Draai om je oren
Jazz en meer - Weblog





 




Rodrigo Amado - 'Teatro' (European Echoes, 2006)
Opname: 2004

De Portugese saxofonist Rodrigo Amado lijkt wel Ken Vandermark te vervangen in dit trio met Kent Kessler op bas en Paal Nilssen-Love op drums. Vandermark speelde met beiden al vele malen samen in alle mogelijke groepssamenstellingen. Amado is één van de saxofonisten van de Lisbon Improvisation Players, met wie ook Denis Gonzalez al enkele malen opnamen maakte. Amado is wel een totaal andere saxofonist, iets zachter, zoekender, melodieuzer, en minder energiek, al is dat niet moeilijk.

De kracht van de groep is dat ze samen muziek creëren, variërend tussen aarzelend en intens, elkaar kalmerend, opjagend, tot hoogtepunten drijvend, maar zonder focus te verliezen, en met voldoende variatie in de manier waarop ze hun instrumenten bespelen om fris te blijven, zelfs in de lange eerste twee nummers. Het tweede, 'Pandora’s Box', begint traag en zoekend, maar evolueert naar een ritmisch feest vol intensiteit en spelplezier, waar zowel Kessler en Nilssen-Love de ruimte krijgen voor boeiende solo's. Op het titelnummer haalt Kessler zijn strijkstok boven, Amado zijn baritonsax, en samen zetten ze het meest abstracte stuk van het album in, gevolgd door drumtoetsen en accentueringen.

Dit is geen toeterfeest, maar zeer beheerste, elegante, relatief toegankelijke free jazz, gebracht door drie uitzonderlijke muzikanten.

Meer weten?
  • Beluister een interview met Rodrigo Amado op de blogspot Taran's Free Jazz Hour van 25 augustus jl.

    (Stef Gijssels, 29.9.07) - [print] - [naar boven]





    Japans spektakel blijft boeiend
    Shibusashirazu, vrijdag 14 september 2007, Bimhuis, Amsterdam

    In 1989 formeerde bassist Daisuke Fuwa het orkest Shibusashirazu. Een freejazzorkest dat al snel uitgroeide tot een grote multimedia groep. Naast een kern van zo'n twintig muzikanten namen aan het collectief ook moderne dansers, butohdansers, acteurs, zangers en beeldende kunstenaars deel.

    Ogen en oren kwam je te kort bij het muzikale spektakel van deze groep. Go-go danseressen flitsten over het podium. De butohdansers waren fascinerend en de videoprojectie was bijzonder (impressies van de grote Europese tournee van het orkest) en effectief (één continu rennende acteur, ook in Europa, en de snelle stuwende muziek).

    Het orkest zelf is een kruising tussen Sun Ra, ICP en een modern riffende Count Basie Band. De alsmaar repeterende funky en groovy riffs en de drie man sterke percussiegroep produceren een hypnotiserende en aanstekelijke sfeer. Daar bovenuit worden door de blazers en de twee gitaristen competente freejazz- en jazzrocksolo's gespeeld. Met name tenorsaxofonist Han Sato, trompettist Yoichiro Kita en altsaxofonist Yoshiyuki Kawaguchi imponeerden.

    Het contrast met deze bruisende muziek en de butoh dans was groot en zeer apart. Het begrip 'ankoku butoh', later afgekort tot butoh, werd geïntroduceerd door Hijikata en betekent zoveel als 'Dans der Duisternis'. Het breekt met de gevestigde (dans)regels en laat veel ruimte voor improvisatie. Kenmerken die men vaak aantreft zijn de wit geschminkte lichamen, het langzame bewegingsverloop, de vaak kaalgeschoren schedel en de verkrampte houdingen. De dans roept beelden op van verval, angst en vertwijfeling, van erotiek, extase en verstilling. Butoh legt een relatie tussen het bewuste en het onbewuste. Bewegingen worden niet van buitenaf opgelegd, maar komen te voorschijn in de wisselwerking tussen de buiten- en binnenwereld.

    In dit vrolijke, improviserende, dansende, zingende en foto's van elkaar makende collectief zat in de saxsectie als Europese rots in de branding de onvolprezen Volkskrant-jazzscribent Koen Schouten op de baritonsax zijn partij mee te blazen. Jammer dat de Japanse geluidstechnici zijn heftige solo niet adequaat wisten uit te versterken.

    Met Koen en Shibasushirazu sidderde het Bimhuis op zijn stalen grondvesten.

    Klik hier voor Maarten Jan Rieders fotoverslag van dit concert.

    (Jacques Los, 27.9.07) - [print] - [naar boven]





    Jazz op verzoek #1
    Dave Douglas Keystone Sextet bij jazz@vpro


    In deze nieuwe rubriek richt Draai om je oren de schijnwerpers op radioprogramma's, die in onze ogen zeer de moeite waard zijn en die on demand te beluisteren zijn via internet. Daarbij gaat het - u had het niet anders verwacht - natuurlijk weer om 'jazz en meer'.

    "Het grote probleem van het Dave Douglas Keystone Sextet is dat er op het podium veel lijkt te gebeuren, maar de muziek weinigzeggend is. De solo's blijven vlak en de muziek straalt weinig kracht en explosiviteit uit, hoewel de muzikanten daar - te oordelen naar het volume - toch veel moeite voor lijken te doen." Zo oordeelde onze correspondent Alexandra Mientjes in haar recensie van het concert dat deze formatie 2 mei jongstleden in het Bimhuis gaf.

    Al werkend aan de nieuwe menupagina 'Jazz op de radio', die u binnen afzienbare tijd op Draai kunt verwachten, kwam ik terecht op de site van Jazz@vpro. Wie de moeite neemt om die eens rustig te bekijken, ontdekt daar een schatkamer van online beluisterbare jazz. Zo liep ik dus tegen bovengenoemd concert aan, dat in de Jazz@vpro-uitzending van 31 augustus gedurende twee uur werd uitgezonden.

    Dat muzieksmaak een zeer persoonlijke zaak is, kon ik al na enkele minuten luisteren constateren, want in mijn ogen gaat het hier niets meer of minder om een wereldconcert. Hedendaags eclectisch, zeer groovy, doorsneden met interessante samples en sfeervolle noises en sterke composities. Wellicht niet zo radicaal als onze eigen Gatecrash, maar zeker puttend uit dezelfde voedingsbronnen.

    Oordeel zelf en beluister het concert hier.

    Meer weten?
  • Onze recensie van het concert dat het Dave Douglas Keystone Sextet gaf in het Amsterdamse
        Bimhuis op 2 mei 2007.

    (Maarten van de Ven, 26.9.07) - [print] - [naar boven]





    Tineke Postma - 'A Journey That Matters' (Foreign Media Jazz, 2007)

    Prettig dat producer Harry Velleman weer actief is (na het overlijden van directeur Job Zomer stopte Munich Records met het zelf opnemen van jazz). Zijn eerste cd bij het nieuwe label Foreign Media Jazz betreft het nieuwe album van saxofoniste Tineke Postma, die hij bij Munich ook al enkele malen opnam.

    Met een interessant gezelschap (onder wie de pianisten Rob van Bavel, Marc van Roon en Randal Corsen, bassist Frans van der Hoeven, slagwerkster Terri Lyne Carrington, gitarist Edoardo Righini en fluitist Bart Platteau) speelt ze een programma van afwisselend sfeervolle, gedreven en felle eigentijdse jazz, met een belangrijke rol voor het (soms wat drukke) drummen van Lyne Carrington.

    De band staat als een huis, steunend op Postma's inventieve eigen stukken (een achttal, naast drie uit het Ellington-repertoire) en haar arrangementen (drie zijn van de hand van Johan Plomp). De lenige Postma bewijst andermaal dat ze een van de belangwekkendste nieuwe stemmen is van de Nederlandse jazz, zowel op altsaxofoon als op de sopraanvariant (en deze keer soms zelfs op tenor).

    Deze recensie was eerder te lezen in HVT Magazine.

    (Anoniem, 26.9.07) - [print] - [naar boven]





    Gaume Jazz 2007
    vrijdag 10, zaterdag 11 & zondag 12 augustus, Rossignol-Tintigny, Gaume, België

    "Gaume Jazz weet jaar in jaar uit weer gedurfd te programmeren en de hooggespannen verwachtingen in te lossen." Aldus onze correspondent Harold van Grinsven, die in een uitgebreid artikel verslag doet van dit "ruw diamantje in de wereld der jazzfestivals".

