Op vrijdag 11 juli start, alweer voor de vijftiende keer in het Rotterdamse Ahoy, het grootste jazzfestival van de Lage Landen: North Sea Jazz. Wat in 1976 in het Haagse Concertgebouw begon met 6 concertzalen, 300 muzikanten en ongeveer 9000 bezoekers is in de daaropvolgende decennia uitgegroeid tot een grootschalig evenement met 13 podia, 1300 muzikanten en 85.000 tot 90.000 bezoekers. Het muzikale palet van jazz en geïmproviseerde muziek werd in de loop der tijd uitgebreid met genres als blues, soul, funk, hiphop en wat al dies meer.

Louis Obbens werpt een blik op het programma van North Sea Jazz 2025. Over voortzetting van oude tradities, opkomende jazzlanden en bijzondere projecten.

Klik hier om zijn vooruitblik te lezen.

Labels: festival, North Sea Jazz 2025, vooruitblik

(Maarten van de Ven, 30.6.25) - [print] - [naar boven]

Niet alleen qua uiterlijk is altist Benjamin Herman leeftijdloos. Hij is inmiddels al bijna een halve eeuw een eeuwig jonge hond: nieuwsgierig, speels en springerig, onvermoeibaar, hongerig en dorstig. Zijn trio Nostalgia Blitz klinkt even fris en avontuurlijk als het New Cool Collective in 1993. Met zijn huidige band heeft hij een perfecte balans gevonden tussen strakke organisatie en volledige vrijheid voor de muzikanten. Zo'n toestand bereik je alleen wanneer je met goede muzikanten werkt en dat een tijdje volhoudt. Welnu, aan het niveau van bassist Thomas Pol en drummer Jimmi Hueting mankeerde niets. Pol is een leerling van Hein van de Geyn, studeerde meer dan twee jaar in New Orleans en voegde zich in 2017 bij Herman. Met vaste tred trippelde en stampte hij door de akkoorden. Hueting heeft eveneens een jazzbasis, hij was betrokken bij het muziektheaterensemble Orkater en is tegenwoordig vooral in rockkringen actief. Een rusteloze roffelaar is hij.

Er werd overwegend eigen werk gespeeld, maar ook materiaal van Misha Mengelberg, door Benjamin Herman volledig terecht geïntroduceerd als een van Nederlands meest vooraanstaande componisten. Bas en drums gaven het lichtelijk anarchistische werk van de maestro vaste grond onder de voeten. De Rotterdamse poëet Jules Deelder, met wie de saxofonist lange tijd samenwerkte, werd met zijn onsterfelijke 'Jazz Is' geëerd. Elders werd er uit Zuid-Afrikaanse kwelavaatjes getapt. Maar voor het overige was het gebodene meer rock-georiënteerd. Een 'normaal' bandje was allang bezweken onder de overdaad aan stijlen. Deze jonge honden niet.

Foto: Hammie van der Vorst
Klik hier voor meer foto's van dit concert door Richard Postma

Labels: Benjamin Herman, concert, Jimmi Hueting, Thomas Pol

(Eddy Determeyer, 27.6.25) - [print] - [naar boven]

Onlangs kwam hier de saxofonist Jon Irabagon voorbij, als onderdeel van Barry Altschul's 3Dom Factor bracht hij een bezoek aan De Singer in Rijkevorsel. Hij maakt echter niet alleen deel uit van dit trio; zo realiseerde hij onlangs met een eigen tentet 'Server Farm' voor zijn eigen label Irabbagast Records.

