Met 'Tilburg Noord / Tilburg B-Side' heeft saxofonist en componist Mete Erker met zijn Trio + 1 misschien wel zijn beste werk tot nu toe uitgebracht. Je zou dit dubbelalbum kunnen beschouwen als een soort suite over het ontwikkelen van identiteit, herinneringen en de poëzie die schuilt in de kleuren en het mysterie van zijn jeugd - als een kind van een Turkse vader en Nederlandse moeder opgroeiend in een typisch jaren 70 Vinex-wijk in Tilburg. Samen met Floris Kappeyne (piano), Tijs Klaassen (contrabas) en Wouter Kühne (drums) creëert Erker een fascinerende klankwereld, waarin vrijheid en structuur elkaar mooi in evenwicht houden.

Met dit album slaat de saxofonist, bekend van samenwerkingen met onder anderen Jeroen van Vliet, Anton Goudsmit (Ton Petit+), Oene van Geel (Estafest) en het Artvark Saxophone Quartet een nieuwe, avontuurlijke weg in. Erkers muziek beweegt zich ergens tussen eigentijds Europees impressionisme en de vrije, extraverte jazz van Albert Ayler en Charlie Haden, maar altijd met een zeer persoonlijke insteek. Het is een ijzersterke staalkaart van zijn niet geringe kunnen.

De dubbel-lp is verdeeld in een studioalbum ('Tilburg Noord', opgenomen in Osnabrück) en een livealbum ('Tilburg B-Side', opgenomen in zijn geliefde jazzpodium Paradox in zijn geboortestad Tilburg). Mete's warme en vaak intimistische sound komt mede dankzij de uitstekende opname en mastering door Steffen Lütke en de mooie productie door Erker zelf uitstekend tot zijn recht op 'Tilburg Noord', waarop pakkende eigen composities worden afgewisseld met sterke interpretaties van Albert Aylers 'Ghosts', Charlie Hadens 'Song For Chè' en Karl Suessdorfs 'Moonlight In Vermont', een compositie met een mooie melodielijn, die we onder andere kennen van het Gerry Mulligan Quartet met Chet Baker. De 'Valse Triste' van Sibelius krijgt een tweede leven als een gedragen jazzballad en ook Jeroen van Vliet levert met het enerverende 'Spellbinder' een compositie die het kwartet past als gegoten.

Tijdens de coronapandemie kreeg Erker de gelegenheid om een livestream concert te geven in een verder lege Paradox, waarbij hij Kappeye, Klaassen en Kühne voor het eerst muzikaal ontmoette. Het klikte meteen, met opener 'Frisk Baglaens' als een overtuigend bewijs; als uit een onbedwingbare honger naar samenspelen vinden de muzikanten elkaar in deze enerverende compositie van Marilyn Mazur, waarin Kühne de zaak lekker oppookt. Erg mooi is ook hoe Erkers compositie 'Ja!' ontspringt uit een eerste versie van 'Ghosts', met een melodielijn in de lijn van Ayler en een parelende pianosolo van Kappeyne. 'Song For Chè' krijgt een fijnmazige en serene uitvoering, met warme saxofoonklanken en enkele basnoten die het stuk verstild uitluiden. Ongelooflijk eigenlijk hoe vertrouwd de band hier klinkt. Als een baken in donkere tijden.

'Tilburg Noord / Tilburg B-Side' documenteert de verbluffende ontwikkeling van dit bijzondere Trio + 1. Een absolute aanrader.

In de Jazztube hieronder zie en hoor je het concert dat het Mete Erker Trio + 1 op zondag 1 februari gaf in het Bimhuis, Amsterdam.

