat er niet in, maar daar is Arrow Jazz FM dan ook de zender niet naar.

    Dit jaar had Arrow de lijst van 100 naar 250 jazzplaten uitgebreid, omdat uit de vele inzendingen bleek dat jazz tegenwoordig breed wordt ervaren en zeer uiteenlopende stijlen kent zoals traditionele jazz, latin, r&b, funk, modern jazz en chill. In de Arrow Jazz 250 dus niet alleen de bekende namen als Billie Holiday, John Coltrane, Thelonious Monk en Art Blakey, maar ook moderne artiesten als Saint Germain, Amy Winehouse en Erykah Badu.

    Klik
    hier voor de complete lijst.

    (Maarten van de Ven, 9.7.07) - [print] - [naar boven]



    Nieuw internationaal driedaags festival

    Van 17 tot en met 19 augustus vindt het Internationaal New Music Festival Gelderland plaats in het Waldfreibad Geldern-Walbeck. Een nieuw festival dat door Burkhard Hennen (bekend van het befaamde festival in Moers) is georganiseerd in coproductie met de Duitse gemeentes Geldern en Straelen en de Nederlandse partnergemeente Arcen. In het kader van het festival zullen meer dan 200 artiesten op de planken van in totaal drie podia gaan staan.

    Als spectaculaire hoofdact is het Shibusa Shirazu Orchestra uit Japan gecontracteerd. Andere bekende en prominente groepen zijn onder meer Ronald Snijders Extended Funk Band, Der Rote Bereich, Archie Shepp Quartet & David Murray, het duo Alexander von Schlippenbach-Aki Takase, Lucas Niggli's Big Zoom, Trio BraamDeJoodeVatcher en David Murray & The Black Saint Quartet.

    Klik
    hier voor uitgebreide informatie.

    (Jacques Los, 8.7.07) - [print] - [naar boven]





    Advanced Warning - 'Lemon Juice' (SJW, 2006)
    Opname: 2004

    In de muziekindustrie noemen ze zo iemand wel eens a musician's musician: een musicus die vooral waardering geniet bij collega-musici, maar iets minder bij het (brede) publiek. Herbert Noord is zo iemand. Deze gedreven Hammondorganist, afkomstig van het Noordhollandse platteland, heeft al zoiets van tien cd's opgenomen maar het Nederlandse jazzpubliek koopt ze niet of nauwelijks. Terwijl we toch mogen spreken van een productie die niet alleen opvallend is in kwantiteit maar zeker ook in kwaliteit.

    Noord beweegt zich in een traditie die haar oorsprong vindt in grote organisten als Jimmy Smith, Jack McDuff en Rhoda Scott, maar heeft daar wel (in tegenstelling tot - met alle respect - zijn Nederlandse collega Carlo de Wijs) een eigen draai aan gegeven. Dat komt zeker ook door de gestage samenwerking met de tenorsaxofonist Rinus Groeneveld, die we (met uitzondering van de enkele keren dat zijn rol is overgenomen door Fred Leeflang) ook steeds tegenkomen op Noords cd's - die overigens worden uitgebracht onder de groepsnaam Advanced Warning.

    Het meest recente album in de reeks (die begint met 'Interstellar Sound Control' uit 1985) is 'Lemon Juice', opgenomen in 2004, met Rinus Groeneveld op tenorsaxofoon en fluit, Pierre van der Linden (ook een vaste waarde van Advanced Warning) op drums en Axe Noordanus op gitaar. Een interessante afwisseling van strak swingende bluesy funkjazz met ballads, preluderende sfeermuziek met latin accenten ('Organ Marimba') en orgelblues (al dan niet met smeuïge zang door Brenda van Kampen, die in twee stukken te horen is).

    Groeneveld is in de meeste gevallen een pittige (redelijk traditionele) 'hard honker', maar laat in 'Rinus Has Left The Building' horen dat hij ook ingetogen kan spelen en dan over een heel mooie warme toon beschikt, een beetje à la Ben Webster. Gitarist Axe Noordanus (ook te horen in veelkleurige bands als D-Lusion en No Pictures) past zich hier goed aan aan het jazzy karakter van de muziek – zijn gitaar is alleen in de mix wat naar achteren gedrukt.