Op 'Server Farm' is, ondanks dat het een tentet betreft, Irabagon de enige saxofonist. En met trompettist Peter Evans zelfs de enige blazer. Irabagon koos verder voor twee gitaristen, Miles Okazaki en Wendy Eisenberg, een violist, Mazz Swift, die we ook als vocalist horen, Matt Mitchell op toetsen, Chris Lightcap op basgitaar, Michael Formanek op contrabas, Levy Lorenzo op percussie en Dan Weiss op drums. En dit is een album met een verhaal, de titel 'Server Farm' verwijst ernaar. Irabagon reflecteert met dit album op de ontwikkelingen binnen de IT, waarvan AI de meest prangende is, met alle voor- en nadelen vandien. De saxofonist zegt daar zelf over: "The promise and threat of Artificial Intelligence are just in the air these days, people are paranoid about what's going to happen, and justifiably so. So I was thinking about that, and at the same time I was writing music for these nine specific musicians that I love and figuring out how to maximalize the way that they naturally play." Waarbij, zo moeten we nog even opmerken, hij zich onder andere liet inspireren door roemruchte voorgangers als de Carla Bley Bigband, Charlie Haden's Liberation Music Orchestra en de groep waarmee John Coltrane 'Ascension' maakte, overigens alle drie ensembles waarbij het eveneens niet alleen om muziek ging, maar ook om het overbrengen van een boodschap.

Beginnen doen we met 'Colocation' en Lorenzo op kulintang - een set gongs uit de Filipijnen, tot het gehele ensemble invalt met een onverwacht strakke ritmiek. Sterk aanwezig zijn Mitchell op de Fender Rhodes en Weiss op drums. Mooi is hoe in dit stuk, waarvan de titel verwijst naar data center waar je als klant ruimte kunt huren, ritmiek en abstractie elkaar op boeiende wijze afwisselen. Op 'Routers' is de ritmiek nog aantrekkelijker, prachtig ook zoals Irabagon - die zich op dit album een uitstekend componist betoont - hier de musici laat samenwerken. 'Singularaties' valt met name op door het grillige tentetspel, met bijzondere uitweidingen van de twee blazers en verderop een prachtige solo van Irabagon zelf, ingebed in ritmisch spel van Mitchell en Weiss. 'Graceful Exit' klinkt opvallend ingetogen en vangt aan met een schitterende solo van Lightcap, gevolgd door boeiende bijdragen van Mitchell op piano en Evans op trompet. Tot slot horen we Swift als vocaliste in het afsluitende 'Spy'.

Foto: Cees van de Ven

Labels: cd, Chris Lightcap, Jon Irabagon, Mazz Swift, Michael Formanek, Miles Okazaki, Peter Evans, Wendy Eisenberg

(Ben Taffijn, 26.6.25) - [print] - [naar boven]

Al 23 jaar werkt Draai-scribent Eddy Determeyer voor de Concertzender, waar hij twee programma's heeft: Holiday for Hipsters ('De crimineelste jazz en blues van de jaren 30, 40 en 50') en Het Grote Geluid, met bigbands. Sinds mei is daar een nieuw programma aan toegevoegd: Jump!, waarin hij aandacht besteedt aan bekende en onbekende R&B-artiesten in alle soorten en maten, zoals Big Maybelle, Bessie Smith en Lionel Hampton.

"Het zullen bruine bonen zijn geweest. Bruine bonen met spek, gekookte piepers, appelmoes en een botersausje. De sla - zonder dressing! - in een apart kommetje. Mijn lievelingsmenu, destijds. Negen was ik, we zaten aan het avondmaal en op de distributieradio werd 'Flamingo' van altsaxofonist Earl Bostic gedraaid. Bij de eerste maten sprongen de bonen onbekommerd in het rond en kreeg mijn broertje een klodder appelmoes in zijn oog. Dus zó kon muziek ook klinken!"

Eddy Determeyer verhaalt over zijn liefde voor rhythm-and-blues en jazz. Hoe is die fascinatie ontstaan? In de loop der jaren heeft hij honderden Amerikaanse muzikanten uit met name het swing- en R&B-tijdperk geïnterviewd, waarvan vele ook op Draai om je oren te lezen zijn.

Klik hier om het artikel te lezen.

