Draai om je oren
Jazz en meer - Weblog





 


Finalisten Dutch Jazz Competition 2005 bekend

Robinson, Freitag & Caruso, het Thijs van Milligen Trio en Tom Beek zijn geselecteerd voor de finale van de Dutch Jazz Competition. Jurylid en presentator Hans Mantel maakte dit zondagavond 29 mei bekend, na afloop van de semi-finale in het Bimhuis in Amsterdam. De jury bestond verder uit Jarmo Hoogendijk (trompettist), Esmée Olthuis (saxofonist) en Arnold Dooijeweerd (bassist).

De drie finalisten strijden op zaterdag 9 juli in de Spiegeltent van het North Sea Jazz Festival om de titel 'Beste Groep Dutch Jazz Competition 2005'. Ze maken kans op een prijzenpakket, bestaande uit de bekostiging van meerdaagse opnamen in een gerenom-meerde studio in Nederland, deelname aan de Young VIP tournee langs Nederlandse podia, nationale en internationale promotie op 1500 radiostations via Radio Nederland Wereldomroep en een optreden tijdens het North Sea Jazz Festival 2006.

Tijdens de finale worden ook de prijzen uitgereikt aan de winnaars 'Beste Solist 2005' en 'Beste Eigen Compositie 2005', waaraan geldbedragen zijn verbonden van elk € 2.270,-. Drummer Yonga Sun is al gekozen tot winnaar van 'Beste Solist 2005'. Alle winnaars ontvangen in het jaar van het winnen van de prijs publicitaire en zakelijke ondersteuning van de initiatiefnemers van de Dutch Jazz Competition.

Meer weten?
  • De website van de Dutch Jazz Competition.

    (Erno Mijland, 31.5.05) - [print] - [naar boven]



    Pierre Courbois (foto: Cees van de Ven)

    Courbois strooit met vijfkwartsmaten als snoepgoed
    zondag 17 april 2005, Musis Sacrum, Arnhem

    Op de afsluitende dag van het SPRNG Jazzfestival zette drummer Pierre Courbois zijn verjaardag (hij werd een week later 65) luister bij met een interessant concert met zijn Vijfkwarts Sextet, zo genoemd omdat alle gespeelde stukken rond die fascinerende oneven maatsoort waren opgebouwd. Als een suikeroom die zijn kleinkinderen snoep-zakken toestopt tracteerde hij het publiek op een variëteit aan lekkere composities. Courbois toonde overtuigend aan dat vijfkwarts kan swingen, ontregelen én ontroeren.
    Zo kreeg de verveling deze middag geen kans. Ook het goed gedefinieerde geluidsbeeld zorgde voor optimaal muzikaal genot.

    Zijn sextetcompanen stonden hem daarbij perfect terzijde. Bassist Nico Langenhuijsen leek op een welhaast telepathische wijze in contact te staan met de leider, zo innig sloten zijn soepele baspartijen Courbois' drumpatronen in de armen. Een andere oud-gediende, Willem Kühne, was 'onopvallend aanwezig' met zijn pianospel; soms rinkelend als een bel, soms introspectief, dan weer ouderwets swingend. Trombonist Ilja Reijngoud toonde eens te meer aan hoezeer hij zich heeft ontwikkeld op zijn instrument; hoe snel hij ook articuleert en met hoeveel power hij ook speelt, zijn spel is altijd warm van toon. En Toon de Gouw mag dan soms wat afwezig en weary overkomen, verzaken doet hij nimmer op zijn trompet. Saxofonist Mete Erker, die vrij recentelijk toetrad tot de groep, moet zijn draai in het Sextet nog vinden, maar hield zich deze middag kranig staande, om uiteindelijk helemaal in zijn element te komen met zelfverzekerd sopraansaxspel (in het Coltrane-achtige 'Lobelia', dat zijn wereldpremière beleefde).

    Dat Pierre Courbois een unieke drummer én een talentrijke componist is, bewees hij met een enerverende setlist vol lekkernijen. Zoals het mooi aangezette, unisono geblazen thema van 'Balken And The Blues'. De stuwende swing van het up-tempo 'Insonorisé'. Het aparte, alle kanten uitmeanderende 'Révocation' - voorzover de componist zelf wist de enige ballade in vijfkwartsmaat - met boeiende wendingen en verrassende samenklanken. Het tijdens de watersnoodramp ontkiemde '1953', met impressionistisch mallet-slagwerk en driestemmig spelende blazers, dat via een riddle op de hihat overging in het snelle 'Pentangle'. Met een steeds terugkerende versnellende passage als lanceerinstallatie voor het soleerwerk. In het dynamische, meeslepende 'Unsquare Roots' (van zijn gelijknamige top-cd) strooide een ontketende Courbois vrijelijk met rolls en fills; de anderen konden hier met de billen bloot en moesten alle zeilen bijzetten in hun solo's. De meester zelf imponeerde op zijn mooi getunede, doorzichtige kit met een sterke solo: een uitgebalanceerde mix van pure kracht en melodieus drumwerk.

    Klik
    hier voor een fotoreportage dit concert.

    (Maarten van de Ven, 30.5.05) - [print] - [naar boven]



    Dick de Graaf

    Interview Dick de Graaf

    "Als Gijs Hendriks een ballad speelt, ga je aan wezenlijke dingen denken. In het begin kon ik daar helemaal niet tegen, dan liep ik weg. Zo intens was dat. Zo puur. Zo emotievol. Schitterend. Laatst heb ik hem nog gezien op de Rotterdamse lokale tv. Ik vond het onverminderd sterk. Je merkt dat, als mensen ouder worden, een bepaalde energie en vitaliteit minder wordt. Daarvoor in de plaats komt de allesomvattende essentie. Dat hoorde ik bij Gijs. Ik hoop dat iets dergelijks bij mij ook is te horen."

    Saxofonist Dick de Graaf in een interview met Jacques Los. Lees het
    hier.

    Meer weten?
  • Dick de Graaf beantwoord de tien vragen van Take Ten.
  • De website van Dick de Graaf.

    (Maarten van de Ven, 29.5.05) - [print] - [naar boven]



    Eddie Palmieri bij NPS Output

    Vanavond zend NPS Output een registratie uit van het concert dat de New Yorkse salsapianist Eddie Palmieri met zijn band gaf op zondag 11 juli 2004 op het North Sea Jazz Festival. Hij is al ruim veertig jaar een invloedrijke latin-jazz pianist, met bijnamen als de Waanzinnige en het Pianomonster. In zijn stijl klinkt een voorliefde door voor het werk van zijn pianohelden Thelonious Monk, Herbie Hancock en McCoy Tyner. Speciaal voor Palmieri werd een aparte Grammy Award voor Latin Jazz ingesteld, die hij in 1975 prompt als eerste won voor zijn album 'The Sun Of Latin Music'.

    NPS Output, Nederland 3, 23.58 uur.

    Meer weten?
  • De website van Eddie Palmieri.
  • Lees hier het artikel dat Eddy Determeyer vorig jaar over Palmieri schreef.