Tekst: Maarten van de Ven

Labels: cd, Floris Kappeyne, jazztube, Mete Erker, Paradox, Tijs Klaassen, Wouter Kühne

(Maarten van de Ven, 30.3.26) - [print] - [naar boven]

Het concert wordt voorafgegaan door een teleurstellende mededeling. Drummer Erland Dahlen is absent omdat hij zijn heup heeft gebroken tijdens de tournee in Duitsland. Desondanks gaat het optreden in aangepaste vorm door. Wat volgt is een duo-presentatie met Nils Petter Molvaer op trompet en Jo Berger Myhre op basgitaar. Dit blijkt een aderlating voor de algehele sound en de beoogde repertoirekeuze. De ECM-albums 'Khmer' en 'Solid Ether' vormen opmerkelijke parels in de ECM-catalogus en een hoogtepunt in het jazz-oeuvre dat bepaald wordt door elektronica en een combinatie van rock en drum-'n-bass. Deze intense en complexe muziekstijl is een op zichzelf staande stroming binnen de jazz geworden. Al meer dan twintig jaar grijpt Molvaer terug naar deze muziek, mede door de recente release van het album 'Khmer Live In Bergen' (2025). Naast Nils Petter Molvaer maken Eivind Aarset (gitaar en elektronica), Jan Ban (sampling), Phil Strangefruit Nyhus (dj), Audun Erlien (bas), Per Lindvall (drums) en Rune Arnesen (drums) deel uit van deze opname.

Tijdens het concert speelt de uitgeklede Nils Petter Molvaer Group slechts twee stukken van deze legendarische albums, te weten 'Ligotage' van 'Solid Ether' en 'On Stream' van 'Khmer'. Buiten een sporadische opleving in dynamiek blijft de karakteristieke ambient tijdens het hele optreden mild van aard. De melancholie overheerst, waarbij de kenmerkende omfloerste trompetklanken het gevoel van leegte en eenzaamheid vergroten. Bij vlagen zijn de soundscapes een tikkie sinister, met donkere noten gespeeld op de trompet of gestreken passages op de basgitaar. De toegevoegde elektronica van beide musici in de frontlinie en de technicus achter in de zaal vervullen een bepalende rol bij het aansturen en beïnvloeden van het geluid.

De eerste 35 minuten zijn één lange improvisatie: impressionistisch, mooi, maar langdradig. Menig bezoeker verwachtte of hoopte dat tijdens het optreden de energie en levendigheid langzaam in kracht zou toenemen, maar niets is minder waar. De muziek blijft kalm en sfeervol, soms zelfs droevig, maar het gemis van een drummer speelt geleidelijk een steeds grotere rol. Omdat de soundscapes - hoe dromerig en sprookjesachtig ook - door het ontbreken van een ritmesectie de noodzakelijke spanningsboog misten. De additionele elektronica, een handelsmerk van deze muzieksoort, blijkt niet in staat het ontbreken van vurige dynamiek te compenseren.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Louis Obbens.

Tekst & foto's: Louis Obbens

Labels: concert, ECM, Jo Berger Myhre, Nils Petter Molvær

(Louis Obbens, 29.3.26) - [print] - [naar boven]

'In A Round is een bijzonder trio met zangeres Sarah Klenes, saxofonist Sylvain Debaisieux en pianist Bram De Looze. Hun inspiratie halen ze uit de jazz, Franse poëzie, het chanson en de geïmproviseerde muziek. Met een treffende gevoeligheid voor klank en ruimte gebruikt Sarah Klenes alle registers en timbres van haar stem. Ze laat die verstrengelen met de sax van Sylvain Debaisieux, als partner in een zoektocht naar de juiste klanktextuur. Bram De Looze voegt er zijn harmonische hocus pocus aan toe. In A Round neemt je mee in een betoverende, poëtische en caleidoscopische ervaring. Als vrije vogels weven ze een web van een open hemel, tussen afgrond en licht.' Aldus de veelbelovende omschrijving van het concert dat op deze zaterdag geprogrammeerd stond in Lokeren.

In de aankondiging meldde Iwein Van Malderen van de Lokerse Jazzklub dat zangeres Sarah Klenes vanavond helaas verhinderd was omdat ze haar stem kwijt was. En als er nu één ding is dat een zangeres niet moet kwijtraken is het wel haar stem. Daarom kreeg het publiek een ad hoc geïmproviseerd optreden van het resterende duo Sylvain Debaisieux en Bram De Looze, niet de minste qua naam en faam!

Het werd een concert dat 'The Art of a Duo' genoemd mag worden. Alles wees op hun muzikale synergie en vertrouwen dat hoorbaar was in improvisatie en samenspel.