Foto: Hammie van der Vorst

Labels: artikel, Concertzender, Eddy Determeyer, jump, nieuws, World of Jazz

(Maarten van de Ven, 24.6.25) - [print] - [naar boven]

Quo vadis VERA? Is het undergroundcentrum aan de Groninger Oosterstraat anno 2025 weer terug aan het keren naar het VERA van de beginjaren, naar de roots? Toen de zaal nog niet exclusief jachtterrein was voor de fans van hardcorepunkmetaltrash, maar ook jazz en blues er vaste grond onder de voeten hadden? Dat we er weggeblazen werden door het Sun Ra Arkestra, de Decoding Society van drummer Ronald Shannon Jackson (!!!) en Piano Red in z'n eentje?

Het heeft er alle schijn van. VERA lijkt momenteel weer voor de breedte te kiezen. Onlangs nog een paar avonden met dronemuziek en andere geluidkunst. Niet slecht.

In de riolen van VERA, in casu de Kelderbar, kom ik niet zo vaak. De bands die daar doorgaans optreden staan vaak aan het begin van hun carrière en Groningen is daarbij goed vertegenwoordigd. Een van de laatste keren dat ik er was speelden De Straaljagers er, met op de drums het latere stripicoon Barbara Stok. Dus dat moet een jaar of twintig geleden zijn geweest. Kejje nagaan.

Nochtans is de ruimte zeer aantrekkelijk, met haar eeuwenoude gemetselde tongewelven en haar oorverdovende akoestiek. Dat laatste fenomeen deed van zich schreeuwen tijdens het optreden van Dura Mater en Shoom. Qua volume deden de bands niet voor elkaar onder. In beide gevallen beukten de drums en bonkten de gitaren even lustig. In Dura Mater uit Nottingham had de viool een gitaarfunctie gekregen; de tijden dat het instrument een beschaafd, lieflijk, romantisch imago had liggen ver achter ons. Een enkele keer schemerden er flarden volksmuziek door de massieve noise. Dit was muziek die je voornamelijk met je ingewanden hoorde.

Bij het Groninger Shoom, een product van de pandemie, was het jazz die met de rock worstelde. Doch hier kreeg die meer kansen dan de folk bij de Engelsen. Het klinkende resultaat zou je James White and the Blacks tot de tweede macht kunnen noemen. Regelmatig werd er gas teruggenomen, brak de zon door en hoorden we de tenorist soleren, bekende melodietjes reciterend. Voor het publiek was dat allemaal geen probleem. Het schreeuwde en klapte en danste even hard door - naast mij voerden vriendinnen (het zijn altijd meiden, hè) synchrone moves uit.

Shoom betekent lawaai in het Oekraïens. Dat zal dus eerder op sloom rijmen dan op Sh-Boom. Qua swing en intensiteit was het precies omgekeerd. Als dit de toekomst is van fusionmuziek blijf ik nog even luisteren. Met het hele lijfje.

Affiche: Lin-Shi Kok | Jazztube: Shoom live in Club OOST, Groningen

Labels: concert, Dura Mater, jazztube, Shoom

(Eddy Determeyer, 20.6.25) - [print] - [naar boven]

Onder de handen van deze virtuoos (die zowel Bach als Davis speelt) lijken er wel meer toetsen op een piano te liggen dan in werkelijkheid. Op een fabuleuze manier switcht hij van assertief gespeelde, krachtige melodieën naar schier eindeloze arpeggio's om enkele seconden later weer in een ragfijn en gevoelig toucher over te gaan.

Peacock en Motian grijpen hun kansen met beide handen en spelen subliem en subtiel in op de frasen van de meester - het kent geen einde. Je hoort het kreunen en zuchten, het loskomen van de energie en de inspiratie, live voor het publiek uit jazzclub The Deer Head Inn. De energie in 'Straight No Chaser' bijvoorbeeld: dynamiek, volle akkoorden, voor je voeten gegooid, intuïtief goed wetend welke richting het zal uitgaan. De intuïtie en het improvisatietalent spatten eraf.

Deze opnames van getuigen van het meesterschap van een pianist die nu, door gezondheidsproblemen, al deze mogelijkheden kwijt is. Elke melodielijn bestaat uit honderd noten, en toch is er niet een te veel of te weinig, alles is netjes uitgebalanceerd, gebaseerd op een subliem torenhoog muzikaal gevoel, met veel empathie ook voor bassist en drummer die mede de songs bepalen - zij voelen de meester feilloos aan.