    Met optredens van Fabian Fiorini, TTPKC & Le Marin, Phil Abraham Octet, Rackham, Jean-Philippe Collard-Neven & Jean-Louis Rassinfosse, Trio Romano/Sclavis/Texier, Jef Neve Trio, Duo Fabian Fiorini & Jozef Dumoulin, JazzKamikaze en Myriam Alter's Carte Blanche.

    Klik hier om het volledige festivalverslag te lezen.

    (Maarten van de Ven, 25.9.07) - [print] - [naar boven]





    Uri Caine Ensemble - 'Plays Mozart' (Winter & Winter, 2007)

    In het middelbaar onderwijs kregen we een demonstratienamiddag met François Glorieux, die elke suggestie van een melodie die een leerling voorstelde op zijn piano speelde op de wijze van Mozart, Beethoven, The Beatles, Jerry Lee Lewis of Thelonious Monk, of het nu ging om 'Strawberry Fields Forever' of om het nationaal volkslied. Knap gedaan, leuke namiddag. Maar dat gevoel van kunstgrepen bekruipt me ook bij het beluisteren van Uri Caine's bewerking van Mozart.

    Caine is een prima pianist en ook een meester in de arrangementen, dat bewijst hij met elke nieuwe cd opnieuw. Ook de andere muzikanten hier zijn top of the bill: Chris Speed (klarinet), Drew Gress (bas), Jim Black (drums), Nguyen Le (gitaar), Ralph Alessi (trompet) en Joyce Hamman (vocalen). Zo te horen hebben enkel Black en Nguyen Le geen klassieke scholing gehad, de anderen trekken meer dan behoorlijk hun streng.

    De meeste stukken van Mozart die Caine aanbiedt behoren bij de gekendste piano- of operastukken, en hij brengt ze met zijn ensemble telkens deels klassiek, en deels in een totaal andere vorm (chaotisch, free, Turks, ...). Alleen vind ik dat hij er muzikaal niets mee doet. Dit is spielerei zoals François Glorieux, circus maar geen kunst. Knap gebracht, dat wel, ongelooflijk knap. Wat moet ik hiervan denken? Bij momenten kan ik er toch van genieten. De melodietjes van Mozart zijn leuk, zijn ensemble doet er nog leukere dingen mee ook. Maar wat dan nog? Dit is entertainment van het hoogste niveau. Geen kunst, maar toch leuk. Wat moet ik hier nu in godsnaam van denken?!

    (Stef Gijssels, 25.9.07) - [print] - [naar boven]





    Seven Bridges Jazz Festival 2007
    zaterdag 1 september, Reguliersgracht, Amsterdam

    Het vijfde Seven Bridges Festival werd zowel binnen- als buitenshuis gehouden. Het hoofdpodium en het kleine nevenpodium bevonden zich op de Reguliersgracht. Belangrijke binnenpodia waren het Bimhuis en de Sugar Factory. De belangrijkste dag van het festival was de zaterdag.

    Om iets na vieren werd de aftrap verricht door Wouter Hamel en zijn band. Hamel is een jonge zanger die sinds zijn debuut bezig is met een gedegen zangcarrière in het schouwburgenjazzcircuit en bij de coole loungemuziekliefhebbers. Hij croont als een volleerd Sinatra en heeft de lichte soepele swing van Mel Tormé. Dat is dus niet niks. Toch werd ik niet warm van zijn gladde performance. Inderdaad, glad. En dat is misschien leuk voor een wat op entertainment gericht schouwburgpubliek, maar voor de jazz tellen de blue notes, de vileine teksten, de onderbuikgevoelens, het roekeloze scatten en de expressieve, vuige en ruige zangexercities. Ook zijn bandje – overigens niet de minsten: drummer Jasper van Hulten, percussionist Gijs van Straalen, bassist Sven Happel en pianist Emiel van Rijthoven - presteerde nogal routineus. Vooral Van Rijthoven soleerde wat al te gemakkelijk in een Ramsey Lewis-achtig idioom. Het publiek kon er geen genoeg van krijgen.

    Van een geheel andere orde was het concert van Bik Bent Braam. In die bigband is zo ongeveer de top van de Nederlandse improscene verenigd. Mensen als Ernst Glerum, Michael Vatcher, Frans Vermeerssen, Joost Buis en Angelo Verploegen staan borg voor serieuze, intensieve en creatieve improvisaties. Dit orkest paart democratische en anarchistische collectieven aan veelal verrassende, verhalende en vrije solo's van alle orkestleden. Deze keer soleerden vooral altsaxofonist Jan Willem van der Ham, trompettist Angelo Verploegen en tenorsaxofonist Peter van Bergen erg sterk. Kortom, een boeiend optreden voor de improjazz-liefhebbers, maar voor het grotendeels Amsterdamse 'zaterdagmiddag-borrel-drinkende-kroegenpubliek' waren het paarlen voor de zwijnen.

    De derde groep was Anton Goudsmits formatie The Ploctones, met tenorsaxofonist Efraïm Trujillo, basgitarist Jeroen Vierdag en drummer Eric Hoeke. Deze groep met zijn dynamische funky jazzbenadering pastte weer wel in de context van dit gratis buitenfestival. Iedere keer word ik verrast door het enthousiaste, gepassioneerde en virtuoze gitaarspel van leider Goudsmit. Moeiteloos mixt hij hedendaagse jazzlicks met blues-, funk- en rockinvloeden. Ook Trujillo weet die elementen in zijn spel te vatten. Naast beheerste moderne jazz-etudes weet hij ook raad met het heftige scheurwerk en mist hij de topnotes niet. The Ploctones is een kwartet voor zowel de (intiemere) jazzclubs als de (massalere) openluchtfestivals.

    Erg irritant was de would-be ouwe-jongens-krentenbrood presentatie van een AT5-omroepster. Zo'n 'zijn we er klaar voor?!'-type. Brr. En omdat het na afloop van Goudsmits groep toch wat frisser werd en de optredens van Izaline Calister en Roy Ayers uit jazz-oogpunt gezien niet bijster interessant leken, keerde ik huiswaarts.

    Klik
    hier voor een fotoverslag van Govert Driessen.

    (Jacques Los, 23.9.07) - [print] - [naar boven]





    Marc Ribot – 'The Lost String' (La Huit, 2007) DVD

    'Avontuurlijk' en 'veelzijdig' zijn omschrijvingen die goed passen bij Marc Ribot. Als bandleider en sessiegitarist is Ribot al meer dan 25 jaar een drukbezet man. Deze documentaire met een (selectief) overzicht van zijn werk is dan ook meer dan welkom.

    'The Lost String' is een geslaagde onderneming; de makers vonden Ribot bereid om volle medewerking te verlenen middels archiefbeelden, fotomateriaal, interviews en dagboekfragmenten. Ribot licht met rake oneliners toe hij denkt over gitaarspelen, de muziekindustrie en zijn eigen projecten. Zo weigert hij bijvoorbeeld om gitaarlessen te geven, omdat hij van mening is dat teveel gitaristen alleen maar geïnteresseerd zijn in techniek en niet in het concept achter een compositie, terwijl dit voor hem essentieel is. Hoe prikkelend deze citaten ook zijn, het meest tot de verbeelding spreken de vele muziekfragmenten, die elkaar in hoog tempo opvolgen.

    Aan het eind van de documentaire heb je een chronologisch beeld gekregen van hoe de carrière van Ribot zich heeft gevormd en hoezeer hij zich overtuigend en altijd duidelijk herkenbaar binnen verschillende muziekstromen tegelijk beweegt. Als kleinkind van Russische grootouders groeit Ribot op in Newark, om zich eind jaren zeventig in New York te vestigen en muzikant te worden. Zijn eerste plaatopname is als lid van de begeleidingsband van Solomon Burke, maar al snel raakt hij geïnteresseerd in no wave en postpunk, modieuze stromingen die begin jaren tachtig in New York floreren. Pas in de jaren negentig raakt Ribot meer en meer verzeild in de downtown scene rond John Zorn, met wie hij tot vandaag de dag veelvuldig samenwerkt.

    De dvd eindigt met vier integrale stukken zonder onderbreking, waar Ribot zijn kennis van klassiek gitaar toepast op onder andere een etude van Zorn en de standard 'St. James Infirmary'.

    (Eric van Rees, 22.9.07) - [print] - [naar boven]





    Jazz Agenda 2008

    De Jazz Agenda verschijnt dit jaar voor de drieëntwintigste keer in successie en heeft als thema de jazzgitaar. Het voorwoord is geschreven door de gitarist Jan Akkerman.