Daarom was er bij het publiek geen enkele wanklank te horen, ook al had men een trio verwacht. Integendeel: het concert eindigde na langdurig applaus met een onontkoombare toegift.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Cees van de Ven.

Tekst, foto & video: Cees van de Ven

Labels: Bram De Looze, concert, jazztube, Sylvain Debaisieux

(Cees van de Ven, 26.3.26) - [print] - [naar boven]

Reportage | Concert
Rennen voor de Jazzfanfare
Jazzfanfare o.l.v. Harry van Lier, zondag 22 maart 2026, Urban Trail, RunX, Groningen

Wanneer ik op m'n gemakkie RunX binnenkuier, de winkel met hart voor hardlopen, speelt de Jazzfanfare net 'Just A Closer Walk With Thee'. Heel toepasselijk: dit is namelijk een van de knooppunten van de Urban Trail. Dat is een hardloopevenement waarbij de deelnemers dwars door winkels, scholen en overheidsgebouwen draven. En hele afstanden, hè.

Daar komen ze binnen, in trossen of als individuen. Jonge mensen van alle leeftijden. Sommigen zo fris als hoentjes, anderen afgepeigerd als trekpaarden. Want de eerste acht kilometer hebben ze al achter de hielen. Sommigen klauteren jolig als klimapen in de gereedhangende touwen, een enkeling trekt een sprintje over het paadje dat een kleiig bergweggetje moet representeren. Sommigen doen een paar jolige danspasjes. Die verdienen in ieder geval een medaille met eikenloof. Sommigen, de meesten, applaudisseren breed lachend als ze de band passeren, anderen rennen stoïcijns langs de muzikanten. Je ziet ze denken: ja hé, als Jannes nou hier stond... Velen hebben hun telefoontjes in de hand, of op een lange staak. Het bewijs wordt en passant geleverd. Een deelneemster wil graag het volgende nummer aftellen. Dat mag: een-twee-drie-vier, de Fanfare zet 'Hoochie Coochie Man' in en de dame sprint alweer naar de uitgang.

De Jazzfanfare staat opgesteld voor een panoramische foto van een marathon en ik zit pal tegenover Nikes in de gemeenste kleuren van het zichtbare spectrum. Jammer: mijn schoenenkast zit al vol. "Ik moet blèren, nu," constateert trompettist Heine van Calker en zet 'It's All Over Now' in. Het klinkt allemaal eerder gezellig dan gestroomlijnd. De band swingt niet bepaald als zijn grote voorbeelden, van wie de betreurde Olympia Brass Band niet onvermeld mag blijven. Maar ja, deze muzikanten zijn nu eenmaal uit reguliere fanfare- en brassbands afkomstig. Het is goed dat Harry Peppelenbos in de sousafoon is gekropen: zijn lijnen staan zo strak en scherp als snaren.

Het begon allemaal dertig jaar geleden, toen bassist, zanger en muziekdocent Harry van Lier van de al even betreurde ZomerJazzFietsTour de opdracht kreeg om een stuk te schrijven voor het evenement. Dat werd de 'Fietssuite', uitgevoerd door het Christelijk Wielrijderscorps Crescendo uit Opende. Crescendo reed al toeterend een paar rondjes rond het kerkje van Niehove en ik herinner me dat ik het gezelschap later die dag luidkeels blazend door de dreven van het Reitdiepdal heb zien trappen. Enfin, dat was de aanleiding voor de oprichting van de Jazzfanfare. Fietsen doet de band niet meer, voor zover ik dat heb begrepen, feesten des te meer. Ter gelegenheid van het jubileum bracht het orkest de cd 'Jazzfanfare plays Harry van Lier' uit, met composities van de leider. In eigen beheer en te bestellen via info@jazzfanfare.nl. En passant had het de koning behaagd Van Lier te onderscheiden, waarmee die laatste zich thans Lid in de Orde van Oranje-Nassau mag noemen. En wij maar denken dat die koning alleen maar oren heeft voor daapse synthesizerdansmuziek.

