Draai om je oren
Jazz en meer - Weblog





 


Siteseeing #4
All about jazz


All About Jazz is een informatieve gigasite. Begin maar meteen op de homepage bij 'Getting started', 'Welcome to AAJ' en klik dan in de een na laatste alinea van de tekst op 'interviews' en er begint een geweldig jazz-avontuur. Honderden interviews, een schat aan informatie.

Klik op diezelfde pagina op 'New to jazz' en ga dan onder het kopje 'More guides' naar 'Reader Desert Island Picks', klik aan en kom in de wereld van de lijstjes. Hier kiezen mensen de cd's die ze mee zouden nemen als ze naar een onbewoond eiland worden gestuurd. Ik houd daar van. En klik dan ook even op 'AAJ Editor's Choice Awards'. Echt iets dus voor de lijstjesfreaks en het bevestigt vaak je eigen keus en smaak (of juist niet).

Dit is nog maar het begin. Bovenin treffen we onder 'Reviews' de pagina's 'CD's', 'Books', 'Combing the catalogs', 'Concert & festivals' enz. De informatie is overstelpend, vaak zeer goed en interessant. Op de pagina 'Interviews' zijn het niet alleen musici die geïnterviewd worden, maar ook producers en jazzjournalisten. Op de pagina 'Profiles' zijn artikelen en profielen te vinden van platenmaatschappijen (o.a. Gerry Teekens' Criss Cross) en musici (o.a. onze eigen Han Bennink). Klik dan ook op 'Special profiles' en dan op John Coltrane en vandaar is het mogelijk en aan te raden door te klikken naar: 'Album review', 'Articles and essays', 'Interviews' enz.

De page 'Guides' valt wat tegen. Bij de 'Jazz musicians' was er van de 99 vermelde pianisten slechts een handjevol dat ik kende, en bij de 29 tenorsaxofonisten kwam ik (heel leuk overigens) Marc Mommaas tegen en waren mij verder alleen nog Jay Corre en Gordon Brisker bekend. Bij de Jazzfestivals ben ik North Sea Jazz niet tegengekomen.

(Jacques Los, 28.2.04) - [print] - [naar boven]



Opnames uit het archief van TROS-Sesjun

In maart en april put het TROS-radioprogramma Sesjun uit de eigen archieven. Op het programma staan onder andere opnames van het Stan Getz Kwintet (11 maart), het Michel Petrucciani Trio (25 maart), het Dizzy Gillespie Kwartet met als gast Paquito d'Rivera (22 april) en het Jazz Orchestra Of The Concertgebouw met als gast George Coleman op de tenorsax (29 april). Luisteraars kunnen nog altijd laten weten wat hun favoriete concert van de afgelopen dertig jaar TROS Sesjun is geweest: TROS Sesjun, Postbus 28450, 1202 LL in Hilversum.

(Erno Mijland, 28.2.04) - [print] - [naar boven]



Themaconcert rond Piazzolla en Turina

Het Orion Ensemble en schrijver Jan Terlouw verzorgen op zondag 7 maart een bijzonder programma rond de Argentijnse componist Astor Piazzolla en zijn Spaanse collega Joaquin Turina. Plaats van handeling is het Witte Kerkje in de Kampstraat in Baarn, aanvang 14.30 uur.

Jan Terlouw vertelt een door hemzelf geschreven verhaal, dat geïnspireerd is door de muziek van de twee componisten. Hij voert de kijker en luisteraar mee naar twee verschillende werelden, waarin berusting staat tegenover strijd, evenwicht tegenover wispelturigheid. Kortom: Spaans tegenover Argentijns. Het verhaal wordt muzikaal geïllustreerd door het Orion Ensemble.

Kaarten van 10 euro per stuk zijn te koop bij Prelude, Laanstraat 100-A in Baarn, via telefoonnummers (035) 541 3555 of (06) 53 42 80 64, of per e-mail:
info@epte.nl.

(Erno Mijland, 28.2.04) - [print] - [naar boven]



Miles Davis

Siteseeing #3
Miles Ahead


Niet alleen heeft Peter Losin op zijn site
Miles Ahead verrassend veel links voor de vogelliefhebber, hij heeft ook een ruime sortering jazzlinks en een aardig uitgebreide Miles Davis-site. Op de homepage klikte ik 'Miles beyond' aan en kwam zo op een interessante website terecht met vooral info over Davis' 'electric' periode.

Op de diverse pagina's van Miles Ahead zijn veel doorklikmogelijkheden; de hoeveelheid informatie is gigantisch. Op de pagina 'What's new' is de Charlie Parker-discografie van 1940-1955 de moeite waard. De pagina 'Discography' is zeer uitgebreid en gedetailleerd. Ik heb min of meer willekeurig 'Ascenseur Pour L'échafaud' en toen nog 'December 4, 1957' aangeklikt. Alle discografische gegevens van die datum worden vermeld plus nog een doorklikmogelijkheid naar een omschrijving van deze soundtrack door Boris Vian. 'Sessions' bevat 561 opnamedata met alle gegevens, die overigens ook terug te vinden zijn op de page 'Discography'. 'Coverart' bevat 509 hoesafbeeldingen. Wel leuk!

Wil je de liner notes van alle Prestige albums van Davis lezen, klik dan op 'Prestige liner notes'. Veel werd geschreven door Ira Gitler. Interessant! De pagina 'Website' heeft een aantal doorlinks naar andere interessante Davis-websites. Naast de al eerder genoemde 'Miles beyond', 'The missing link' (een aanvulling op de hierboven genoemde page 'Discography'), 'Kind of blue' (leuke Duitse website met als extra tekeningen/schilderijen van Davis door Herbert Joos) en de 'Bill Evans Jazz Resource' (een fraaie site).

Tenslotte is er nog de interessante page met doorlinks naar Davis' sidemen, met als meest interessante: Cannonball Adderley, Benny Carter, Jack DeJohnette, Bill Evans, Gil Evans, Dave Holland, Dave Liebman, Marcus Miller, Charles Mingus, Thelonious Monk, James Moody en John Scofield.

Illustratie: Miles Ahead

(Jacques Los, 27.2.04) - [print] - [naar boven]



Interview met Frans Vermeerssen

"Ik vind dat Michael Brecker in het hoge een jankerig zeurtoontje heeft. Erg vervelend. Geef mij maar de rasimprovisator Sonny Rollins. Sound vind ik het allerbelangrijkste." Aldus de 'hippe en eigenwijze vogel' annex saxofonist Frans Vermeerssen in een uitgebreid interview met Draai om je oren. Lees het
hier.

De saxofonist beantwoordde ook onze 10 vragen in Take Ten.

(Jacques Los, 26.2.04) - [print] - [naar boven]



Ab Baars & Joost Buis

Kinda Dukish, maar typisch Baars

Wat maakt rietblazer Ab Baars zo'n intrigerende musicus? Wellicht zijn vermogen om composities van anderen volledig naar zijn hand te zetten en als het ware een nieuw leven te geven. Zoals woensdag 18 februari in het Tilburgse Paradox, waar hij met zijn trio en trombonist Joost Buis een speciaal Ellington-programma bracht.

