Van 18 tot en met 20 september 2026 vond in Tilburg de vijfde editie van het Music Film Festival plaats. Op verschillende locaties waren films en documentaires over muziek te zien. Het programma liep van trashmetal tot het Harlem Cultural Festival van 1969, en van een registratie van een concert van Sonic Youth tot een optreden van Oum Kalthoum uit 1967. Ook jazz en improvisatiemuziek kregen volop aandacht, vooral in jazzpodium Paradox. Daar was onder meer een nieuwe documentaire over Miles Davis te zien, met aandacht voor de manier waarop hij zijn muziek creëerde.

Op vrijdagavond draait het om de documentaire 'Human First', gevolgd door een optreden van Teus Nobel. 'Human First' toont een periode uit het leven van het gezin Nobel. Tijdens de ernstige ziekte van zijn partner probeert Nobel er voor haar en hun kinderen te zijn, terwijl zijn werk, de muziek, ook aandacht vraagt. Het korte interview in de auto raakt het meest: de trompettist vertelt dat zijn artistieke werk hem een uitvlucht biedt, terwijl hij beseft dat zijn partner hem juist nu het hardst nodig heeft. Juist dat openhartige moment maakt indruk, de bredere onzekerheid en de dreiging van verlies hadden wat meer verdieping verdient.

Voorafgaand aan het optreden roept de afwezigheid van vaste gitarist Teis Semey enige twijfel op over hoe de muziek live zal klinken. Zijn soms dissonante gitaarspel, de groove en de afwisseling tussen stille passages en opzwepende freejazz geven de muziek, live en op de plaat, spanning en urgent karakter. In Paradox neemt Jerôme Hol zijn plaats in. Hoewel deze jazzgitarist meer thuis is in blues en rock, vindt hij uitstekend zijn plek in de groep van Teus Nobel. Vaste krachten Jasper Høiby en Niek de Bruijn zijn overigens wel van de partij.

Het concert opent fel en fragmentarisch met 'Skin In The Game'. In 'That Is What It Is' geven ijle trompetklanken en de bassdrum de muziek een abstracte, onheilspellende sfeer. In deze stukken blijkt hoe vrij en spontaan de composities van het album 'Child’s Play' worden ingekleurd. De intensiteit is hoog, het samenspel bruist en voelt bij vlagen ordeloos aan. Drummer Niek de Bruijn biedt gelukkig het nodige houvast en de baspartijen van Jasper Høiby zijn virtuoos en aanstekelijk.

Naarmate het concert vordert maakt de explosiviteit plaats voor meer beschouwende muziek, zonder langdradig te worden. De ruimte tussen de noten maakt de muziek inzichtelijk. De invloed van de kinderen en de ziekte van Teus' partner tijdens de totstandkoming van de composities zijn steeds hoorbaar en indringend aanwezig, maar worden al ook even hilarisch als aangrijpend toegelicht zoals bij 'Child’s Play', 'The Brown Noise' en 'Hammertime'. Het laatste stuk 'Devine By Design' is een fraaie en spirituele apotheose en staat symbool voor een roerige periode die tot bedaren komt.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Louis Obbens.

Tekst & foto's: Louis Obbens

In de Jazztube hieronder zie je het concert dat Teus Nobel 4 gaf op donderdag 10 september in het Bimhuis, Amsterdam.

Labels: concert, documentaire, film, Jasper Høiby, Jerome Holt, Niek de Bruijn, Paradox, Teis Semey, Teus Nobel

(Louis Obbens, 26.9.26) - [print] - [naar boven]

Op deze tweede dag zijn drie formaties, met een oceaan aan verschillen, vol lef naast elkaar geprogrammeerd. Met opvallend daarin twee duo's met trompet en piano.

Het eerste duo is een telepathische samenwerking tussen de Belgische pianist Jef Neve en Teus Nobel. Hun samenwerking dateert al vanaf het project 'Spirit Control' uit 2018 waarna de duo-optredens usance zijn geworden. De composities zijn slechts het uitgangspunt voor het muzikaal avontuur waarnaar beide muzikanten gretig op zoek zijn. Recent is het album 'Esho Fun' uitgebracht. Teus Nobel vertelt tijdens het optreden dat de titel verwijst naar het boeddhistisch principe dat de mens een eenheid vormt met de omgeving. In het optreden van Neve en Nobel is zeker sprake van een eenheid, ook omdat ze qua veelzijdigheid niet voor elkaar onderdoen. Door elkaar de ruimte te laten wanneer de muziek erom vraagt en het grote wederzijdse respect is de improvisatie leidend en stijgt de muziek naar grote hoogten. 'Bluesette', 'Little Sunflower' en 'Weekend Is On' - slechts een greep uit de stukken die gespeeld zijn - blijven zonder uitzondering levendig en spannend.

