De centrale figuur in dit verhaal is bassist Thomas Morgan. ECM Records bracht een paar maanden geleden onder de titel 'Taking Turns' tien jaar oude studio-opnamen van een niet erg alledaags allstar sextet uit, bestaande uit de in 2020 overleden saxofonist Lee Konitz, gitaristen Jakob Bro en Bill Frisell, pianist Jason Moran, drummer Andrew Cyrille en natuurlijk Morgan. Recenter, januari 2025, zijn opnamen gemaakt tijdens het Brussels Jazz Festival in de Flagey-studio en uitgebracht door Challenge Records. Hier horen we Morgan met pianist Bram De Looze, cellist Hank Roberts en drummer Joey Baron.

'Taking Turns' eerste stuk, 'Black Is All Colors At Once', een van de zeven stukken, alle gecomponeerd door Bro, begint met de beide gitaristen in een vrij abstracte samenhang. Dan wringt Konitz zich ertussen op altsax met een onverwachte melodie. Een opvallend ingetogen stuk, iets dat eveneens geldt voor het tweede stuk 'Haïti', waarin we Konitz op sopraansax horen, in boeiende samenwerking met Bro en Frisell. Overigens was Konitz een absolute meester in dat ingehouden spel, een saxofonist die als geen ander zijn toon tot in de kleinste details volledig onder controle had. Tevens valt hier de ritmiek op, al ligt het tempo vrij laag. Even voorbij de vijfde minuut horen we Morgan wat uitgebreider, overigens net als Cyrille met die stuwende ritmiek. 'Milford Sound' klinkt vanaf het eerste begin iets voller, al ligt ook hier het tempo vrij laag. Cyrille valt op met relatief stevig spel en Konitz en de gitaristen spelen zetten de melodie neer, de klanken volledig in elkaar verstrengeld. Verderop waaiert het uit elkaar en blijft Konitz over, te midden van stuwende kwintetklanken. En prachtig hoe Konitz de melodie in 'Aarhus' neerzet, opvallend fragiel en doorleefd. Het iets abstractere 'Pearl River' valt vooral op door de bijdrage van Bro en Frisell en verderop door die van de ritmesectie. 'Peninsula' is een hoogtepunt op dit mooi voortkabbelende album, met name omdat dit stuk wat meer spanning in zich bergt. Het afsluitende 'Mar Del Plata' is het meest ritmische stuk, met name door de bijdragen van Cyrille en Morgan, en valt verder op door het gitaarspel.

De stukken die het kwartet in Brussel speelde, eveneens zeven, zijn deels van de hand van De Looze en deels van Roberts. Die eerst ontpopte zich de laatste jaren niet alleen tot een uitstekende pianist, maar ook tot een interessant componist, zo leert dit album. Zo valt in 'Doudou' direct de combinatie Roberts-Morgan op, culminerend in een boeiende solo van Roberts. Verderop is het De Looze die imponeert met mooi ingetogen pianospel, zijn noten zorgvuldig afwegend. Het ingetogen 'Crawlinger', eveneens van De Looze's hand, vangt aan met een prachtig melancholieke solo van Roberts, doeltreffend begeleid door Morgan en Baron. Iets meer dynamiek kent De Looze's 'Aneez' [zie ook de Jazztube hieronder]. Stuwend spel van de ritmesectie, aangevuld met Roberts, begeleidt De Looze's opwindende pianospel. En mooi: hoe verder we in dit stuk komen, des te dynamischer wordt het. Een samenwerking die zonder meer spanningsverhogend werkt. En natuurlijk moeten we in het kader van dit verhaal de bassolo van Morgan iets verderop noemen, bedachtzaam en intens. Roberts' 'Little Sisters' valt met name op door het ingetogen, weemoedige spel van deze cellist, mooi begeleid door de overige leden van het kwartet. Verder vallen hier de spannende solo van Baron op, met name het spel op de bekkens met zijn brushes, en die van De Looze, sterk blues georiënteerd. Qua sfeer zit De Looze's 'Duskus' aardig in dezelfde richting. Een stuk waarin met name het duet van hem met Roberts bijzonder is. Net als 'Taking Turns' is dit een vrij ingetogen album, met eigenlijk maar één echte uitzondering: 'Flagey Blues Edition X' van De Looze. Hier puntig uptempo spel van dit kwartet, met een meeslepende blues als resultaat. Afsluiten doen we met ritmisch pizzicatospel en zang van Roberts in zijn eigen '100 Years', nogmaals de blues.