Nu biedt het werk van 'The Duke' natuurlijk de uitgelezen ingrediënten voor rasimprovisatoren als Baars, Buis, bassist Wilbert de Joode en drummer Martin van Duynhoven. Immers, hoezeer ze af en toe ook zijwegen en dwarsstraten verkennen, steeds kunnen ze weer terugvallen op de rijke, vaak verrassende melodielijnen die het werk van Ellington kenmerken. Ab Baars presenteerde met 'Kinda Dukish' een niet alledaagse bloemlezing, met curiosa als het pakkende 'Tymons Of Athens March', extracten uit suites, 'Sonette for Caesar' en zowaar een polka!

Dan is het fijn te weten dat je een ritmesectie hebt, die perfect aanvoelt waar het om draait. Zo gaf Van Duynhoven in 'Drop Me Off In Harlem' met zijn fraai opgebouwde, melodische solo een enerverend en energieke beeld van deze New Yorkse wijk. Op zijn 'baby-bas' combineerde Wilbert de Joode een heldere attack met een volle, pure klank. Ogenschijnlijk volledig autonoom bleven beiden door een onzichtbare draad met elkaar verbonden.

Buis en Baars accentueerden, contrasteerden en vulden elkaar waar nodig aan. Zo 'gromden' beiden in het uitbundig swingende 'Jack The Bear', en bracht een zalvende Joost in 'Aristocracy A La Jean Grafitte' Ab na een heftige solo in rustiger vaarwater. Laatstgenoemde etaleerde, beurtelings op tenorsax en klarinet, zijn geheel eigen, ietwat hoekig spel. Joost speelde sfeervol en compact; echt volledig out ging het sowieso niet deze avond. Stukken als 'Impression Of A Prelude' en het trance-achtige 'Half The Fun' klonken juist heel fijnzinnig, bijna breekbaar. Kinda Dukish, indeed...

Klik
hier voor meer foto's van dit concert. Of lees de Take Ten van Ab Baars.

Foto: Cees van de Ven

(Maarten van de Ven, 24.2.04) - [print] - [naar boven]



Michiel Scheen Quartet

'Dance, My Dear?': cd-presentatie van het Michiel Scheen Quartet

Voor zijn nieuwe kwartet nodigde pianist Michiel Scheen drie prominente Nederlandse musici uit: Ab Baars (saxofoon en klarinet), Ernst Glerum (contrabas) en Han Bennink (drums). Scheen staat bekend om zijn individuele, van verre herkenbare stijl en misschien ook wel om zijn serieuze en academische aanpak. Na een time-out van drie jaar keert Scheen terug naar vroege muzikale liefdes: jazz en improvisatie, met een meer lichtvoetige en associatieve inslag. Op vrijdag 12 maart presenteert het Michiel Scheen Quartet de cd 'Dance, My Dear?' (Data Records) in Paradox, Tilburg.

"Voor deze groep heb ik stukken gemaakt waarin de speler veel bewegingsruimte heeft. En het is prachtig te zien hoe zulke fantastische musici als Ab, Ernst en Han zich die vrijheid toeëigenen. Melodische frasen worden fijnzinnig gefileerd en aan flarden de ruimte in gekatapulteerd, brokken harmonie vliegen erachteraan. Ook hun spel met het tempo is werkelijke wonderbaarlijk; de swing zit niet zozeer in de beat, maar in een vrije frasering van de puls. Soms spelen we vier tempi tegelijkertijd: een soort polyfone, multi-subjectieve swing. Als je erop zou dansen, zouden alle bewegingen zijn toegestaan, ieder zijn/haar eigen stijl."

"Een onontkoombare, steeds terugkerende inspiratie is het krachtige en bezeten werk van Thelonious Monk. Vooral op harmonisch gebied ben ik duidelijk door hem beïnvloed. Maar er schuilen denk ik nog veel meer mogelijkheden in zijn hoekige, dreunende en vlijmscherp blinkende lyriek. Voor mij is hij een woeste beeldhouwer met klank, een geniaal muzikaal architect met een melancholieke, vrolijke, absurde en hoopvolle visie. Met Monk is de wereld een beetje beter... En ik prijs mij zeer gelukkig met musici die nog immer zo'n enorme creatieve bijdrage aan de hedendaagse geïmproviseerde muziek leveren; mede door hen blijft de muziek zich op structureel en associatief gebied ontwikkelen."

Het concert op 12 maart in Paradox begint om 21.30 uur. De entree is € 7,-.

Het toerschema van het kwartet is te vinden door op 'Agenda' te klikken op de
website van Michiel Scheen. De pianist beantwoordde onze 10 vragen van Take Ten. Ook drummer Han Bennink vulde het vragenformulier in; zijn antwoorden lees je hier.

(Cees van de Ven, 23.2.04) - [print] - [naar boven]



Van trommelaar en musicoloog Antoon Aukes verscheen onlangs het boek (met cd) 'Second Line' waarin hij een analyse maakt van de ritmen van New Orleans, van oldtimer Paul Barbarin tot Frank Oxley van de New Orleans Nightcrawlers, een hedendaagse formatie. "Dit boek lijkt mij onontbeerlijk voor iedereen die ook maar enigszins geïnteresseerd is in percussie", zegt Eddy Determeyer in een zeer persoonlijke recensie.

(Erno Mijland, 22.2.04) - [print] - [naar boven]



Pianist en orkestleider Eddie Palmieri komt weer naar Nederland. De man die de latin muziek in de jaren zestig nieuwe impulsen gaf, speelt met zijn groep La Perfecta II op 17 maart in het Groningse Cultuurcentrum De Oosterpoort en op 19 maart in het Amsterdamse Paradiso. Eddy Determeyer over deze latin man met zigeunerbloed.

(Erno Mijland, 22.2.04) - [print] - [naar boven]





Kora Jazz Trio - Kora Jazz Trio (Celluloid, 2003)****

Het komt niet zo vaak voor dat muzikanten uit de rijke, melodieuze West-Afrikaanse muziektraditie zich tot de jazz bekeren zonder de hulp van blanke jazz-veteranen. Maar dit keer zijn het louter Westafrikanen die hun traditionale snaarinstrument, de bolle harp, tot exponent maken van jazzmuziek. En meteen met krachtig resultaat.

Geen al te pretentieus, academisch geneuzel - zoals vaak wanneer jazzmuzikanten zich tot de wereldmuziek bekeren - maar muziek met frisse, en toch ook zo af en toe weer emotioneel geladen helderheid. Het Kora Jazz Trio bedient zich van piano, kora, kalebas en af en toe ook zang. De piano van Abdoulaye Diabaté (leider van Senegals Nationaal orkest) en de kora van Djeli Moussa Diawara (een Guinese griot die eerder een duo vormde met Bob Brozman) gaan dialogen met elkaar aan, waarbij repetitieve pianopatronen, typisch voor de muziektraditie uit deze contreien, telkens weer de weg vrijmaken voor virtuoze kora-passages. Moussa Cissoko (Senegal) sluit daar naadloos bij aan met minimalistische percussie op kalebas. Diaware brengt hier en daar nog meer Afrikaanse kleur met vocalen van intense emotionaliteit. En het zal de kenners niet verbazen: het levensgevoel, hoe groot de tragiek af en toe ook mag zijn, blijft relaxed.

