Op deze tweede dag zijn drie formaties, met een oceaan aan verschillen, vol lef naast elkaar geprogrammeerd. Met opvallend daarin twee duo's met trompet en piano.

Het eerste duo is een telepathische samenwerking tussen de Belgische pianist Jef Neve en Teus Nobel. Hun samenwerking dateert al vanaf het project 'Spirit Control' uit 2018 waarna de duo-optredens usance zijn geworden. De composities zijn slechts het uitgangspunt voor het muzikaal avontuur waarnaar beide muzikanten gretig op zoek zijn. Recent is het album 'Esho Fun' uitgebracht. Teus Nobel vertelt tijdens het optreden dat de titel verwijst naar het boeddhistisch principe dat de mens een eenheid vormt met de omgeving. In het optreden van Neve en Nobel is zeker sprake van een eenheid, ook omdat ze qua veelzijdigheid niet voor elkaar onderdoen. Door elkaar de ruimte te laten wanneer de muziek erom vraagt en het grote wederzijdse respect is de improvisatie leidend en stijgt de muziek naar grote hoogten. 'Bluesette', 'Little Sunflower' en 'Weekend Is On' - slechts een greep uit de stukken die gespeeld zijn - blijven zonder uitzondering levendig en spannend.

Het duo dat hierna acte de presence geeft is van een heel andere orde en overdondert het publiek. Pablo Castillo op trompet en cornet en Mathieu Meyer achter de piano brengen op unieke en sprankelende wijze muziek uit een ver verleden. Muziek die nauwelijks meer aandacht krijgt op de hedendaagse podia en nauwelijks nieuwe aanwas kent. Het duo brengt vol verve jazz van pakweg honderd jaar geleden hernieuwd onder de aandacht. King Oliver, Jelly Roll Morton, Earl Hines, maar met name Louis Armstrong en zijn Hot House Five zijn meer dan een inspiratiebron. Door de oprechtheid van hun muziek en presentatie is dit duo met enige fantasie de reïncarnatie van de jazzpioniers uit vervlogen tijden van de Roaring Twenties, gevolgd door de Grote Depressie en de ontwikkeling van improvisaties.

Het contrast met het afsluitende optreden van Teus Nobel's Child's play kan nauwelijks groter zijn. De trompettist is een muzikale omnivoor, omhelst een diversiteit aan stijlen en zijn trompet vertelt in toenemende mate persoonlijke, openhartige en vaak kwetsbare verhalen. In Child's play laat Nobel zich leiden door de tijd dat, uit nood geboren, zijn kinderen het ritme van de dag bepaalden. Gitarist Teis Semey, contrabassist Jasper Høiby en drummer Niek de Bruijn vormen samen met de trompettist deze nieuwe formatie. Met muziek die op gedurfde wijze het 'fragmentarische' omhelst en de groove omstrengelt laat gitarist Semey het achterste van zijn tong zien. Hij krijgt veel speelruimte en vrijheid om in authenticiteit te excelleren. Zijn spel buitelt alle kanten op: swingt, schuurt, is tegendraads en zowel rafelig als verfijnd. De ritmesectie volgt, daagt uit en ondersteunt, compromisloos en zonder mededogen. Verscholen in de periferie van het podium voegt Nobel op trompet emotionele statements toe aan het organisch geheel.

#Trumpetstuff 2025 is een groot feest gebleken, met de trompet als stralend middelpunt. De variatie tussen de onderlinge concerten en de verscheidenheid in het gebruik van dit koninklijke instrument verdient het predicaat Stranger than Paranoia!

Foto's: Louis Obbens. Klik hier voor meer foto's van Trumpetstuff door Louis Obbens.

Labels: #trumpetstuff, Child's Play, Jasper Høiby, Jef Neve, Mathieu Meyer, Niek de Bruijn, Pablo Castillo Gomez, Teis Semey, Teus Nobel

(Louis Obbens, 2.6.25) - [print] - [naar boven]

Jef Neve en Turnhout vormen een speciale combinatie; de pianist is er geboren en organiseerde daar al vier keer zijn eigen festival. Nu was hij er om zijn nieuwe album 'That Old Feeling' te presenteren. Een bijzonder album, omdat Neve hier voor het eerst kiest voor een vooral vocaal album. Hij ging terug naar de muziek die hem inspireerde en beroerde en maakte daarop zijn eigen arrangementen. Hij zocht daarbij vocalisten die hem aanspreken en dat leverde een divers gezelschap op, met onder meer Sam Merrick, Madeleine Peyroux, Trijntje Oosterhuis en Typhoon.

Het is haast onmogelijk om alle vocalisten mee te nemen naar ieder liveoptreden, daarom toert Neve met twee vocalisten, Sam Merrick en Monique Harcum. En dat blijkt een goede keuze te zijn. Deze twee lijken alles aan te kunnen en doen je moeiteloos de andere vertolkers van het album vergeten. Merrick is in staat om net zo gemakkelijk als crooner over te gaan van de lage naar de hoge registers. Harcum heeft een evenzo groot bereik, maar is ook in staat om er zoveel gevoel in te leggen dat je er regelmatig kippenvel van krijgt.