Tekst: Eddy Determeyer | Foto: website Jazzfanfare

Labels: concert, Harry van Lier, Jazzfanfare, reportage

(Eddy Determeyer, 24.3.26) - [print] - [naar boven]

Vandaag weer eens aandacht voor een van de oudste vormen binnen de jazz: de bigband. De Amerikaanse trombonist John Yao bracht tien jaar (!) na zijn album 'Fip-Flop' eindelijk een opvolger uit met zijn 17 Piece Instrument: het bij See Tao Recordings verschenen 'Points In Time'. En veel dichter bij huis vinden we het Paradox Jazz Orchestra, dat altijd maar net, met veel passen en meten, past op die bescheiden vierkante meters van het gelijknamige jazzpodium in het Tilburgse. Opnames gemaakt in januari 2025 met Jasper Staps als bandleider en Anna Serierse als vocaliste, iets wat terugkomt in de titel van dit in eigen beheer uitgebrachte album: 'Remembering The Skymasters: The Vocal Years', een prachtige ode aan een roemruchte voorganger.

Twintig jaar geleden kwam Yao naar New York. Terugkijkend stelt hij: "So much of what's happened over the last 20 years has definitely sparked different emotions that I've wanted to express in my music, sometimes those experiences and complex emotions take time to marinate, but ultimately they find their way into my writing and playing in a way that's something like osmosis." Dat terugkijken uit zich in dit album op een bijzondere wijze: Yao arrangeerde eerder gecomponeerde stukken uit de afgelopen jaren speciaal voor dit construct. Stukken waar persoonlijke gebeurtenissen in doorklinken, zijn huwelijk en de strijd van zijn vrouw tegen kanker vonden hun weerslag in 'Early Morning Walk', terwijl de geboorte van hun zoon in 'Song For Nolan' weerklinkt. De albumtitel 'Points Of Time' kan daarnaast slaan op dit 17 Piece Instrument, bestaande uit musici waar Yao de afgelopen twee decennia in verschillende verbanden mee samenwerkte. Vijf rietblazers, vier trompettisten en vijf trombonisten creëren samen met piano, bas en drums een schitterend bigbandgeluid, waarin de traditie zonder meer doorklinkt, beginnend met het opwindende 'Upside', waarin zeker die prachtig lyrische solo van David Smith genoemd moet worden. 'Not Even Close' houdt mooi het midden tussen een ballade en een meer uptempo stuk, met krachtige, maar evengoed innemende blazerslijnen en een mooi bij het eerste passend duet tussen bassist Robert Sabin en pianiste Hyuna Park. Hashem Assadullahi en Sam Blakeslee volgen met al even innemende solo's op altsax en trombone. In 'Triceratops Blues' weet de band de spanning, die hoort bij een echte blues, prachtig te verklanken, iets waar het duo Bill Drewes op altsax en Max Seigel op bastrombone op meesterlijke wijze nog verder vorm aan geeft. En in 'First Step' zijn het met name Park en Drewes die we wederom moeten noemen, beide met flitsende solo's. Ja, en wat zou dat eerder genoemde 'Early Morning Walk' anders kunnen zijn dan een prachtige, ingetogen ballade. En natuurlijk met een trombonesolo van Yao zelf, breekbaar en fragiel, maar tegelijkertijd krachtig indringend. 'Song For Nolan' straalt dan in alles weer dat optimisme uit van nieuw leven, wederom een prachtig stuk.