Het duo dat hierna acte de presence geeft is van een heel andere orde en overdondert het publiek. Pablo Castillo op trompet en cornet en Mathieu Meyer achter de piano brengen op unieke en sprankelende wijze muziek uit een ver verleden. Muziek die nauwelijks meer aandacht krijgt op de hedendaagse podia en nauwelijks nieuwe aanwas kent. Het duo brengt vol verve jazz van pakweg honderd jaar geleden hernieuwd onder de aandacht. King Oliver, Jelly Roll Morton, Earl Hines, maar met name Louis Armstrong en zijn Hot House Five zijn meer dan een inspiratiebron. Door de oprechtheid van hun muziek en presentatie is dit duo met enige fantasie de reïncarnatie van de jazzpioniers uit vervlogen tijden van de Roaring Twenties, gevolgd door de Grote Depressie en de ontwikkeling van improvisaties.

Het contrast met het afsluitende optreden van Teus Nobel's Child's play kan nauwelijks groter zijn. De trompettist is een muzikale omnivoor, omhelst een diversiteit aan stijlen en zijn trompet vertelt in toenemende mate persoonlijke, openhartige en vaak kwetsbare verhalen. In Child's play laat Nobel zich leiden door de tijd dat, uit nood geboren, zijn kinderen het ritme van de dag bepaalden. Gitarist Teis Semey, contrabassist Jasper Høiby en drummer Niek de Bruijn vormen samen met de trompettist deze nieuwe formatie. Met muziek die op gedurfde wijze het 'fragmentarische' omhelst en de groove omstrengelt laat gitarist Semey het achterste van zijn tong zien. Hij krijgt veel speelruimte en vrijheid om in authenticiteit te excelleren. Zijn spel buitelt alle kanten op: swingt, schuurt, is tegendraads en zowel rafelig als verfijnd. De ritmesectie volgt, daagt uit en ondersteunt, compromisloos en zonder mededogen. Verscholen in de periferie van het podium voegt Nobel op trompet emotionele statements toe aan het organisch geheel.

#Trumpetstuff 2025 is een groot feest gebleken, met de trompet als stralend middelpunt. De variatie tussen de onderlinge concerten en de verscheidenheid in het gebruik van dit koninklijke instrument verdient het predicaat Stranger than Paranoia!

Foto's: Louis Obbens. Klik hier voor meer foto's van Trumpetstuff door Louis Obbens.

Labels: #trumpetstuff, Child's Play, Jasper Høiby, Jef Neve, Mathieu Meyer, Niek de Bruijn, Pablo Castillo Gomez, Teis Semey, Teus Nobel

(Louis Obbens, 2.6.25) - [print] - [naar boven]

Dit is het muzikale verhaal van een zeer leuk en ontspannend verblijf van pianist Jan Geijtenbeek en zijn vrouw in Cambridge, Massachusetts, USA. De pianist kwam terug met een muziekdoos vol leuke, opgewekte muziekstukken. De tunes getuigen van een hecht samenspel tussen de drie muzikanten, die goed in het oor liggende mainstream jazz brengen. Je zal dit traditionele pianotrio nergens op een foutje betrappen, want de 13 composities van Geijtenbeek zijn zowat perfect uitgevoerd.

De schijf verlegt geen grenzen, dat is ook niet de bedoeling. 'Happy Song', 'A Sunny Day In Cambridge', enzovoort: de titels spreken voor zich. In 'We Belong' en '141 Oxford Street' spat de vakantievreugde zo uit de akkoorden en het samenspel. Goede jazz kan dus ook zonder veel drama gemaakt worden, al klinkt het dan natuurlijk allemaal wat gepolijster. Muzikaal is deze plaat vol kamerjazz een mooie combinatie van klassieke én jazzy inslag, en wel op hoog niveau. Zonder de blues en de ellende die altijd ergens verdoken zat in the real stuff.

Jan Geijtenbeek (piano), Thomas Pol (bas), Niek de Bruijn (drums).

Deze recensie verscheen ook in Jazz&mo' / In de Jazztube hieronder zie je een live-uitvoering van 'We Belong'.

Labels: cd, Jan Geijtenbeek, Niek de Bruijn, Thomas Pol

(Marc Van de Walle, 21.2.24) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.