Het podium is sober ingericht met wat barkrukken en sfeervolle schemerlampjes als Neve solo het podium opstapt en de avond opent met een mooi ingetogen versie van 'Afterglow', waarmee hij de zaal meteen inpakt. Later zal hij op dezelfde manier met een sereen solostuk de avond ook weer afsluiten. Er zitten een paar typische Neve-stukken slim verwerkt in deze eerste set. Bijvoorbeeld een hele fijne bewerking van 'Nothing But A Casablanca Turtle Slide Show Dinner', dat een opzwepende uitvoering krijgt en fraai ondersteund wordt door de blazers en de ritmesectie. En met een bijzonder klinkende Teus Nobel op trompet, die daarbij veel echo gebruikte. Het is een heerlijk instrumentaal uitstapje tussen alle vocale nummers. Een leuk moment volgt wanneer Neve extatisch dansend achter zijn vleugel helemaal losgaat.

Centraal in dit programma staat natuurlijk het nieuwe album 'That Old Feeling'. Ontstaan als gevolg van de coronaperiode en uit een ontmoeting met Madeleine Peyroux op Gent Jazz. Sam Merrick mag beginnen met de titelsong. Lekker laidback gezongen vormt het een mooie opening, waarbij deze standard van een passend nieuw jasje wordt voorzien. Ook weer met mooi solowerk van Nobel op bugel. In de Paul Simon-song 'Something So Right' tapt Merrick ineens uit een ander vaatje; hij trekt een heel zuiver, hoog register open. Het levert een bijzondere bewerking op, waarbij de strijkers die op de plaat te horen zijn nauwelijks worden gemist. Less is hier misschien wel more.

Vervolgens stapt Merrick achter het barretje met schemerlamp om ruimte te maken voor Monique Harcum, die de Shirley Horn-klassieker 'Here’s To Life' inzet. Op weergaloze wijze opent de blazerssectie, waarna Neve uiterst ingetogen en met veel gevoel het lied inleidt. Harcum laat ons voor een moment Trijntje Oosterhuis vergeten, die het nummer op de plaat inzong. Je kunt een speld horen vallen, iedereen hangt aan haar lippen. Het Curtis Mayfield-nummer 'Piece Of Clay' trekt de laatste twijfelaars over de streep, mochten die er nog zijn. Al mijn vragen over hoe Neve dit zou gaan oplossen met de vocalisten, verdwijnen compleet naar de achtergrond. Met Merrick en Harcum staan alle nummers als een huis.

In de setlist komen verder nog voorbij: een eigenzinnige uitvoering van Annie Lennox' 'Here Comes The Rain Again', 'The Nearness Of You' (op de plaat ingezongen door Typhoon, maar perfect neergezet door Merrick) en 'The Blower’s Daughter', waarin het volledige spectrum van Merricks kunnen wordt geëtaleerd en Nobel nogmaals uiterst gevoelig soleert.

Neve en Nobel zoeken elkaar trouwens regelmatig op en dat leidt steevast tot mooie dingen. Zo speelde Nobel ook mee op het album 'Mysterium' van Neve. En gaf hij me ooit in een interview al aan dat 'Here’s To Life' een van zijn favoriete songs is, onder het motto less is more. Bijzonder is ook Nobels bijdrage in de standard 'Cheek To Cheek'. Uitgevoerd in een bijzonder, bijna slapstick-achtig arrangement van Neve, waarin deze weer een totaal andere toon laat horen. Naast een mooie solo op sax van Neves echtgenoot Andy Dhondt en een frivole solo van Neve zelf horen we ineens de gedempte trompet van Nobel, swingend en soms ook kreunend en grommend.

Neve en Nobel, Neve en Turnhout, Neve en de band, Neve en de vocalisten en een goed glas Merlot: je krijgt gegarandeerd that old feeling. Een prima bezetting in de band en een gebalanceerde keuze van songs zorgen voor een zeer geslaagd concert. En het is live misschien nog wel beter dan de toch al uitstekende plaat.

Foto's: Johan Pape. Klik hier voor zijn fotoverslag van dit concert.

Labels: concert, Jef Neve, Monique Harcum, okt23, Sam Merrick, Teus Nobel

(Johan Pape, 19.10.23) - [print] - [naar boven]

De zondag van Jazz Middelheim is traditioneel de jazzdag of de familiedag. Na het rockgeweld van de avond ervoor konden jazzliefhebbers hun hart ophalen met deze derde festivaldag, waar volop genoten kon worden van mooie (samen)klanken, memorabele melodieën en fijne arrangementen. Al was de finale met twee grote orkesten, het Brussels Jazz Orchestra en het Metropole Orkest, misschien nét iets teveel van het goede.