'Het Paradox Jazz Orchestra wil een vaste waarde zijn in het bigband-landschap. Eerst regionaal, dan nationaal en wellicht internationaal. Daarbij zal het merendeel van de projecten gericht zijn op Nederlandse bigbandmuziek, zowel oud als nieuw.' Het is te lezen op hun website, waarvan akte. Met 'Remembering The Skymasters: The Vocal Years' geeft de band daar volop uiting aan, een hommage aan wellicht wel de meest beroemde Nederlandse jazzband aller tijden, mede dankzij optredens voor radio en tv in de jaren 70 en 80 van de vorige eeuw. Prachtige stukken passeren de revue op dit album, op één na bekende en minder bekende standards, beginnend met 'Beyond The Sea' van Charles Trenet, zoals alle stukken in een arrangement van de legendarische Jerry van Rooyen. Na zo'n muzikale uitbarsting mogen we genieten van het innemende 'It Never Entered My Mind' van Richard Rodgers, met een prachtige bijdrage van Serierse en uiterst gevoelig gespeeld door dit sinds de start in 2000 steeds beter wordende orkest. Jimmy McHugh's 'On The Sunny Side Of The Street' [ZIE JAZZTUBE HIERONDER] ken ik vooral door de interpretatie van Dizzy Gillespie, maar deze lekker felle versie bevalt eveneens uitstekend. Bijzonder innemend klinkt Serierse in Eden Ahbez' 'Nature Boy', met als bonus een fragiele solo van Koen Smits op flügelhorn, een trompettist die reeds eerder liet horen dat zeer goed te kunnen. En dan is het tijd voor het langste stuk, 'Medley For GK' waarin nog zeker een half dozijn standards voorbij komt, op enthousiaste wijze aan elkaar geknoopt. Via het overbekende 'You Must Believe In Spring' van Michel Legrand belanden we aansluitend bij 'Kim' van de in 2012 overleden pianist Rob Pronk. Een stuk dat wat afwijkt van de rest, het is geen standard en Serierse mag even pauzeren. Evengoed bijzonder aantrekkelijk. En dan wederom Legrand. 'Whatch What Happens' en 'The Way He Makes Me Feel' krijgen eveneens pakkende uitvoeringen. Afsluiten doen we met een laatste klassieker: Cole Porters 'It’s Alright With Me', de perfecte uitsmijter.

Tekst: Ben Taffijn

Labels: Anna Serierse, bigband, cd, Jasper Staps, jazztube, John Yao and His 17 Piece Instrument, Paradox Jazz Orchestra

(Guy Peters, 21.3.26) - [print] - [naar boven]

'Ambre' is het debuutalbum van de Belgische trombonist en componist Nathan Surquin, eerder dit jaar uitgebracht bij ZenneZ Records. Tijdens de concerten ter gelegenheid van de albumrelease - waaronder de aftrap bij Pelt Jazz - werd duidelijk hoe sterk Surquin niet alleen als instrumentalist, maar ook als bandleider en componist naar voren treedt.

Surquin heeft een drukke februari achter zich. Hij is in ons land al enige jaren gereputeerd als een veelgevraagde sessiemuzikant, zowel in grote orkesten als het Jazz Orchestra of the Concertgebouw als in kleinere ensembles, waaronder het Nabou Claerhout Trombone Ensemble. Als vaste trombonist van het Loek van de Berg Kwintet was hij de afgelopen jaren regelmatig te horen, zowel live als op de albums 'Wayfarer' en 'Seafarer'. Welke bezetting hij ook kiest, Surquin valt steevast op door zijn bijdragen die het ensemble naar een hoger niveau tillen met virtuoos maar vooral ook emotioneel doorleefd spel.

Zijn muzikale idioom put uit uiteenlopende bronnen - van pop en latin tot klassiek - maar hij is in hart en ziel een jazzmusicus die zijn instrument tot in de finesse beheerst, en precies daarom met schijnbaar gemak emotioneel goed uit zijn woorden (tonen) komt.

Afgelopen maand stapte hij als componist en als bandleider in het licht. Om de debuut-cd 'Ambre' onder de aandacht te brengen trapte hij in het Belgische Pelt een kleine tour af. Voor dat concert moest pianist Wajdi Riahi helaas verstek laten gaan, wat de vertrouwde klankkleur van het kwartet enigszins beïnvloedde. Het vaste kwartet bestaat uit de Tunesische pianist Riahi, de Italiaanse bassist Federico Stocchi en de Nederlands-Belgische drummer Daniel Jonkers. Ze spelen al jaren samen, en die hechte samenwerking is ook op de cd hoorbaar. In Pelt zorgde invaller Martin Salemi echter voor een overtuigende en boeiende bijdrage van hoog niveau.

De titel 'Ambre' verwijst niet alleen naar een populaire meisjesnaam, maar ook naar het okerkleurige fossiele hars dat miljoenen jaren bewaard kan blijven. Het is een beeld dat mooi aansluit bij Surquins muzikale taal: melodieën die geworteld lijken in een oud verhaal, met kleuren die variëren van licht tot donker. Soms ontstaan buitenaardse sferen, wanneer de trombone klinkt als een verre wind die vanuit het heelal iets onheilspellends wil overbrengen.