Een mooie vervolgopname op de eerste set, die in 1994 werd uitgebracht onder de titel 'At The Deer Head Inn'.

Keith Jarrett (piano), Gary Peacock (contrabas), Paul Motian (drums)

Deze recensie verscheen ook in Jazz&mo'

Labels: cd, Gary Peacock, Keith Jarrett, Paul Motian

(Marc Van de Walle, 19.6.25) - [print] - [naar boven]

"Drie dagen lang vulde 's-Hertogenbosch zich opnieuw met ritmes, solo's, soul en gezelligheid. Jazz in Duketown 2025 bracht een ongekende mix van muzikale energie, intieme momenten en spontane ontmoetingen op straat - een beetje zoals carnaval, maar dan met (gratis!) jazzmuziek. Wat dit festival zo bijzonder maakt, zijn niet alleen de artiesten op het podium, maar ook de vele vrijwilligers achter de schermen én het onverwoestbaar enthousiaste publiek. Een regenbui? Die hoort er gewoon bij. Dan gaan de paraplu's open en swingt het ritme onverstoorbaar verder."

Van vrijdag 6 tot en met zondag 8 juni dompelde Johan Pape zich onder in het bijzondere festival Jazz in Duketown in de binnenstad van 's-Hertogenbosch.

Klik hier om zijn festivalverslag te lezen.

Johan Pape maakte ook een fotografisch verslag van Jazz in Duketown 2025. Hier kun je zijn foto's bekijken.

Labels: Dee Dee Bridgewater, festival, Jazz in Duketown

(Maarten van de Ven, 16.6.25) - [print] - [naar boven]

De derde editie van het Tilburg Sax Summit heeft van 26 mei tot en met 1 juni op verschillende locaties in Tilburg plaatsgevonden. Naast optredens van nationale en internationale musici is er ruimte geboden aan workshops en speciale ontmoetingen. Het festival is georganiseerd voor zowel luisteraars als makers, met aandacht voor jongeren zoals bij Sax Summit Kids. Het festival heeft de steun van het Cultuurfonds en draagt een sterk educatief karakter. Op vrijdag concerteert in dit verband saxofonist Emma Rawicz met haar kwartet. De saxofonist, van Poolse afkomst maar opgegroeid in Engeland, is vorig jaar afgestudeerd aan de Royal Academy of Music. Rawicz heeft al twee albums, 'Incantation' en 'Chroma', op haar naam uitgebracht en recent een duo-album, 'Big Visit', met toetsenist Gwilym Simcock. Haar status als saxofonist en componist ontwikkelt zich als een komeet.

Direct bij het openingsnummer maakt Rawicz duidelijk dat deze avond geen zoete broodjes worden gebakken. De meeste stukken worden uptempo en met veel bezieling gebracht. De voortstuwende ritmesectie speelt hierin een niet te onderschatten rol. De saxofonist verkent het hele spectrum van de tenorsaxofoon en claimt binnen de composities ruimte om solistisch te excelleren. Met veel impact in een avontuurlijk en organisch geheel, passend bij de moderne opvattingen over improvisatie. De band speelt meerdere composities van het album 'Chroma'. De titels verwijzen naar obscure kleuren. Emma Rawicz heeft chromesthesie, waardoor zij bij het horen van geluiden kleuren waarneemt en dat heeft haar geïnspireerd tot dit album. Vol verve speelt zij 'Oak Tree', haar compositorische afstudeeropdracht. Slechts eenmaal, in 'Cowboys And Aliens', hanteert Rawicz de sopraansaxofoon in plaats van haar tenorsaxofoon en wordt eenmalig een dramatische ballad gespeeld.

In tegenstelling tot de muziek op haar mooie album 'Chroma' ontbreekt het live aan vocalen. Dit wordt gecompenseerd door de creatieve ruimte in te vullen met een wervelende en bij vlagen complex spelende Rawicz en de ritmisch uitstekende pianist Elliot Galvin. Kevin Glasgow op basgitaar en Asaf Sirkis op percussie hebben door hun hoogenergetische ritmes en vele fraaie breaks vooral een ondersteunende rol. Minder passend zijn de gelijksoortige solo's op de zessnarige basgitaar.