    (Maarten van de Ven, 25.5.05) - [print] - [naar boven]



    Frank Gratkowski Project - 'Loft Exile V'

    Frank Gratkowski Project - 'Loft Exile V' (Leo Records, 2004) *****

    Het komt niet zo vaak voor dat je in aanraking komt met een perfecte cd, zowel op artistiek als geluidstechnisch gebied. De Duitse rietblazer Frank Gratkowski, die met zijn kwartet reeds een trits uitstekende albums uitbracht, heeft met de dubbel-liveregistratie 'Loft Exile V' - opgenomen tijdens het Moers New Jazz Festival 2003 - nu juist zo'n kunstwerk weten af te leveren.

    Ter gelegenheid van zijn 40-jarige verjaardag werd Gratkowski in de gelegenheid gesteld om op Moers de crème de la crème op het gebied van de hedendaagse improvisatoren om zich heen te verzamelen, wat resulteerde in een dubbelkwartet dat naast Gratkowski zelf (altsax, klarinetten) bestaat uit Tobias Delius (sax, klarinet), Herb Robertson (trompet), Wolter Wierbos (trombone), de bassisten Wilbert DeJoode en Dieter Manderscheid en de drummers Gerry Hemingway en Michael Vatcher. Deze laatste vier zijn mooi 'gespliced' in het stereobeeld, zodat hun bijdragen goed te onderscheiden zijn.

    Het resultaat heeft bijzonder weinig te maken met eerdere, vergelijkbare settings als Colemans 'Free Jazz' of Coltrane's 'Ascension', maar staat volledig op zichzelf als een fascinerende, eigenzinnige luistertrip vol met verrassende samenklanken en solistische improvisaties. De muziek zuigt de aandacht van de luisteraar welhaast automatisch naar zich toe, en klinkt wonderwel logisch en vanzelfsprekend en tegelijkertijd volledig vrij en wendbaar. De muzikanten lijken elkaar te stimuleren naar ongedachte hoogtes en vergezichten. Noisy, swingend, intens, sfeervol, rustiek, swingend, bluesy... allemaal kwalificaties die van toepassing zijn, maar an sich eigenlijk nog niks zeggen. Daarvoor moet je deze twee cd's gewoon zelf ondergaan.

    In het najaar gaat deze bijzondere band op tour. De kans dat ze Nederland aandoen is, zo begrepen wij van Wolter Wierbos, helaas uitermate klein. Dames/heren programmeurs, grijp uw kans nu het nog kan!(?)

    Meer weten?
  • De website van Frank Gratkowski.

    (Maarten van de Ven, 24.5.05) - [print] - [naar boven]



    Michiel de Ruyter in december 1957 (foto: Wouter van Gool, website NJA)

    Siteseeing #9
    Stichting Nederlands Jazz Archief


    Op de site van
    Stichting Nederlands Jazz Archief wordt niet alleen op een no-nonsense manier informatie verstrekt over de achtergrond, doelstelling en nieuws van de stichting, maar zijn er ook twee zeer interessante doorlinkmogelijkheden naar de Nederlandse Jazzgeschiedenis en de Michiel de Ruyter site.

    De Nederlandse Jazzgeschiedenis is opgedeeld in 6 hoofdstukken: 1. Het begin, 1920-1939 / 2. Oorlog, bezetting en bevrijding, 1939-1945 / 3. Bloei en terugval, 1945-1966 / 4. Conflict en vernieuwing, 1966-1974 / 5. Nieuwe structuren, 1974-1990 / 6. De recente jaren; conservatoria, wereldjazz en de verovering van New York. Prominente auteurs (Pim Gras, Herman Openneer, Bert Vuijsje, Wim van Eyle, Kees Stevens en Jeroen de Valk) hebben de afzonderlijke hoofdstukken geschreven. Vanaf ruwweg 1920 tot 2003 wordt een redelijk uitgebreid chronologisch overzicht van de vaderlandse jazzgeschiedenis gegeven met bijzonder fotomateriaal en muziekvoorbeelden; o.a. 'Meditation' met Coleman Hawkins en de Ramblers uit 1935, 'Westerbork Serenade' met Johnny en Jones uit 1944 en uit 1955 'Royal Mixed' door de Dutch All Stars.

    De Michiel de Ruyter site is een bijzondere aanwinst op de jazzarchief site. Het is een uitgebreide site, die radiomaker, recensent, producent en groot jazzkenner De Ruyter terecht zeer veel eer aan doet. Opmerkelijk is dat alle gedigitaliseerde typoscripten van de 700 afleveringen van 'De geschiedenis van de Jazz' beschikbaar zijn gemaakt. Op 7 oktober 1979 begon De Ruyter met deze mega serie in de veronderstelling dat het 'slechts' twee jaar in beslag zou nemen. Uiteindelijk – drie maanden voor zijn dood – stopte hij op zondagavond 10 juli 1994 bij aflevering nummer 695. De Ruyter behandelde die avond het jaar 1962 en draaide Impulse-opnamen van het John Coltrane Quartet.

    Andere interessante hoofdstukken zijn: De Ruyters Biografie (aanstekelijk en goed geschreven door Ben Haveman van de Volkskrant), Radiowerk met geluidsfragmenten van een interview met Stan Kenton, een radio-opname met Eric Dolphy en het trio van Misha Mengelberg en de uitreiking van de Wessel Ilckenprijs aan Boy Edgar en Misha Mengel-berg. In het hoofdstuk 'Interviews Coltrane' zijn maar liefst vier interviews te beluisteren, bij 'scans van platen' zijn de hoezen van een deel van De Ruyters gigantische (circa 12.000 stuks) platencollectie te bewonderen en tenslotte betuigen Aad Bos, Borge Ring, Theo Loevendie en Joost Lijbaart hun bewondering voor deze legendarische radioman.

    Voor zowel 'De geschiedenis van de Nederlandse Jazz' als het 'Michiel de Ruyter project' is het de moeite waard de site van het Jazzarchief te bezoeken.

    (Jacques Los, 23.5.05) - [print] - [naar boven]



    Jazz Op Het Dak bij VPRO

    Simon Nabatov, Ray Anderson en de Eric'cen Vloeimans en Vaarzon Morel zijn morgen om 11.00 uur op Nederland 3 te zien in een televisieverslag van de editie van vorig jaar van het VPRO-jazzfeest Jazz Op Het Dak. De uitzending is bedoeld als opwarmertje voor de editie van Jazz op het dak van dit jaar, op 1 en 2 juli. Dan zullen op het dak van Science Center NEMO in Amsterdam aan het IJ weer gerenommeerde jazzartiesten te beluisteren zijn. Overigens, vorig jaar bliksemde en donderde het boven het IJ en daarom zochten muzikanten en publiek hun heil binnenin het bootvormige Nemo-gebouw.

    Meer weten?
  • Klik hier voor foto's en een recensie van Jazz Op Het Dak 2004.
  • Beluister online alle concerten van Jazz Op Het Dak 2004.