    Er zijn interviews met gitaristen Wim Bronnenberg, Maarten van der Grinten en Marnix Busstra, inclusief vele foto's en een overzicht van de belangrijkste mijlpalen in de jazzgitaargeschiedenis door Ton Ouwehand. Ook vind je er informatie over de wereld van de jazz in Nederland en onder andere adresbestanden van de conservatoria in Nederland en België.

    De verspreiding vindt plaats via de boek-en (blad)muziekhandel, maar je kunt de Jazz Agenda ook bestellen via de
    website van de uitgever. De verkoopprijs is € 11,95.

    (Cees van de Ven, 21.9.07) - [print] - [naar boven]





    Alice in Space

    Alice in Space, is een geïmproviseerde ruimte-opera voor 2 stemmen, musici en universum, vrij naar de SF-cultklassieker 'Dimension of Miracles' van Robert Sheckley uit 1968. De uitvoerenden Ineke van Doorn (zang), Ingmar Heytze (verteller) en Marc van Vugt's Big Bizar Habit noemen het een 'Play for Voice'.

    Hoeveel tijd kost het om een veilig maar kleurloos bestaan achter je te laten en een kosmos van nieuwe avonturen in te stappen? De tijd die nodig is om 'ja' te zeggen tegen een buitenaardse boodschapper die je de hoofdprijs van een intergalactische loterij aanbiedt. Maar als ze de aarde ver achter zich heeft gelaten, ontdekt Alice dat je ook elders in het universum niets voor niets krijgt. Tijdens een betoverende reis langs verre sterrenstelsels en vreemde werelden doemen ook nieuwe, onvermoede en potentieel levensbedreigende problemen op. Om maar een van die problemen te noemen: hoe komt ze weer thuis?

    "Alice in Space is De kleine prins on acid."

    The making of Alice in Space is
    hier al te volgen.

    (Jacques Los, 19.9.07) - [print] - [naar boven]





    Swingende dynamiek in oud Amsterdam
    Remco Keijzer Quartet, maandag 10 september 2007, Old Quarter, Amsterdam

    "Hoe kun je een jazzminnende Nederlander op een regenachtige maandagavond uit zijn luie fauteuil krijgen om naar jouw sfeervolle Old Quarter in de Warmoesstraat vlakbij de rosse buurt te laten gaan?" moet programmeur Paul Lehwald van deze maandagse jazzclub zich hebben afgevraagd, toen hij het kwartet van saxofonist Remco Keijzer boekte. Het bleek een goede keuze, want ondanks het slechte weer kwam er een grote groep jazzliefhebbers op dit optreden af. Dat is natuurlijk niet zo verwonderlijk als je de samenstelling van deze groep bekijkt: Remco Keijzer op tenorsaxofoon, Franz von Chossy op piano, Kasper Kalf op contrabas, en Flim van Hemmen op drums.

    Eigenlijk al sinds de start van zijn studie in 1994 aan het Hilversumse conservatorium en mede door zijn leermeesters Jasper Blom en Arnold Dooyeweerd heeft Remco Keijzer zich ontwikkeld tot een aansprekende solist met veelzijdig spel. Ook zijn studie aan het Amsterdamse Conservatorium en zijn samenwerking met onder anderen Dick Oats, Dave Binney, John Benitez en Pierre Courbois, hebben hem daartoe bijgedragen. Hetzelfde kan overigens worden gezegd over Franz von Chossy, die voor zijn nieuwe album 'Awakening' terecht lovende kritieken mocht ontvangen.

    Exact om negen uur werd in low-tempo de aftrap gegeven met het mooie 'Beatrice' van Sam Rivers. Keijzer en Von Chossy soleerden stilistisch en vooral lyrisch, waarbij de lage tonen beslist niet werden overgeslagen. Het leek wel of John Coltrane was teruggekeerd, vooral toen Kalf en Van Hemmen zich ook met dit eerste stuk gingen bemoeien. Wat vooral opviel was de harmonische opbouw van dit kwartet, dat geconcentreerd en goed naar elkaar luisterend speelt. 'Beatrice' bleek een lengte van 15 minuten te hebben meegekregen, waardoor elk lid van dit Remco Keijzer Quartet ruimschoots de gelegenheid tot soleren kreeg.

    De dynamiek en het vloeiende spel kwamen ook in Ornette Colemans 'Humpty Dumpty' goed tot hun recht. De complexe structuur van dit thema werd in eerste instantie zonder piano neergezet. Keijzer, goed in zijn element, speelde hoekig en bouwde zijn solo onverstoorbaar uit, ondanks het drumgeweld van Van Hemmen. Hierna nam Von Chossy de solopartij haast katachtig over, waarbij hij zowat in zijn piano kroop. Plotseling brak hij zijn vloeiende, soms repeterende notenreeksen abrupt af om de saxofonist dit tweede stuk bijna 'jubelend' te laten beëindigen.

    Brooks Bouwmans 'East Of The Sun, West Of The Moon' volgde met een opvallend soepel gespeeld thema, waarna de ritmesectie het stuk overtuigend ter hand nam. De daaropvolgende mooie melodieus opgebouwde pianosolo van Von Chossy en het opvallend stuwende werk op de contrabas van Kalf ontlokte enthousiaste bijval van het aanwezige publiek. Het concert vervolgde met 'Skylark' en het opzwepend gespeelde 'Gazelle' van Joe Henderson. Dit nummer, met opnieuw een aansprekend thema, werd gelardeerd met dynamisch basspel en hoge uithalen op Keijzers tenorsax.

    Na de break opende het kwartet met 'The Best Thing For You Is Me' van Irvin Berlin, dat als een soort samba werd ingezet. Keijzer voelde zich tijdens de eerste solo als een vis in het water, waarna Von Chossy schoksgewijs de tweede partij voor zijn rekening nam. Hij kwam hierbij hoekig spelend op stoom, met onverwachte pauzes in zijn spel en felle notenreeksen. Bas en drums participeerden overtuigend, en zo werd het concert passend afgesloten, om aansluitend vanaf elf uur te worden vervolgd met een jamsessie.

    Af te meten aan het regelmatig opklinkende applaus hadden de toehoorders het goed naar hun zin. Zo hoort een caféconcert eigenlijk ook te verlopen: fijne inspirerende muziek, niet al teveel gepraat en dus met z'n allen genieten geblazen!

    (Rolf Polak, 18.9.07) - [print] - [naar boven]



    North Sea Jazz

    North Sea Jazz impressies: Dave Holland Quintet
    zondag 15 juli 2007, Ahoy, Rotterdam

    Bassist Dave Holland is op het North Sea een graag geziene gast; hij speelde er door de jaren heen al diverse malen in verschillende bezettingen. Zijn kwintet, waarmee hij deze zondagmiddag op het podium van de Hudson-zaal stond, staat bekend als een van de allerbeste jazzgroepen van deze tijd: tight, energiek, en met vijf enerverende solisten, allen klassebakken op hun instrument: saxofonist Chris Potter, trombonist Robin Eubanks, vibrafonist Steve Nelson, drummer Nate Smith en niet te vergeten de bandleider zelf, die overigens aantrad met een soort 'halve contrabas' - de body korter dan normaal.

    Opvallend genoeg koos Holland als akkoordeninstrument niet voor de piano, maar voor de vibrafoon/marimba, die het bandgeluid een prettig, licht etherisch tintje geeft, terwijl de andere instrumenten vaak juist heel rootsy, krachtig en aards klinken. Het kwintet brengt energieke, doorgaans up-tempo en funky stukken, met fraai samenspel, krachtige ritmische accenten en sterke melodische cues. Af en toe wordt even wat gas terug genomen; zo kon het publiek op North Sea genieten van de zalvende toon van Eubanks trombone in de ballad 'For All You Are'.

    Het concert opende lekker kakofonisch met 'Pathways'; iedereen door elkaar improviserend, uitmondend in het thema, waarna Potter sheets of sounds ontvouwde op zijn tenorsaxofoon, gevolgd door een solo van Holland, sterk ondersteund door de empathische Nelson en Smith. En wat een mooie klankkleur heeft zijn bas! Met een pakkende melodie en een up-gevoel stak het aan hen opgedragen 'Easy Did It', met Potter op sopraansax, de inwoners van New Orleans een muzikaal hart onder de riem. In zijn solo creëerde Nelson een mooi vibrafoontapijt met rusten, trefzekere accenten en dynamische variatie. Opvallend ook het spelplezier, dat dit kwintet kenmerkt.