Emma Rawicz imponeert in lange, uitdagende en uitgesponnen stukken, waarin de improvisaties op tenor tot grote hoogten reiken. Onder deze intense uitspattingen schuilt een groot compositorisch talent met veel gevoel voor melancholie en melodie, een complex akkoordgebruik, vlagen van abstractie en een mateloos ritmegevoel. Rawicz bewijst dat ze geen aanstormend talent meer is, ze is definitief doorgebroken!

Foto's: Louis Obbens. Klik hier voor meer foto's van dit concert.

Labels: Asaf Sirkis, concert, Elliot Galvin, Emma Rawicz, Kevin Glasgow, Tilburg Sax Summit

(Louis Obbens, 15.6.25) - [print] - [naar boven]

Van 4 tot en met 19 juli 2025 transformeert de historische Bijlokesite in Gent opnieuw tot een bruisend epicentrum van muziek tijdens de 24ste editie van het Gent Jazz Festival. Met een line-up die zowel jazzpuristen als avontuurlijke muziekliefhebbers aanspreekt, belooft deze editie wederom een onvergetelijke ervaring te worden. Het zal niet velen gegeven zijn alle dagen te bezoeken en dus wordt het kiezen uit al het lekkers. Een aantal festivaldagen zijn trouwens al uitverkocht, dus enige spoed is wel geboden voor wie er bij wil zijn...

De aftrap op 4 juli is meteen raak, met niemand minder dan Herbie Hancock die de Bijlokesite op z'n kop zet met zijn unieke mix van jazz, funk en elektronica. Op 14 juli komt Norah Jones terug naar Gent, gewapend met haar warme stem en een reeks tijdloze songs die je moeiteloos meevoeren. En op 12 juli brengt het Branford Marsalis Quartet het album 'Belonging' tot leven, een schitterend eerbetoon aan Keith Jarrett. En dat is nog maar het begin: ook Philip Catherine, Bonnie Raitt, Madeleine Peyroux, Max Richter, Melody Gardot, Ibrahim Maalouf, Steve Coleman and Five Elements, Leon Bridges en Kamasi Washington staan dit jaar op het programma.

Op zondag 6 juli wordt de Bijlokesite omgetoverd tot een muzikale smeltkroes met het iconische hiphopcollectief The Roots, die hun ongeëvenaarde live-reputatie combineren met een flinke dosis improvisatie en energie. Samen met artiesten als Baloji, die Congolese ritmes verweeft met hedendaagse beats, en Jamila Woods, bekend om haar poëtische teksten en soulvolle sound, belooft dit een avond te worden waar genres moeiteloos in elkaar overvloeien. Voeg daar het Vlaamse rapfenomeen 't Hof Van Commerce aan toe en je hebt een line-up die barst van de cross-over vibes.

Maar daar stopt het niet. Op dinsdag 15 juli nemen acts als Mount Kimbie en Hiqpy het publiek mee op een experimentele trip langs glitchy electronica, fuzzy gitaren en hypnotiserende baslijnen. Mount Kimbie, pioniers in het combineren van post-dubstep en indiepop, brengen een set vol intrigerende, atmosferische tracks die de grenzen van het genre oprekken. Hiqpy voegt daar hun unieke blend van melancholische indierock en elektronische grooves aan toe en bewijst dat Gent Jazz net zo goed een plek is voor muziekliefhebbers die het experiment niet schuwen. Daarnaast biedt het festival een podium aan artiesten die jazz vermengen met klassieke muziek, wereldmuziek of zelfs ambient. Zo kun je je laten betoveren door het samenspel van Max Richter en Anoushka Shankar, die beiden bekend staan om hun innovatieve benadering van muziek als kunstvorm. Ook het programma rond Steve Coleman and Five Elements en Tigran Hamasyan belooft uitdagende en meeslepende optredens waar improvisatie en virtuositeit centraal staan.

