Onlangs kwam hier de saxofonist Jon Irabagon voorbij, als onderdeel van Barry Altschul's 3Dom Factor bracht hij een bezoek aan De Singer in Rijkevorsel. Hij maakt echter niet alleen deel uit van dit trio; zo realiseerde hij onlangs met een eigen tentet 'Server Farm' voor zijn eigen label Irabbagast Records.

Op 'Server Farm' is, ondanks dat het een tentet betreft, Irabagon de enige saxofonist. En met trompettist Peter Evans zelfs de enige blazer. Irabagon koos verder voor twee gitaristen, Miles Okazaki en Wendy Eisenberg, een violist, Mazz Swift, die we ook als vocalist horen, Matt Mitchell op toetsen, Chris Lightcap op basgitaar, Michael Formanek op contrabas, Levy Lorenzo op percussie en Dan Weiss op drums. En dit is een album met een verhaal, de titel 'Server Farm' verwijst ernaar. Irabagon reflecteert met dit album op de ontwikkelingen binnen de IT, waarvan AI de meest prangende is, met alle voor- en nadelen vandien. De saxofonist zegt daar zelf over: "The promise and threat of Artificial Intelligence are just in the air these days, people are paranoid about what's going to happen, and justifiably so. So I was thinking about that, and at the same time I was writing music for these nine specific musicians that I love and figuring out how to maximalize the way that they naturally play." Waarbij, zo moeten we nog even opmerken, hij zich onder andere liet inspireren door roemruchte voorgangers als de Carla Bley Bigband, Charlie Haden's Liberation Music Orchestra en de groep waarmee John Coltrane 'Ascension' maakte, overigens alle drie ensembles waarbij het eveneens niet alleen om muziek ging, maar ook om het overbrengen van een boodschap.

Beginnen doen we met 'Colocation' en Lorenzo op kulintang - een set gongs uit de Filipijnen, tot het gehele ensemble invalt met een onverwacht strakke ritmiek. Sterk aanwezig zijn Mitchell op de Fender Rhodes en Weiss op drums. Mooi is hoe in dit stuk, waarvan de titel verwijst naar data center waar je als klant ruimte kunt huren, ritmiek en abstractie elkaar op boeiende wijze afwisselen. Op 'Routers' is de ritmiek nog aantrekkelijker, prachtig ook zoals Irabagon - die zich op dit album een uitstekend componist betoont - hier de musici laat samenwerken. 'Singularaties' valt met name op door het grillige tentetspel, met bijzondere uitweidingen van de twee blazers en verderop een prachtige solo van Irabagon zelf, ingebed in ritmisch spel van Mitchell en Weiss. 'Graceful Exit' klinkt opvallend ingetogen en vangt aan met een schitterende solo van Lightcap, gevolgd door boeiende bijdragen van Mitchell op piano en Evans op trompet. Tot slot horen we Swift als vocaliste in het afsluitende 'Spy'.

Foto: Cees van de Ven

Labels: cd, Chris Lightcap, Jon Irabagon, Mazz Swift, Michael Formanek, Miles Okazaki, Peter Evans, Wendy Eisenberg

(Ben Taffijn, 26.6.25) - [print] - [naar boven]

In het voorjaar van 2020 wordt het zevende album van Tineke Postma, 'Freya', zeer goed ontvangen door de internationale pers. Opgenomen in New York met een line-up om van te watertanden: Ralph Alessi (trompet), Matt Brewer (contrabas), Kris Davis (piano) en Dan Weiss (drums). Na een periode van radiostilte valt het op dat Postma nadrukkelijk op zoek is geweest naar muziek met gelaagdheden, naar vernieuwing.

Op 'Freya' wisselt Postma de alt- en sopraansaxofoon nog af. Maar in haar nieuw project, geformeerd voor de compositieopdracht van het Bimhuis, staat de sopraansaxofoon centraal. Ook haar Inventions Group bestaat voor een deel uit internationale muzikanten. Het kenmerkt de dadendrang van Postma dat zij wederom haar muzikale grenzen wil oprekken. Postma heeft een fascinatie voor de rol van de vrouw in de geschiedenis en in het huidig tijdsgewricht. Dat is niets nieuws onder zon, op het album 'Freya' is dit thema ruimschoots verkend. Tijdens deze minitour geeft de samenstelling van haar band hier ook blijk van. Naast Postma, pianist Marc van Roon, bassist Jeroen Vierdag en de Amerikaanse gitarist Miles Okazaki staan ook Sun Mi Hung (drums) en Fuensanta Mendez (zang en contrabas) op het podium.

À la minute wordt duidelijk dat ritmiek en groove, aangevuld met een opvallende rol voor de vrouwelijke stem, bouwstenen zijn van de muziek. Verdeeld over twee sets worden acht uitgesponnen stukken gespeeld. Zonder uitzondering geschreven door Tineke Postma en geïnspireerd door het conceptuele gedachtengoed van M-Base, van onder andere Steve Coleman. Uitgangspunt is dat ervaringen de muziek voeden en de muzikale structuur en het improvisatiegehalte geen beperkingen kent. Ondanks de excellente groove doet dit concept aanvankelijk academisch aan. Vanaf het derde stuk vindt de muziek, ondanks de complexiteit en de gelaagdheid, een natuurlijke weg. Als gevolg van de toename van de ruimtelijkheid in de muziek is de spanning zinderend en invoelbaar. De afwisseling tussen ingetogenheid en bedwelmende extraversie is oorstrelend. De gitaarskills van Miles Okazaki zijn boven elke twijfel verheven. Zijn unieke gitaarafstelling is onderscheidend, maar meer in het bijzonder vindt Okazaki een superbe balans tussen ingewikkelde ritmes, melodie en harmonie. Ook de voordrachtkunsten en het innemende stemgeluid van de jonge Fuensanta Mendez zijn van toegevoegde waarde binnen het brede fusionpalet dat wordt voorgeschoteld.

Postma wordt geïnspireerd door filosofen, schrijvers en activisten. De lange titels van haar stukken verwijzen hier (bijna) zonder uitzondering naar. Het sleutelstuk van het optreden verwijst naar een uitspraak van Angela Davis: 'Walls Turned Sideways Are Bridges'! Aanvankelijke verkent de compositie de uitgangspunten van de free jazz in een machtige ritmische cadans. De snijdende sopraansax staat symbool voor de strijd voor rechtvaardigheid, onder vurige aanvalsgolven uit de drumkit van Sun Mi Hung. Op natuurlijke wijze maakt de zwaarmoedige sfeer plaats voor een contemplatieve stemming. Dat afwisseling loont blijkt ook uit het afsluitende stuk, waarin kracht en melancholie met elkaar strijden om de gunst van de luisteraar. In de toegift wordt in een zwierig, vrolijk stuk, voorzien van een virtuoze Okazaki en een hartstochtelijk spelende Hung, de avond meesterlijk afgesloten.

Klik hier voor foto's van dit concert door Louis Obbens.

Labels: concert, Miles Okazaki, sep21, Tineke Postma

(Louis Obbens, 2.10.21) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Brad Mehldau
Winnaar Edison Oeuvre Jazz Prijs 2026
Klik hier voor een interview in de
Volkskrant | Foto: Louis Obbens

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.