    Met Nate Smith heeft Holland na het vertrek van powerhouse Billy Kilson andermaal een drummer van formaat in zijn gelederen. Hij speelt stimulerend, met een niet-aflatende drive, maar kan ook ingehouden spelen wanneer een stuk daarom vraagt. Maar hij is ook niet te beroerd om er een stevige rockbeat-met-breaks in te gooien, zoals in de Potter-compositie 'Vicissitudes'. En in de funky setafsluiter 'Lucky Seven' stookte hij de Holland-generator op met imponerende rimshots.

    Een minpuntje bij al deze positieve aantekeningen en als volger van het Dave Holland Quintet is wel dat de muziek af en toe ietwat eenvormig overkomt wat betreft de opbouw van de composities. Hedendaagse jazz met solistische hoogstandjes die worden afgewisseld met een thema, simpel gezegd. Wat meer afwisseling in de structuur van de composities en experimenten met verschillende maatsoorten zou deze band goed doen, anders loert het gevaar van herhaling en - in het uiterste geval - verveling.

    Klik hier voor een fotoverslag van dit concert.

    (Maarten van de Ven, 17.9.07) - [print] - [naar boven]



    Nominaties Edison Jazzism Publieksprijs bekend

    De laatste stemronde voor de Edison Jazzism Publieksprijs is van start gegaan. De tweede ronde, waarin 13.893 stemmen op de beste 10 zijn uitgebracht, heeft de drie nominaties voor de publieksprijs opgeleverd. Dit zijn Boris, Laura Fygi en Wouter Hamel. Op de website www.edisonjazz.nl kan het publiek nu kiezen uit deze drie artiesten met bijbehorend album. Stemmen kan tot 15 oktober 2007. Het nieuwe nummer van Jazzism Magazine dat op sinds zaterdag in de winkels ligt, besteedt uitgebreid aandacht aan de drie artiesten.

    De Edison Jazzism Publieksprijs wordt uitgereikt tijdens het Edison Jazz/World Music Awards gala in Eindhoven op 6 november dit jaar. Naast de zes reguliere categorieën van Edison-prijzen, heeft het blad Jazzism besloten een publieksprijs te lanceren. De winnaar ontvangt een geldbedrag en het beroemde Edison-beeld. Daarnaast kan de artiest rekenen op uitgebreide publiciteit in Jazzism en op Radio 6, medepresentator van de publieksprijs. De Edison is de oudste muziekprijs in Nederland. Sinds 1960 wordt deze onderscheiding voor "geluidsdragers van bijzondere kwaliteit" uitgereikt.

    (Jacques Los, 16.9.07) - [print] - [naar boven]





    John Coltrane – 'Kind Of Coltrane 1926-1967' (Brilliant Jazz, 2007)

    Brilliant Jazz – u weet wel de Foreign Media group, die veel goedkope klassieke cd-boxen uitgeeft en ook Heleen van Royen, Carry Slee en Louis Couperus – heeft naast jazzboxen als 'The Small Group Sessions' van Charlie Parker en Fats Navarro (3 cd's), de 'Dutch Jazz Collection' (10 cd's), de 'Savoy Collection' (20 cd's), Rita Reys (3 cd's) inmiddels voor rond de twee tientjes een 10-cd box van John Coltrane uitgegeven.

    Een spotprijsje voor een relatief interessante box, die bestaat uit live-opnamen uit de zestiger jaren, die wellicht ooit eens zijn verschenen op obscure labels, en studio-opnamen voor de labels Prestige en Savoy. Helaas kon er kennelijk voor die prijs geen informatief boekje worden bijgesloten. We moeten het dus doen met de summiere gegevens die op de hoesjes vermeld staat. Tevens kunnen we nog de site
    Jazzdisco raadplegen. De geluidskwaliteit valt ook niet altijd mee, maar de muziek is over het geheel genomen voortreffelijk. Zoals op de cd's 'Live At The Half Note ’63' (cd 2 en 3). Hoewel: de titel dekt waarschijnlijk niet de lading. 'I Want To Talk About You' en 'One Up One Down' zijn opgenomen in de Birdland Club, inderdaad in 1963. De overige nummers op verschillende data in de Half Note, maar dan wel in 1965 en voor een deel onlangs verschenen op de dubbel-cd 'One Down, One Up' op het Impulse-label.

    De 'Live In England'-cd (cd 4) is opgenomen tijdens een uitgebreide tournee door Europa in 1960. Het is een live registratie van het toenmalige befaamde Miles Davis Quintet met pianist Wynton Kelly, bassist Paul Chambers en drummer Jimmy Cobb. De cd's 'Live' (cd 1), 'John Coltrane Quartet Live In ’62' (cd 5) , 'Quintet & Quartet In Europe' (cd 6) zijn opnamen van begin jaren zestig, waarop op enkele nummers ook Eric Dolphy meespeelt.

    De cd 'Just You, Just Me' (cd 7) is de in 1956 op Prestige opgenomen plaat 'Tenor Conclave' met de tenoristen Al Cohn, Hank Mobley en Zoot Sims. Alleen dat schijfje is de aanschaf van deze box al waard. Ook een topper is 'Soultrane' (cd 8), de vroegere (1956) Prestige-plaat van Tadd Dameron 'Mating Call'. En tenslotte 'John Coltrane With Wilbur Harden – Savoy Recordings Vol. 1 & 2' (cd 9 en 10). Destijds verschenen onder de naam van Harden met de titels 'Mainstream', 'Countdown' en 'Tanganyika Strut'. Ook niet te versmaden, deze laatste twee cd's.

    Gelet op prijs-kwaliteit verhouding kan een beetje jazzliefhebber deze box absoluut niet negeren.

    Labels:

    (Jacques Los, 15.9.07) - [print] - [naar boven]





    The Jazztube
    Cannonball Adderley Sextet in 'All That Jazz'


    Ter nagedachtenis van de gisteren overleden pianist Joe Zawinul presenteert de Jazztube vandaag een fraaie opname van het Cannonball Adderley Sextet uit 1963.

    Altsaxofonist Julian 'Cannonball' Adderley (1928-1975) was een lokale legende in Florida tot hij verhuisde naar New York in 1955. In 1957 sloot hij zich aan bij het sextet van Miles Davis. Adderley maakte zich voor de jazzmuziek in een klap onsterfelijk door mee te spelen op Davis' succesvolle albums 'Milestones' en 'Kind Of Blue'. Zijn onder eigen naam uitgebrachte plaat 'Somethin’ Else' uit 1958 voor het Blue Note-label had ook veel succes, niet in de laatste plaats door de all-star bezetting: Miles Davis (trompet), Hank Jones (piano), Sam Jones (bas) en Art Blakey (drums).

    Samen met zijn broer, trompettist Nat Adderley, richtte hij het Cannonball Adderley Quintet op. Hoewel het kwintet in zijn eerste vorm niet erg succesvol was, nam de erkenning en het succes toe nadat Cannonball de band van Miles Davis verliet en in september 1959 het kwintet opnieuw vormde. De live opgenomen lp 'The Cannonball Adderley Quintet in San Francisco' (Riverside) uit 1959 wordt een bestseller. Dit album, en dan met name pianist Bobby Timmons' 'This Here', is een voorbeeld van het begin van de zogenaamde souljazz die Adderley met zijn kwintet ontwikkelde. Een stijl die, in de tijd gezien, een brug slaat tussen de bebop en de funk.

    Hier zien we zijn sextet met Nat Adderley (trompet), Yusef Lateef (tenor- en sopraansax), Joe Zawinul (piano), Sam Jones (bas) en Louis Hayes (drums) live in de studio van de Duitse televisiezender SWR in Baden-Baden. Op 21 maart 1963 waren ze daar te gast in het programma 'All That Jazz'. Zij spelen 'Jessica’s Day' (een compositie van Quincy Jones), 'Brother John' (Yusef Lateef) en 'Jive Samba' (Nat Adderley).

    Klik op bovenstaande afbeelding om de video te bekijken en te beluisteren.

    Labels:

    (Maarten van de Ven, 12.9.07) - [print] - [naar boven]





    Jacek Kochan - 'One Eyed Horse' (Gowi Records, 2005)

    Een opmerkelijk album van Poolse origine: drummer Jacek Kochan, met meestersaxofonist Greg Osby en Franz Hautzinger op trompet. Krystyna Stanko leent haar stem op enkele amper hoorbare plaatsen.