De Bijlokesite biedt met zijn groene omgeving en historische gebouwen een intieme en sfeervolle setting die het festival een bijzondere charme geeft. Het is de perfecte locatie om te genieten van muziek die grenzen overschrijdt en mensen samenbrengt.

Klik hier voor meer informatie over Gent Jazz 2025.

Foto: Johan Pape

Labels: festival, gent jazz, nieuws, vooruitblik

(Johan Pape, 14.6.25) - [print] - [naar boven]

Trompettist Wadada Leo Smith leidde me naar het bij Long Song Records verschenen 'Eyes On The Horizon' van bassist en fluitist Joe Fonda. Een album van het kwartet dat hij vormt met Smith, pianiste Satoko Fujii en drummer Tiziano Tanoni.

Over zijn album 'Eyes On The Horizon' zegt Fonda: 'I decided I would write a series of pieces and think about how Wadada writes music and how I write music and about what it was I learned from him. I even used some of his notation systems on certain pieces. So yeah, it was all about Wadada.' Verwonderlijk is dat niet, Smith heeft zich de laatste decennia steeds verder ontwikkeld als componist, zoals bijvoorbeeld zijn twaalf strijkkwartetten aantonen. Fonda en Smith kennen elkaar ruim veertig jaar, maar werkten sinds de jaren 80 van de vorige eeuw nooit meer samen, tot deze opnames, gemaakt in december 2023.

Het album begint met 'Inspiration Opus #1 (for Wadada Leo Smith)' waarin we direct de twee horen, hun klanken innig met elkaar verstrengeld. Gaandeweg doet de abstractie zijn intrede en horen we ook duidelijk de bijdrages van Fujii en Tanoni. Een stuk waarop we prima die andere uitspraak van Fonda kunnen plakken: 'Most of the time, we play with a more of a collective mentality. What I composed is not necessarily just head-solo-head. It's more like the way Wadada injects improvisations inside the written material. I tried to orchestrate it in different ways, so different people carry the themes at different times, and different people might be improvising at different times.'

Fujii horen we op prachtige wijze in de intieme pianosolo waar 'My Song Opus #2' mee aanvangt. Maar ook Fonda's bassolo is hier meer dan de moeite waard. In 'We Need Members Opus #4' overheerst de abstractie, met name vormgegeven door Fonda en Fujii. Bijzonder is ook zeker Fonda's solo tegen het einde van dit vrij lange stuk. In 'Like No Other (for Bobby Naughton)' kruisen Fonda en Smith de degens, de spannende duistere klanken van Fonda vermengen zich met de hoge klanken van Smith's trompet. In het vrij stevige 'Listen To Dr. Cornel West' krijgen we een mooie indruk van Tanoni's drumspel, al moet hier zeker ook Fujii's bijdrage genoemd worden. Nog twee andere stukken droeg Fonda op aan Smith: 'Bright Light. Opus #5' en het titelstuk 'Eyes On The Horizon Opus #3'. In het eerste horen we Fonda ook op fluit, in prachtige harmonie met Smith's trompet.

Labels: cd, Joe Fonda, Satoko Fujii, Tiziano Tanoni, Wadada Leo Smith

(Ben Taffijn, 12.6.25) - [print] - [naar boven]

Venediktos Tempelboom, ook bekend als Benoit Monsieur, ook bekend als Benwa Meneers, ook bekend als Valium Adiktos Templestoned, is een Gentse gitarist. Het twaalfsnarige akoestische model is zijn medium. Nee, daarop tokkelt hij niet echt lieflijke liedekens - tenzij je het werk van Sonic Youth ook in die categorie zou willen plaatsen. Dat kan natuurlijk. Zijn geluid schuurt in ieder geval gemeen langs je trommelvliezen. Met behulp van pedalen creëert hij bourdontonen; onder het gruis vermoed je eeuwenoude volkswijsjes. Zijn belangrijkste inspiratiebronnen zijn fingerpicker John Fahey en, impliciet, Blind Willie McTell. Plus kalligrafie (…!)

