2026 is een goed jaar voor gitariste Ella Zirina, die in maart door het blad Gitarist werd gekozen tot beste jazz/fusiongitarist van de Benelux. Daarmee was ze de enige vrouw in deze poll, een fantastische prestatie voor een jonge vrouw die zo'n tien jaar geleden op haar zeventiende vanuit Letland naar Nederland kwam om aan het conservatorium te studeren. Sinds enkele jaren duikt ze als een 'shooting star' overal in het jazzfirmament op, in bezettingen met zo ongeveer het hele spectrum aan jong en gevestigd talent in de Benelux. Ze nam recent het duoalbum 'Dark Yellow' op met die andere eigenzinnige gitaarheld, Teis Semey, en heeft inmiddels vier albums op haar naam staan, naast medewerkingen aan enkele andere producties. Onlangs trad ze twee keer op in verschillende bezettingen, en niet met haar eigen trio.

De eerste gelegenheid was het voorlaatste concert van dit seizoen van On The Roof, op het dakterras van gebouw HoogtIJ in Amsterdam-Noord. Deze concertserie brengt verrassende ensembles samen voor innovatieve samenwerkingen. Dit keer waren het drie bijzondere talenten die daarvoor nooit eerder samen hadden gespeeld. Bassist Clemens van der Feen (1980) was ooit zelf NextGen-talent en leerling van onder anderen John Patitucci, en is inmiddels uitgegroeid tot een gevestigde naam. Hij speelde wel eerder met saxofonist Ben van Gelder (1988) op North Sea Jazz, bij de uitvoering van diens compositieopdracht 'The Whole World Is Round'. Van Gelder speelde op zijn beurt vier jaar eerder met gitariste Ella Zirina (1997) bij het Bimhuis JazzFest-minifestival, dat gevestigde namen koppelt aan nieuw talent. Een gelegenheidsformatie dus, waarin de improvisatie overheerst.

Het concert opent met twee vrij korte, dromerige stukken van Ella Zirina, waarbij het direct herkenbare timbre van altsaxofonist Van Gelder sterke kleuren toevoegt over een ritmisch aangezette donkere bas. Zirina heeft een geheel eigen, fysieke aanpak in het bespelen van haar instrument: ze tokkelt met beide handen, waarbij haar rechterhand beweeglijk is en soms omhoogschiet naar de hals, met het plectrum omhoog of omlaag geslagen. De klankkleur varieert van folkachtig en Wes Montgomery-fluweel tot klassiek, elektro of flamenco. Het is niet te horen dat de musici niet eerder als trio samenspeelden of het moet zijn door de luisterende kwaliteit van elke muzikant, die zoekend of vragend deelneemt om dan de leidende rol op te pakken. Het is nergens een klassiek trio; de steeds wisselende verhoudingen leiden tot een driegesprek met veel wendingen. Veel improvisatie en beperkte uitgeschreven momenten. De thema's wisselen van ballad naar modaal, latin-getint.

Het tweede concert was onderdeel van het Delft Jazz Festival, op locatie in de Lucaskerk, met een akoestiek die de klanken van Ella Zirina en pianist Wolfert Brederode uitstekend ten goede kwam. Hun samenwerking begon in 2025 toen er meteen een sterke muzikale klik was. Het duo is ontstaan via het Bimhuis, waar ze meededen aan Spring Duets, een jaarlijkse serie waarin het Bimhuis nieuwe ontmoetingen tussen musici organiseert door duo's te vormen die live op het podium improviseren, min of meer dezelfde gedachte die ook bij het On The Roof-concert werd gevolgd. Na hun ontmoeting in 2025 namen Brederode en Zirina onder meer een pocket concert op, dat in zijn geheel op YouTube te zien is.

Ze delen een klassieke achtergrond gekoppeld aan de liefde voor jazz en improvisatie, en dat is in hun samenspel steeds hoorbaar. Daarnaast maken ze beiden gebruik van elke uithoek van hun instrument. Pedalen, pianosnaren, klankkast: elk stukje doet mee. Bij het pocketconcert overheerst het pianogeluid enigszins, terwijl in de Luterse kerk een volledige verweving ontstaat, die langs een breed landschap van akoestisch en elektronisch geluid gaat zonder ergens afstandelijk te worden.

Waar Zirina's gitaar zweeft, tokkelt en kleurt, legt Brederode's spel er een klassiek geschoolde brede klank van arpeggio's en akkoorden onder. Hij trekt lange lijnen en creëert harmonische ruimte, die Zirina invult met textuur en beweging. Ook hier is het geen begeleider-solist-verhouding, maar gaat het om een dialoog waarin beide instrumenten elkaar afwisselend leiden en volgen: Zirina's fysieke, bijna vocale gitaarspel, dat lijkt te aarzelen tussen fluisteren en uitbarsten, krijgt richting door de piano. Jazz Delft vermeldt in het programma dat hun spel zich kenmerkt door poëzie, eigenzinnigheid en avontuurlijke improvisatie en daarin is geen woord teveel gezegd.

