Met één been staat hij in de klassiek muziek, met het andere in de jazz en de improvisatiemuziek. Het fijnzinnige toucher van pianist Xavi Torres (1991) verraadt zijn klassieke scholing. Alsof er een musje over de toetsen hipt. Beetje manke metafoor: de huismus is immers zo goed als uitgeroeid, althans hier in het Noorden. (Herinnert u zich ook met zoveel vertedering hoe ze zich 's zomers in de tuin kwamen ontlasten in uw Brinta?)

Hoe dan ook, een hardhandige boogiewoogie zit er niet in bij Torres. Alhoewel je zoiets nooit met zekerheid kunt zeggen bij die jonge gasten van tegenwoordig. Nu werden we vergast op een soort klassieke kamermuziek die swingde.

Het gespeelde repertoire in Brouwerij Martinus bestond uit eigen werk, dat van bevriende collega's en een handje nog niet volledig geërodeerde standards. Daarbij werd de pianist bijgestaan door bassist Mauro Collone, die een bescheiden aanpak hanteert, maar tegelijkertijd vastberaden door de schema's trekt. En drummer Jamie Peet, dat weten we, die kunnen we om om het even welke boodschap sturen.

Ik heb in de wandelgangen begrepen dat de Nederlandse jazzclubs weer eens in zwaar weer verkeren. Als het nog even zo doorgaat kan de complete vaderlandse scene zich terugtrekken in de Sheherazade. Op voorwaarde natuurlijk, dat ze daar aan de Amsterdamse Wagenstraat in de pauze ook Lars Gullin draaien, zoals in de Martinus.

Tekst: Eddy Determeyer | Foto: Pim ten Cate

Labels: concert, Jamie Peet, Mauro Collone, Stichting Jazz in Groningen, Xavi Torres

(Eddy Determeyer, 17.5.26) - [print] - [naar boven]

De soli van altsaxofoniste Kika Sprangers hebben wel iets van wat je in de klassieke muziek doorgecomponeerde werken noemt. Korte thema's duiken op en gaan kopje onder, herhaling is uit den boze. Doorgaans is er ook geen duidelijk omschreven metrum. Als er al sprake is van helder omlijnde structuren, zou je eerder aan suites moeten denken dan aan traditionele jazzschema's.

Mede daardoor is je geen seconde verveling gegund. Qua sound en inhoud zitten haar bedachtzame soli dichter bij Lee Konitz dan Earl Bostic, om maar twee uitersten van het spectrum te noemen. 'De man die op eierschalen loopt’, zo werd trompettist Miles Davis in de jaren vijftig wel aangeduid. Welnu, ook onder Sprangers' voeten blijven die keurig heel.

Haar benadering van de sopraansaxofoon is vergelijkbaar, meer Wayne Shorter dan Sidney Bechet. Haar geluid is vol en lyrisch, niet zo schraal als bij sommige van haar collega's, die voornamelijk schalmeien evoceren.

Dat onwijs gave geluid wordt ondersteund door Thomas Pol op contrabas en Jamie Peet op drums. Pols begeleidende partijen zijn in feite ook speelse, avontuurlijke solo's. Daarbij zijn zijn noten helder en duidelijk gedefinieerd en onwaarschijnlijk mooi. Peet geeft het feest der schoonheid reliëf. Listig voegt hij velerlei ritmen aan het brouwsel toe, hij kan de spanning behoorlijk opvoeren en toch altijd 100% in controle blijven.

Zo, daar kunnen we weer een tijdje op vooruit.

Foto: Wim van de Vrugt

Labels: concert, Jamie Peet, Kika Sprangers, Thomas Pol

(Eddy Determeyer, 12.3.25) - [print] - [naar boven]

De Letse gitariste Ella Zirina trok enige jaren geleden naar Amsterdam om te studeren aan het conservatorium, onder andere bij Jesse van Ruller, Reinier Baas, Maarten van der Grinten en Martijn van Iterson, bleef aansluitend hangen en geldt op dit moment als een van de meest markante stemmen binnen de Nederlandse jazz. In 2023 verscheen haar eerste album bij Bimhuis Records, 'Intertwined', dat ook hier voorbij kwam en later dat jaar volgde het louter als download verkrijgbare soloalbum 'Unraveler' bij Dox Records. Eind vorig jaar volgde haar derde album, 'Boundless Blue, Sunset Hue', wederom bij Dox, waarop ze te horen is met bassist Ton Felices en met afwisselend op drums Jamie Peet en Eldi Pascual Nogue, met daarnaast op twee stukken een aantal gasten. Met Felices en Peet tourt ze op dit moment, al kende het optreden in Paradox weer een net iets andere bezetting: Felices liet zich vervangen door William Barrett, die er overigens wonderwel in slaagde ons het idee te geven dat hij de vaste bassist is.