    (Erno Mijland, 21.5.05) - [print] - [naar boven]



    Jesse van Ruller & Stefan Lievestro (Foto: Cees van de Ven) Benny Golson (Foto: Cees van de Ven)

    Deloitte Jazz Award 2005 & Concertgebouw Jazz Award 2005
    dindag 17 mei 2005, Concertgebouw, Amsterdam

    Het concert stond in het teken van beide winnaars; Bassist Stefan Lievestro ontving de Deloitte aanmoedigingsprijs en Benny Golson ontving de Concertgebouw Jazz Award, een oeuvreprijs die wordt toegekend aan een internationaal vermaard musicus. Het was dan ook vanzelfsprekend dat het hoofdbestanddeel van de avond bestond uit Golsons composities met de meester zelf als gastsolist. Het Jazz Orchestra of the Concertgebouw onder leiding van Henk Meutgeert speelde met veel gevoel voor subtiele nuanceringen en uitgebalanceert ensemblespel bekende Golson-standards als 'Killer Joe', 'Along Came Betty', 'Stablemates' en - na een uitvoerige uitleg van Golson over de totstandkoming - de compositie 'I Remember Clifford'.

    De legendarische Golson beschikt nog altijd over een fraai, weldadig geluid op zijn tenor-saxofoon. Kenmerkend voor zijn spel zijn de fraaie melodische volzinnen en de soepele flow. Daarin deed hij denken aan ons aller Ferdinand Povel. Meutgeert had, zoals we van hem gewend zijn, dit dankbare materiaal weer in goed klinkende arrangementen gegoten. Golson was terecht zichtbaar ingenomen met het ensemblespel en de solistische pres-taties. Uit handen van de juryvoorzitter Martijn Sanders ontving hij de Concertgebouw Jazz Award (zie het
    fotoverslag).

    Ook prijswinnaar Stefan Lievestro kreeg voldoende ruimte in het programma om zich te profileren met eigen composities. Al dient wel gezegd te worden dat de geluidsregistratie van dit concert bepaald niét in de prijzen viel. Gelukkig was Lievestro's verstaanbaarheid na de pauze beter. Met eigen composities als 'Don't Worry, I'm A Trained Professional', 'Wally K' en zijn bassolo 'Buns Of Steel' etaleerde hij op sympathieke wijze zijn persoonlijkheid, talent en ambitie.

    Het Jazz Orchestra of the Concertgebouw imponeerde deze avond en ontkrachtte het vooroordeel dat big bands hun bestaansrecht slechts ontlenen door veelal alles op fortissimosterkte te spelen. Henk Meutgeert wist zijn orkest met fijnzinnig intimistisch samenspel en verfijnd gebruik van dynamiek vaak als een kamerorkest te laten klinken, met uitstekende balans tussen alle secties. De arrangementen waren transparant met spannende rustpunten, waardoor de muziek ontspannen en ogenschijnlijk moeiteloos over het voetlicht kwam.

    Tot besluit van dit concert - de titel gonsde al door de zaal - speelde men Golsons bekende Jazzmessengers-compositie 'The Blues March'.

    (Cees van de Ven, 19.5.05) - [print] - [naar boven]



    The Jazz Case

    The Jazz Case #3

    Klik op bovenstaande button voor een verse editie van deze rubriek, met recensies van cd's van Marc van Vugt's Big Bizar Habit, Nancy Marano, André Vrolijk, Klaas Hekman en het Loet van der Lee Quintet, en een dvd van Joost Lijbaart Group Of Friends.

    (Cees van de Ven, 19.5.05) - [print] - [naar boven]



    Joshua Redman (foto: Jos L. Knaepen)

    Enerverende Joshua Redman in Neerlands poptempel
    zondag 8 mei 2005, Paradiso, Amsterdam

    Zondagavond 8 mei concerteerde Joshua Redman met zijn Elastic Band in een zeer goed gevuld Paradiso. Redman, die tot voor kort behoorde tot de grote talenten – naast onder anderen Branford Marsalis en James Carter – van de moderne mainstream jazz, richt zich thans op groove-based, electric and funk jazz. Sinds hij in 2002 begon te spelen met keyboardspeler Sam Yahel en zijn saxen (sopraan en tenor) uitbreidde met elektronische versterking en diverse effectpedalen, nam hij afstand van de meer traditionele akoestische jazz. Onverminderd bleef zijn technische virtuositeit en improvisatievermogen.

    Naast Yahel, die zich omringd had met alle mogelijke keyboards (o.a. Rhodes, Korg en Clavinet) en Redman bestaat de formatie verder uit de furieus funky drummende Jeff Ballard en gitarist Jeff Parker. De groep speelde een bijna twee uur durende fascinerende set. Het repertoire bestond voornamelijk uit nummers van Yahel en Redman en was in het bijzonder geïnspireerd op de groove en funk van Maceo Parker en James Brown.

    De soli van Redman waren zowel op de tenor- als sopraansax enerzijds van een hoog technisch en jazzmatig gehalte en anderzijds zeer funky, met exacte, scherpe, gierende flageoletto-tonen en in de maagstreek voelende 'honken'. Hoewel hij zo nu en dan iets te overijverig met zijn technische apparatuur bezig was, was de toepassing van de elektronische mogelijkheden merendeels zeer relevant en een goede aanvulling op de zinderend swingende funky muziek. Drummer Jeff Ballard had met een stevige beat een groot aandeel in het gedreven soleren van Redman, Yahel en Parker. Hoewel de soli van gitarist Jeff Parker niet van eenzelfde virtuoos niveau waren als die van Redman en Yahel, werden ze gekenmerkt door een smaakvol bluesy gehalte.

    Ondanks het eerder vermelde soms wat ergerlijk gepiel aan zijn apparatuur, had Redman de energie om na een solo zo nu en dan stevig te staan swingen en straalde hij uit dat hij het erg naar zijn zin had in Neerlands poptempel. Ook het talrijke, enthousiaste publiek wist zijn presentatie en enerverende saxsoli zeer te waarderen. Het zorgde er bovendien voor dat de musici werden 'gedwongen' twee keer een toegift te geven.

    Jammer dat de geluidsbalans behoorlijk werd verstoord door overheersende bassen. Op veel poppodia een herhaald voorkomend verschijnsel.

    (Jacques Los, 19.5.05) - [print] - [naar boven]



    Moers Jazz Festival stopt ermee

    Afgelopen weekend vond in het Duitse Moers voor het laatst het gelijknamige festival plaats. Artistiek directeur Burkhard Hennen en zijn vaste team van medewerkers houden er na 34 jaar mee op. De muziek - Moers was gekend om zijn verrassende, vernieuwende jazzprogrammering - is volgens Hennen de laatste jaren steeds meer een bijverschijnsel geworden van de festiviteiten eromheen, zoals het kamperen en de bijbehorende commercie.

    Daarnaast is de stad Moers failliet; het festival werd verkocht aan de Keulse omroep WDR. Die wil een veto hebben over de programmering. Hennen: "Daar begin ik niet aan. Ze zenden nu de interessante dingen al niet uit. Het Moers festival is een event geworden. Daar is maar één oplossing voor: overnieuw beginnen met iets kleins."