    Klik
    hier voor een impressie van 'Lemon Juice': beluister het nummer 'Raw Emotion'. Wie geïnteresseerd is (geraakt) in de muziek van Herbert Noord en Advanced Warning, kan zich melden via het mailadres sjw@xs4all.nl.

    Deze recensie verscheen eerder in HVT Magazine.

    Labels:

    (René de Cocq, 6.7.07) - [print] - [naar boven]





    Take Ten Simon Nabatov

    Een van de grootste geweldenaars op het klavier binnen de jazz en geïmproviseerde muziek is zonder twijfel Simon Nabatov. Deze Russische gigant (in letterlijke en figuurlijke zin) kan het instrument naar believen naar zijn hand zetten, van intiem en klein naar uitbundig en krachtig. Soms eenvoudige melodielijnen schetsend, soms impressionistisch en vrij associërend, dan weer (over)donderend percussief. Melancholiek, speels, humoristisch, swingend, lyrisch... het behoort allemaal tot zijn artistieke arsenaal.

    Nabatov laat zich graag inspireren door schrijvers en dichters, zoals de cd 'A Few Incidences' (Leo Records, 2005) al liet horen. Daarin werden de verhalen, gedichten en toneelteksten van de Russische schrijver/absurdist Daniil Charms muzikaal vertaald door een uitgelezen octet muzikanten, waarin naast Nabatov onder meer Frank Gratkowski, Nils Wogram en Ernst Reijseger. Met de twee laatstgenoemden speelt hij overigens vaker. Met tombonist Wogram nam de pianist al drie uitstekende cd's op, en met Reijseger speelde hij in duo- en triovorm (de cd 'Autumn Music' uit 2004 is daar een fraai voorbeeld van). De cellist was onlangs nog speciale gast bij het optreden van Nabatov en drummer Tom Rainey in het Bimhuis.

    Jacques Los stelde Simon Nabatov de tien Take Ten-vragen. Klik hier om zijn antwoorden te lezen.

    Meer weten?
  • De tien vragen van Take Ten.
  • Klik hier voor 62 andere Take Tens.

    (Maarten van de Ven, 4.7.07) - [print] - [naar boven]





    Frode Haltli - 'Passing Images' (ECM, 2007)
    Opname: december 2004

    Enkele jaren geleden debuteerde Frode Haltli op ECM met nieuwe, speciaal voor accordeon geschreven muziek van componisten uit Finland, Zweden, Denemarken en thuisland Noorwegen. Voor zijn tweede album onder eigen naam, dat de toepasselijke titel 'Passing Images' meekreeg, vond hij inspiratie in de traditionele Noorse muziektraditie. Frode Haltli heeft net zoals zijn metgezellen Arve Henriksen (trompet), Garth Knox (altviool) en Maja Ratkje (vocals) een pak ervaring in folk en hedendaagse muziek op de bagagedrager.

    Het viertal fietst op deze opname weg van donkere pijnboombossen, met hun elfen en trollen. De jonge frontman kiest resoluut voor een speelse aanpak waarin verbeelding, sfeeropbouw en improvisatie de sleutelwoorden zijn. Zijn interpretaties van een psalm en een collectie walsen lijken op het eerste zicht radicaal, maar in de arrangementen zitten behalve inventiviteit en zin voor avontuur ook respect voor de wortels van de muziek. Haltli en co schilderen met ongewone klankcombinaties. Hun benadering werpt een nieuw licht op een stukje Noord-Europese muziekgeschiedenis.

    (Dirk De Gezelle, 4.7.07) - [print] - [naar boven]





    Matt Lavelle Trio - 'Spiritual Power' (Silkheart, 2007)

    Matt Lavelle is een multi-instrumentalist: hij speelt trompet, bugel en basklarinet. Dit is, denk ik, zijn eerste cd als een trio, en dat valt meer dan best mee. Hij wordt begeleid door veteranen Hilliard Green op bas en Mike Thompson op drums. Het gebrek aan een harmonisch instrument wordt meer dan goed gemaakt door de intensiteit van het samenspel.

