Niet alleen qua uiterlijk is altist Benjamin Herman leeftijdloos. Hij is inmiddels al bijna een halve eeuw een eeuwig jonge hond: nieuwsgierig, speels en springerig, onvermoeibaar, hongerig en dorstig. Zijn trio Nostalgia Blitz klinkt even fris en avontuurlijk als het New Cool Collective in 1993. Met zijn huidige band heeft hij een perfecte balans gevonden tussen strakke organisatie en volledige vrijheid voor de muzikanten. Zo'n toestand bereik je alleen wanneer je met goede muzikanten werkt en dat een tijdje volhoudt. Welnu, aan het niveau van bassist Thomas Pol en drummer Jimmi Hueting mankeerde niets. Pol is een leerling van Hein van de Geyn, studeerde meer dan twee jaar in New Orleans en voegde zich in 2017 bij Herman. Met vaste tred trippelde en stampte hij door de akkoorden. Hueting heeft eveneens een jazzbasis, hij was betrokken bij het muziektheaterensemble Orkater en is tegenwoordig vooral in rockkringen actief. Een rusteloze roffelaar is hij.

Er werd overwegend eigen werk gespeeld, maar ook materiaal van Misha Mengelberg, door Benjamin Herman volledig terecht geïntroduceerd als een van Nederlands meest vooraanstaande componisten. Bas en drums gaven het lichtelijk anarchistische werk van de maestro vaste grond onder de voeten. De Rotterdamse poëet Jules Deelder, met wie de saxofonist lange tijd samenwerkte, werd met zijn onsterfelijke 'Jazz Is' geëerd. Elders werd er uit Zuid-Afrikaanse kwelavaatjes getapt. Maar voor het overige was het gebodene meer rock-georiënteerd. Een 'normaal' bandje was allang bezweken onder de overdaad aan stijlen. Deze jonge honden niet.

Foto: Hammie van der Vorst
Klik hier voor meer foto's van dit concert door Richard Postma

Labels: Benjamin Herman, concert, Jimmi Hueting, Thomas Pol

(Eddy Determeyer, 27.6.25) - [print] - [naar boven]

De soli van altsaxofoniste Kika Sprangers hebben wel iets van wat je in de klassieke muziek doorgecomponeerde werken noemt. Korte thema's duiken op en gaan kopje onder, herhaling is uit den boze. Doorgaans is er ook geen duidelijk omschreven metrum. Als er al sprake is van helder omlijnde structuren, zou je eerder aan suites moeten denken dan aan traditionele jazzschema's.

Mede daardoor is je geen seconde verveling gegund. Qua sound en inhoud zitten haar bedachtzame soli dichter bij Lee Konitz dan Earl Bostic, om maar twee uitersten van het spectrum te noemen. 'De man die op eierschalen loopt’, zo werd trompettist Miles Davis in de jaren vijftig wel aangeduid. Welnu, ook onder Sprangers' voeten blijven die keurig heel.

Haar benadering van de sopraansaxofoon is vergelijkbaar, meer Wayne Shorter dan Sidney Bechet. Haar geluid is vol en lyrisch, niet zo schraal als bij sommige van haar collega's, die voornamelijk schalmeien evoceren.

Dat onwijs gave geluid wordt ondersteund door Thomas Pol op contrabas en Jamie Peet op drums. Pols begeleidende partijen zijn in feite ook speelse, avontuurlijke solo's. Daarbij zijn zijn noten helder en duidelijk gedefinieerd en onwaarschijnlijk mooi. Peet geeft het feest der schoonheid reliëf. Listig voegt hij velerlei ritmen aan het brouwsel toe, hij kan de spanning behoorlijk opvoeren en toch altijd 100% in controle blijven.

Zo, daar kunnen we weer een tijdje op vooruit.

Foto: Wim van de Vrugt

Labels: concert, Jamie Peet, Kika Sprangers, Thomas Pol

(Eddy Determeyer, 12.3.25) - [print] - [naar boven]

We naderen reeds het einde van het concert bij Liever in de KluiZ dan Thuiz in het Oosterhoutse theater De Bussel als trompettist Teus Nobel een voor een jazzmusicus bijzondere standard aankondigt: 'Little Wing' van Jimi Hendrix. Gitarist Tim Langedijk en bassist Thomas Pol creëren een zompige, langzame blues, waarin Nobel met prachtig spel, hier op de bugel, kan excelleren. Opvallend hoe weinig noten Hendrix nodig had voor het overbrengen van zijn ideeën. Het is slechts een van de parels waar dit trio ons op trakteert. Ruim een half jaar geleden verscheen Nobels laatste album 'After Hours', waarna het trio het afgelopen half jaar zo'n vijftig concerten gaf met de nodige stukken van dit album, aangevuld met ander werk.