    Bron: Koen Schouten, de Volkskrant

    (Maarten van de Ven, 18.5.05) - [print] - [naar boven]



    Lucas van Merwijk

    Take Ten Lucas van Merwijk + Jubileumconcert Cubop City Bigband

    Punk, new wave, jazz, latin, latin jazz, pop, salsa, Braziliaanse muziek... drummer Lucas van Merwijk is niet snel voor een gat te vangen. Zijn enorme staat van dienst, de vele groepen waarmee hij successen oogst en zijn goed gevulde concertagenda worden alom gewaardeerd. Zo kozen de lezers van het vakblad Slagwerkkrant hem al diverse malen tot beste jazz- en fusiondrummer. Klik op bovenstaande button en ontdek de vele werk-zaamheden van deze muzikale duizendpoot.

    Van Merwijks latin-orkest Cubop City Bigband bestaat tien jaar. Dat wordt het hele jaar gevierd met verschillende projecten, waaronder een concert in het Bimhuis aanstaande zondag. De band speelt dan bewerkingen van stukken van Afro Cuba, Arsenio Rodriguez en Emiliano Salvador. Solisten zijn onder meer altsaxofonist Benjamin Herman en pianist Marc Bishoff.

    Meer weten?
  • De website van Lucas van Merwijk.

    (Maarten van de Ven, 18.5.05) - [print] - [naar boven]



    Tumbábo bij NPS Output

    Tumbábo is een orkest van 16 Antilliaanse, Latino en jazzmuzikanten, -zangers en
    -zangeressen. Het orkest staat onder leiding van de Edison winnaar 2004 Randal Corsen. Op woensdag 18 mei zendt de NPS een gedeelte van een concert van het ensemble uit in NPS Output op Nederland 3. Aanvang 00.15 uur. De opnames zijn gemaakt tijdens het North Sea Jazz Festival op 11 juni 2004.

    Meer weten?
  • Klik op 'TV' op de website van NPS Output.

    (Erno Mijland, 17.5.05) - [print] - [naar boven]



    Dave Holland (foto: Maarten van de Ven)

    Vooruitblik North Sea Jazz Festival 2005

    Het North Sea Jazz Festival viert dit jaar zijn 30-jarig jubileum. Ter ere hiervan geeft het legendarische trio Keith Jarrett/Gary Peacock/Jack DeJohnette op woensdag 6 juli een speciaal '30th Anniversary-concert' in de PWA-zaal van het Nederlands Congres Centrum te Den Haag. Het is voor het eerst sinds twintig jaar dat deze topformatie weer in Neder-land optreedt; de laatste keer was tijdens de 10e editie van North Sea Jazz in 1985. Vervolgens opent de Cubaanse ster Ibrahim Ferrer donderdag 7 juli 2005 deze editie van het North Sea Jazz Festival tijdens het Buhrmann Midsummer Jazz Gala. De zanger van de Buena Vista Social Club presenteert er zijn nieuwe project 'Mi Sueño - A Bolero Songbook'.

    De dag erna gaat op een 14-tal podia het festival dan echt van start en is het drie dagen lang (8 t/m 10 juli) een ware puzzel de 'jazzkrenten' uit de pap te vissen. Wederom is er voor elk wat wils en grote namen ontbreken geenszins: Oscar Peterson, David Sanborn, McCoy Tyner, Maceo Parker, John Scofield, Joe Zawinul en Nederlandse grootheden als Candy Dulfer, Hans Dulfer, Rita Reys, Ack van Rooyen en Jan Akkerman. Artist in residence is dit jaar bassist Dave Holland, grootgrutter van prijzen in de Down Beat-polls. Hij speelt op vrijdag met een kwartet bestaande uit pianist Herbie Hancock, saxofonist Chris Potter en drummer Jack DeJohnette. Op zaterdag staat hij op het dakterras met zijn big band. En op zondag in een verrassend duo met percussionist Trilok Gurtu. Op vrijdag 8 juli is er een special tribute to de onlangs overleden Benny Bailey. Hij zou dit jaar met zijn kwartet optreden in de Carel Willinkzaal. In overleg met de bandleden is besloten van dit concert een eerbetoon aan de legendarische trompettist te maken.

    Evenals voorgaande jaren is de programmering in de Statenhal en het Paul Acket Paviljoen gericht op een groot publiek. Daar zijn namelijk optredens te verwachten van Jamie Cullum, Billy Cobham, Robert Gray, Al Green, Solomon Burke en Steps Ahead. In de Jan Steenzaal kan het publiek genieten van gerenommeerde jazzcats als als Phil Woods, John Scofield met saxofonist Chris Potter, Roy Haynes, de Charlie Parker Legacy Band (met Johnny Griffin, Benny Golson en Roy Hargrove), McCoy Tyner All Stars en het Roswell Rudd/Archie Shepp Quartet. De fijnproevers zullen zich wellicht meer richten op de artiesten die een plek hebben gekregen in de wat kleinere zalen (o.a. Mondriaan en Carel Willink Zaal), met optredens van onder meer Henry Threadgill, Andrew Hill Big Band, Barry Harris, Matt Wilson's Arts & Crafts, Bobby Previte, Randal Corsen, Ken Vandermark en Randy Weston.

    Nou heb ik altijd gedacht dat de Telegraaf niets met jazz heeft, maar - kijk aan - de Van Gogh Zaal wordt door die krant gesponsord en de programmering is niet onaardig, met namen als Brad Mehldau, Rita Reys, The Beau Hunks, Richard Galliano en Mose Allison.

    Ondanks het feit dat de actuele jazz nauwelijks aan bod komt, is het al met al een redelijke programmering waarbij zowel de 'pure' jazzliefhebber als het grote publiek aan zijn trekken komt. Speciaal voor kinderen zijn er op woensdagmiddag 6 juli bovendien weer 'Gigs for kids'.

    Meer weten?
  • Kijk op de website van North Sea Jazz voor de complete programmering.
  • Klik hier voor een voorbeschouwing door Rinus van der Heijden.
  • (Jacques Los, 15.5.05) - [print] - [naar boven]



    Ellery Eskelin - 'Arcanum Moderne' Ellery Eskelin - 'Five Other Pieces (+2)'

    Ellery Eskelin - 'Arcanum Moderne' (Hatology, 2003) ***½
    Ellery Eskelin – 'Five Other Pieces (+2)' (Hatology, 1998) ****


    Tenorsaxofonist Ellery Eskelin behoort tot de nieuwe lichting hedendaagse improvisatoren die geïnspireerd zijn door de free jazz. Andere exponenten zijn o.a. Tony Malaby, Ken Vandermark, Gebhard Ullmann en Nederlanders als Frans Vermeerssen en Tobias Delius.
    In de typische bezetting van tenorsax, accordeon/piano/samplers (Andrea Parkins) en slagwerk (Jim Black) produceert leider Ellery Eskelin een combinatie van 'kamerjazz', hedendaags gecomponeerde muziek en folkmuziek.