Zirini kreeg voor haar eerste album 'Intertwined' meteen een Edison-nominatie. Brederode behoort al wat langer tot de internationale top en maakte meerdere albums voor het prestigieuze ECM-label. Voor zijn laatste album, 'Ruins And Remains', won hij een Edison en hij speelt ook in 2025 en 2026 nog regelmatig werk van dat album, naast zijn trio- en duo-optredens. In Delft speelden Brederode en Zirina stukken uit hun pocketconcert, zowel van zijn als van haar hand.

Net als op het dakterras werd het publiek bijna direct meegenomen in de hypnotische tonen van het duo, dat op rustige, haast ingetogen wijze grenzen doorbreekt zonder een moment toegankelijkheid te verliezen. Daardoor nemen ze nieuwe luisteraars mee op een intieme, meeslepende reis door het eigenzinnig universum van geïmproviseerde muziek waarbij het label onbelangrijk wordt. Magie.

Tekst: Monica Rijpma | Foto's: Sophie Conin

Labels: Ben van Gelder, Bimhuis, Clemens van der Feen, concert, Delft Jazzfestival, Ella Zirina, On The Roof, Wolfert Brederode

(Monica Rijpma, 29.8.26) - [print] - [naar boven]

De zangeres was al een tijdje gefascineerd door Lebo Mashile's gedichtenbundel 'In A Ribbon Of Rhythm', omdat ze er een weerspiegeling in zag van de sociaal-culturele problematiek van haar Zuid-Afrikaanse landgenoten. Die poëzie stimuleerde haar om, samen met Pierreux, een selectie van de teksten met muziek te ondersteunen. Zo ontstonden de songs voor dit album. En kijk eens wat voor bezetting ze kon samenbrengen om haar ideeën vorm te geven: het zijn niet de minsten die aan dit album meewerkten. En dat hoor je dan ook.

De muziek is gaaf, de zang is transparant en licht, en Puoane bereikt veel met haar eigen stembereik en timbre. Zij legt de teksten mooi neer, met gepaste sensitiviteit. 'From The Outside In' bijvoorbeeld blinkt uit in expressieve kracht, ook al door het mooie samenspel met Bert Joris. 'Together', de afsluiter, grijpt naar de strot. Altijd slaagt Puoane erin de zang gepast te integreren in de muziek. Muzikaal en qua engagement is dit een zeer geslaagd album geworden, dat toch eerder balanceert tussen een singer-songwriterkarakter en jazzy en funky (Goldings) invloeden. Dat is geen kritiek, dat is een vaststelling.

Jammer is wel dat de teksten van de gedichten nergens terug te vinden zijn - een gemis, want die zijn onmisbaar in het verhaal. De titel suggereert ook dat we een tweede cd mogen verwachten. Wat ons betreft: laat maar komen!

Tutu Puoane (zang), Ewout Pierreux (piano), Clemens van der Feen (bas), Dré Pallemaerts (drums), Tim Finoulst (pedal steel, gitaar), Bert Joris (trompet), Larry Goldings (orgel)

Deze recensie verscheen ook in Jazz&mo'

Labels: Bert Joris, cd, Clemens van der Feen, Dré Pallemaerts, Tutu Puoane

(Marc Van de Walle, 12.8.25) - [print] - [naar boven]

Tijdens de eerste lockdown schreef de Spaanse pianist Xavi Torres een maand lang iedere dag een stuk. Twaalf daarvan bracht hij, in willekeurige volgorde, uit onder de toepasselijke titel 'Quarentena Songs'. De eerste zes samen met bassist Reinier Elizarde - bijgenaamd "el Negrón" - en drummer Andreu Pitarch, de nummers zeven tot twaalf met bassist Clemens van der Feen en drummer Jamie Peet.

Elizard valt direct op in 'Luz' met een wel heel mooi zangerig geluid, waar Torres prachtig omheen borduurt. Heel anders van karakter is de lyrische ballade 'Setmantes', met warmbloedig spel van Torres en een stevige ritmiek. 'Opportunidad' zit in dezelfde richting, maar bezit tevens een vrij stevige, stuwende kracht. Zeer aantrekkelijk klinken ook 'Upside Down' - zo zal ook Torres zich in die tijd wel eens gevoeld hebben - en 'Social' met overrompelend krachtig pianospel en stevig slagwerk van Pitarch.

Die vaart zit ook in 'Empty Streets', het eerste nummer waarin we Van der Feen en Peet horen, maar hier overheerst toch vooral de lyriek. En het is met name de groove die opvalt in 'Futur'. Mooi hoe het trio hier naar het einde toe de rust zoekt. Strak slagwerk van Peet in de mooie ballade 'Perspectiva', naast bijzonder ingetogen en poëtisch spel van Torres, en in 'Jitsi', dat tevens opvalt door het mooie spel van Van der Feen. Tot slot klinkt het opvallend vlotte, maar ook mooi lyrische 'Community', met overtuigend pianospel en een mooie bassolo van Van der Feen. Een dijk van een album.

Labels: Andreu Pitarch, cd, Clemens van der Feen, Jamie Peet, Reinier Elizarde, Xavi Torres

(Ben Taffijn, 20.1.24) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Brad Mehldau
Winnaar Edison Oeuvre Jazz Prijs 2026
Klik hier voor een interview in de
Volkskrant | Foto: Louis Obbens

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.