De liefde ten huize Murray-Cinelli is groot. Zo groot dat de legendarische saxofonist niet zomaar een compositie, maar zijn hele album naar zijn partner vernoemt. Dat hoeft niet te verbazen. Murrays muziek, die in z'n meest vurige momenten in het verlengde ligt van de fire music van de jaren zestig, heeft altijd al een ouderwets, soms wat sentimenteel kantje gehad.

De rietblazer, in gelijke mate beïnvloed door figuren als Paul Gonsalves en Albert Ayler, bewandelt ook nu het slappe koord tussen traditie en avontuur. Daardoor krijg je stukken die een soms ook wat eigenaardige spreidstand aanhouden, met enerzijds een semi-exotische balzaal-vibe en anderzijds drukke vlammenwerpersolo's die het gigantische bereik van Murray in de verf zetten. Het titelnummer wordt zo een rebelse wals, 'Ninno', een onweerstaanbare brokje samba. En als de meester de basklarinet nog eens bovenhaalt, dan is het smullen.

Wat bij een ander zou klinken als op twee gedachten hinken, is bij Murray en zijn uitstekende, soms duchtig swingende band de onophoudelijke drang om wars van verwachtingen een eigen koers te varen.

David Murray (tenorsax, basklarinet), Marta Sanchez (piano), Luke Stewart (bas), Russell Carter (drums).

Klik hier om twee tracks van dit album te beluisteren.

Deze recensie verscheen ook in Jazz&mo'

Labels: cd, David Murray, Luke Stewart, Marta Sanchez, Russell Carter

(Guy Peters, 14.12.24) - [print] - [naar boven]

David Murray is een saxofonist van de buitencategorie en al decennia een sleutelfiguur in de stromingen van freejazz en avant-garde. Murray is enorm productief, getaxeerd voor meer dan 100 albums onder zijn eigen naam en meer dan 500 albums als sideman. Ook is hij voor veel muzikanten actief als mentor. Door zijn veranderingsgezindheid verbaast het niet dat David Murray met een geheel nieuw kwartet én met relatief jonge musici op de bühne staat. Het zijn Marta Sanchez achter de vleugel, Luke Stewart op contrabas en Russell Carter achter de drumkit. Dit jaar heeft het kwartet, met dezelfde line-up als tijdens het optreden in Paradox, het uitstekend ontvangen album Francesca uitgebracht, opgedragen aan de partner van Murray: Francesca Cinelli-Murray.

Murrays creatieve zegetocht is begonnen in de jaren tachtig, maar heeft nog niets aan intensiteit en creativiteit ingeboet. Het gehele kwartet imponeert door tijdens de hele setlist vol hartstocht en met grote muzikaliteit te spelen. Hier zijn de jonge begeleidende muzikanten debet aan. Opvallend is dat het kwartet uitbundig en dartel te werk gaat, afgewisseld door nummers met een meer romantische touch. Dat wil niet zeggen dat deze kost makkelijk te verteren is. Met een niet aflatende dadendrang weet het kwartet het muzikale vuur voortdurend hoog te stoken.

De opbouw van Murrays solo's zijn complex én goed te volgen. De zachte passages gaan geleidelijk over in intense delen en de lyriek voert de boventoon, zowel op de tenorsaxofoon als - eenmalig - op de basklarinet. Vaak zijn de stilistisch gemengde composities van een latin flavour voorzien en zelfs dansbaar. Op gepaste wijze vliegt Murray vlammend uit de bocht, zoals bij het nummer 'Come And Go'. In dat geval raken zijn muzikale uitspattingen nadrukkelijk het avant-gardistisch gedachtegoed. De toon verontrustend of juist getergd, maar altijd weer terugkerend bij het oorspronkelijke thema.

Zoals gebruikelijk bij Amerikaanse jazz wordt voldoende ruimte gegeven aan het trio begeleiders. Marta Sanchez, die ook in 2024 een mooi album heeft uitgebracht ('Perpetual Void'), blinkt uit met een schoonheid aan genuanceerde, klassiek aandoende pianopassages, die een mooi contrast vormen met de solo's van David Murray. Stoer en krachtig klinkt de contrabas van Luke Stewart, dwingend en swingend de percussie van Russell Carter.