    Dit is een onwaarachtig knappe cd. De muziek van Kochan is ritmisch, funky zelfs, maar free tegelijkertijd, met prachtige melodieën en samenspel, tegen een beheerste achtergrond van elektronica en ambient-geluiden. Moderne jazz op zijn best, en muziek waar vele pseudo-vernieuwers van vandaag nog wat van kunnen leren; dit is echte muziek, hier zit energie en intensiteit in, knappe muzikale constructies, veel afwisseling, echte creativiteit, echte emotie.

    De cd bestaat uit vijftien relatief korte tracks, meestal uitgaand van een (sterk) ritmisch patroon, vaak elektronisch vervormd, en wat DeJohnette op 'Bitches’ Brew' doet, imiteert hij als de beste: het ritme erin houden door minimaal maar in hoog tempo op die hihat te blijven meppen, terwijl sax en trompet er bovenuit soleren - in flarden, of traag melodisch - om dan opnieuw het heft in eigen handen te nemen en echt te tonen wat er uit zo'n drumkit qua ritmes te halen valt. Kochan is een topdrummer, punt.

    Maar ook Greg Osby en Frantz Hautzinger voelen zich prima thuis in deze omgeving, of het nu gaat om de meer uptempo stukken, de free- of de funk-omgeving, of de traag melodische; het past allemaal perfect, niet te braaf, wat aan de ruwe kant, maar toch zeer toegankelijk, en alles in dezelfde lijn, zonder stijlbreuken.

    Kochans werkelijke verdienste is dat hij de elektronica als een functioneel element ten dienst van de muziek stelt. En die primeert duidelijk. Echt de moeite.

    (Stef Gijssels, 12.9.07) - [print] - [naar boven]





    Joe Zawinul overleden

    Op 75-jarige leeftijd is pianist Joe Zawinul vandaag in Wenen overleden. Hij gebruikte met Chick Corea en Herbie Hancock als één van de eersten elektrische piano's en synthesizers. De meeste faam verwierf hij als oprichter van Weather Report met tenorist Wayne Shorter.

    Zawinul studeerde klassiek piano en compositie aan het Weense Conservatorium. Zijn interesse voor de jazz werd gewekt door George Shearing en Erroll Garner. In de vijftiger jaren leidde hij een eigen trio en speelde hij veelvuldig met de Oostenrijkse saxofonist Hans Koller. In 1958 emigreerde Zawinul naar Amerika. Na onder meer gespeeld te hebben met Maynard Ferguson, Slide Hampton en Dinah Washington maakte hij furore in het kwintet van altist Cannonball Adderley. Zawinul bleef negen jaar bij Adderley en componeerde in die tijd de 'hits' 'Mercy, Mercy, Mercy', 'Walk Tall' en 'Country Preacher'.

    Na de Adderley-periode droeg hij een belangrijke steen bij aan de 'elektrische' periode van Miles Davis; zijn rol op albums als 'In A Silent Way' mag niet onderschat worden. In die groep ontmoette hij ook Wayne Shorter, met wie hij in november 1970 de succesvolle groep Weather Report formeerde. Zawinul speelde hierin uitsluitend op de synthesizers. De groep speelde progressieve, symfonische jazzrock en werd erg populair. Zawinuls compositie 'Birdland' heeft daar zeker aan bijgedragen.

    Nadat Weather Report was ontbonden, richtte hij The Zawinul Syndicate op. Hierin verwerkte hij in het bijzonder invloeden vanuit de wereldmuziek. Eind jaren tachtig werkte hij samen met de Weense klassieke pianist Friedrich Gulda en componeerde hij de symfonie 'Stories Of The Danube'. Na 2000 verschenen nog de studio-albums 'Faces & Places', 'Midnight Jam' en '
    Brown Street' met een grote bezetting op het ESC-label.

    Zawinul, die een graag geziene gast was op het Nort Sea Jazz Festival, is in zijn carrière altijd een innoverende muzikant geweest. Hij begon als 'mainstreamer', drukte daarna een belangrijke stempel op de jazzrock en de ontwikkeling van de synthesizer, en had later zijn inbreng in de wereldmuziek.

    (Jacques Los, 11.9.07) - [print] - [naar boven]





    ZomerJazzFietsTour wordt alsmaar drukker

    Zaterdag 25 augustus konden de fiets- en jazzliefhebbers weer terecht in het mooie Groningse landschap, waar op diverse sfeervolle locaties de 21ste editie van de ZomerJazzFietsTour plaatsvond. Zoals altijd bood het programma weer een spannend amalgaam van geïmproviseerde jazz en inspirerende combinaties van muzikanten, zoals die van pianist Jasper van 't Hof en Han Bennink, waarover u al eerder een
    recensie kon lezen op deze site.

    Jaap van Triest maakte een verslag van zijn ervaringen en beleving van dit unieke evenement. Lees het hier. Maarten Jan Rieder zorgde voor de fotografische impressies, die je hier kunt bekijken.

    (Jacques Los, 11.9.07) - [print] - [naar boven]





    Charles Mingus Sextet with Eric Dolphy - 'Cornell 1964' (Blue Note, 2007)
    Opname: 1964

    In tegenstelling tot het destijds uitgebrachte driedubbel vinyl-album 'The Great Concert Of Charles Mingus' op het America-label is op de ontdekte tapes van concert in de universiteit van Cornell (in Ithaca, New York) trompettist Johnny Coles wél aanwezig. De opnamen van het Cornell-concert vonden plaats op 18 maart 1964, waarna de band in april op tournee ging in Europa. In Parijs werd Coles opgenomen in het ziekenhuis en werden de live-opnamen gemaakt van een uitermate voortreffelijk concert, die terechtkwamen op de hierboven genoemde plaat. De door Sue Graham Mingus ontdekte tapes van het Cornell-concert zijn een zeer welkome aanvulling op de uitgebreide Mingus discografie. Het is interessant te horen dat deze formatie zowel met als zonder Coles in die periode uitermate kwalitatief, progressief, dynamisch en sterk musiceerde.

    De dubbel-cd wordt geopend met 'ATFW You' (Art Tatum en Fats Waller), een pianosolo door Jaki Byard en daarna een fabuleuze Mingus-solo in Ellingtons 'Sophisticated Lady'. Op het bijna dertig minuten durende 'Fables Of Faubus' is de groep voltallig: Eric Dolphy op altsax, fluit en dwarsklarinet, Johnny Coles op trompet, Clifford Jordan op tenorsax en Dannie Richmond op drums. In 'Fables' wordt door ieder – met uitzondering van Richmond - langdurig gesoleerd en blijkt iedereen zeer geïnspireerd te zijn. Clifford Jordan, een mainstream tenorist van formaat, zoekt en verkent zijn grenzen en treedt er regelmatig buiten. Mingus citeert (van 'Old Man River' tot en met 'It Ain’t Necessarily So') in zijn bassolo virtuoos de Amerikaanse hymnes en songs. Op een scheurende basklarinet en met gevarieerde muzikale sprongen is Dolphy de laatste solist.

    Het bijzondere van Mingus' muzikale concept zijn de collectieve begeleidingspartijen tijdens de solo's, de tempowisselingen en de ad-hoc 'vrije' blazerscollectieven. In combinatie met het superieure solowerk levert dat fascinerende en interessante muziek op. In dat verband is het duo Dolphy, wederom op basklarinet, en Mingus in 'Orange Was The Colour Of Her Dress, Then Blue Silk' exemplarisch. In de uptempo swingende Ellington-klassieker 'Take The "A" Train' soleert Coles zeer soepel en levert Byard een publieksvriendelijk stukje stridepiano af. Clifford Jordan – door Mingus opgejaagd en aangemoedigd, samen met de puntige blazerspartijen - komt tot grootse prestaties. Zowel Mingus als Richmond soleren en swingen furieus. Ook in dit nummer soleert Dolphy virtuoos en enerverend op de basklarinet.

    De tweede cd opent met 'Meditations', waarin Dolphy op fluit en Mingus op bas een vrije rubato introductie spelen. Ook hier weer de tempowisselingen in het thema en de solo's. Dolphy's solo op de basklarinet - tijdens dit concert speelde hij hoofdzakelijk op dit instrument - is furieus en swingend. Byard, Coles, Jordan en Mingus soleren eveneens voortreffelijk. De vrije collectieven achter de solo's plus het stuwende drummen van Dannie Richmond maken niet alleen dit nummer, maar het gehele concert tot een fascinerende gebeurtenis.