Meer indruk nog dan Tempelboom maakte tromboniste Tintin Patrone, ook bekend als Christine Koehler en woonachtig in Hamburg. Zij heeft het bijltje gevonden en opgeraapt waar Albert Mangelsdorff, Connie Bauer en George Lewis het er ooit bij neergegooid hebben. Ook Patrone bedient zich van door haar instrument gegenereerde drones, die doorregen zijn van elektronische effecten, inclusief loops en toegevoegde tweede stemmen. Het ging er in VERA ruig aan toe. Eerst hoorde je een rij klapstoeltjes, die in-, uit-, om- en ondersteboven geklapt werden. Om vervolgens getuige te zijn van F-35 onderdelen die in Rotterdam ingescheept en in Tel Aviv uitgeladen werden. Eersteklas spul, dat kon je wel horen. De muziek had kortom een machinaal karakter, met random toevoegingen. Zo leek Patrone soms willekeurige knopjes van haar geluidstafeltje af te ranselen. Haar set was compacter dan die van haar kompaan Tempelboom. Echt saai werd het bij haar in ieder geval niet.

Foto: Eryn Postma, meer foto's te zien via VERA

Labels: concert, Tintin Patrone, Venediktos Tempelboom

(Eddy Determeyer, 9.6.25) - [print] - [naar boven]

Een knappe plaat van twee muzikanten die al meer dan twintig jaar samen spelen en gaandeweg steeds meer actief zijn als duo. Voor dit album schreef Moussay tweederde van de composities, de rest schreef Sclavis. En die hield het relatief simpel, om zoveel mogelijk de vrijheid en spontaniteit van gelijkgezinden te laten spreken, terwijl Moussay zich naar eigen zeggen liet inspireren door diverse stijlen en geluiden, van Messiaen tot de legendarische trio's van Jimmy Giuffre. Dat vertaalt zich in lyrische, soms filmische, maar altijd elegante kamermuziek. Echte verrassingen vallen er niet te rapen, maar het mysterie blijft doorgaans intact en de instrumentbeheersing van Sclavis gewoonweg buiten categorie.

Klik hier om de titeltrack van dit album te beluisteren.

Louis Sclavis (klarinet, basklarinet), Benjamin Moussay (piano)

Deze recensie verscheen ook in Jazz&mo'

Labels: Benjamin Moussay, cd, Louis Sclavis

(Guy Peters, 7.6.25) - [print] - [naar boven]

Festival
Breda Jazzfestival 2025

'Groot muziekfeest, volksfeest, luidt de eerste definitie van het begrip festival in de Dikke van Dale. Welnu, het Breda Jazz Festival voldoet al 53 jaar aan de criteria. Dit is geen geriatrisch theekransje voor oudere heertjes en dametjes die elkaar in 1951 op een studentenfeest met de Dutch Swing College Band ontmoet hebben. Ook geen muziektentamen waarvoor je om te beginnen een minimum aan algebraīsch inzicht paraat moet hebben. Yuppen - of wat je vroeger met 'yuppen' zou hebben aangeduid - probeerden hier met een half oor en een biertje in de losse pols boven het gedruis van de bigband heen te kouten. Kleuters, al dan niet bekroond met een Muffy, zag je gebiologeerd naar de blinkende toeters staren en al snel blij huppelende rondjes op het ritme draaien. Geen slechte start voor de rest van je leven, zou je zeggen.'

Van donderdag 29 mei tot en met zaterdag 31 mei bezocht Eddy Determeyer het Breda Jazz Festival. In de Bredase binnenstad zag hij de Chris Strik Hammond Session, Biggles Big Band, Frits Bayens Big Band, How About Rita?, Suck Da Head en Ray Gelato And His Giants.

Klik hier om zijn festivalverslag te lezen.

Foto: Hammie van der Vorst

Labels: Biggles Big Band, Breda Jazzfestival, Chris Strik Hammond Session, Frits Bayens Big Band, How About Rita?, Ray Gelato And His Giants, Suck Da Head

(Maarten van de Ven, 6.6.25) - [print] - [naar boven]

Op deze tweede dag zijn drie formaties, met een oceaan aan verschillen, vol lef naast elkaar geprogrammeerd. Met opvallend daarin twee duo's met trompet en piano.