Het materiaal komt zowel uit de Afrikaanse traditie als regelrecht uit de idiomen van de westerse jazz en zelfs de sixties pop. Zo eigent Diabate zich op bijzonder inventieve wijze Dave Brubecks 'Take Five'-motief toe. En lijkt een van z'n betoverende pianopartijen zo weggeplukt uit de Doors' song 'Riders On The Storm'. Dan weer hoor je een vrolijk piano-recital, dan weer hoor je Charly Parkers' 'Now Is The Time' als een stukje pure African bebop. Met deze jazz zweef je weg, en blijf je toch met beide benen op de grond.

Tekst: Henk Postma (
DeBardWereldmuziek cd-winkel)

(Erno Mijland, 21.2.04) - [print] - [naar boven]



Fugimundi

'Fugimundi' symbiose van vriendschap, muzikaal talent en speelvreugde

Op zaterdag 14 februari staan drie jazzvrienden wat verloren op het grote podium van de Rabozaal van het Frits Philips Muziekcentrum in Eindhoven. Maar dit podium wordt volledig gevuld als het trio begint te spelen. De goed bezette zaal kreeg wat haar hartje begeerde en was getuige van de bijzondere chemie tussen deze drie eigenwijze jazzgiganten. De al vaak geroemde prachtige toon en creativiteit van trompettist Eric Vloeimans. Anton Goudsmit, de onontkoombare gitarist, die muzikaal altijd tot op de bodem gaat. Alleskunner Ernst Reijseger op cello, die ook de humor in zijn spel betrekt. Het werd een avond van hoog muzikaal gehalte. Drie grote muzikale ego's die elkaar respecteren en inspireren, zich met elkaar versmelten en er zodoende voor zorgen dat het resultaat aanzienlijk meer is dan de som der delen. Zo zou men zich elk concert wensen!

Bij concerten met Reijseger heb je op momenten dat hij loos gaat altijd het gevoel dat er ergens spontaan het bordje met 'Fasten Your Seatbelts' oplicht. Ernst gebruikt zijn cello als gereedschap waarmee hij zijn klus moet klaren. Zijn verhouding ermee lijkt ogenschijnlijk op een haat-liefdeverhouding. Op enig moment doet hij zelfs verwoede pogingen om met zijn stijkstok het instrument doormidden te zagen, maar net als je het meldpunt Instrumentmishandeling wilt bellen is plotseling de 'woede' weer geluwd, de onderlinge harmonie hersteld en onlokt hij weer de mooiste klanken en melodieën aan zijn cello, zoals in zijn compositie 'Srabismo Di Venere'. Pure schoonheid!

Goudsmit is zoals Ernst een muzikale rebel en klankentovenaar. Ook hij illustreert met zijn spel dat jazz humor en plezier mag hebben zonder dat het clichématig wordt. Hij gebruikt smaakvol, uitdagend en ondeugend het gehele klankenspectrum en de technische vervormingsmogelijkheden van zijn instrument. Schroomt niet om klanken te 'misvormen' of effecten toe te passen, zolang ze maar bijdragen tot het vormgeven van zijn verhaal of het totaalbeeld. Heerlijk is zijn brutale solo in 'Good Ol' Benz'. Hij leverde ook het titelstuk van de nieuwe cd van dit trio en Harmen Fraanje, met een hoge dansbaarheidfactor: 'Boompetit'.

Dan Vloeimans, nóg steeds progressief in spel, zeggingskracht en composities. De trompet met zijn weerbarstige, harde, dominante karakter verwordt in zijn handen tot was. Zijn instrumentbeheersing en embrouchure stellen hem in staat het hele bereik van het instument naar believen te gebruiken. Terecht roemt men zijn prachtige, rijke toon die zelfs in de hogere stratosferen van zijn trompet behouden blijft. Hij dwingt bewondering af door de manier waarop hij zelfs in de zachtste passages de spanning weet vast te houden. Gebruik makend van de half valve-techniek glijdt hij met delicate glissandi van de ene naar de andere noot. Meditatief klinkt hij in zijn ontroerende miniatuurtje 'Solo Di Tromba No. 5' en het daaropvolgende 'Never Before', dat met zoveel emotie en muzikaliteit wordt vertolkt dat je na afloop in plaats van obligaat, banaal applaus er beter het zwijgen toe doet. Vloeimans heeft een volstrekt persoonlijke muzikale identiteit. Bovendien zoekt en vindt hij altijd zijn perfecte muzikale partners. Dit alles maakt hem tot een geliefde, unieke instrumentalist. Het is te hopen dat de muzikale chemie tussen Eric, Ernst en Anton nog lang zal voortduren.

De onlangs uitgekomen cd van 'Fugimundi', waaraan ook Harmen Fraanje met prachtig oorstrelend pianospel en composities meewerkte, verdient hoge 'luistercijfers'. Een belangrijk jazzdocument dat volgens mij zeker kanshebber is voor een Edison. Tenslotte nog een compliment aan de technische staf van het Muziekcentrum voor hun sublieme klankregistratie!

Voor
foto's van dit concert klik hier. Bekijk hier het toerschema van 'Fugimundi'.

Foto: Cees van de Ven

(Cees van de Ven, 21.2.04) - [print] - [naar boven]



Ronald Douglas krijgt Kiwanis Naarden Jazz Award 2004

Vocalist Ronald Douglas krijgt de Kiwanis Naarden Jazz Award 2004. De Award bestaat uit een beeld gegoten in brons. Douglas ontvangt de prijs 13 maart tijdens het Goois Jazz Festival in ’t Spant in Bussum.
‘Een ongelofelijke eer’, vindt Ronald Douglas. ‘Frits Landesbergen, Rita Reys en Greetje Kauffeld hebben ‘m ook gekregen. Dan verkeer is toch echt in goed gezelschap. De prijs beschouw ik als een stimulans voor wat ik aan het doen ben.’
Meer informatie over het jazzfestival en de prijs is te vinden op www.gooisjazzfestival.nl.

(Hans, 21.2.04) - [print] - [naar boven]



Wynton Marsalis met zijn kwartet op tournee

Naar aanleiding van de komende release van zijn Blue Note debuut 'The Magic Hour' gaat Wynton Marsalis voor het eerst sinds eind jaren '80 met zijn kwartet op tournee. Marsalis tourt door de VS met Carlos Henriquez op bas, Ali Jackson op drums en Eric Lewis op piano. Het nieuwe album is half maart in Nederland te koop. Als gasten zijn Bobby McFerrin en Dianne Reeves daarop van de partij.

(Hans, 21.2.04) - [print] - [naar boven]



Welke vijf platen neemt jazzpianist en componist Albert van Veenendaal mee naar een onbewoond eiland? Het Parool vroeg het hem.

(Erno Mijland, 19.2.04) - [print] - [naar boven]



ForeverKeep The ChangeNine Stories Wide

Vijf nieuwe cd's bij het Criss Cross-label

Het Criss Cross-label heeft op 15 februari vijf nieuwe albums uitgebracht. Het zijn: het Ralph Bowen Quintet met 'Keep The Change', het Jonathan Kreisberg Trio met 'Nine Stories Wide', het Jimmy Greene Quartet met 'Forever', Joe Magnarelli en John Swana met 'New York-Philly Junction' en het David Hazeltine Trio met 'Close To You'. Meer info is te vinden op de
website van het label.

