De Afro-Amerikaanse muzikante, componiste, arrangeur, bandleidster en docente Lakecia Benjamin is een van de interessantste altsaxofonisten van haar generatie. Als een dartele vlinder fladdert ze van hedendaagse jazz naar funk, soul, R&B en hiphop. Haar spel is diep geworteld in de Afro-Amerikaanse jazztraditie, met zo nu en dan Afro-Latijnse invloeden. Nog jong speelde Benjamin met oudere generaties jazzmuzikanten zoals Clark Terry, Reggie Workman, David Murray en Rashied Ali. Haar toon is warm en krachtig, met een bijna vocale kwaliteit, en wordt wel eens vergeleken met die van Johnny Griffin. Haar vocabularium is sterk verbonden met de traditie: Charlie Parker, Jackie McLean, John Coltrane en hardbop zijn duidelijk voelbaar. Tegelijk heeft ze een uitgesproken gevoel voor groove en een eigentijdse ritmische benadering. Benjamin brak door met het album 'Phoenix' (2023), dat haar bij de Grammy's van 2024 drie nominaties opleverde. Nadien sleepte ze er nog drie in de wacht.

'We Dream' is Benjamins vierde studioalbum. Naast haar vaste band spelen er nog talloze gastmuzikanten op mee, onder wie grote namen als Terence Blanchard, Chris Potter en Jeff 'Tain' Watts. Van de elf composities schreef de muzikante er zelf negen, één samen met zangeres Tarriana 'Tank' Ball en één met drummer en rapper Kassa Overall, die het album samen met haar co-producete. 'We Dream' is Benjamins muzikale antwoord op de huidige toestand in de wereld én het verslag van haar zoektocht naar een lichtbaken in deze donkere tijden. Gelukkig voor ons is ze in haar opzet geslaagd, want het album blaakt van de mooie melodieën, harmonieën, solo's, raps en spoken word-bijdragen, terwijl de uitgelezen keur aan gastmuzikanten bijdraagt tot de diversiteit en dynamiek van de tracks. Veel nummers swingen en grooven en pulseren dat het een lieve aard heeft, tot groot jolijt van mijn en hopelijk ook jouw oren. Zo nu en dan wordt er gelukkig ook wat gas teruggenomen om plaats te maken voor een ballad. 'We Dream' is een gedroomd album om de komende herfst mee door te komen en tegelijk balsem voor vandaag en morgen. Wees er niet zuinig mee!

Klik hier om te luisteren naar een track van dit album, 'Beyond The Dawn'.

Tekst: Patrick Auwelaert | Deze recensie verscheen ook in Jazz&mo'

Labels: cd, Chris Potter, Clark Terry, David Murray, Jeff 'Tain' Watts, Johnny Griffin, Lakecia Benjamin, Terence Blanchard

(Patrick Auwelaert, 13.10.26) - [print] - [naar boven]

"Amerika 250 jaar, Miles Davis '100 jaar' en North Sea Jazz 50 jaar... wat is de overeenkomst tussen al die verjaardagen? Je zou kunnen zeggen dat de grote golfbeweging van de tijd ons laat zien hoe positieve vernieuwing altijd het gevolg is van respect voor traditie, gekoppeld aan experiment en improvisatie. Amerika, Miles en het North Sea Jazz Festival gaven ons met jazzmuziek een levende geschiedenis die zich blijft vernieuwen."

Op vrijdag 10 juli bezocht Monica Rijpma het North Sea Jazz Festival. Zij doet verslag van de concerten van Snarky Puppy & Metropole Orkest, Questlove with Robert Glasper & Christian McBride, Roy Hargrove's RH Factor, Esperanza Spalding, Kenny Barron "Songbook", Gonzalo Rubalcaba, Chris Potter, Larry Grenadier & Eric Harland en Joshua Redman Quartet.

Klik hier om haar festivalverslag te lezen.

Foto: Louis Obbens. Klik hier voor een fotoverslag van de eerste dag van North Sea Jazz 2026.

Labels: Chris Potter, Christian McBride, Esperanza Spalding, festival, Joshua Redman, Kenny Barron, Metropole Orkest, North Sea Jazz 2026, Questlove, Snarky Puppy

(Maarten van de Ven, 19.7.26) - [print] - [naar boven]

Toegegeven, met carnaval, als de optocht door Oeteldonk trekt, is de binnenstad drukker. Maar Jazz in Duketown hoefde zich allerminst te schamen voor de bezoekersaantallen. Gezellig druk, dat was het.