Het eerste duo is een telepathische samenwerking tussen de Belgische pianist Jef Neve en Teus Nobel. Hun samenwerking dateert al vanaf het project 'Spirit Control' uit 2018 waarna de duo-optredens usance zijn geworden. De composities zijn slechts het uitgangspunt voor het muzikaal avontuur waarnaar beide muzikanten gretig op zoek zijn. Recent is het album 'Esho Fun' uitgebracht. Teus Nobel vertelt tijdens het optreden dat de titel verwijst naar het boeddhistisch principe dat de mens een eenheid vormt met de omgeving. In het optreden van Neve en Nobel is zeker sprake van een eenheid, ook omdat ze qua veelzijdigheid niet voor elkaar onderdoen. Door elkaar de ruimte te laten wanneer de muziek erom vraagt en het grote wederzijdse respect is de improvisatie leidend en stijgt de muziek naar grote hoogten. 'Bluesette', 'Little Sunflower' en 'Weekend Is On' - slechts een greep uit de stukken die gespeeld zijn - blijven zonder uitzondering levendig en spannend.

Het duo dat hierna acte de presence geeft is van een heel andere orde en overdondert het publiek. Pablo Castillo op trompet en cornet en Mathieu Meyer achter de piano brengen op unieke en sprankelende wijze muziek uit een ver verleden. Muziek die nauwelijks meer aandacht krijgt op de hedendaagse podia en nauwelijks nieuwe aanwas kent. Het duo brengt vol verve jazz van pakweg honderd jaar geleden hernieuwd onder de aandacht. King Oliver, Jelly Roll Morton, Earl Hines, maar met name Louis Armstrong en zijn Hot House Five zijn meer dan een inspiratiebron. Door de oprechtheid van hun muziek en presentatie is dit duo met enige fantasie de reïncarnatie van de jazzpioniers uit vervlogen tijden van de Roaring Twenties, gevolgd door de Grote Depressie en de ontwikkeling van improvisaties.

Het contrast met het afsluitende optreden van Teus Nobel's Child's play kan nauwelijks groter zijn. De trompettist is een muzikale omnivoor, omhelst een diversiteit aan stijlen en zijn trompet vertelt in toenemende mate persoonlijke, openhartige en vaak kwetsbare verhalen. In Child's play laat Nobel zich leiden door de tijd dat, uit nood geboren, zijn kinderen het ritme van de dag bepaalden. Gitarist Teis Semey, contrabassist Jasper Høiby en drummer Niek de Bruijn vormen samen met de trompettist deze nieuwe formatie. Met muziek die op gedurfde wijze het 'fragmentarische' omhelst en de groove omstrengelt laat gitarist Semey het achterste van zijn tong zien. Hij krijgt veel speelruimte en vrijheid om in authenticiteit te excelleren. Zijn spel buitelt alle kanten op: swingt, schuurt, is tegendraads en zowel rafelig als verfijnd. De ritmesectie volgt, daagt uit en ondersteunt, compromisloos en zonder mededogen. Verscholen in de periferie van het podium voegt Nobel op trompet emotionele statements toe aan het organisch geheel.

#Trumpetstuff 2025 is een groot feest gebleken, met de trompet als stralend middelpunt. De variatie tussen de onderlinge concerten en de verscheidenheid in het gebruik van dit koninklijke instrument verdient het predicaat Stranger than Paranoia!

Foto's: Louis Obbens. Klik hier voor meer foto's van Trumpetstuff door Louis Obbens.

Labels: #trumpetstuff, Child's Play, Jasper Høiby, Jef Neve, Mathieu Meyer, Niek de Bruijn, Pablo Castillo Gomez, Teis Semey, Teus Nobel

(Louis Obbens, 2.6.25) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Album van de maand:
Mete Erker - Tilburg
Noord | Tilburg B-Side
Klik hier voor meer informatie

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.