(Hans, 18.2.04) - [print] - [naar boven]



René Keijzer en Nick Oudshoorn exposeren jazzportretten

Fotograaf René Keijzer bezoekt al sinds 1981 het North Sea Jazz Festival. Zijn foto's worden dan ook regelmatig tijdens het festival geëxposeerd. Recent werk - allemaal foto's van de laatste edities van NSJF - is tot 1 augustus 2004 te zien in het Goningse café Buckshot, Gedempt Zuiderdiep 58, Groningen.

Nick Oudshoorn maakt portretten van bekende jazz- en popmusici. Zijn schilderijen en zeefdrukken zijn veelvuldig te zien geweest op het North Sea Jazz Festival. Oud en nieuw werk wordt tot 19 april geëxposeerd in theater de Purmaryn, Waagplein 1, Purmerend (dinsdag t/m zaterdag van 10.30 - 15.30 uur).

(Hans, 17.2.04) - [print] - [naar boven]



Interview met Arno Verploegen

De laatste leerling van trompettist Angelo Verploegen verlaat het leslokaal in het HKU in Utrecht. We schuiven een tafeltje aan, installeren het opnameapparaat en Angelo steekt van wal. Het gaat over hard werken, veel spelen, de Houdini's en de musici om hem heen. Mainstream of improjazz, Angelo is een alleskunner.

Lees
hier het complete interview.

(Jacques Los, 17.2.04) - [print] - [naar boven]





Harmen Fraanje ontvangt compositieopdracht!

Pianist en componist Harmen Fraanje heeft van de Nederlandse Jazzdienst en het North Sea Jazzfestival een compositieopdracht ontvangen. De bezetting waarvoor hij deze compositie gaat schrijven is nog niet bekend. Zodra we hierover meer informatie van Harmen ontvangen, zullen we dat u uiteraard direct melden.

(Cees van de Ven, 16.2.04) - [print] - [naar boven]



Programma North Sea Jazz Zuid-Afrika grotendeels bekend

De gerenommeerde jazzpianist Abdullah Ibrahim is één van de topattracties van het komende North Sea Jazz Festival Zuid-Afrika, naast artiesten als Angie Stone, Miriam Makeba and Fema Kuti, de oudste zoon van wijlen Fela Kuti. Het festival, dat al weer toe is aan zijn vijfde editie, vindt in april plaats in Kaapstad. De festival line-up is voor het grootste deel compleet, met namen als Stanley Clarke, Abdullah Ibrahim, Raga Afrika, Loyiso, Azymuth, Alvin Dyers Quartet, Freshlyground, Daryl Andrews Jazz Band, Hiroshima, Soweto Kinch, Tasha's World en The Standard Bank National Youth Jazz Band. Ook toegezegd hebben Jonathan Butler, de bekende jazz-zanger/gitarist uit Kaapstad, de Zuid-Afrikaanse zangeres Gloria Bosman en saxofonist Toon Roos.

(Hans, 15.2.04) - [print] - [naar boven]



Echoes Of The Mind

Leo Janssen - 'Echoes Of The Mind' (Eigen beheer, 2003) ****

Soms is het fantastisch in je eentje te experimenteren met je instrument, je eigen muzikale ideeën vast te leggen en eraan te werken op momenten dat het jou uitkomt. De techniek helpt je daarbij met samplers, synthesizers en digitale opnameapparatuur. Het resultaat is per definitie heel persoonlijk. En als een luisteraar het vervolgens enthousiast oppikt, is dat mooi meegenomen.

Rietblazer Leo Janssen speelt normaal gesproken veel met grotere orkesten als het Metropole en Jungle Warriors. Maar op 'Echoes Of The Mind' doet hij het eens alleen. Slechts gitarist Eef Albers en bassist Marcel Schimscheimer helpen een handje, elk op één nummer. Het album is vooral een verzameling vastgelegde, maar niet in traditionele nummers uitgewerkte ideeën. Veel van die ideeën bestaan uit het samenbrengen van verschillende muzikale werelden: Arabisch, klezmer, Indiaas... en jazz. Interessant zijn de tracks waarop Janssen een zich herhalende basis speelt op tenorsax, om er met sopraansax of klarinet op te improviseren.

'Echoes Of The Mind' roept associaties op met new age, maar het album is allesbehalve een verzameling karakterloze geluidslandschappen, verpakt in hoesjes met blauwe lucht en stromend water. Janssen heeft juist een boeiend, persoonlijk album gemaakt waarin het plezier in het vrije experiment, de individuele expressie en diepgang de boventoon voeren.

Luister naar fragmenten:
'Echoes of the Mind' | 'Aurora'

(Erno Mijland, 14.2.04) - [print] - [naar boven]



Shoshin

Jan Kuiper - 'Shoshin' (Jungle Warriors, 2003) ****

Introspectie, meditatie, de geest leegmaken... het zijn ondergeschoven kindjes in de westerse ADHD-cultuur, waar snelheid, complexiteit en zap-gedrag regeren. Gelukkig is er in die wereld een oase van muziek die rust en intimiteit uitdraagt. Dat geldt zeker voor dit solo-album van noorderling Jan Kuiper, waarop hij miniatuurtjes schildert, slechts gewapend met een akoestische gitaar. Die gitaar klinkt goudeerlijk: het piepende geluid van schuivende vingers over de hals, het aanslaan van de snaren... het klinkt allemaal zo dichtbij dat je het hout van de gitaar bijna kunt ruiken. Qua melodieën sluit Kuiper nog het meest aan bij akoestische gitaristen als
Don Ross, Adrian Legg en Billy McLaughlin. Hun muzikale ideeën zijn echter meer gepolijst en hun instrumenten klinken gelikter. Kuiper kiest daarentegen voor 'de geest van de beginner', 'shoshin' in het Japans. Een warm en puur album om ontspannen van te genieten.

Luister naar fragmenten: 'Vera' | 'Floor'

(Erno Mijland, 14.2.04) - [print] - [naar boven]



Aki Takase & Rudy Mahall

Gevestigde normen en waarden bij Aki Takase en Rudy Mahall ver te zoeken

Een duo dat in staat is toehoorders een avond lang te boeien moet wel van bijzondere klasse zijn. In duovorm stelt men zichzelf uiterst kwetsbaar op. Vanwege de transparantie valt een zwak moment direct op, maar evenzo elke geslaagde interactie. En dat laatste was in hoge mate het geval op maandagavond in het Jazzpowerconcert in Wilhelmina in Eindhoven van de Japanse pianiste Aki Takase en de Duitse basklarinettist Rudy Mahall.

Geen enkele compositie verliep zoals die deed vermoeden of voorspellen. Juist op het moment dat prachtig pianospel gelijk een pianosonate van Mozart je naar meer deed verlangen en je wat comfortabeler op je stoel wilde gaan zitten, vond Mahall het welletjes en tijd voor een weerwoord en plaatste met een pertinente impro de zaak weer op een ander spoor of op losse schroeven. Beiden zijn medevormgevers van elkaars composities, maar ieder met een zeer persoonlijke invulling van hun aandeel; ze verloochenen geen enkel ogenblik hun eigen karakteristieke identiteit. Hier zijn twee idividualisten bezig aan een uitermate spannend muzikaal pingpongspel. Harmonieën ontleed, ontrafeld, herkneed en naar eigen hand gezet.