Labels: Andrew Cyrille, Bill Frisell, Bram De Looze, cd, Hank Roberts, Jakob Bro, Jason Moran, jazztube, Lee Konitz, Thomas Morgan

(Ben Taffijn, 29.7.25) - [print] - [naar boven]

De kop is eraf: de eerste dag in De Bijloke was meteen uitverkocht, maar muzikaal was de opwinding soms ver te zoeken. Jaargang twee na de doorstart van Gent Jazz, en de ambitie is duidelijk groot. Liefst 13 concertdagen zijn er, en op de plek waar 22 jaar geleden een podium onder een biertent stond, staat nu een heuse concertzaal in de tuin van het middeleeuwse ziekenhuis. Een vol huis meteen op de eerste dag, maar muzikaal moet het festival nog wakker worden. Het Marco Mazquida Trio en het Wajdi Riahi Trio waren onderhoudend maar ook weinig meer. Gelukkig was er... Bill Frisell.

Dat Frisell van ons land houdt, kon u al in Knack Focus lezen. Maar hij houdt zelfs zo veel van De Bijloke dat hij er vorig jaar een livealbum met symfonisch orkest opnam. De Amerikaanse gitarist werd dan ook warm ontvangen door het Gentse publiek. Ome Bill, 73 intussen, maakte het de bezoekers niet noodzakelijk gemakkelijk. Meer dan een verlegen begroeting sprak hij niet uit, en alle nummers werden aan elkaar gebreid tot één lange suite. (Frisell, in de coulissen: 'Did we only play five songs? What the fuck?') Maar wie meeging in zijn verhaal, werd beloond met verbluffend samenspeltussen hem, bassist Thomas Morgan en drummer Rudy Royston. George Gershwins 'My Man’s Gone Now' was een feest van gelaagde delaygitaar, als echo's die door een spiegelpaleis galmen. Meteen werd duidelijk dat Royston de man van de avond zou worden. Wie hem in de voorbije jaren aan het werk zag met Joe Lovano en Julian Lage weet hoe hij kan pendelen tussen aftasten en uithalen, tussen abstractie en vintage swing.

Frisells eigen 'Blues From Before' zat vol verwijzingen naar Thelonious Monk. Ook uit het album 'Four' (2022): 'Claude Utley', waarin hij dankzij zijn loops achtervolgertje speelde met zichzelf. Het hendrixiaanse einde liep naadloos over in 'Dog On A Roof', waarin 's mans countrytwang en dromerige tremolo's de avond een westerntintje gaven. En omdat je van Frisell alles kunt verwachten, sloot hij af met John Barry's thema van 'You Only Live Twice'. Van Gershwin tot James Bond in één lange boog: Frisell is een meester.

Ja natúúrlijk is pianiste Diana Krall een superster. Haar twee Grammy's zijn haar gegund, en de albums 'The Girl In The Other Room' en 'Glad Rag Doll' zijn in Knack Towers klassiekers. Volle zalen zijn haar deel, ook in De Bijloke. Maar kan iemand haar alstublieft eens wakker schudden?

Kralls concert had géén reliëf. Anderhalf uur haspelde de Canadese een reeks standards af - vreemd genoeg had ze daar een hoop partituren voor nodig. 'I’ve Got You Under My Skin', 'Do Nothing Till You Hear From Me', 'Comes Love', 'Just You Just Me', 'Let’s Fall In Love', 'Fly Me To The Moon': we beminnen het oude repertoire diep. Maar de slome slordigheid waarmee Krall zich door de set lispelde was ook diep vervelend. En dan te weten dat ze met bassist Sebastian Steinberg (u kent hem van Soul Coughing en Johnny Marr) en drummer Matt Chamberlain (o.a. Bob Dylan) zulke klasbakken in huis heeft.

Een total snoozefest, dan? Ach, we gingen even rechtop zitten tijdens 'The Girl In The Other Room', waarin de geest van Tom Waits rondwaarde, en Neil Youngs 'Mr. Soul'. Maar daarbuiten was dit geen ode aan Nat King Cole, maar aan Louis Armstrongs 'When It’s Sleepy Time Down South'.