    'It’s a samba', het eerste nummer op de cd 'Arcanum Moderne' is exemplarisch voor Eskelins muzikale concept; bedachtzaam opgebouwde soli die zich ontwikkelen tot far out honking and screaming. Is de samba nogal gezapig en braaf uitgevoerd, in het volgende nummer '43 RPM' gaat het echt tekeer en wordt er ook veelvuldig gebruik gemaakt van samples. In 'For No Good Reason' is een indrukwekkend duo te beluisteren met een preluderende Eskelin en een ostinato pianobegeleiding van Andrea Parkins. Het titelnummer van de cd is een contemplatieve verkenning, waarbij sampling, akkoorden-clusters op piano en ondersteunend slagwerk de sfeerbepalende sound scheppen waaroverheen Eskelin moderne etudes en reeksen speelt.

    Dezelfde groep maakte eerder - in 1998 - de cd 'Five Other Pieces (+2)'. Al in het eerste nummer, Johnny McLaughlins 'The Dance Of Maya', demonstreert Eskelin een grote affiniteit met de zompige, groovy, deep-south Mississippi-blues. Accordeoniste Parkins versterkt in dit nummer ook nog eens het Zydeco-gevoel. Voor dit album is hiermee de toon gezet. Muziek uit het verleden. Composities van Coltrane ('India'), Tristano ('April'), Charlie Haden ('Song For Ché'), Gershwin ('Prelude II') en de eerdergenoemde McLaughlin. Het spreekt voor zich dat de interpretaties van deze standards door het Eskelin trio zonder uitzondering vooral eigenzinnig en op zijn minst zeer vernieuwend zijn. Terwijl Eskelin in 'India' uitsluitend het thema speelt, excelleert Jim Black met een indruk-wekkende drumsolo. 'Prelude II' wordt door Eskelin zeer bluesy vertolkt. De laatste twee stukken van de cd zijn van de hand van Eskelin, geënt op de free jazz-praktijk: groepsimprovisatie, tempowisselingen en divers qua structuur.

    Al met al getuigen Eskelins improvisaties op beide cd's van groot technisch vakmanschap en muzikaliteit. Dat was ook te merken tijdens het puike
    concert van het Gerry Hemingway Quartet - met Eskelin op sax - afgelopen maandag in Wilhelmina.

    (Jacques Los, 15.5.05) - [print] - [naar boven]



    Gerry Hemingway Quartet (foto: Cees van de Ven)

    Powerjazz-kwartet schildert New York
    Gerry Hemingway Quartet, maandag 9 mei 2005, Wilhelmina, Eindhoven

    De onrust, de gekte, de draaikolk van culturen, maar ook de romantiek… de bevlogen muzikanten van het Gerry Hemingway Quartet riepen in een even boeiend als spetterend concert in Eindhoven beelden op van hun stad: New York.

    Het kwartet deed dat in twee sets met voornamelijk powerjazz die vijftig jaar Amerikaanse jazzgeschiedenis én het leven in een multiculturele 'melting pot' ademde. Rake meppen op de drums en snijdende trompetpartijen bewezen nog maar eens dat akoestische jazz ook snoeihard kan zijn. Maar er was ook ruimte voor ingetogenheid en reflectie.

    De meeste composities die het kwartet brachten waren cyclisch: een niet al te gemak-kelijk thema, ruimte voor solo's en een strak geregisseerd slot, waarin het thema nog eens terugkwam. Hoofdrolspeler in het concert was de bijzonder gedreven trompettist Herb Robertson. Ook als hij zijn instrument even niet bespeelde, was hij volledig gefocust op de muziek en laadde hij zich zichtbaar op voor een nieuwe uitbarsting, een ontlading van opgekropte lipspanning. Hij haalde het uiterste uit zijn trompet en cornet, gebruik-makend van wel acht verschillende dempers en een oude sok om zo verschillende klank-kleuren te verkrijgen. Nu en dan drukte hij de beker van zijn instrument om de microfoon heen om het geluid te oversturen.

    Met tenorsaxofonist Ellery Eskelin speelde hij in dialoog of in samenklanken, die extra spanning kregen door verschillende vibrato's met elkaar in gevecht te brengen. Eskelin bracht vooral een warm geluid; hij verwerkte op knappe wijze boventonen in zijn melo-dieën. Bassist Mark Helias speelde afwisselend akoestisch en elektrisch. In het eerste geval creëerde hij een natuurlijk, rond geluid. De elektrische bas gebruikte hij vooral in de meer avant-gardistische nummers. Bandleider, componist en slagwerker Gerry Hemingway sloeg veelal hard. Enig medelijden met de vellen van zijn trommels was op zijn plaats. Maar hij wist ook met meer percussie-achtig slagwerk rustiger sferen te scheppen.

    Het kwartet besloot het afwisselende concert met een lichtvoetig, op Afrikaanse pop geïnspireerd nummer, opgedragen aan de in 1998 overleden cellist Tom Cora.

    Deze recensie verscheen eerder in het Eindhovens Dagblad.

    Meer weten?
  • Klik hier voor de fotopagina van dit concert door Cees van de Ven.

    (Erno Mijland, 14.5.05) - [print] - [naar boven]



    Angelo Verploegen, Amsterdam Jazz Trio (foto: Cees van de Ven)

    Veelzijdig programma bij Jazz in Duketown 2005

    Tijdens dit gratis toegankelijke festival in Den Bosch kan het publiek genieten van een grote verscheidenheid aan jazzstijlen. Op circa 10 podia kan men ruim zestig concerten beluisteren van artiesten uit binnen- en buitenland. Wij lichten er een paar voor u uit...

    Steffen Schorn (baritonsax, basklarinet), Roger Hanschel (alt-, sopranino- & F-Mezzo saxofoon) en Dirk Mündelein (gitaren) vormen samen het Duitse Triosphere. Schorn kennen we nog van het fameuze rietblazersduo met Claudio Puntin. "The music of Triosphere can whisper or murmur, or it can roar with the wild power of unchained saxophones. It hunts through absurd tempi in 7/4 time, amicably trips up James Brown in 23/8 time or lightheartedly radiates Brazilian flair." Dat belooft dus wat in de Toonzaal, vanavond om 20.30 uur. Op dezelfde locatie betreedt om 22.15 uur het Amsterdam Jazz Trio het podium. Met hun intimistische kamerjazz leveren Angelo Verploegen (flügelhorn/ trompet), Ed Verhoeff (gitaar) en Eric van der Westen (contrabas) een keur van tot de verbeelding sprekende melodieën en improvisaties. Ook niet te versmaden: de Ad Colen-Gé Bijvoet Combinatie (22.30 uur, Kerkplein).