Aki Takase is een begenadigd pianiste, die klassiek pianospel en de wereld van de jazztraditie spannend en organisch weet te incorporeren in haar spel. Beroert het ene moment liefdevol het klavier om het vervolgens temperamentvol nietsontziend te teisteren, en prepareert de vleugel met pingpongballen! Dit alles om zodoende de door haar gewenste contrasten en 'kleuren' te verklanken. Rudy Mahall op zijn beurt zoekt daartoe de klankperiferie van zijn instrument. Hoekig en stug, knetterend en schetterend, soms 'ordinair' klinkend, gaat hij het gevecht aan met embrouchure en riet. Qua spel, onvoorspelbaar muzikaal gedrag en onontkoombaar geluid, wars van overdreven 'mooiblazerij', doet hij denken aan Monk. Samen maakten zij dit concert tot een luisterwerk vol verrassingen.

Als de gevestigde muzikale normen en waarden niet met voeten worden getreden, blijft alles bij het oude en is er geen sprake van nieuwe perspectieven in de ontwikkeling van de jazz. Takase en Mahall boden vanavond hun lonkende perspectieven naar die toekomst.

Klik
hier voor foto's van dit concert. Of bekijk de website van Aki Takase.

Foto: Cees van de Ven

(Cees van de Ven, 14.2.04) - [print] - [naar boven]



Een 'indispensable record' zegt BBC-recensent Peter Marsh over de reissue van Archie Shepp's album 'Attica Blues' op Impulse! Wie op de hoogte wil blijven van nieuwe publicaties op de jazz-pagina's van de BBC-website kan zich aanmelden voor een nieuwsbrief.

(Erno Mijland, 13.2.04) - [print] - [naar boven]



Brussels Jazz Orchestra International Composition Contest 2004

In 2004 kent de Jazz Hoeilaart International Contest haar 26ste jaargang. Naast de traditionele wedstrijd voor jonge ensembles schrijft Jazz Hoeilaart, in samenwerking met het Brussels Jazz Orchestra, een compositiewedstrijd voor big band-composities uit. Op 1 juli 2004 moeten alle kandidaatcomponisten hun composities binnengestuurd hebben op het wedstrijdsecretariaat. Na pre-selecties kunnen maximaal 5 laureaten doordringen tot de finale.

De composities van de laureaten worden op zondag 26 september 2004 vertolkt door het Brussels Jazz Orchestra. Een internationale jury zal dan de uiteindelijke winnaar bekend maken. Deze ontvangt de Brussels Jazz Orchestra Composition Award, een geldprijs ter waarde van € 1500,-. Verder kunnen de kandidaatcomponisten meedingen naar de Prijs van het Publiek. De compositie van de winnaar van de Brussels Jazz Orchestra Composition Award wordt opgenomen op cd.

(Hans, 12.2.04) - [print] - [naar boven]



Speciale tournee Fra Fra Big Band met vocalisten

De Fra Fra Big Band verzorgt zes speciale optredens met vocale gasten Denise Jannah, Robert Sordam en Carlo Goedhart. De optredens zijn eind februari en begin maart.

Met de korte tournee gaat een muzikale wens van de groep in vervulling. De band trad met diverse internationale gastsolisten op, maar had nooit eerder de kans om de muziek 'met gezongen teksten te laten dansen'. De muziek van de Fra Fra Big Band laat zich omschrijven als Afro-Caraïbisch, maar is geworteld in de traditie van de grote orkesten. Tijdens de tournee met de vocalisten wordt een brug geslagen tussen gezongen teksten en Caraïbische en Surinaamse muziekstijlen als kawina en kaseko.

Voor meer informatie en data van de optredens klik
hier.

(Hans, 11.2.04) - [print] - [naar boven]



de bas van Willem van Dijk

Art Af Oryx

Op 2 februari jl. gaf Art Af Oryx een geslaagd concert bij het Eindhovense Jazzpower in café Wilhemina. Het was de tweede keer binnen een jaar dat deze Duits/Nederlandse formatie van bassist Willem van Dijk Eindhoven aandeed. Ook dit keer was het Quintet uitstekend op dreef en etaleerde volop speelplezier. Diverse nieuwe stukken van hun zo juist uitgekomen cd 'Art Af Oryx In Transition' kwamen voorbij. Naast composities van de leider werd onder andere ook de traditional 'Sometimes I Feel Like A Motherless Child' gespeeld en gezongen. Dat laatste kwam door overbelaste stembanden van Van Dijk (een gevolg van het grote aantal achtereen gespeelde concerten) niet geheel uit de verf.

Bij 'The Antilope And The Snake', een sfeervolle ballad op Afrikaanse leest geschoeid, moest ik denken aan composities van Paul van Kemenade en Eric van der Westen, die beide sterke muzikale banden hebben met Afrika. Deze compositie zou zeker nog aan zeggingkracht winnen als men over de doorlopende melodielijn een impro van bijvoorbeeld trompettist Christoph Titz zou invoegen, waardoor het monotone karakter zou verdwijnen en de dynamische mogelijkheden zouden toenemen. Desalniettemin bleef er voldoende te genieten. Er werd met vuur gemusiceerd, waarbij met name Willem en Jonas Burgwinkel dat vuur op de juiste momenten flink aanwakkerden. Drummer Burgwinkel getuigde op overtuigende wijze van zijn kunnen in een boeiende solo in 'Lines For Larry'. Er werd (gelukkig) weinig gebruik gemaakt van additioneel computergeluid, loops, samples of hoe het allemaal ook mag heten. Oryx kan gemakkelijk zonder, er is immers voldoende zeggingskracht en eigens in deze formatie aanwezig dat nog ontgonnen kan worden.

Voor foto's van dit concert klik
hier.

(Cees van de Ven, 11.2.04) - [print] - [naar boven]



Rembrandt Frerichs

Rembrandt Frerichs

In het kader van Jazz at the Crow treedt het Rembrandt Frerichs Quartet op vrijdag 13 februari a.s. vanaf 21.30 uur op in café Kraaij & Balder aan de Strijpsestraat 79 te Eindhoven.

In juni 2002 studeerde pianist Rembrandt Frerichs af aan het Koninklijk Conservatorium te Den Haag. Momenteel is hij bezig met zijn master degree opleiding jazzpiano bij Frans Elsen en Barry Harris, en studeert hij klassiek piano bij Albert Brussee. Van de 'Voorziening voor excellerende jonge musici' kreeg Rembrandt een studiebeurs op maat om in New York te studeren bij Kenny Barron en Mike LeDonne. Hij was één van de drie Nederlandse jazzmusici die deze beurs ontvingen.

Terwijl Rembrandt studeerde aan het conservatorium, werd hij gevraagd om vaste pianist te worden van het Deep River Quartet, waarmee hij in veel Nederlandse zalen heeft opgetreden. Ook zijn er tours gemaakt naar Zweden, Denemarken, Zwitserland, Duitsland en België. Verder speelde hij met Dave Liebman, James Moody, John Ruocco, Peter Ypma + Eleven, en nog vele anderen.

Naast Rembrandt Frerichs bestaat het Quartet uit Sjoerd Dijkhuizen (tenorsax), Uli Glaszmann (contrabas) en Ben Schröder (drums).