    Vanaf het eerste nummer 'Spiritual Power' is de toon gezet: een krachtig jagende en niet aflatende voortstuwende compositie, die meteen het beste uit de muzikanten haalt. Dit gaat verder in het tweede nummer, alleen is nu de trompet door basklarinet vervangen. Melodie is ver te zoeken, maar dat is duidelijk ook niet de bedoeling. Het met Spaans geschreeuw ondersteunde 'Si Se Puede', is een opzwepende, beukende, snokkende song met krachtig bas en drumwerk, en een hoog zwevende trompet. 'End Times' brengt een moment van rust na al die intensiteit: Green speelt ingetogen enkele minuten arco, wordt dan begeleid door Lavelle op basklarinet, die het initiatief overneemt en op het droeve thema verder improviseert.

    Het mooiste stuk is 'I Will Have Love In My Life' dat begint met een drumsolo van Thompson, die evolueert in een 'melodieus' thema dat bluesy, maar free, teruggrijpt naar de roots van de jazz. Knap werk. De moeite voor wie houdt van open en onvoorspelbare muziek.

    Beluister van deze cd het sfeervolle '
    End Times' (dat hier overigens 'Darfur' heet).

    Labels:

    (Stef Gijssels, 3.7.07) - [print] - [naar boven]





    Harry Velleman initiatiefnemer nieuw jazzlabel

    Op 20 juli 2006 overleed Job Zomer, oprichter van het jazzlabel Munich Records en groot jazzliefhebber. Het label distribueerde sindsdien nog wel de successen uit het verleden en nieuwe releases van andere jazzlabels, zoals Jazz-N Pulz, maar brengt zelf geen nieuwe releases meer uit. Productmanager en producer Harry Velleman, voorheen werkzaam voor Munich, is dan ook verheugd dat hij erin geslaagd is een nieuw onderkomen te vinden voor door hem geïnitieerde jazzreleases bij de Foreign Media Group, via het nieuwe label Foreign Media Jazz.

    Dit jazzlabel kent een zelfstandig A&R-beleid onder aanvoering van Velleman, die al vele jaren zeer actief is binnen de Nederlandse en internationale jazzscene. Hij zal zich samen met labelmanager Martijn Bosch inzetten voor de productie en promotie van kwalitatief hoogwaardige jazzproducten. Naast Brilliant Jazz, het andere label van Foreign Media Music, zal dit label zich richten op de top van de hedendaagse generatie Nederlandse jazzartiesten. Foreign Media Jazz zal zo'n 5 à 6 (internationale) releases per jaar brengen.

    De allereerste release is de nieuwe cd 'A Journey That Matters', het derde album van saxofoniste Tineke Postma (foto). Aan het eind van de zomer zal deze cd van Postma ook worden uitgebracht in Japan, Duitsland, Frankrijk, Engeland, de VS, Canada en meer belangrijke jazzlanden. Op dit moment voert Foreign Media Jazz gesprekken met een aantal gevestigde en enkele nieuwe nationale jazzartiesten en acts. Het label zal spoedig bekendmaken welke nieuwe releases er in 2007 nog meer te verwachten zijn.

    Brilliant Jazz is daarnaast al een aantal jaren actief op de nationale en internationale jazzmarkt. Het label richt zich met name op de bekende jazznamen en heeft succesvolle compilaties uitgebracht met materiaal van het Savoy-label, waaronder een 20 cd-box. Op dit moment wordt een serie driedubbelcd's uitgebracht onder de naam 'The Small Group Sessions' van onder anderen Charlie Parker en Fats Navarro. Daarnaast heeft Brilliant Jazz een serie dubbelcd's & dvd's uitgebracht van Dutch Swing College Band, Pia Beck en Rosenberg Trio. Ook de 10 cd-box 'Dutch Jazz Collection' is een succesvolle release geweest. In april werd het begin dit jaar door Brilliant Jazz georganiseerde concert van Rita Reys in Carré op dvd uitgebracht.

    (Jacques Los, 2.7.07) - [print] - [naar boven]


    Lees verder in het archief...






  • Menupagina's:

    Redactieadres:

    Hoekstraat 1 B17
    3910 Neerpelt
    België
    (0032) 11747180
    (0032) 498788554

    Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
    Mail de redactie.