Zonder overdrijving laat dit inspirerende optreden duidelijk zien dat, met de combinatie van een meesterlijke saxofonist en een nagenoeg perfecte ritmesectie, fantastische composities en vurig solowerk, de toekomst voor Amerikaanse jazz nog volledig open is.

Foto's: Louis Obbens. Klik hier voor meer foto's van dit concert.

Labels: concert, David Murray, Luke Stewart, Marta Sanchez, nov24, Russell Carter

(Louis Obbens, 18.11.24) - [print] - [naar boven]

Hamid Drake hoorde ook bij de grote groep musici die aantrad tijdens het laatste door Sound in Motion georganiseerde Summer Bummer Festival. Niet alleen sloot hij het festival af in een duo-optreden met rietblazer Peter Brötzmann, ook hoorden we hem met basklarinettist Christer Bóthen en bassist Torbjörn Zetterberg. Recent verschenen er ook twee albums waarop we deze bijzondere drummer horen. Als onderdeel van het Brave New World Trio, dat hij vormt met saxofonist en basklarinettist David Murray en bassist Brad Jones, maakte hij 'Seriana Promothea' voor Intakt Records en samen met altsaxofonist Devin Brahja Waldman realiseerde hij de cassette 'Mediumistic Methodology' voor Astral Spirits.

Drake is vooral een zeer ritmische drummer, een kwaliteit die zich direct openbaart in het titelstuk 'Seriana Promethea', een perfecte voedingsbodem voor een uitmuntend swingende solo van Murray op basklarinet, die overigens alle stukken op dit album componeerde en verder vooral te horen is op tenorsax. En dit blijkt slechts de opmaat, vrijwel het gehele album bestaat uit stomende stukken waarin we de drie horen op het scherpst van de snede. Het bijna twee keer zo lange 'Necktar' laat horen dat Murray nog altijd tot de beste saxofonisten van zijn generatie behoort. Op perfecte wijze koppelt hij abstractie aan melodie. Andere mooie voorbeelden hiervan zijn 'Rainbows For Julia', 'Switchin’ In The Kitchen' en vooral in het swingende 'If You Want Me To Stay', met name vanwege de soepele wijze waarop hij zich hier door de melodie werkt, waarbij hij korte uitstapjes geenszins mijdt. Tussendoor krijgen we een perfecte kijk op de ritmesectie en het gevoel voor groove, waar zowel Drake als Jones in overvloed over lijken te beschikken. Blijf hier maar eens stil bij zitten. Een van de weinige uitzonderingen op dit gegeven is 'Metouka Shell (Ballad For Adrienne)'. Met onder andere een prachtige solo van Jones, een van de weinige momenten waarop de bassist zich van de strijkstok bedient. En dit mag dan een ballade zijn, Murray en de zijnen brengen ook hier de dynamiek naar binnen.

Zo spetterend als ‘Seriana Promothea’ aanvangt, zo ingetogen gaat het er in 'Knock Knock', de opener van 'Mediumistic Methodology', aan toe. Ietwat stroeve, nasale klanken horen we Waldman hier blazen, vergezeld van een enkele schermutseling van Drake. Een wonderlijk klankspel, dat op boeiende wijze de abstractie viert. Gaandeweg krijgt de muziek wat meer reliëf en diepgang, al blijft ook dan abstractie de boventoon voeren. Pas tegen het einde ontvouwt zich een bescheiden melodie. Dat melodieuze spel komt mooi tot bloei in de ballade 'Esprit Es-Tu Lá'. Opvallend is ook hier dat de bijdrage van Drake vrij bescheiden is. Bescheiden, maar wel uiterst doeltreffend legt hij precies de juiste accenten. Pas in 'Table-Turner', het lange nummer op de tweede kant van de cassette, komt het duo echt op stoom. Hier is ook de rol van Drake een stuk groter, wat zorgt voor strakke ritmische patronen waar Waldman goed raad mee weet. Een eindeloze stroom aan opwindende klanken ontlokt hij aan zijn altsax. En tussendoor zit een drumsolo, waaruit andermaal Drake's gevoel voor ritme blijkt.