Tekst: Ton Suasso

(Cees van de Ven, 10.2.04) - [print] - [naar boven]



DiMaMi presenteert nieuwe cd in The Shuffle

Het trio Dion Nijland (bas), Makkie van Engelen (drums) en Miguel Boelens (altsaxofoon) presenteert aanstaande zondag 15 februari in het Nijmeegse muziekcafé The Shuffle zijn nieuwe cd '
Touching Ground', die onlangs werd uitgebracht op Eric van der Westens label EWM Music.

Uit het persbericht van Stichting Jazz & Impro Nijmegen: 'Met deze cd maakt DiMaMi een sprong in het diepe; eenmaal de bodem bereikt komt de band met een krachtige afzet weer boven. De muziek is altijd transparant en 'groovy', zelfs als zij vrij is en geen tempo heeft.'

The Shuffle is gevestigd op de Berg en Dalseweg 200 te Nijmegen. De entree bedraagt € 5,- en het concert begint om 16.00 uur.

(Maarten van de Ven, 10.2.04) - [print] - [naar boven]





Siteseeing #2
Jazz in Belgium


De site
Jazz in Belgium verstrekt een gigantische hoeveelheid informatie. Het geeft je het gevoel in een bodemloze grabbelton te graaien. Ook de doorlink-mogelijkheden op de diverse pagina's zijn schier onuitputtelijk. Neem 14 dagen vakantie en je hebt de site eindelijk geheel doorgenomen. Niemand maakt je dan nog iets wijs over de jazz in België. Uit de site blijkt dat de jazz in Belgie zeer serieus wordt genomen en een niet gering aspect is van het culturele leven. Het lijkt er bijvoorbeeld op dat in Antwerpen en Brussel meer jazzpodia zijn dan in de vier Nederlandse grote steden bij elkaar. Erg verwonderlijk is dat natuurlijk niet als men bedenkt dat Adolphe Sax een Belg was en... zonder sax geen jazz! En niet te vergeten de internationale jazzheld Toots Thielemans, ook een Belg.

Jazz in Belgium werd in 1996 opgezet door Les Lundis d'Hortense (de Belgische associatie van jazzmusici) en bevat zo'n 3000 files. Biografieën, discografieën, cd-recensies, concerten, podia, radio en tv, jazzpublicaties en -tijdschriften, cd-labels, fotogalerieën enzovoorts. Nogmaals, de hoeveelheid informatie is indrukwekkend, wat dat betreft complimenten voor de makers, maar het geheel is erg overdone, hetgeen ook nog eens wordt versterkt door een drukke vormgeving.

De site van Fantasy Jazz is een zeer goede en uitgebreide catalogus van onder meer de befaamde jazzlabels Prestige, Milestone, Pablo, Riverside en Contemporary. De meest interessante pagina's op de site zijn: 'new releases', 'catalog' (een zeer uitgebreid alfabetisch register), 'news' (helaas wat gedateerd), 'history' (met de mogelijkheid de afzonderlijke labels aan te klikken) en 'picks' (musici, recensenten, journalisten - o.a. Jim Snidero, Ron Carter, Jimmy McGriff en Eric Alexander - vermelden hun 10 favoriete cd's uit de Fantasy catalogus, altijd leuk die lijstjes). Naast de jazzlabels bevat de catalogus onder meer het vermaarde soullabel Stax en het blues/country geörienteerde label Taloma. De site is zeer professioneel, overzichtelijk, duidelijk en geeft compacte en complete informatie over de cd's uit de catalogus. En dat zijn er niet weinig. Klik in 'catalog' op Houston Person of Red Holloway of McDuff of Rusty Bryant.... watertanden!

(Jacques Los, 10.2.04) - [print] - [naar boven]



Pierre Courbois

Pierre Courbois: ondergewaardeerde pionier van de free jazz in Nederland

In 1994 ontving hij op het North Sea Jazz Festival de Bird Award. Voor zijn bijdrage aan de ontwikkeling van de Nederlandse jazz werd hij op 28 april 2000 benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau. Toch is hij nauwelijks te zien op de Nederlandse podia. En de VPRO/Boy Edgarprijs mocht deze voor ons land zo belangrijke jazzmuzikant ook nog niet ontvangen. Maar goed, volgend jaar wordt hij 65, dus wie weet... Lees
hier het volledige artikel.

Wil je meer weten over Pierre Courbois? Klik dan hier voor zijn Take Ten.

Foto: website Pierre Courbois

(Cees van de Ven, 7.2.04) - [print] - [naar boven]



Gezamenlijke tournee van musici en schrijvers

Onder de noemer 'Schrijvers in Concert' gaat in maart een aantal schrijvers met tien musici op tournee. De schrijvers zijn Remco Campert, Toon Tellegen, Manon Uphoff en Kees van Kooten. 'Verhalen verteld én gespeeld' is het motto van het project. Corrie van Binsbergen componeerde de muziek. Zij is tevens verantwoordelijk voor de productie en muzikale regie.

(Hans, 7.2.04) - [print] - [naar boven]





Inschrijving Deloitte Jazz Award 2004 geopend

De inschrijving voor de derde editie van de Deloitte Jazz Award 2004 is van start gegaan. Jazzmusici kunnen ook dit jaar weer meedingen naar de onderscheiding, die bestemd is voor een 'talent deserving wider recognition'. De winnaar van de Award ontvangt tijdens de finale in het Amsterdamse Bimhuis op woensdag 12 mei a.s. een geldprijs van € 20.000,-. Kandidaten voor de award kunnen zich tot 25 februari inschrijven.

De Deloitte Jazz Award is bestemd voor jonge in Nederland gevestigde jazzmusici die al een zekere bekendheid hebben verworven, leiding geven aan een ensemble, (deels) eigen repertoire componeren en beschikken over de nodige persoonlijkheid en de ambitie om een internationale carrière te kunnen verwezenlijken. Eerdere winnaars van de Deloitte Jazz Award waren violist Oene van Geel (2002, toen nog Andersen Jazz Award) en klarinettist/baritonsaxofonist David Kweksilber (2003).

Uit de inschrijvingen selecteert een deskundige jury zes kandidaten voor de voorronde op 4 april, eveneens in het Bimhuis te Amsterdam. De drie uiteindelijke finalisten zullen op 12 mei in het Bimhuis optreden, waarna de jury haar oordeel zal vellen. Tijdens beide avonden zullen de kandidaten optreden met het Jazz Orchestra of the Concertgebouw o.l.v. Henk Meutgeert.

De jury van de Deloitte Jazz Award wordt voorgezeten door Peter Krom (Andersen Foundation) en bestaat verder uit Hein van de Geyn (musicus, producer, docent), Paul Gompes (coördinator Dutch Jazz Connection), Amanda Kuyper (muziekjournalist), Jan Menu (musicus, producer) en Bert Vuijsje (journalist, jazzrecensent).