    Vanaf 20.30 uur kunt u zondag in de Toonzaal getuige zijn Voer met hun cross-over van dance-, jazz-, Iraanse, Indiase, improvisatie- en gecomponeerde muziek. De bezetting is veelbelovend: Vera van der Poel (zang/Korg MS10), Oene van Geel (viool/percussie), Anton Goudsmit (gitaar), Gulli Gudmudson (contrabas/effecten), Afra Mussawisade (percussie setup/laptop) en Robert van Heumen (laptop/elektronica). Daarna om 22.15 uur in de Toonzaal het trio van pianist Jeroen van Vliet, voor de gelegenheid aangevuld met een blaaskwartet, waarin o.a. Hans Sparla op trombone. Verder zondagavond onder meer de Amerikaanse zangeres Deborah J. Carter (21.30 uur, Museumplein) en het Benjamin Herman Kwartet (22.30 uur, Kerkplein).

    Meer weten?
  • De website van het festival Jazz in Duketown.

    (Maarten van de Ven, 14.5.05) - [print] - [naar boven]



    The Turnaround

    The Turnaround #6

    Heet van de naald twee nieuwe cd's van de Amerikaanse drummer Gerry Hemingway. Allereerst 'The Whimbler' (Clean Feed) met zijn kwartet bestaande uit saxofonist Ellery Eskelin, trompettist Herb Robertson en bassist Mark Helias. Een boeiende en gevarieerde staalkaart, afgaande op hun uitstekende optreden afgelopen maandag in Wilhelmina, Eindhoven. Daarnaast heeft Hemingway na zijn succesvolle kwintet uit de jaren negentig (met Wolter Wierbos, Michael Moore, Ernst Reijseger en Mark Dresser) weer een nieuwe vijfmansformatie geformeerd. Hierin figuren naast mainstay Wierbos op trombone de geniale rietblazer Gratkowski (in wiens kwartet Hemingway de drumstokken hanteert), cellist Amit Sen en bassist Kermit Driscoll. Hun eerste cd betreft een opname uit Lissabon, december 2002: 'Double Blues Crossing' (Between The Lines).

    Het einde van de Swing Era zorgde voor veel zorgen bij de fameuze bandleiders van weleer, zoals Count Basie. Hij zag zich wegens financiële problemen gedwongen zijn big band te ontbinden. Maar in 1952 kwam hij terug met zijn New Testament Band, met toparrangeurs en -componisten als Neal Hefti, Frank Foster, Ernie Wilkins, Frank Wess en Thad Jones. In die band zaten kanjers als gitarist Freddie Green, bassist Ray Brown en de saxofonisten Eddie 'Lockjaw' Davis en Paul Quinichette. Het Mosaic-label bracht onlangs een fraai overzicht van The New Testament Band uit: de 8-cd box 'The Complete Clef/ Verve Count Basie Fifties Studio Recordings', met maar liefst 146 tracks. Traditiegetrouw weer met uitstekende foto's en liner notes. Voor de liefhebber dus!

    Terri Lyne Carrington (bekend van Herbie Hancocks band) is de drummer van dienst op de tweede cd van alt- en sopraansaxofoniste Tineke Postma, 'For The Rhythm' (Munich). Zij wordt hierop verder geassisteerd door toetsenist Rob van Bavel, gitarist Edoardo Righini (gitaar) en de bassisten Jeroen Vierdag en Darryl Hall.

    (Maarten van de Ven, 13.5.05) - [print] - [naar boven]



    John Engels (Foto: Cees van de Ven)

    Verjaardagsconcert John Engels

    Vrijdag 13 mei geeft de drummer ter gelegenheid van zijn 70e verjaardag een concert in het Bimhuis in Amsterdam. In de aankondiging stond vermeld dat ook Benny Bailey zou meespelen op verzoek van John. Dat heeft helaas niet zo mogen zijn, omdat zoals bekend Bailey onlangs is overleden. Wel treden op: Jesse van Ruller (gitaar), Frans van de Hoeven (bas), René van Beeck (bas), Harry Emmery (bas), Benjamin Herman (altsax), Rob van Bavel (piano) en vele anderen.

    Al ruim vijftig jaar is de Amsterdamse drummer John Engels Jr. de meest gevraagde drummer van Nederland. De eeuwig jonge John komt uit een gezin van slagwerkers. Zijn vader, grootvader, een oom, twee broers, een zus en hijzelf lijden allemaal aan - zoals hij het zelf noemt - de Engelse ziekte. Hij werkte en werkt met alle Nederlandse musici van belang en maakte tournees met Amerikaanse musici in de klasse van Dizzie Gillespie, Ben Webster, Stan Getz en Chet Baker.

    Gevleugelde uitspraken: "Ik geef me voor tweehonderd procent, weetjewel. Elk concert dat ik speel kan het laatste zijn. Soms denk ik 'misschien zou ik er even uit moeten, wat rust nemen'. Maar ja, na vier dagen vakantie word ik knettergek, dan wil ik weer spelen. Als ik nu dood zou omvallen, is mijn leven mooier geweest dan ik ooit had kunnen dromen."

    Als hij sterft, dan het liefst achter zijn drumstel, maar voorlopig nog lang niet: vrijdagavond viert hij zijn 70e verjaardag met een aantal van zijn favoriete musici uit verschillende generaties.

    Meer weten?
  • Klik hier voor een interview met John Engels.

    (Cees van de Ven, 10.5.05) - [print] - [naar boven]



    Tony Malaby - 'Sabino'

    Tony Malaby – 'Sabino' (Arabesque, 2000) ****

    Saxofonist Tony Malaby (Tucson, 1964) is sinds het begin van de jaren negentig een veelgevraagd muzikant in de New Yorkse moderne jazzscene. Hij heeft gespeeld in spraakmakende groepen als Charlie Haden's Liberation Orchestra, Paul Motian's Electronic Bebop Band, Mark Helias' Open Loose en in groepen van o.a. Bobby Previte, Tom Varner, Marty Ehrlich en Kenny Wheeler. In de formatie van Marty Ehrlich speelden eveneens bassist Michael Formanek en drummer Tom Rainey, met wie Malaby langdurig muzikaal heeft samengewerkt.

    In 2000 verscheen zijn cd-debuut op het Arabesque-label. Het kwartet bestaat, naast Malaby uit Formanek, Rainey en gitarist Marc Ducret. Het repertoire op de cd is een mix van mainstream en free jazz. Dat levert bijvoorbeeld latin-gestructureerde jazz op en in het derde nummer 'Remolino/Hamza' verregaande onderzoeken in sound en (a)tonaliteit. Het robuuste saxgeluid van Malaby is geïnspireerd op de swingtenoren Chu Berry, Don Byas en Coleman Hawkins, en mengt wonderwel met de avant-gardistische improvisaties en de lamentabele en weemoedige composities. Malaby's sidemen Formanek en Rainey leveren een solide en louter begeleidende bijdrage aan het geheel. Gitarist Marc Ducret daarentegen soleert regelmatig met fantasierijke single-note lijnen, afgewisseld met sober toegepaste elektronische technieken.

    Hoogtepunten zijn 'Ajo Comino', een latin-achtig stuk met krachtige free soli van zowel Malaby als Ducret; het al eerder genoemde 'Remolino/Hamza', een collectieve improvisatie die uiteindelijk resulteert in een medium latin groove, waarna het overgaat in een expres-sieve improvisatie van Malaby; een Ayleriaans juichende solo van Malaby in 'Mia' en de prachtig gespeelde ballad 'Love Dogs'.