Labels: cassette, cd, David Murray, Davin Brahja Waldman, Hamid Drake, Peter Brave New Word Trio

(Ben Taffijn, 17.9.22) - [print] - [naar boven]

Veel jazz klonk er niet op het laatste Rewire Festival. Het optreden van Jaimie Branch en haar kwartet, met de live-uitvoeringen van de albums 'Fly Or Die' en 'Fly Or Die II: Bird Dogs Of Paradise', vormde een uitzondering. Maar dan wel een die we ons nog wel even zullen heugen. De trompettiste is ook te horen op het vorige maand bij Intakt Records verschenen album van het Dave Gisler Trio, 'See You Out There'. Het 'Zürich Concert' uit 2020 smaakte duidelijk naar meer. Maar was er daar sprake van een kwartet, nu gaat het door de aanwezigheid van tenorsaxofonist David Murray om een kwintet.

Branch leek in 2017 met 'Fly Or Die' uit het niets te komen. Dat was geenszins het geval, maar buiten de experimentele jazzscene van New York en Chicago genoot ze niet veel bekendheid. Dat veranderde op slag met dit baanbrekende album, waarop ze jazz, funk, blues, soul en Afrikaanse muziek op grootse wijze met elkaar wist te verbinden. Twee jaar later verscheen de opvolger, 'Fly Or Die II: Bird Dogs Of Paradise', waar we Branch ook als vocaliste horen, met messcherpe, maatschappelijk bevlogen teksten. Tot slot kwam vorig jaar 'Fly Or Die Live' uit, net als de twee vorige albums bij de International Anthem Recording Company. Koop dat album en je hebt een aardige impressie van het concert op Rewire. Maar ook niet meer dan een impressie, want meer dan andere jazzmusici moet je Branch live horen. Haar zien dansen en bewegen over het podium, ze kan nog geen vijf seconden stil staan. Haar horen blazen, op het scherpst van de snede, haar horen zingen, praten, schreeuwen, met grote urgentie. En dan heb ik het nog niet gehad over bassist Jason Ajemian, cellist Lester St. Louis en drummer Chad Taylor, die al even enthousiast de zaal op hun kop zetten. Zonder meer een van de hoogtepunten van deze editie van dit onvolprezen festival.

En ja, de Zwitserse gitarist Gisler deed er dus goed aan om zijn trio, dat hij vormt met de bassist Raffaele Bossard en drummer Lionel Friedli, wederom te verrijken met Branch en er met Murray nog een krachtbron aan toe te voegen. Opener 'Bastards On The Run' laat direct horen dat dit een album wordt waar de vonken vanaf vliegen en waarin de vijf musici in een moordend tempo over elkaar heen buitelen. Hardcore jazz voor gevorderden. In 'Can You Hear Me?' zijn het met name Gisler en Branch die op het scherpst van de snede met elkaar de dialoog aangaan, op zware noten van Bossard en Friedli. Minstens zo bijzonder is het titelstuk 'See You Out There', dat nog het best is aan te duiden als een subtiele, maar bijzonder spannende geluidssculptuur. Het is tevens een mooi intermezzo op een verder bijzonder hectisch en stevig album, culminerend in fantastische solo's van Gisler en Murray in 'Medical Emergency'. Eerst Gisler - je weet direct waar die titel vandaan komt - en dan Murray, uitstekend in vorm en hier weer eens bewijzend dat een vos zijn haren verliest, maar zeker niet zijn streken. En schaar 'What Goes Up...' gerust onder de punkrock, met een Murray die ook hier volledig uit zijn dak gaat. 'High As A Kite' is het tweede wat rustigere intermezzo, waarna het in de twee laatste stukken, 'Get A Döner' en 'Better Don’t Fuck With The Drunken Sailor', weer losgaat.

Foto: Louis Obbens

Labels: apr22, cd, concert, Dave Gisler, David Murray, Jamie Branch

(Ben Taffijn, 13.4.22) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

In memoriam
Cassandra Wilson
1955-2026
Foto: Cees van de Ven

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.