Op twee na zijn alle stukken die Zirina in Paradox speelde terug te vinden op dat laatste album. De enige uitzonderingen zijn 'Intertwined' en 'Black Narcissus' van Joe Henderson, tevens de enige cover. Want ja, dat moet zeker ook vermeld worden: Zirina schrijft vanaf het allereerste begin alle stukken zelf, op alle drie haar albums is geen cover te vinden. Ze schrijft mooie, hechte composities, over het algemeen vrij melodieus en zonder veel franjes. Beluister dat soloalbum 'Unraveler' en je krijgt een heel goed beeld van haar kwaliteiten als componist. Twee stukken van dat album belandden ook op haar trioalbum en werden deze avond ook uitgevoerd door de band: 'Etude Trills' en 'Etude 7th'. Met name die eerste etude is hier bijzonder, omdat Zirina dit stuk ook live aanvangt met een lange solo, waardoor we een mooi beeld krijgen van de wijze waarop dit bij haar gaat. Maar goed, dan zitten we al halverwege de tweede helft van het concert. Het begint allemaal met ingetogen noten van Barrett, in de weer met de strijkstok, en al even ingetogen slagwerk van Peet, waarna een duidelijk door folk geïnspireerde melodie volgt van Zirina, dit is 'Intertwined'. Het tempo loopt op en verderop valt het bevlogen, maar ook relatief rauwe spel van Barrett en Peet op. 'Dancing Light On Water' is, conform de titel, geheel anders van karakter. Vederlicht gitaarspel, terwijl Barrett een enkele greep doet en Peet zacht de bekkens beroert. Het is een van die meer ingetogen stukken in deze set: warmbloedig, ietwat melancholiek - bijvoorbeeld in die solo van Barrett - en bijzonder overtuigend. Leuk is dat die andere etude aanvangt met een lange solo van Peet. Een speels ritmisch patroon, dat gaandeweg wint in tempo en dynamiek, uitmondend in een stevige groove waar het spel van Zirina en Barrett naadloos inpast. En ook in dit stuk valt weer op dat Zirina in haar composities kiest voor een eclectische vorm van jazz, waarin invloeden van folk, blues, rock en gecomponeerde muziek prachtig samenkomen.

Dat blijkt ook uit drie stukken die tijdens dit concert klinken en ook alle drie te vinden zijn op 'Boundless Blue, Sunset Hue'. Voor een jazzgitariste is 'Song For Bill', waarmee natuurlijk Bill Frisell wordt bedoeld, nog redelijk voor de hand liggend. Het uit zich in een vrij krachtige compositie, ritmisch en vooral met opvallend slagwerk van Peet. Iets minder voor de hand liggend is dan 'Joni', waar Joni Mitchell mee wordt bedoeld. Een bijzonder stuk waarin Barrett de melodie speelt en Zirina de begeleiding voor haar rekening neemt met strakke ritmische patronen, een mooi ingetogen ballade. Maar een hommage aan de Russische componist Aleksandr Skrjabin is wel het laatste wat we verwachten en laat goed zien hoe veelzijdig haar muzikale smaak is. Deze componist die leefde rond de vorige eeuwwisseling schreef vooral veel voor piano, het instrument waarmee Zirina haar studie aan het conservatorium begon - ze stapte pas in 2017 over op gitaar. Maar 'Album Leaf' is zonder meer een fraaie compositie, rechtdoend aan de late romantiek, de stijl waar deze componist in werkte. Uit het voorgaande blijkt dat de stukken van Zirina over het algemeen opvallend toegankelijk zijn, melodieus, ietwat melancholiek en dat het experiment nagenoeg afwezig is. Natuurlijk wordt er tijdens dit concert wat meer gesoleerd dan op het album, die vrijheid krijgen Barrett en Peet zeker, maar het blijft wel altijd vrij kort en passend binnen het geheel. Verwacht van Zirina geen abstracte uitweidingen en onverwachte technieken, geen batterij aan effectpedalen, geen stokjes tussen de snaren en wat veel van haar collega's al niet weten te verzinnen. In plaats daarvan gewoon mooie liedjes, prachtig gespeeld, het is goed zo.

Foto: Djangology

In de Jazztube hieronder zie je de opname van het nummer 'Album Leaf' door het Ella Zirina Trio voor het album 'Boundless Blue, Sunset Hue' in de Wisseloord Studios, Hilversum op 22 april 2024.

Labels: cd, concert, Ella Zirina, Jamie Peet, Ton Felices, William Barrett

(Ben Taffijn, 3.2.25) - [print] - [naar boven]

Een oude ziel in een alleszins eigentijds corpus. Dat is de in Litouwen geboren Ella Zirina. Het is niet verwonderlijk dat ze Jim Hall en Wes Montgomery tot haar helden rekent. Ik denk zelfs dat je haar een onbeschrijflijk plezier zou doen met een 78-toeren schijf van Eddie Lang. Nochtans speelt ze eigen werk met een eigen smoel.