    De NY Times en de Philadelphia City Papers kozen Tony Malaby's debuut-cd in hun top-tien lijst van 2000. Niet ten onrechte dus.

    Meer weten?
  • Klik hier voor foto's en een recensie van een concert van het Fred Hersh Trio + 2 met Tony Malaby.

    (Jacques Los, 10.5.05) - [print] - [naar boven]



    Spaces & Phrases

    Spaces & Phrases in Eindhoven

    In het kader van Jazz at the Crow speelt het jazzkwartet Spaces and Phrases op dinsdag 10 mei in café Kraaij & Balder aan de Strijpsestraat 79 te Eindhoven. Twee Nederlandse blazers - Barend Middelhoff (tenorsax) en Gerard Kleijn (trompet/ flügelhorn) - en een Italiaanse ritmesectie - Alessandro Minetto (drums) en Pietro Ciancaglini (bas) - vormen een uniek pianoloos kwartet. Spaces & Phrases gaat over ritme en melodie, Noord en Zuid, pasta en patate, lijnen en leegtes. De muziek ademt en stuwt. Contrapunt en groove versmelten, zoals Europa langzaam maar zeker één wordt. Er is improvisatie, ruimte en klank.

    Middelhoff speelde onder meer in The Houdini's. In 1992 stond hij voor de eerste keer op het North Sea Jazz Festival. Hij won de eerste prijs op het prestigieuze Middelsee Jazz Concours. Hij studeerde in New York bij Jimmy Heath en George Garzone. Kleijn trad over de hele wereld op en maakte met The Gerard Kleijn Group drie cd's. Minetto speelde onder anderen met Jimmy Cobb, Steve Grossman en Benny Golson. Ciancaglini werkte met vele Italiaanse en Amerikaanse jazzmusici: grote namen als Enrico Rava, Lee Konitz en Kenny Wheeler. Vandaag was Spaces & Phrases overigens in de studio voor een cd-opname, die door Munich Records zal worden uitgebracht.

    Het concert in Kraaij & Balder begint om 21.00 uur. De toegang is gratis.

    Meer weten?
  • De website van Gerard Kleijn.

    (Cees van de Ven, 9.5.05) - [print] - [naar boven]



    Arno Krijger (foto: Alex Jansen)

    Fotoverslagen Lewinsky Quartet en Amsterdam Jazz Trio

    Onlangs zijn er een paar mooie
    fotopagina's van jazzconcerten toegevoegd aan onze site. Het gaat om de concerten van het Lewinsky Quartet (18 maart) en het Amsterdam Jazz Trio (8 april), beide in het kader van Jazz at the Crow.

    Volgens onze correspondent ter plaatse ging het hier om boeiende concerten; zo kregen Verploegen, Verhoeff en Van der Westen (het Amsterdam Jazz Trio dus) met hun intimis-tische, sfeerrijke muziek het doorgaans toch wat geanimeerde publiek in het Eindhovense café Kraaij & Balder voor de tweede keer (een eerder concert was in 2003) volledig stil en aandachtig. Een woord van dank voor onze gastfotograaf Alex Jansen, die het concert van Krijger cum suis fraai vastlegde.

    Meer weten?
  • Een recensie van het album 'For The Time Being' van het Amsterdam Jazz Trio.
  • Een recensie van het album 'No Clubs In Town' van het Lewinsky Quartet.

    (Maarten van de Ven, 7.5.05) - [print] - [naar boven]



    Paul van Kemenade Quintet & The South African Connection (Foto: Maarten van de Ven)

    Lyriek en passie bij het PvK Quintet en The South African Connection
    maandag 21 maart 2005, Wilhelmina, Eindhoven

    Publiek en musici hebben er duidelijk zin in. Met het Paul van Kemenade Quintet en de Afrikaanse musici Mndebele (zang), Faku (trompet/flügelhorn), Mnisi (tenorsax) en Khoza (gitaar) weet je immers dat het een happy jazzfeestje gaat worden! Al vanaf 1994 speelt Paul van Kemenade regelmatig met Afrikanen, steeds met veel succes.

    De opener is Van Kemenade's compositie 'South African Connection', met Jeroen van Vliet op een aangenaam klinkende Fender Rhodes, een stevige tenorsaxsolo van Sidney Mnisi en een prima gitaarsolo van Bhekisisa Khoza. Een heerlijk deinende kwela van Feya Faku volgt: 'Qaphela' (= pay attention). Deze muziek maakt blij en stemt de luisteraar positief. 'Pleased To Meet You Again' van Van Kemenade, die emotievol een lento intro speelt op een fraaie donkere soundscape van Van Vliets Rhodes. Dan kantelt het tempo van slow naar double tempo en kan men zich te goed doen aan perfect ritmisch werk van Pieter Bast op drums en Wouter Hellwig op cajun. Magistrale, energieke solo's van Khoza en Van Vliet besluiten met zeggingskracht dit snelle deel, dat vervolgens overgaat in medium tempo met een gloedvolle solo van Feya Faku op flügelhorn. Trombonist Louk Boudesteijn tekende voor 'Just Flirtin'', een stuk met fraaie voicing in de blazersfrontline van alt- en tenorsax, flügelhorn en trombone. In 'Tembisa, The People', een compositie in driekwarts-maat van Mnisi, speelt Paul van Kemenade een beeldende, hartverscheurende solo, zoals hij alleen dat kan.

    De tweede set wordt geopend met het melancholieke 'Inner Passion' van Faku, een feature voor Jeroen van Vliet. In 'Day Dreams' van Mahieu speelt hij op contrabas een razendsnelle introsolo met veel chromatiek, samen met Bast en gecompleteerd door het hele ensemble. Vervolgens treedt zangeres Sonti Nomasonto Mndebele voor het voetlicht. Met authentieke stem, groot volume en gepassioneerd zingt ze haar compositie 'Sangena', de Tanzaniaanse traditional 'Malaika' en Van Kemenades' uitbundige 'Hey Man'. In het laatste stuk 'Banoi' horen we na subliem percussiewerk van Hellwig en Bast een grootse en swingende solo van Van Vliet met verschuivende riffs van het collectief. Bij dit op-zwepende en swingende stuk wil je opstaan en spontaan met musici en publiek al dansend naar buiten gaan om het Wilhelminaplein in bezit te nemen en iedereen deelgenoot te maken van deze multiculturele muzikale happening.

    Natuurlijk komen Van Kemenades kwintet en hun South African Connection niet weg zonder toegift. Het wordt 'Soul Afrique', een herkenbare, krachtige Van Kemenade-compositie, waarin Paul een vermakelijke en uiterst interactieve dialoog blaast met Boudesteijn en waarin Faku zijn formaat nog maar eens laat horen. De uitstekende geluidsregie was deze avond overigens in handen van Bernard Jussen.

    Klik
    hier voor een uitgebreid fotoverslag van dit concert.