(Erno Mijland, 7.2.04) - [print] - [naar boven]



Nieuwe programma Loet van der Lee Kwintet: 'Ballads, Blues & Boogaloo'

Na het programma 'Holland in Jazz' (Tros Sesjun, North Sea Jazz Festival 2003) komt het Loet van der Lee Kwintet in het seizoen 2004/5 met een nieuw muzikaal programma getiteld 'Ballads, Blues & Boogaloo'. Trompettist Van der Lee stelt de bezoekers 'sterke, groovy tunes in het blues en hard-bop idioom, afgewisseld met mooie melodische en lyrische ballades' in het vooruitzicht. Het repertoire bestaat uit eigen composities en enkele bekende jazzsongs. De tournee start in februari in Amsterdam. In het kader van het Podium Plan Project van Stichting Jazz Impuls treedt de groep vanaf oktober een aantal keren in een double bill met de Lydia van Dam Group op.

(Hans, 7.2.04) - [print] - [naar boven]



Voor Planet Music recenseerde Rita Jager het nieuwe dubbelalbum van het Dave Holland Quintet, 'Extended Play: Live at Birdland' met een verzameling opnames van na 1997. Jager noemt de muziek op het album "een sterk staaltje van live gespeelde onopgesmukte jazz, die geworteld is in tradities, maar modern (vooral funky) genoeg is om eigentijds te klinken". Bij de recensie staan twee audiofragmenten. Lees hier de volledige recensie. Overigens, onze eigen redacteur Maarten van de Ven recenseerde dit album al eerder voor Draai om je oren: "Het geheim? Een combinatie van prachtige arrangementen, memorabele composities, muzikale kracht, doelgerichte discipline en uitbundig spelplezier."

(Erno Mijland, 6.2.04) - [print] - [naar boven]



Van Bach tot Prince... Michiel Braam over de vijf cd's die hij mee zou nemen naar een onbewoond eiland in het Parool. "Bij Miles hoor je niet zozeer het instrument alswel de persoonlijkheid." Klik hier.

(Erno Mijland, 6.2.04) - [print] - [naar boven]



Brass Fantasy van trompettist Lester Bowie was een van de vrolijkste, meest anarchistische koperorkesten van de laatste twintig jaar. De leider kon daar al zijn ervaring in kwijt, met jaren zestig-rhythm & bluesbands én in de avant-garde. Eddy Determeyer blikt terug op de carrière van Lester Bowie.

(Erno Mijland, 5.2.04) - [print] - [naar boven]



Mambo uit België? Inderdaad, El Tattoo del Tigre is de naam van een internationaal vanuit Antwerpen opererend gezelschap dat Machito naar de kroon steekt... als die nog zou leven. Waar deze big band zijn opwachting maakt gaan de voetjes van de vloer en het dak eraf. Eddy Determeyer over dit wonderlijke orkest...

(Erno Mijland, 5.2.04) - [print] - [naar boven]



Everything Must Go

Steely Dan - Everything Must Go (Reprise, 2003)

Waarom is Steely Dan zo'n prachtige band en 'Everything Must Go' zo'n prima plaat?

  • Omdat de fans steeds weer opnieuw krijgen wat ze verwachten: niks nieuws. Het is altijd hetzelfde, maar dan op de manier waarop Miles Davis altijd hetzelfde is geweest. Voor Donald Fagen en Walter Becker is die constante de synergie van rock en jazz zonder dat die fuseren. Dat was het bij hun debuutalbum 'Can’t Buy A Thrill' in 1972 en dat is het altijd gebleven.
  • Omdat het muzikanten-muziek is. Akkoordovergangen die eigenlijk niet kunnen, onverwachte modulaties, verrassende intro's, midtro's en outro's die na een paar keer luisteren de gewoonste zaak van de wereld lijken, onconventionele songschema's die ver af staan van de bekende A-B-A-B-bruggetje-A-B-B-liedjes, maar die niet de onrust hebben waar die andere muzikanten-muzikant Frank Zappa zich soms schuldig aan maakt.
  • Omdat alles zo doorzichtig geproduceerd is dat je met elk instrument en met elke stem afzonderlijk op avontuur kunt gaan. Ook nu ik de plaat inmiddels zo'n 20 keer heb gedraaid; nog steeds hoor ik nieuwe dingen of ontdek ik nieuwe verbanden.
  • Omdat de holistische laag van de Steely Dan liedjes er voor zorgt dat ook als je niet analytisch wilt of kunt luisteren, het meegaan in de groove een feest is. Donald en Walter noemen hun band een jazzorkest, maar of ze ook jazz spelen...
  • Omdat de teksten humoristisch zijn en zelden of nooit gaan over 'houden van' en meisjes, hetgeen buitengemeen verfrissend is. Onderwerpen die op de laatste cd aan de orde komen zijn: de sluiting van een supermarkt (Becker: "Winkelcentra maken veel in ons los"), dingen die mensen het meest missen (een Audi TT, een villa aan de kust), de uitverkoop, de historische ontwikkeling van het dialect, koffie drinken met ene Gina. Bijna dadaïstisch dus.

    Is er dan geen enkele kritische kanttekening bij deze lieden te maken? Helaas! The Dan is still second to none.

    Tekst: Mathieu Weggeman

    (Maarten van de Ven, 4.2.04) - [print] - [naar boven]



    Autoriteiten Quatar blazen North Sea Jazz Festival af

    "Ik schrik ervan dat dit zo maar kan," reageert directeur Theo van den Hoek op het bericht uit Quatar dat de aldaar geplande editie van het geleidelijk mondialer wordende North Sea Jazz Festival niet doorgaat. Hij vermoedt dat het driejarig contract werd opgezegd omdat het nieuwe hoofd van de Quatar Tourism Authority jazz niet als een prioriteit beschouwt. En dat terwijl de organisatie al zo goed als afgerond was, getuige een fraai programma met op voorhand uitverkochte concerten van onder meer Buena Vista Social Club, Michiel Borstlap (reeds bekend van zijn opera voor Quatar), Toots Thielemans en Zap Mama. Er werd gerekend op vijfduizend bezoekers per dag. Mooie luchtkastelen naar nu blijkt. De organisatie laat het er niet bij zitten en beraadt zich op verdere stappen.

    Bron: De Volkskrant

    (Maarten van de Ven, 4.2.04) - [print] - [naar boven]



    Strange Fruit

    Razendsnel goud voor Trijntje's jazzplaat

    Het album 'Strange Fruit' van Trijntje Oosterhuis (Blue Note) heeft binnen twee weken goud in de wacht gesleept met 15.000 verkochte exemplaren. Het aantal van 15.000 stuks geldt voor jazz en klassiek als 'gouden' plaat; voor popmuziek is dat 40.000. Op 'Strange Fruit' brengt Oosterhuis songs van Billie Holiday en George Gershwin, begeleid door het Amsterdam Sinfonietta en The Houdini's.
    Meer succes voor Oosterhuis: op dinsdag 10 februari neemt ze een gouden Harp in ontvangst tijdens het Harpengala.