Tekst: Bart Cornand | Deze recensie verscheen eerder op Knack Focus.

Foto's: Cees van de Ven | Bekijk ook zijn fotoverslagen van Bill Frisell en Diana Krall.

Labels: Bill Frisell, Diana Krall, festival, Gent Jazz 2024, Rudy Royston, Thomas Morgan

(Maarten van de Ven, 21.7.24) - [print] - [naar boven]

Labels: Bill Frisell, Brad Mehldau, festival, Joshua Redman, Lady Blackbird, nov22, rockit

(Maarten van de Ven, 24.11.22) - [print] - [naar boven]

In de nadagen van de pandemie is, vanwege de inperking van het aantal bezoekers, vooralsnog sprake van twee separate sets. Voor de eerste en waarschijnlijke laatste maal wordt de intieme zaal door een lint afgescheiden van het podium. Deze maatregelen kunnen niet wegnemen dat deze avond de intimiteit zegeviert.

Gitarist Bill Frisell produceert als bandleider en als sideman albums bij de vleet. Het meest recente album in trioverband, 'Valentine', kent een identieke line-up als tijdens de huidige tour. Het album uit 2020 is het resultaat van twee jaar optreden met bassist Thomas Morgan en drummer Rudy Royston. Op het album staan veel herinterpretaties van eigen en andermans composities. 'Valentine' staat voor een mooie maar zuinige, terughoudende en zachte muzikale aanpak. Toegankelijke jazz in de traditionele zin van het woord, met onbetwistbare invloeden van americana.

Het besef van muzikale eendrachtigheid wordt ook live on stage consequent en indrukwekkend uitgedragen. Eerst wordt in een rustig en hypnotiserend midtempo met een vakkundig gevoel voor melodie en timing de optimale synergie behaald. Vervolgens zijn er kortstondige en kwetsbare solo's in bekende, maar niet platgetreden tunes. Het trio verrast vervolgens door het voorspelbare, de vernuftige en rustieke variaties, achter zich te laten.

Het volledige arsenaal aan rand- en effectapparatuur van de meestergitarist wordt op magistrale wijze benut als een natuurlijk verlengstuk van zijn sound. Lange aanhoudende spacy gitaarlijnen vormen de opmaat voor een vrijere, avant-gardistische aanpak. Zonder enige vorm van terughoudendheid zoekt het trio de harmonische dissonantie. Hierbij wordt Frisell de ruimte geboden om te soleren, vol gruizige en vervreemde vervorming en zonder enige vorm van effectbejag. Soms meedogenloos wild en bij vlagen met een knisperend plezier.

Frisell voegt weinig woorden toe aan de repertoirekeuze van deze avond. Overwegend bekende nummers, waaronder composities van Thelonious Monk en Sonny Rollins, worden voorzien van ingenieuze bruggetjes, die aan elkaar geregen worden uitgevoerd. Thomas Morgan en Rudy Royston zijn geen begeleiders in de letterlijke zin van het woord. Het drietal staat in een halve cirkel opgesteld en is dan ook voortdurend visueel met elkaar in contact. Hierdoor ontstaat drierichtingsverkeer waaruit een ruimtelijk en dartelend collectief geluid ontstaat. Maar ook het vloeiende, empathische drumwerk en de zorgvuldige gekozen basaanslagen staan volledig ten dienste van het muzikale eindresultaat.

Een 80 minuten durend verhalend concert, waarbij de voor Frisell zo onderscheidende mijmerende, poëtische en heldere gitaarklanken worden afgewisseld door een zinsbegoochelend avant-gardisme, vol verrassende ritmische wendingen en accenten.

Naar verluid is deze meesterlijke proeve van bekwaamheid later op de avond in de tweede set op onnavolgbare wijze voortgezet, in 105 minuten, zonder ook maar een enkele doublure.

Klik hier voor foto's van dit concert door Louis Obbens.

Labels: Bill Frisell, concert, okt21

(Louis Obbens, 19.10.21) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Album van de maand:
Dave Douglas
- Transcend
Klik hier voor meer informatie

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.