In het verleden is er wel discussie geweest over het ervaren van jazzmuziek op festivals versus de clubs en kleine cafés. Ook ik zie liever mijn zweet (of kwijl) op de schoenen van de saxofonist druipen dan dat ik op honderd meter afstand op de tweede rang sta. Maar van de andere kant: zo'n openluchtfestival trekt duizenden voor wie jazz (nog) geen levensbehoefte is. Zodat ze wellicht beseffen dat er ook nog leven naast Bolle Dries is. Zelf maakte ik ook ooit kennis met live jazz in, toevallig, hetzelfde Den Bosch. (The Skymasters tijdens 's-Hertogenbosch Muziekstad, in 1954, in de Casinotuin. Ha, welke Bosschenaar kan mij dat nazeggen?)

Voor de line-up van het festival was Koen Graat verantwoordelijk, bekend als jazzscribent, podcastmaker en programmeur van Paradox in Tilburg. Dus voor flauwekul hoefden we niet te vrezen. Het programma was lekker breed, zoals dat een goed festival betaamt. En om maar met de deur in huis te vallen: de vaderlandse souljazz deed het weer goed. De New Cool Collective Big Band maakte zijn naam als groovemachine meer dan waar. De grooves werden op smaak gebracht met de solo's van leider Benjamin Herman en zijn coryfeeën. Een daarvan was tenorist Efraïm Trujillo, die even eerder met zijn Preacher Men op een ander podium te horen was geweest. De Preacher Men funkten, zoals we wel weten, of de Dag des Oordeels (eindelijk) daar was. Een nieuw nummer was 'Lazy Sundays', dat Trujillo schreef toen het dashboard van zijn wagen als een kerstboom begon op te lichten en het voertuig elegant tot stilstand kwam. Dat was ter hoogte van Amersfoort en in de tijd dat Rob Mostert, zijn orgelman, nodig had om van het Arnhemse naar het Amersfoortse te racen met verlossende volts, ontstond de compositie. Als om de meterstand (2%) te evoceren liet Mostert het volume van zijn Hammond dalen tot omstreeks 2%. Even maar hoor.

Componist Tyn Wybenga had zoveel tijd nodig om de balans van zijn Brainteaser Orchestra in orde te krijgen dat het optreden al halverwege bleek toen ik begon te luisteren. Het orkest leek een kind van Kurt Weill en Carla Bley. We hoorden elkaar afwisselende klankvelden (mede dankzij de strijkers) en in een daarvan, 'TonePool Paradox', vochten de saxofonisten Kika Sprangers en Mete Erker een ouderwets duel uit.

Het optreden van tenorist Chris Potter vond ik wat mat. Hij bezit weliswaar een indrukwekkende toon, maar er gebeurde gewoon niet veel op het podium. Bassist Matt Drewer en drummer Kendrick Scott hielden de band strak, gelijk tuidraden. Maar daarmee brachten ze niet echt leven in de brouwerij.

Zien we elkaar volgend jaar weer op het terras van De Paternoster? Wel een beetje op tijd graag, anders zijn de Bossche bollen op.

Klik hier voor een fotoverslag van de optredens van Tyn Wybenga's Brainteaser Orchestra en Chris Potter door Louis Obbens.

Tekst: Eddy Determeyer | Foto's: Louis Obbens

Labels: Benjamin Herman, Brainteaser Orchestra, Chris Potter, Efraïm Trujillo, festival, Jazz in Duketown, Kika Sprangers, Mete Erker, New Cool Collective Big Band, The Preacher Men, Ton Wybenga

(Eddy Determeyer, 1.6.26) - [print] - [naar boven]

Een ongewoon album opgebouwd rond korte tracks die de Noorse drummer Thomas Strønen opnam tijdens wat beschikbare studiotijd. Tijdens de pandemie bezorgde hij die aan een paar muzikanten die ermee aan de slag gingen. Het resultaat is een combinatie van compacte solo- en duostukken. En als Taborn spontaan reageerde op wat hij toegestuurd kreeg, dan studeerde Sinikka Langeland eerst de patronen in, vooraleer ze er haar kantele (uit de citerfamilie) en zang over legde. Samen met Chris Potter wordt het geluid wat opengetrokken richting kosmos, terwijl Jorge Rossy, vooral bekend als drummer, hier opvalt met zuinig rondgestruinde pianoklanken. Het maakt van 'Relations' een ongewone vingeroefening die fascineert, maar uiteindelijk niet lang nazindert. Daarvoor mist het cohesie en een spanningsboog.