    (Cees van de Ven, 7.5.05) - [print] - [naar boven]



    Oene van Geel (foto: Cees van de Ven)

    Compositieopdracht North Sea Jazz 2005 naar Oene van Geel

    Violist Oene van Geel heeft dit jaar de 'vrije' compositieopdracht van het North Sea Jazz Festival gekregen. Hij zal het stuk uitvoeren tijdens het festival op zondag 10 juli in de Mondriaanzaal van het Nederlands Congres Centrum in Den Haag met zijn ensemble Pavlov.

    Jaarlijks wordt de compositieopdracht verstrekt aan een jonge en beloftevolle Nederlandse jazzcomponist. Deze componist krijgt de kans (nieuw) werk uit te voeren in een bezetting naar keuze. De compositieopdracht is een samenwerkingsproject van het North Sea Jazz Festival, de Nederlandse Jazzdienst en het Fonds voor de Scheppende Toonkunst.

    De selectiecommissie vindt dat Van Geel "op een heel natuurlijke en eigen manier omgaat met verschillende muziekgenres en daarmee de luisteraar telkens weet te verrassen. Hij integreert steeds weer elementen uit diverse muzikale tradities zoals jazz en geïmprovi-seerde muziek, modern, klassiek, pop, en niet westerse muziek."

    Meer weten?
  • Uitgebreide informatie op de website van de Nederlandse Jazzdienst.

    (Erno Mijland, 4.5.05) - [print] - [naar boven]



    Marc Mommaas - 'Global Motion'

    Marc Mommaas – 'Global Motion' (Sunny Side Records, 2003) ****

    Marc Mommaas, geboren in Tegelen, is een jong saxtalent die zich in New York gevestigd heeft. Hij heeft er gestudeerd bij David Liebman en Dick Oats. Met behulp van beurzen van de Stichting Podiumkunsten en Prins Bernard Fonds/Anjer Fondsen heeft hij compo-sitie en piano gestudeerd bij Garry Dial.

    Zijn tweede cd 'Global Motion' is uitgekomen op Sunny Side Records. Alle composities zijn van de hand van Mommaas. Zijn groep Global Motion bestaat verder uit pianist Nikolaj Hess, bassist John Hebert en drummer Tony Moreno. Gastspeler op deze cd is gitarist/ sitarspeler Rez Abassi.

    De muziek is open en melodieus van karakter en doet denken aan Charles Lloyds ECM-exercities. Toch wordt de vrije emotie niet geschuwd, onder meer hoorbaar in het nummer 'Intuition'. Mommaas' saxgeluid is warm en zangerig en zijn soli getuigen van een grote rijkdom aan smaakvolle ideeën en intensiteit.

    Het complexe nummer 'African FBI' krijgt een extra dimensie als na het thema in 12/8 Mommaas vrij soleert over de bass groove van John Hebert en Tony Moreno's odoespel. De Deense pianist Nikolaj Hess, die in het eerste nummer van de cd 'One Way Only' al blijk geeft een begaafd improvisator te zijn, soleert ook in dit stuk overtuigend, helder, transparant en met de nodige techniek. De 'Copenhagen Suite', die uit drie delen bestaat, wordt geopend als ballad-duo voor sax en piano, waarbij emotievol door Mommaas en Hess gespeeld wordt. In het middendeel is er ruimte voor een geprononceerde bassolo van John Hebert.

    Mommaas (die mij qua geluid en speelwijze sterk doet denken aan Clifford Jordan) heeft met dit sterke kwartet een formidabele cd afgeleverd.

    Meer weten?
  • De website van Marc Mommaas, waar je samples van deze cd kunt beluisteren.

    Labels:

    (Jacques Los, 4.5.05) - [print] - [naar boven]



    Is het 5 voor 12 voor jazz?

    "Als belangrijkste oorzaak van het gemis aan publiek voor jazz constateer ik dat de Nederlandse jazzscene sterk naar binnen is gekeerd. Het weinige publiek dat er is, bestaat voornamelijk uit muzikanten, aanverwanten en uit ouderen die de herinnering aan de goede oude jazztijden koesteren. Een nieuw en vooral jong publiek ontbreekt volledig." Jazzliefhebber Chris Blom maakt zich zorgen over de toekomst van de jazz in Nederland. Lees zijn
    bijdrage.

    (Erno Mijland, 3.5.05) - [print] - [naar boven]



    Corrie van Binsbergen (foto: Cees van de Ven)

    Corrie Van Binsbergen presenteert literaire gasten in het Bimhuis

    Op vier woensdagavonden in februari 2003 presenteerde gitariste/componiste Corrie van Binsbergen in het Bimhuis een serie literaire concerten met Remco Campert, Toon Tellegen, Manon Uphoff en Kees van Kooten. Dit experiment bleek zo verrassend en succesvol dat een landelijke tour volgde en nu een nieuwe Bimhuisserie van start gaat.

    Elke avond heeft een eigen karakter en opbouw. De verhalen vormen de leidraad voor het muzikale scenario geschreven door Van Binsbergen en uitgevoerd door een uitgelezen gezelschap van improviserende musici, zoals Tobias Delius, Wilbert de Joode en Alan Purves, aangevuld met een klassiek strijktrio.

    De nieuwe serie opent morgenavond met de nieuwe stadsdichter van Antwerpen,
    Ramsey Nasr en P.F. Thomése. Op 11 mei is de gast Renate Dorrestein, gevolgd door Josse de Pauw en Kees van Kooten op 18 mei. De laatste avond op 25 mei wordt geopend door Rasha Peper, in 1996 winnares van de Multatuliprijs. Na de pauze wordt de serie afge-sloten door de drie dichters Erik Jan Harmens, Hagar Peeters en Jules Deelder. "Een betere afsluiter voor deze serie kon ik me niet wensen," aldus Van Binsbergen over de nacht-burgemeester van Rotterdam.

    Meer weten?
  • De website van Corrie van Binsbergen.
  • Een recensie van drie 'literaire' cd's van de Corrie van Binsbergen Band.

    (Maarten van de Ven, 3.5.05) - [print] - [naar boven]



    Uitvaart Benny Bailey uitgesteld

    De uitvaart van de onlangs overleden jazzmuzikant Benny Bailey (zie
    eerder bericht) is niet zoals eerder aangekondigd op dinsdag 3 mei. Op verzoek van de familie is de crematie uitgesteld. Die is nu op 10 mei 2005 om 12.30 uur op Crematorium Westgaarde. Contact-persoon van de familie is mevrouw Clark (Bailey's zuster). Het adres van Westgaarde is Ookmeerweg 275, 1067 SP Amsterdam.

    Vrienden, naasten en collega-musici die het woord willen voeren tijdens de uitvaart, worden verzocht contact op te nemen met René van Beeck, telefoon (020) 770 06 60.

    (Erno Mijland, 3.5.05) - [print] - [naar boven]


    Lees verder in het archief...






  • Menupagina's:

    Redactieadres:

    Hoekstraat 1 B17
    3910 Neerpelt
    België
    (0032) 11747180
    (0032) 498788554

    Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
    Mail de redactie.