    (Erno Mijland, 4.2.04) - [print] - [naar boven]



    The Classic Quartet - Complete Impulse! Studio Recordings

    John Coltrane - The Classic Quartet - Complete Impulse! Studio Recordings (Impulse!, 1998)

    Tussen december 1961 en september 1965 nam John Coltrane talloze platen op voor het toenmalige meest progressieve platenlabel, Impulse! De 8-cd box 'The Classic Quartet - Complete Impulse! Studio Recordings' bevat hoofdzakelijk opnamen van het beroemde kwartet met pianist McCoy Tyner , bassist Jimmy Garrison en drummer Elvin Jones. Op een paar tracks zijn Art Davis op bas en Roy Haynes op drums te horen. Inmiddels had Coltrane een geweldige reputatie opgebouwd en een respectabele platencarrière achter de rug. Een groot aantal albums onder eigen naam en als sideman op het Prestige label, het succesvolle album 'Blue Train' op Blue Note, met Miles Davis en Cannonball Adderley op CBS 'Kind Of Blue' en 'Milestones', en 'Giant Steps' en 'My Favorite Things' op Atlantic. Coltrane gold als de vernieuwer van het tenorspel.

    Vooral in de periode waarop de opnamen voor Impulse! zijn gemaakt ondergaan zowel Coltrane als het kwartet een transfiguratie. Op de 66 tracks die deze box bevat is de evolutie van dit uitzonderlijke kwartet goed te volgen. Tot eind '63 wordt er nog voortgeborduurd op de enigszins modale speelwijze en Coltrane's repetitieve uitgebreide sheet of sounds soli( te horen op cd 1 en 2). Vanaf juni ’64 met de opnamen van 'Crescent' en 'Bessie’s Blues' en later - in december - gevolgd door 'A Love Supreme' slaat het kwartet de avant-garde richting in. De muziek wordt meer intens, passievol, hypnotiserend en spiritueel. Coltrane en zijn kwartet spelen dan een prominente rol in de Amerikaanse avant-garde scene.

    Vanaf de derde cd wordt er dus experimenteler gemusiceerd met daarop het sublieme 'A Love Supreme'. Het vormt de aanzet tot Coltrane's hang naar devotie en het daaraan verbonden verpletterende, intense en emotievolle spel. Naast het al eerder genoemde 'A Love Supreme' behoort 'Meditations (Quartet Version)' op de zevende schijf tot één van de hoogtepunten van deze box. Ook Jimmy Garrisons bassolo in het nummer 'Ascent' (cd 6) is het vermelden waard. Al met al kent deze box amper zwakke momenten. Vooral in de avant-garde periode wordt er grenzeloos gesoleerd: Coltrane die zowel furieus als meditatief de geluidsmogelijkheden van de saxofoon exploiteert, McCoy Tyner die zich bedient van clusters en razendsnelle loopjes, en Garrison en Jones die dynamiek en crossrhythms creëren. De laatste schijf bevat zeven niet eerder uitgebrachte opnamen uit de gehele periode, onder meer 'Bessie’s Blues' en 'Resolution' van 'A Love Supreme'.

    De muziek van deze box is destijds verschenen op 18 albums en is nu chronologisch vastgelegd. Een essentiële box waarin de ontwikkeling van John Coltrane spectaculair te volgen is. Voor liefhebbers van Coltrane en het moderne tenorspel een absolute must.

    Labels:

    (Jacques Los, 3.2.04) - [print] - [naar boven]



    Michiel Scheen & Tobias Delius

    Tobias en Michiel Scheen spelen Deli[cio]us!

    Een met zorg uitgelicht podium, een goede sfeer, een afwisselende programmering en publiek dat bereid is de oren wijd open te zetten. Kortom, Paradox in Tilburg. Op 23 januari jl. stonden daar niemand minder dan de kersverse VPRO/Boy Edgar-prijswinnaar Tobias Delius en zijn maatje van het eerst uur, componist/pianist Michiel Scheen. Het werd weer een avond vol avontuur! Beiden waren uitstekend op elkaar ingespeeld, omdat ze net terug waren van een concertreeks in Oostenrijk en Hongarije. Maar ingespeeld wil niet zeggen dat het een routineus, op de automatische piloot-concert werd…

    Zijn reputatie indachtig hoef je dat overigens ook niet te verwachten bij Delius. Hij zoekt avontuur, verrassing en spanning; dat zijn de bronnen waaraan zijn creatieve geest zich laaft en die zijn luisteraars telkens weer weten te fascineren. Zijn saxofoonspel klinkt zelfverzekerd en overtuigend. Het is fraai om te zien hoe hij zijn gehele lichaam gebruikt om het gewenste geluid te zoeken en kracht bij te zetten; stampend, draaiend en af en toe meeneuriënd of fluitend. Wat er ook gespeeld wordt: Tobias behoudt altijd zijn eigen identiteit en muzikale persoonlijkheid. Ook dat maakt hem tot een unieke instrumentalist met een onontkoombare, prachtige toon, waarvan je wel mòet houden. In Michiel Scheen had hij een uitstekende evenknie. Deze eigenzinnige pianist is dan ook een vat vol ideeën. Zo kan hij je zomaar verrassen met een kort solostukje in de hoogste regionen van het toetsenbord. Zijn spel is gedegen en geworteld in een solide basis. Hij speelt met veel dynamiek en een uiterst verzorgde techniek. Tayloriaans vuurwerk wisselt hij net zo gemakkelijk af met spaarzame pianoschetsen à la Ellington. Scheen is ook als componist productief en succesvol. Hij ontvangt beurzen van het Fonds voor de Scheppende Kunst en andere organisaties.

    Gezamenlijk zochten en vonden deze muzikanten vanavond weer nieuwe wegen, horizonten en expressiemogelijkheden, die ze voor de luisteraars boeiend wisten te verklanken. Het programma bood een interessant palet aan kleuren: een pittige, vrije compositie van Delius, een serie stukjes van de Ellington-plaat 'The Piano In The Foreground' (met een verleidelijke sax als in Websters beste dagen), Fats Wallers 'I’ve Got A Feeling That I’m Falling' (dat verrassend te voorschijn kwam na een intro vol fagiolet- en boventonen) en een delicaat, verstild 'liefdeslied' 'This Time It Will Last Forever' van Scheen, waarbij de lange spanningsvolle stiltes de titel nog een extra lading gaven.

    Pas na afloop van dit voortreffelijke optreden beseften we pas ten volle dat er slechts twee musici op het podium stonden. Dus toch: minder kan inderdaad meer zijn! Het is niet eenvoudig om via geschreven of gesproken woorden weer te geven wat ogen zien en oren horen in de hedendaagse geïmproviseerde jazzmuziek. Enthousiasme en waardering wil je graag met anderen delen en daarom zoek je naar beelden en metaforen om die anderen te bereiken. Toch is er eigenlijk maar één goede manier die meer effect sorteert dan duizend woorden: dit soort avontuurlijke concerten gewoon bezoeken. We hebben in ons land zoveel uitstekende en unieke jazzpersoonlijkheden die de moeite waard zijn gehoord te worden. Tobias Delius en Michiel Scheen zijn twee namen die daar zeker toe behoren.

    Woensdag 11 februari krijgt Delius de VPRO/Boy Edgarprijs uitgereikt in het Bimhuis. Lees het
    juryrapport. En hier kun je de foto's van het concert in Paradox bekijken.

    Tekst: Cees en Maarten van de Ven
    Foto: Cees van de Ven

    (Maarten van de Ven, 1.2.04) - [print] - [naar boven]


    Lees verder in het archief...






  • Menupagina's:

    Redactieadres:

    Hoekstraat 1 B17
    3910 Neerpelt
    België
    (0032) 11747180
    (0032) 498788554

    Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
    Mail de redactie.