Op de cd is 'A Word Between Two Lands' een relatief snel stuk, waarin vooral de trombone spreekt. Live krijgt het een meer gedragen karakter, met een fraaie pianosolo van Salemi [ZIE JAZZTUBE HIERONDER]. 'Above The Clouds' ontvouwt zich als een conversatie tussen trombone en piano boven op een salsaritme. 'Dreamrunner' begint vanuit een dreigende trombone ondersteund door driftig gestreken contrabas, trillers en bekkens, shuffelende drums en subtiele piano-accenten en ontpopt zich tot een droomlandschap dat voortdurend in beweging is.

De stijl en het idioom van 'Ambre' voelen als opgeslagen dialogen die voor Surquin de basis vormden voor zijn eerste album. Je zou het kamerjazz kunnen noemen: muziek die uitnodigt om je ogen te sluiten en je te laten meevoeren naar herinneringen aan conversaties, tijdens een reis door tijd, kleur en verbeelding.

Klik hier voor een fotoverslag van het concert van het Nathan Surquin Quartet bij Pelt Jazz door Cees van de Ven.

Tekst: Monica Rijpma | Foto: Cees van de Ven

Labels: cd, concert, Daniel Jonkers, Federico Stocchi, jazztube, Martin Salemi, Nathan Surquin, Riahi

(Monica Rijpma, 16.3.26) - [print] - [naar boven]

Nooit beseft dat rietblazer Gerlo Hesselink zo'n Benny Carterfan was en is. Een van de eerste jazzalbums die hij hoorde en die grote indruk op hem maakte was 'Further Definitions' uit 1962. Een collectie van acht stukken voor een octet was dat, gearrangeerd door de meester. Met zijn eigen octet heeft Hesselink een monument opgericht voor Carter: het merendeel van het in De Smederij gespeelde werk kwam van dat album.

Het is al een tijdje geleden dat ik 'Further Definitions' voor het laatst hoorde, maar ik kreeg niet de indruk dat Hesselink die arrangementen noot-voor-noot heeft gereconstrueerd. De link met Carters stijl was evenwel overduidelijk. Benny Carter had de naam de beste arrangeur voor saxofoons te zijn. Op het bewuste album, met vier saxen plus vier man ritme, kon hij zijn hart dus ophalen. Hesselink liet zijn blazers heel handig afwisselen tussen loeiharde unisoni, warme harmonieën (die vooral) en spannende tweestemmige delen. Misschien is het een kwestie van hineininterpretieren, maar ik hoorde de schaduw van zijn grote voorbeeld in bijvoorbeeld zijn solo in 'Somewhere Over The Rainbow'. Een vergelijkbare elegantie en versierinkjes, een vergelijkbaar glijden van noot naar noot.

'If Dreams Come Tru' was een feature voor drummer Sebastian Demydczuk, met brushes op de snaartrommel. Hij speelde bescheiden, doch doeltreffende minisoli tussen de respectieve delen van het thema. Mooie structuurtjes. In 'Body And Soul' ging tenorist David Lukács aan de haal met de klassieke versie van Coleman Hawkins, uit 1939. Maar ook hier gold: de variaties van Hawk werden niet letterlijk gereproduceerd, maar schemerden wel degelijk door zijn solo heen.

En zo was het hele optreden van het Gerlo Hesselink Octet niet zozeer een herhaling van zetten, maar eerder een eerbetoon aan de oude heer Carter. Vriendelijk glimlachend en toch ook wel een tikje vereerd kwam hij op de thee.

Tekst: Eddy Determeyer | Foto: Hardy Klink

Labels: Benny Carter, concert, David Lukács, Gerlo Hesselink, Sebastian Demydczuk

(Eddy Determeyer, 13.3.26) - [print] - [naar boven]

Op 10 januari 2026 was het 10 jaar geleden dat een van de meest invloedrijkste rockmuzikanten overleed. Naast zanger was Bowie ook muziekproducer, trendzetter en stijlicoon. Zoals bekend wisselde hij voortdurend van personages. De Volkskrant heeft recent een groot artikel gewijd aan zijn acteerwerk. Vermeldingswaardig en relatief onbekend is dat David Bowie in zijn prille carrière saxofoon heeft gespeeld. Dit instrument is dan ook van betekenis in zijn oeuvre. Niet in het minst door de rol van saxofonist Donny McCaslin op zijn zwanenzang 'Blackstar'.