Die bijzondere bezetting van trompet, gitaar en contrabas hebben we overigens te danken aan een andere trompettist: Chet Baker. Twintig jaar geleden, zo vertelt Nobel, viel hij als een blok voor het album 'Someday My Prince Will Come'. Baker stond in oktober 1979 in de befaamde Kopenhaagse jazzclub Montmartre, samen met gitarist Doug Raney en bassist Niels-Henning Orsted Pedersen. De opnamen kwamen uit bij Steeple Chase, verspreid over drie albums: 'Daybreak', 'This Is Always' en dat eerdergenoemde 'Someday My Prince Will Come'. Wat Nobel vooral aantrok was het schijnbare gemak waarmee Baker deze hondsmoeilijke stukken speelde. Iets wat ik gisterenavond overigens ook voelde, met name bij dat relaxte spel van Langendijk. Ik had zo willen roepen: "Geef maar hier die gitaar, dat kan ik ook" en dat terwijl ik er nog geen fatsoenlijke noot uitkrijg! Het is overigens een prachtige bezetting, waarbij het spel van Pol en Langedijk mooi in elkaars verlengde liggen, zolang ze natuurlijk niet soleren en zo Nobels spel, afwisselend op trompet en op bugel, mooi inbedden.

Zoals al eerder besproken nam Baker de meeste covers die op 'After Hours' staan - het is na acht albums overigens het eerste album van Nobel met covers - wel op, maar niet in die bewuste bezetting van 'Someday My Prince Will Come', wat ervoor zorgt dat Nobels album allesbehalve een letterlijke kopie is. Het is meer dat Nobel speelt in de sfeer van en langs deze weg Baker dicht benadert. Een belangrijk element daarbij is het feit dat Nobel werkelijk excelleert in subtiel, ragfijn spel, iets waar ook Baker om bekend stond. En ja, aan Langedijk en Pol heeft hij prima medemusici, waarbij het feit dat ze er nu al zo'n vijftig concerten op hebben zitten een mooi surplus oplevert. Dat Nobel dit project ook alleen met deze musici wilde doen, begrijp ik volkomen. Hij betoont er volop zijn enthousiasme over, laat ons wel tien keer voor die twee applaudisseren.

Covers dus, een mooi stukje jazzgeschiedenis. We horen de ook op het album te vinden stukken 'Sad Walk' van Bob Zieff (mooi zo, met die demper op de trompet), 'It Never Entered My Mind' van Richard Rogers, 'In My Solitude' van Duke Ellington (als toegift) en 'Look For The Silver Lining' van Jerome Kern, maar ook 'Love Vibration' van Horace Silver (waarin dat soulvolle van Silver prachtig tot uiting komt), 'My Little Brown Book' van Billy Strayhorn (geblazen met een dubbele demper, wat een heerlijk schel geluid oplevert) en dus 'Little Wing' van Hendrix.

Nobel speelt ook twee stukken van eigen hand, die beide ook op het album staan: 'Blues For Paul' en 'No Goodbye'. Het eerste stuk, een fijne uptempo blues waarin met name Langedijk zich heerlijk uitleeft, schreef Nobel voor de man die een flinke financiële injectie gaf aan dit album, het tweede schreef hij ter nagedachtenis aan zijn inmiddels overleden vader. Het is Pol die dit prachtige stuk opent door met zijn strijkstok duistere klanken aan zijn bas te onttrekken. Repetitief pizzicato spel afgewisseld met kloppen op de klankkast markeert de overgang en de komst van Langedijk en Nobel. De schelle klanken van Nobels trompet snijden door de ziel, hier wordt pijn en verdriet verklankt, zoveel is wel duidelijk. Het eerdergenoemde 'Love Vibration' volgt; Nobel wil ons niet gedeprimeerd naar huis sturen.

Foto's: Louis Obbens

Labels: apr24, Chet Baker, Teus Nobel, Thomas Pol, Tim Langendijk

(Ben Taffijn, 12.5.24) - [print] - [naar boven]

Dit is het muzikale verhaal van een zeer leuk en ontspannend verblijf van pianist Jan Geijtenbeek en zijn vrouw in Cambridge, Massachusetts, USA. De pianist kwam terug met een muziekdoos vol leuke, opgewekte muziekstukken. De tunes getuigen van een hecht samenspel tussen de drie muzikanten, die goed in het oor liggende mainstream jazz brengen. Je zal dit traditionele pianotrio nergens op een foutje betrappen, want de 13 composities van Geijtenbeek zijn zowat perfect uitgevoerd.

De schijf verlegt geen grenzen, dat is ook niet de bedoeling. 'Happy Song', 'A Sunny Day In Cambridge', enzovoort: de titels spreken voor zich. In 'We Belong' en '141 Oxford Street' spat de vakantievreugde zo uit de akkoorden en het samenspel. Goede jazz kan dus ook zonder veel drama gemaakt worden, al klinkt het dan natuurlijk allemaal wat gepolijster. Muzikaal is deze plaat vol kamerjazz een mooie combinatie van klassieke én jazzy inslag, en wel op hoog niveau. Zonder de blues en de ellende die altijd ergens verdoken zat in the real stuff.

Jan Geijtenbeek (piano), Thomas Pol (bas), Niek de Bruijn (drums).

Deze recensie verscheen ook in Jazz&mo' / In de Jazztube hieronder zie je een live-uitvoering van 'We Belong'.

Labels: cd, Jan Geijtenbeek, Niek de Bruijn, Thomas Pol

(Marc Van de Walle, 21.2.24) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Album van de maand:
Dave Douglas
- Transcend
Klik hier voor meer informatie

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.