Haar trio, met Ton Felice op bas en Jamie Peet op drums, heeft een introspectief karakter. Nummers kunnen ontstaan uit een soort gezamenlijke mijmering, die dan uitmondt in aan duidelijkheid weinig te wensen overlatende klare taal. Klare taal, terwijl je haar spel zou kunnen karakteriseren met 'klare lijn'. Afgezien van een elektronische loop, een enkele keer, waarmee ze in en uit andere dimensies lijkt te stappen. Maar een loop heeft ze niet nodig om duetten in verschillende registers met zichzelf te kunnen spelen. Of met haar bassist. Soms is de samenwerking tussen elektrische gitaar en contrabas zó intens dat het leek alsof we naar een nieuw instrument zaten te luisteren. Een gitaarbas of zoiets.

Veteraan Peet is een machine die nooit gesmeerd hoeft te worden. Ook hij hanteert een bedachtzame, smaakvolle aanpak. Zijn dynamiek is nogal extreem: het kwam voor dat hij zó zacht speelde dat het tegen een suggestie aanschurkte. Geen onvertogen noot, deze avond in Martinus.

Foto: Willem Schwertmann

Labels: concert, Ella Zirina, Jamie Peet, nov24, Ton Felice

(Eddy Determeyer, 4.12.24) - [print] - [naar boven]

Tijdens de eerste lockdown schreef de Spaanse pianist Xavi Torres een maand lang iedere dag een stuk. Twaalf daarvan bracht hij, in willekeurige volgorde, uit onder de toepasselijke titel 'Quarentena Songs'. De eerste zes samen met bassist Reinier Elizarde - bijgenaamd "el Negrón" - en drummer Andreu Pitarch, de nummers zeven tot twaalf met bassist Clemens van der Feen en drummer Jamie Peet.

Elizard valt direct op in 'Luz' met een wel heel mooi zangerig geluid, waar Torres prachtig omheen borduurt. Heel anders van karakter is de lyrische ballade 'Setmantes', met warmbloedig spel van Torres en een stevige ritmiek. 'Opportunidad' zit in dezelfde richting, maar bezit tevens een vrij stevige, stuwende kracht. Zeer aantrekkelijk klinken ook 'Upside Down' - zo zal ook Torres zich in die tijd wel eens gevoeld hebben - en 'Social' met overrompelend krachtig pianospel en stevig slagwerk van Pitarch.

Die vaart zit ook in 'Empty Streets', het eerste nummer waarin we Van der Feen en Peet horen, maar hier overheerst toch vooral de lyriek. En het is met name de groove die opvalt in 'Futur'. Mooi hoe het trio hier naar het einde toe de rust zoekt. Strak slagwerk van Peet in de mooie ballade 'Perspectiva', naast bijzonder ingetogen en poëtisch spel van Torres, en in 'Jitsi', dat tevens opvalt door het mooie spel van Van der Feen. Tot slot klinkt het opvallend vlotte, maar ook mooi lyrische 'Community', met overtuigend pianospel en een mooie bassolo van Van der Feen. Een dijk van een album.

Labels: Andreu Pitarch, cd, Clemens van der Feen, Jamie Peet, Reinier Elizarde, Xavi Torres

(Ben Taffijn, 20.1.24) - [print] - [naar boven]

Concert 
Intense creativiteit in hechtheid
Tim Armacost Trio, dinsdag 6 juni 2023, De Smederij, Groningen

Ja, zo horen we een jazztrio het liefst. Power, creativiteit, samenhang, vrijheid in die hechtheid. Dat zijn karakteristieken die op het trio van tenorist Tim Armacost van toepassing zijn. "We werken al samen sinds 1985," verklaart bassist Joris Teepe. Maar ik denk dat hij zich vergist, dat het 1975 moet zijn geweest.

Zowel in de bezetting als in de lineaire aanpak van Armacost horen we verwantschap met het werk van Sonny Rollins. Het geluid van die eerste beweegt zich tussen stralend goud en diepbruin, het is minder 'vet' dan dat van Rollins, maar op die school heeft hij dus gezeten. De dialoog met Teepe in 'Little Melonae' wordt op het scherpst van de snede uitgevoerd. Dat de samenwerking inderdaad niet van vandaag of gisteren is, merk je ook aan de onderlinge verstandhouding. De trefzekere manier waarop kleine ritmische of melodische vamps ingebed zijn.

Jamie Peet mag je tot de beste Nederlandse jazzfunkdrummers rekenen. Maar ook in een meer straight-ahead setting als de onderhavige horen we een meester aan het werk. In 'Just In Time' - hoe toepasselijk - speelt hij een zeer fysieke en vormvaste solo. Hij werkt met uitroeptekens: harde knallen op de snaartrommel, op de bekkens een machinerie die reddeloos uit elkaar spat. Daarnaast spaart hij de bastrommel niet. Zo intens mag het wel vaker klinken.

Foto: Hammie van der Vorst

Labels: concert, Jamie Peet, Joris Teepe, jun23, Tim Armacost

(Eddy Determeyer, 14.6.23) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Album van de maand:
Dave Douglas
- Transcend
Klik hier voor meer informatie

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.