Thomas Strønen (drums, percussie), Craig Taborn (piano), Chris Potter (sopraansax, tenorsax), Sinikka Langeland (kantele, zang), Jorge Rossy (piano).

Klik hier om een track van dit album te beluisteren: 'Pentagonal Garden'.

Deze recensie verscheen ook in Jazz&mo'

Labels: cd, Chris Potter, Craig Taborn, Jorge Rossy, Sinikka Langeland, Thomas Stronen

(Guy Peters, 14.3.25) - [print] - [naar boven]

Sunrise Reprise, de ondertitel van het uitverkochte optreden in LantarenVenster, lijkt te suggereren dat hier sprake is van een voortzetting of herhaling van een muziekuitvoering. In 2019 heeft saxofonist Chris Potter 'Circuits' uitgebracht, waarin hij wordt bijgestaan door twee exceptionele muzikanten: toetsenist James Francies en drummer Eric Harland. In 2021 wordt het trio herenigd voor een uitgestrekte studio-opname, 'Sunrise Reprise', waarin een livesfeer wordt gecreëerd en de onderlinge verbinding leidend is.

Het trio wekt in deze elektro-akoestische setting de indruk dat er meer musici op het podium staan. Dit wordt vooral veroorzaakt door het weergaloze spel van toetsenist James Francies. De abstracte, elektronische lagen van zijn hand zijn van een fundamentele waarde voor het totale groepsgeluid. Het draagt bij aan een atmosferische op-en-neer golvende muzikale mood. Door het ontbreken van contrabas of basgitaar voegt hij ook vloeiende baslijnen uit zijn bass synth toe. Naast energieke melodielijnen, afwisselend kabbelende en troebele synthesizergeluiden, speelt James Francies regelmatig virtuoos conventioneel en akoestisch klavier. Drummer Eric Harland is zowel in het klassiek begeleidende drumwerk als in zijn moderne geïmproviseerde variaties een lust voor het oor. Hij herhaalt en varieert op een spannende, kleurrijke manier. Harland is onmiskenbaar de verbindende schakel tussen Francies en Potter.

De gezaghebbende Chris Potter speelt dit keer louter tenorsaxofoon met een bijna bovennatuurlijke zeggingskracht, gebaseerd op de pijlers techniek, intuïtie, experiment en muzikaliteit. Ook in deze constellatie brengt de stersaxofonist verwondering met zijn gerijpte harmonische geluid. Melodisch, bij vlagen complex, maar altijd muzikaal. De zinderende solo's zijn weelderig, intens en sporadisch voorzien van subtiele loopings of een moderne sprankeling. In deze energieke elektro-akoestische setting speelt het trio relatief korte stukken afkomstig van 'Circuits' en 'Sunrise Reprise'. De groove, de meditatieve passages en de vluchtige en koortsachtige solo's zijn allesbepalend. Daarnaast speelt het trio een calypso die herinnering oproept aan Sonny Rollins. Ellingtons 'In A Sentimental Mood' staat aan de basis van een lange en zeer gevarieerde, geïmproviseerde jam. Het vormt het hoogtepunt van de avond waarin rust en hectiek, vele tempowisselingen en solo's van de drie instrumentalisten in een verbluffend open structuur vechten om de aandacht.

Er lijkt geen enkele maat te staan op het avontuurlijke karakter van dit trio en de virtuositeit van Chris Potter. Na een set van zo'n anderhalf uur blijft het publiek in verbijstering achter.

Foto's: Louis Obbens. Klik hier voor zijn fotoverslag van dit concert.

Labels: Chris Potter, concert, Eric Harland, James Francies, nov23

(Louis Obbens, 25.11.23) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Brad Mehldau
Winnaar Edison Oeuvre Jazz Prijs 2026
Klik hier voor een interview in de
Volkskrant | Foto: Louis Obbens

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.