    'So Long Eric' wordt ingezet als een Basie-groove, waarna Coles, Byard en Jordan (de mainstreamers in dit sextet) laten horen hoe je de blues relaxed en groovy kunt spelen. Mingus besloot 'When Irish Eyes Are Smiling' te spelen vanwege St. Patrick's Day. Daarin een feature voor trompettist Johnny-O Coles, tenslotte "the only Irishman in the band". Een aardigheidje, maar de solo van Coles is de moeite waard. Fats Wallers 'Jitterbug Waltz' was de afsluiting van het concert. Dolphy ditmaal op fluit en een opvallend swingende en melodieuze solo van Clifford Jordan.

    Alle lof voor Blue Note, dat deze ontdekte tapes heeft uitgebracht. Ongetwijfeld zal deze cd tot de tien beste van het jaar 2007 worden verkozen door de nationale en internationale jazzrecensenten.

    (Jacques Los, 10.9.07) - [print] - [naar boven]





    Festival 2007 Jazz International Rotterdam

    Op 21, 22 en 23 september presenteert Jazz International Rotterdam (JIR) de zevende editie van het festival, ditmaal onder de artistieke leiding van de talentvolle bassist, componist en bandleider Stefan Lievestro. Hij heeft een bijzonder programma samengesteld onder de titel 'Tonen en Kleur'. In nauwe samenwerking met De Doelen staat de Willem Burger Zaal maar liefst drie dagen lang in het teken van jazz.

    Ook deze festivaleditie heeft door de inbreng van de artistiek leider een eigen gezicht gekregen. Allereerst door de presentatie van Stefan Lievestro zelf. JIR wil deze topbassist nu, na een langdurig verblijf in België, breed aan het Rotterdamse publiek presenteren. Hij treedt tweemaal op, met zijn eigen sextet (met Cyrille Oswald, een ander toptalent, op tenorsax) en met een nieuw kwartet, met daarin de fameuze Duitse trombonist Nils Wogram.

    Opvallend is verder de programmering van twee grote orkesten, die de muziek van twee toonaangevende Amerikaanse jazzcomponisten zullen uitvoeren. Voor het Rotterdam Jazz Orchestra is het uitnodigen van Carla Bley en Steve Swallow het hoogtepunt in hun nog jonge carrière. Carla Bley is met haar bigband al lange tijd niet meer in Europa te horen geweest. Het Jazz Orchestra of the Concertgebouw houdt de traditie in ere en brengt een van de meest legendarische stukken uit het repertoire van Duke Ellington: 'Sacred Music'.

    Dat Lievestro een fris en origineel programma presenteert, blijkt ook uit de keuze van de Rotterdamse band State Of Monc, die eigentijdse jazzmuziek maakt, en The Ploctones van Anton Goudsmit, de spraakmakende gitarist die altijd barst van de creatieve energie en invallen.

    Klik hier voor uitgebreide informatie.

    (Jacques Los, 9.9.07) - [print] - [naar boven]





    Het toverkerkje van Garnwerd
    Jasper van 't Hof/Han Bennink & Bo's Art Trio, ZomerJazzFietsTour, zaterdag 25 augustus 2007, Garnwerd

    De geluksvogels, die een plaatsje wisten te vinden in de banken en op de zerken van het kerkje van Garnwerd, tijdens de ZomerJazzFietsTour, hebben bij de twee sessies van Van 't Hof en Bennink de tijd van hun leven gehad. Twee giganten, die zichtbaar, maar vooral hoorbaar, het een feest vonden elkaar te inspireren. De als altijd vaardige Bennink was soms zichtbaar verrast door de sterk gekleurde ritmes en melodieën, die Van 't Hof uit zijn toetsen en machines wist te toveren, terwijl van 't Hof weer razendsnel moest anticiperen op de klanken en ritmes die Bennink uit zijn vellen, ijzerwaren en vloerplanken haalde.

    "We breken de kerk af... plat" ( citaat van Van 't Hof, programma ZJFT). Zover kwam het niet. Wel werden enkele wenende kleuters door hun bezorgde ouders van de plaats des onheils weggevoerd, vóórdat van 't Hof het kerkorgel beklom, dat hij diverse, sterk syncopische klanken wist te ontlokken. Dit negentiende-eeuwse orgeltje heeft gelukkig niet het vermogen van het befaamde Schnitgerorgel in de Grote Kerk van Zwolle, zodat, goddank, het gebouw boven deze schare van ongelovigen niét instortte. Maar toch, toen Van 't Hof op mysterieuze wijze een lage C wist vast te zetten en een laag gegrom het gebouwtje deed beven, weerklonk er toch een dankbaar applaus toen hij het podium weer beklom, terwijl het orgel bleef brommen. Zelden eindigde een concertje met zo'n positieve grondtoon.

    Natuurlijk, Michiel Braam (piano), Bo de Graaf (saxen), en Fred van Duynhoven (drums), ze kennen elkaar van haver tot gort. Toch vraag ik me af of hun optreden in het kerkje van Garnwerd niet tot wederzijdse verrassingen heeft geleid. Voor een bomvolle kerk luisterde het zéér aandachtige publiek naar een aantal zorgvuldig uitgevoerde nummers, die door datzelfde publiek buitengewoon gewaardeerd werden. Mystery guest en Groninger dichter Bart Droog inspireerde het drietal tot aardige improvisaties.

    Het gaf Bo de Graaf kennelijk vleugels; zelden klonken zijn saxen zó lyrisch. Schijnbaar stoïcijns, maar uiterst alert wist Van Duynhoven De Graaf elke keer weer voorzichtig naar de aarde terug te brengen, begeleid door Braams razendsnelle engelengezang. Toen De Graaf tijdens de uitsmijter 'De Bullebak' al spelend uit de kerk verdween, klonk er een golf van teleurstelling door het publiek. Maar dankzij het betoverende, magische spel van Braam en de dwingende ritmes van Van Duynhoven kwam de saxofonist weer terug, tot vreugde van allen. Geïmproviseerde muziek en een aandachtig publiek, tijdens het applaus trilde de kansel.

    Klik
    hier voor een fotoverslag van de ZomerJazzFietsTour 2007 door Maarten Jan Rieder. Binnenkort op deze site nog een uitgebreide recensie van dit evenement.

    (Willem Hofman, 8.9.07) - [print] - [naar boven]





    Festivalverslag Jazz Middelheim 2007: Dag 5
    zondag 19 augustus 2007, Park Den Brandt, Antwerpen

    Journalist Koen Van Meel bezocht voor de Belgische website Kwadratuur.be het vijfdaagse festival Jazz Middelheim. Hij maakte van elke dag een apart verslag. Jos Knaepen zorgde voor de fotografische impressies. De slotdag zorgde na de vrijdag voor een uitverkocht Park Den Brandt met een programma dat voluit jazz ademde: het Jeff Neve Trio, Nicolas Thys & The 68 Monkeys, het Bert Joris Quartet en het Ornette Coleman 3 Bass Quintet.

    Klik hier voor het verslag van de slotdag van Jazz Middelheim 2007.

    Meer horen?
  • Op de uitstekende website van Jazz Middelheim kun je diverse concerten nog eens integraal
        herbeluisteren. Tevens zijn er online interviews. Verder is er van (bijna) elk concert een
        fotopresentatie van Jos Knaepen te zien.

    (Maarten van de Ven, 8.9.07) - [print] - [naar boven]





    Jazz in de Bieb

    Contrabassist René van Beeck nodigt in samenwerking met de Centrale Bibliotheek van Amsterdam regelmatig jazzmusici uit voor een concert in het Theater van 't Woord. De gasten zijn bijvoorbeeld Amerikaanse of Europese topmusici die op doorreis zijn, gerenommeerde Nederlandse jazzmusici of juist jonge talenten. Bij veel concerten zal er een link zijn met de rijke muziekcollectie van de Centrale Bibliotheek.

    Sinds een aantal jaren organiseert René van Beeck in het Amsterdamse en Haagse nachtleven tal van concerten en jamsessies. In de afgelopen jaren zorgde hij bijvoorbeeld voor muzikale matches in bekende hotspots als Mediacafé Plantage, loungeclub Cocoon, Danzig Den Haag, Cristofori en Hotel Arena. Momenteel zorgt Van Beeck voor swingende jazzsessies in club Café Brix, het Dorint Hotel Amsterdam Airport en sinds 7 juli 2007 in de nieuwe Centrale Bibliotheek van Amsterdam op het Oosterdokseiland, onder de naam 'Jazz in de Bieb'.