De aftrap werd gegeven door bassiste Anneleen Boehme met haar Grande Picture Palace, een bijzondere samensmelting van een jazzkwintet en een strijkkwartet. Ook de gehanteerde combinatie van blaasinstrumenten - trompet, basklarinet en tuba - geeft deze formatie een heel eigen klank. We horen gedragen en elegante exposés, oriëntaalse invloeden en fijnmazige klankkleuren. Boehme heeft sinds haar beginjaren bij het LABtrio echt stappen gemaakt. Haar romige en woody basgeluid staat als een huis en grondvest Grande Picture Palace, waarmee ze in 2019 voor het eerst aantrad op Jazz Middelheim. Drie jaar later en met een album onder de riem is deze formatie uitgegroeid tot een bijzondere luisterervaring.

Ter gelegenheid van zijn 65ste verjaardag trad trompettist Bert Joris, een van de grootmeesters van de Belgische jazz, aan met het octet van zijn zoon Sam. Het feitelijke nonet manifesteerde zich als een soort pocket-bigband, eentje van het stevige soort met mooie krachtige unisono lijnen. Met het openingsnummer 'My Playground' betoonde Joris senior zich schatplichtig aan Park Den Brandt, waar hij niet alleen speelde als kind, maar ook jazzgrootheden zag als Clark Terry en Freddie Hubbard. Typerend voor de trompettist is en blijft zijn mooie ronde toon. Zo klinkt hij omfloerst en weemoedig in een nummer dat hij tijdens de coronapandemie schreef. Met de fijne collectieve begeleiding als balsem voor de ziel. Maar de band is evengoed in staat om lekkere hardbop neer te zetten.

En toen was het tijd voor een hoogtepunt van het festival. Jef Neves 'Mysterium'-project is alleen al bijzonder vanwege het feit dat een drummer ontbreekt. De Deense bassist Jasper Høiby, gekend vanwege zijn energieke aanpak, en Neves piano zorgen hier voor de voortstuwing, voor de groove. Dat past deze formatie perfect. Het zorgt voor een bijzonder en afwisselend klankpalet. Soms zelfs met invloeden uit de minimal music. Dan horen we weer een echt typisch swingnummer, dat herinnert aan de hoogtijdagen van de bigband. Met snel rollend en hamerend pianowerk van Neve, maar waar ook Teus Nobel schittert met een gestopte trompetsolo. Neves levenspartner Andy Dhondt zit ook in de band, hij is een van de saxofonisten. Het tweede pianoconcert van Johannes Brahms, een muziekstuk dat Neve altijd meeneemt op tour "om even alles los te kunnen laten", vormde de inspiratiebron voor 'The Final Curtain Call'. De set is bij momenten spectaculair. Neve verstaat de kunst warmbloedige stukken te componeren, waarin hij telkens weer blijft verbazen met zijn gepassioneerde en sprankelend krachtige pianospel.

Daarna was het tijd om de peetoom van Jazz Middelheim te eren, Toots (zijn achternaam is even overbodig als die van Elvis). In 2001 stond het Brussels Jazz Orchestra nog op het Middelheim-podium met de mondharmonicaspeler en vroeger ook gitarist - in dat kader was het mooi dat Philip Catherine een paar keer als gast kwam meespelen. De zwaarste rol van de avond was natuurlijk voor Grégoire Maret. De Zwitser kweet zich naar behoren van zijn taak, al kon hij Thielemans (daar is hij dan toch) geen moment doen vergeten, daarvoor zijn de voetstappen van de Brusselaar simpelweg te groot, met diens unieke gevoel van timing en toonzetting. Gastzangeres Tutu Puoane zorgde voor een welkome afwisseling, met een sterke interpretatie van 'The Man I Love' en een song van Miriam Makeba, die haar als geboren Afrikaanse naadloos paste. Nathalie Loriers verving de verhinderde Kenny Werner aan de piano.

Het tweede deel van de ode was voor het Metropole Orkest onder leiding van Vince Mendoza. Nog nooit zal het Middelheim-podium zo druk bevolkt zijn geweest. De volle orkestklank omlijstte Marets "broodje" (dixit Toots) perfect. Het mooie uitgebalanceerde totaalgeluid, zeer helder en gelaagd, kende tal van subtiele klankschakeringen. De samenwerking van dit orkest met Toots gaat terug tot 1961. Wat zal die warme bedding van echte strijkers de mondharmonicaspeler goed hebben gepast - heel wat beter dan die synthetische strings waarmee hij het in kleine bezetting moest doen. Een mooie break was er met 'Black Orpheus', een trio van mondharmonica (Maret), gitaar (Catherine) en piano (Hersch als verrassende gast). De bijdragen van Pedro Samoraez, die een aantal Braziliaanse stukken van Toots zong en scatte, kon mij minder bekoren. Fraaier was de uitvoering van 'Smile', een lied geschreven door Charlie Chaplin, door Puoane en het bisnummer 'What A Wonderful World', met een glansrol ook voor de strijkers.

Klik hier voor een fotografisch verslag van de derde dag van Jazz Middelheim door Cees van de Ven.

Labels: aug22, Bert Joris, Brussels Jazz Orchestra, Grand Picture Palace, jazz middelheim, Jef Neve, Metropole Orkest, Tutu Puoane

(Maarten van de Ven, 22.8.22) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Album van de maand
Jamie Peet - 'REFLEX: Daily New Beginning'
Klik hier voor meer informatie

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.