Yuri Honing heeft altijd een voorliefde gehad voor de muziek van David Bowie en diens nalatenschap is regelmatig een bron van inspiratie voor het Acoustic Quartet. Dit kwartet bestaat naast de tenorsaxofonist uit Wolfert Brederode op piano, Gulli Gudmundsson op contrabas en Joost Lijbaart op drums. Wie verwachtingsvol heeft uitgekeken dat het kwartet zeer bekende nummers zou spelen zoals 'Ziggy Stardust' of 'Fame' komt van een koude kermis thuis. Daar waar Honing al nummers van David Bowie speelt, zijn dit de meer obscure liedjes uit zijn repertoire zoals de single 'John, I Am Only Dancing' en 'Letter To Hermione'. Allereerst is de aanpak erop gericht dat naar de geest van Bowie wordt gespeeld, met veel ruimte voor vrijheid en interpretatie. Daarnaast is het opvallend dat Honing een liedjesstructuur verkiest met relatief korte, catchy nummers met overwegend korte improvisaties. Het karakteristiek verhalende en emotioneel geladen saxofoongeluid contrasteert mooi met de minutieuze sensitiviteit van Brederode. Gudmundsson en Lijbaart voegen hier een sprankelend ritme aan toe. De muziek wordt vaak in de vorm van midtempo of ballad opgediend: puur, warm in zijn klankkleur, verraderlijk luchtig en altijd ruimtelijk.

In 'Heaven On My Mind' klinkt Yuri Honing indringend en onstuimig en klinkt het pianospel van Wolfert Brederode als een parel. Veel indruk maakt de compositie 'Avalon', afkomstig van het album 'Avalon Songs', geschreven tijdens de pandemie. Mistroostig en ritmisch verhaalt het over het rijk van Koning Arthur als reflectie op de duistere, geïsoleerde periode van een aantal jaren geleden. In een abstracte vorm omarmen de fragiele saxofoonklanken en het intieme pianogeluid elkaar op waarachtige wijze. In de kortstondige toegift 'The Man Who Sold The World' grijpt Honing nog een keer naar een compositie van David Bowie, hoewel dit stuk legendarisch is gemaakt door Nirvana. Deze herinterpretatie blijft dichter bij het origineel, maar ook nu blijft de eigenheid van het Yuri Honing Acoustic Quartet fier overeind!

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Louis Obbens.

Tekst & foto's: Louis Obbens

Labels: concert, David Bowie, Gulli Gudmundsson, Joost Lijbaart, Wolfert Brederode, Yuri Honing

(Louis Obbens, 11.3.26) - [print] - [naar boven]

Als Warner Bros een vervolg op 'Once Upon a Time in the West' overweegt kunnen ze niet meer rekenen op de in 2020 overleden Ennio Morricone, maar wél volop ideeën opdoen voor scènes bij twee Belgische soundcreators: Steven De bruyn (chromatische, diatonische & bas-mondharmonica's, electronics, kalimba) en Jasper Hautekiet (contrabas, percussie, piano, sequencers, drummachines, synthesizers).

'Oishii', de opener van hun cd 'Fuzzy Boundaries', klinkt als een muzikale wegwijzer voor wat er nog te wachten staat. Hautekiet zorgt hier voor de percussieve basis, die hij voortzet in 'Rabbit Hole'. Enkel deze twee stukken al zijn niet alleen voor de jazz-and-beyond liefhebbers interessant, maar ook het publiek van popfestivals zal er raad mee weten.

'Sonsopkoms' klinkt zoals de titel aangeeft en behoeft verder geen betoog. Stukken als 'Graze Shot' en 'Tot Ziens' laten veel over aan de verbeeldingskracht van de luisteraar.

'Fuzzy Boundaries' stimuleert niet alleen het luisteren, maar dwingt je op een prettige, onontkoombare manier om hetgeen je hoort om te zetten in persoonlijke gevoelens, beelden, sferen, associaties en ervaringen.

Hoe mooi is dat? Dat is aan u en niet te missen!