    Op vrijdag 14 september is de legendarische Amerikaanse saxofonist Herb Geller te gast bij Van Beeck. Het concert vindt plaats in Theater van 't Woord in de Centrale Bibliotheek. Aan de vleugel zit pianovirtuoos Rob van Kreeveld, die thuis is in zowel jazz als klassiek. Hij maakte vele composities voor Paul van Vliet, waaronder de hit 'Meisjes van dertien'. De drummer is Hans Braber, die de afgelopen jaren heeft gespeeld met onder anderen Monty Alexander, Herb Geller, Marjorie Barnes en Lex Jasper.

    Op vrijdag 12 oktober (ook in de Centrale Bibliotheek) speelt trompettist Ack van Rooijen. Van Rooijen (1930) was samen met zijn broer Jerry één van de eersten, die in de jaren vijfig de 'nieuwe' jazz naar Nederland haalde en behoort nog steeds tot de Europese jazztop. In dit concert wordt Ack muzikaal bijgestaan door Paul Heller, stersolist uit de WDR Bigband, pianist Juraj Stanik, één van de beste pianisten in de Europese jazzscene, en drummer Martijn Vink, die onder meer de vaste drummer is in het Metropole Orkest en het Jazz Orchestra of the Concertgebouw.

    Op vrijdag 26 oktober is er een concert met de Amerikaanse pianist Hod O'Brien. O'Brien wordt bijgestaan door saxofonist Ferdinand Povel, drummer John Engels en uiteraard René van Beeck.

    Op zaterdag 15 en 29 september zijn er de concerten onder de noemer 'Saturday's Dazzling Jazz' met op de vijftiende onder anderen Herb Geller en zangeres Lydia van Dam en op de negenentwintigste zangeres Esmée Bor Stotijn , trombonist Michael Rorby en pianist Rob van Kreefeld in Dorint Hotel Amsterdam Airport.

    Klik
    hier voor uitgebreide informatie.

    (Jacques Los, 8.9.07) - [print] - [naar boven]





    Brian Groder - 'Torque' (Latham, 2006)

    Je moet het maar doen, het Sam Rivers Trio uitnodigen voor een gezamenlijke cd. Dat is net of je zelf gaat vragen of je als vijfde wiel aan de wagen mee mag. Voor wie het nog niet mocht weten: Sam Rivers heeft zowat alle jazz-watertjes doorzwommen in zijn 83-jarige leven, maar heeft met zijn geweldige tenor vooral de avant-garde en free jazz opgefleurd. En wel, Brian Groder is erin geslaagd om samen met Rivers en zijn ritmesectie, Doug Mathews op bas en Anthony Cole op drums, een dijk van een album te maken.

    Brian Groder is een New Yorkse trompettist die op dit album niet alleen muziek maakt alsof hij al jaren met dit trio toert, maar er tegelijk in slaagt om een gezamenlijke taal te ontwikkelen die het midden houdt tussen free, avant-garde en bop. Met uitzondering van de zeer schaarse unisono thema's tussen sax en trompet bestaat dit album uit een zeer melodieuze ontdekkingstocht naar samenspel en klankkleur, met zeer veel ruimte voor improvisatie.

    Het album bestaat uit enkele stukken waarop de hele band mee doet, maar bevat ook duo's, beginnend met Cole ('Spellcast'), met Rivers alleen (op fluit in 'Behind The Shadows', of sax in 'Camouflage'), dan met de bas ('Iota', 'Jingo'). Het album eindigt dan weer met een duo van trompet en drums. En ongeacht de configuratie, dit is schitterende muziek, die zowel freejazzers als mainstreamers zal bekoren, door zijn absolute muzikale vrijheid, openheid en visie, maar tegelijk door zijn toegankelijke gevoeligheid en het melodische en ritmische plezier.

    Groder is uiteraard de centrale musicerende figuur, maar de intensiteit en de diepgang die hier wordt gebracht is de verdienste van de ganse band. En het meest verbluffende is dat Rivers op alle vlakken met Groder meegaat, alsof hij het alter ego van de trompettist is, maar dan op sax. Zijn kunnen, inlevingsvermogen en muzikaal begrip is verbijsterend. Alles wat hier wordt gebracht is een succes. Een must!

    (Stef Gijssels, 7.9.07) - [print] - [naar boven]



    (fotocollage: Cees van de Ven)


    Organisatie, publiek, zon en sfeer maken Jazz Garden Party succesvol
    zaterdag 25 augustus, Bomencentrum Nederland BV, Baarn

    Voor de zevende keer organiseerde Bomencentrum-eigenaar Hans Blokzijl cum suis weer een ontspannend muziekfestein. Het weer kon niet beter voor dit buitengebeuren, het werkte sfeerverhogend en de vele bezoekers vermaakten zich uitstekend. De organisatie, opvang en vervoer van het publiek en de catering was uitstekend.

    Zestien formaties concerteerden op vijf verschillende locaties, die zodanig verspreid waren dat er geen hinderlijke overspraak was.
    Rita Reys trad op met het tomeloos swingende kwintet van bassist Ruud Jacobs. Pianist Peter Beets tekende voor de arrangementen waarin Ferdinand Povel (tenorsax) en Martijn van Iterson (gitaar) ook ruimte kregen voor hun solide solowerk. Joost Patocka (drums) zorgde samen met het trefzekere baswerk van Jacobs voor de grooves en background die La Reys nodig had, waardoor ze probleemloos haar hoge standaard kon waarmaken.

    Het Rosenberg Trio speelde zijn duizelingwekkende 'Django Rheinhardjazz' en kreeg veel bijval. Even verderop in het restaurant konden zij die voor het diner dansant hadden ingetekend, zich tegoed doen aan de gastronomie van de keuken en optredens van The Rambles en The Vic Nickolson Band. In een grote tent die plaats bood aan honderden belangstellenden zong Joke Bruijs, begeleid door het trio van Frits Landesbergen, overtuigend een keur van songs uit het American Songbook.

    In een partytent aan een vijver speelde het Trio Greetje Kauffeld. Deze lokatie deed absoluut geen recht aan deze topvocaliste, die beslist beter verdient. Maar buitenlucht- en zonminnend publiek wist haar te vinden en luisterde relaxed op enige afstand. Greetjes repertoire paste haar weer als een handschoen. Verrassend was het vocale duet van haar en Jan Menu in 'You Getting To Be A Habit With Me'. Peter Niewerf (gitaar), met wie Kauffeld veelvuldig gespeeld heeft, toonde nog steeds souplesse in zijn spel. Al bezorgde de lastige Kauffeld-uitvoering van het steeds sneller wordende 'One Note Samba' hem de nodige hoofd- en handbrekens. Maar de sympathieke en doorgewinterde vocaliste wist het allemaal in de hand te houden. Het daarop volgende concert was van de Marcel van Vught Band met toetsenist Arno Aerts, gitarist Martien Tielemans, vocaliste Leonie Tielemans en drummer Marcel van Vught. En ook zij wisten het publiek op hun plaats te houden.

    Een grote tent stroomde vol voor het concert van Trijntje Oosterhuis & Band. Zij staat volop in de belangstelling vanwege haar nieuwe cd met Bacharach-songs. Haar repertoire bestond dan ook voornamelijk uit materiaal van deze cd. Met haar band met Karel Boehlee (piano), Theo de Jong (basgitaar) en Martijn Vink (drums) leverde de populaire zangeres een gedegen optreden en stelde ze haar publiek geenszins teleur, integendeel. Jan Vayne met de Gipsy Boys en Ellen Helmus speelden een mixture en cross-over van swingende standards, jazzy interpretaties van klassieke stukken en gypsy music. Het gekende virtuoze spel van Vayne en het uitstekende spel van fluitiste Ellen Helmus mengden prima met de sound van de Gipsy Boys.

    En toen was voor mij de maat vol. Optredens van het Anke Angel Quartet, Quartet Peter Schmidt en anderen heb ik gemist. Stichting De Jazz Party zal tevreden zijn en de zeven goede doelen die deze stichting gaat doneren kunnen ook de weergoden dankbaar zijn. Uitgangspunt bij de programmering van deze dag was dat het gebodene vertrouwd in oren en ogen moest zijn, niet meer en niet minder. En dat was zeker het geval.

    (Cees van de Ven, 5.9.07) - [print] - [naar boven]





    Festivalverslag Jazz Middelheim 2007: Dag 4
    zaterdag 18 augustus 2007, Park Den Brandt, Antwerpen

    Journalist Koen Van Meel bezocht het vijfdaagse festival Jazz Middelheim. Hij maakte van elke dag een apart verslag. Jos Knaepen zorgde voor de fotografische impressies. De vierde dag, vrijdag 17 augustus, had als jazz and beyond als thema meegekregen en een heterogene programmering met Nils Wogram's Root 70 featuring Simon Nabatov, het Eric Legnini Trio, Dez Mona en de Matthew Herbert Big Band.

    Klik hier voor het verslag van de vierde dag.

    (Maarten van de Ven, 4.9.07) - [print] - [naar boven]



    North Sea Jazz

    North Sea Jazz impressies: Stan Tracey Quartet & Benjamin Herman
    zondag 15 juli 2007, Ahoy, Rotterdam

    Op papier zag het er zo aardig uit; een oude Britse jazzlegende, Stan Tracey, met zijn trio naar het North Sea Jazz Festival halen en hem op een podium zetten met een van Nederlands meest opwindende saxofonisten, Benjamin Herman. Een passend eerbetoon zou het worden op deze laatste festivaldag in de Hudson-zaal van Ahoy'. Zeker gezien Hermans goed ontvangen cd 'The London Session', waarvoor de altsaxofonist naar een Londense studio trok om daar met het trio van de veteraan-pianist een zevental stukken vast te leggen.

    Toch kon de set - met klassiekers als Ellingtons 'Drop Me Off In Harlem' en 'Autumn Leaves', maar ook een obscuur Monk-nummer als 'Bright Mississippi' - niet helemaal overtuigen. Zorgden Herman en gasttrompettist Guy Barker nog wel eens voor interessante en gedreven solo's, het trio van Stan Tracey speelde net wat te (Brits?) netjes en behoudend. Technisch was er op het spel niets aan te merken, maar het avontuur werd zelden gezocht. De beboptraditie stond hoog in het vaandel bij dit concert.

    In de rustigere nummers, zoals de ballad 'Old Folks', kwam Tracey nog het beste tot zijn recht. Daar streelde hij de oren van de luisteraars met sfeervol pianospel, waarbij hij met fraai accenten de tijd mooi verdeelde, terwijl drummer Clark Tracey (inderdaad, zijn zoon) en Andrew Cleyndert - die zeer relaxed en vloeiend baste - hem adequaat begeleidden. Het creëerde de sfeer van een luie zomerdag.

    Wel opvallend en smaakmakend was het samenspel van Herman en Barker. Qua geluid vulden en voelden zij elkaar perfect aan. Barker toonde zich een interessante blazer, met goede ideeën, een wat omfloerste toon en af en toe lekker flashy. Herman genoot zichtbaar; aan zijn trefzekere spel kon je merken dat hij zich thuis voelde in deze groep, die wat ondergetekende betreft naast de ruimschoots aanwezige sugar nog wel wat meer spice had kunnen gebruiken.

    Klik hier voor een fotoverslag van dit concert.

    (Maarten van de Ven, 2.9.07) - [print] - [naar boven]



    Motives for Jazz

    Provincie Limburg (België) stimuleert en coördineert samenwerking tussen Limburgse cultuurinstellingen rond de disciplines beeldende kunst, design, dans, klassieke muziek, pop en jazz. De betrokken organisaties engageren zich in zogenaamde overlegplatformen. Het overlegplatform jazz heet Motives for Jazz.

    Motives for Jazz ging van start in september 1997. Momenteel bundelt het Limburgse jazzplatform de culturele centra van Bilzen, Hasselt, Sint-Truiden en Maasmechelen, het popcentrum Muziekodroom en Kunstencentrum BELGIË (beide in Hasselt) en de Directie Cultuur Limburg.

    Motives for Jazz spitst zich vooral toe op concertprogrammering. Jaarlijks presenteert Motives for Jazz een kwaliteitsaffiche met ruim 30 concerten. Het programma biedt een evenwichtige mix van traditionele tot hedendaagse jazz, van toegankelijk tot moeilijke avant-garde, jong talent en gevestigde waarden, Belgisch en internationaal, muzikanten en deejays. De concerten spreiden zich over tien podia, zowel grote zalen als intieme clubs.

    In september 2007 bestaat Motives for Jazz precies 10 jaar. In het seizoen 2007/2008 brengt het provinciaal jazzplatform daarom een uitzonderlijk feestprogramma. Naast de drukke concertagenda zijn heel wat bijzondere randactiviteiten gepland. Ook promoot Motives for Jazz nog concerten en festivals van andere jazzorganisaties en jazzclubs in Limburg.

    Naar analogie van het budget 'productieondersteuning aan Limburgse popmuzikanten' voorziet het jazzplatform vanaf 2008 middelen voor Limburgse jazzmuzikanten. De ledenclub van Motives for Jazz telt ruim 1000 enthousiaste jazzliefhebbers. Geïnteresseerden kunnen gratis lid worden. Dan krijgt je voortaan het concertprogramma en andere info over Motives for Jazz thuisgestuurd en kan je tegen fikse korting naar elk concert.

    Klik
    hier voor meer informatie.

    (Jacques Los, 2.9.07) - [print] - [naar boven]





    Ethnic Heritage Ensemble - 'Hot ’n’ Heavy - Live At The Ascension Loft' (Delmark, 2007)
    Opname: 2006

    Percussionist Kahil El'Zabar heeft twee groepen waarmee hij met de regelmaat van een klok cd's produceert: het Ritual Trio en het Ethnic Heritage Ensemble, dat meestal een kwartet is. Noch muzikaal, noch qua effect zijn er wezenlijke verschillen tussen beide bands; enkel de andere bezetting zorgt voor een andere invulling. De muziek is sterk ritmegedreven, met een vaste aanstekelijke groove die wordt aangehouden, wat de solisten de kans geeft om voluit te gaan op een spirituele queeste, gebouwd rond vaak mooie lange melodielijnen. Sfeer, enthousiasme, aanmoediging en interactie tussen de muzikanten staat centraal, niet altijd uitbundig, soms ook ingetogen, maar altijd ritmisch en met veel ruimte.

    Het grootste verschil tussen beide bands is dat het Ritual Trio bestaat uit percussie, bas en trompet of sax, terwijl het Ethnic Heritage Ensemble bestaat uit percussie, de trombone van Joe Bowie, de sax van Ed Wilkerson of - zoals hier - van Ernest Dawkins, al dan niet aangevuld met de gitaar van Fareed Haque. En het repertoire is absoluut identiek: El'Zabars klassiekers zoals 'Ka-Real', 'Ornette', 'Love Outside Of Dreams', 'Ancestral Song', 'Alika Rising' en 'Papa’s Bounce' worden door beide bands op meer dan één cd gebracht. And who cares?

    Maar deze cd brengt een totaal nieuwe songlist. En Joseph Bowie op trombone is vervangen door Corey Wilkes op trompet en flugelhorn (soms zelfs tegelijkertijd). Nogal wat veranderingen dus, maar muzikaal niet. De composities blijven ritmisch, de melodieën mooi, de arrangementen eenvoudig, de percussie absoluut fabuleus en het spelgenot van de muzikanten een plezier om te horen.

    Het Eternal Heritage Ensemble is altijd het beste live te beluisteren, in een kleine zaal, intimistisch en dichtbij. En dan reageert het publiek zoals op dit album: goed, spontaan, enthousiast, deel van het geheel. De muzikanten geven echt een prima invulling aan El'Zabars composities; Corey Wilkes is absoluut sterk, Dawkins beheerst, met warme toon, Haque geeft de nodige harmonische ondersteuning en soleert knap als het nodig is, en El'Zabar zelf is onovertroffen als percussionist, maar evenzeer als bespeler van de Afrikaanse thumb piano, zo ongeveer zijn handelsmerk.

    Dit is mainstream in zijn meest vrije vorm, of free jazz in zijn meest melodische en ritmische variant, en ook aan dit soort categorieën heeft El'Zabar lak. Zolang het maar klinkt, ruimte biedt en spiritueel is. En dat is het zeker, en fun bovendien. Aanrader.

    (Stef Gijssels, 2.9.07) - [print] - [naar boven]


    Lees verder in het archief...






  • Menupagina's:

    Redactieadres:

    Hoekstraat 1 B17
    3910 Neerpelt
    België
    (0032) 11747180
    (0032) 498788554

    Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
    Mail de redactie.