Labels: cd, Jasper Hautekiet, Steven De bruyn

(Cees van de Ven, 9.3.26) - [print] - [naar boven]

"Hoe belangrijk muziek ook is, ze is alleen maar een onderdeel van het leven. Ik denk dat het met de muziek tegenwoordig beter gesteld is, omdat het allemaal meer geïntegreerd is. Mensen die alleen maar voor hun muziek leven, missen wat als mens. Vóór we muzikanten zijn, zijn we mensen. Er zijn lui geweest die goede muzikanten waren zonder dat ze complete mensen waren. Dus voor zichzelf hebben ze dan niet genoeg uit het leven gehaald. Maar die gaven de wereld veel. Dan denk ik aan mensen als Charlie Parker. Hij was een genie - behalve dan voor wat betreft een mooi eigen leven. Zéker was hij ongelukkig. Wanneer je twintig kilo te zwaar bent moet je wel ongelukkig zijn, wanneer je alcoholist bent, drugsverslaafd, wanneer je problemen hebt in je huwelijk, gezondheidsproblemen, wanneer je zonder geld zit. Dan kun je wel geniaal zijn, maar een slaapplek heb je niet."

Op 27 september 1984 sprak Eddy Determeyer met gitarist Barney Kessel, na afloop van zijn optreden op het NOS Jazz Festival in de Meervaart, Amstelveen.

Klik hier om het interview te lezen.

Foto: Vernon Hyde

Labels: Barney Kessel, interview

(Maarten van de Ven, 7.3.26) - [print] - [naar boven]

Ja hee. Zo kan ik het ook. Wanneer een speels lentezonnetje de ramen van de dertiende-eeuwse Jacobuskerk binnenhuppelt en zo een licht- en schaduwspel van de ramen op het interieur projecteert, is het halve pleit al beslecht. Het gezicht van bassist Tom Felias wordt zo keurig in een lichte en een donkere helft verdeeld, als een Picasso. Het staat hem goed.

Wanneer het sextet NOHMI van de Zuid-Koreaanse pianiste en componiste Miran Noh dan ook nog 'Nica's Dream' van Horace Silver inzet en daar een compleet nieuw stuk van blijkt te maken, helemaal 2026, ja, dan voelt u hem al aankomen: dan wordt het tijd om de ogen te luiken en het aangezicht te heffen. Dan is de gemeente al zo goed als in de hemel.

Nou, daar zaten we in Feerwerd inderdaad niet ver naast. NOHMI, finalist van de Keep an Eye Jazz Award, is een goed geoliede en oersolide hofje, dat de composities van Noh naad- en vlekkeloos uitvoert. Kenmerkend voor haar werkwijze is de manier waarop ze alle partijen definieert: elk instrument volgt een eigen pad. Soms kruisen die paden elkaar en dan geven de woordloze vocalen van Sanne Huijbregts de trompet van Antonio Moreno extra scherpte in het hoog. Die trompet blijkt exact in de ruimte van het godshuis te passen: niet te luid, niet te zacht. En een sound om te zoenen.

De soli van de pianiste zijn heldere monologen, met versprekingen, verheffingen, herhalingen en gebaartjes. Van haar hechtdoortimmerde composities intrigeert 'Elephant Cloud In The Playground': is die uithaal naar boven, de blauwe hemel in, nou een slurf of toch een slagtand? 'Falling Blossoms' is een werk dat nog maar een paar dagen oud is. Een première, en dat is te horen aan de wat minder gefocuste collectieven van Moreno en de tenorsax van Claudio Jr. De Rosa. Alhoewel: in de tweede helft van het stuk herpakken de heren zich bewonderenswaardig. Het eindigt met spectaculaire losstaande collectieve exclamatieklonten. Ja, zo vallen blaadjes in het luchtledige nu eenmaal.

Tekst: Eddy Determeyer | Foto's: Jan Tempel

Labels: Antonio Moreno, Claudio Jr. De Rosa, concert, Miran Noh, NOHMI, Sanne Huijbregts, Tom Felias

(Eddy Determeyer, 6.3.26) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Album van de maand:
Mete Erker - Tilburg
Noord | Tilburg B-Side
Klik hier voor meer informatie

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.