Bassiste Linda May Han Oh verdient een nadere introductie, gezien haar relatieve onbekendheid. De geboren Maleisische is opgegroeid in Perth en opgeleid aan de fameuze Manhattan School of Music. May Han Oh maakt al meer dan 10 jaar deel uit van het jazzmetier. Ze speelt zowel elektrisch als contrabas en is veelzeggend genoeg de vaste muzikale partner van Pat Metheny en Vijay Iyer. In het verleden heeft ze gespeeld bij onder andere trompettist Dave Douglas, saxofonist Joe Lovano en de pianisten Kenny Baron en Geri Allen. Als soloartiest heeft de bassiste met name bekendheid verworven met het album 'Walk Against The Wind'. In de afgelopen jaren is May Han Oh meerdere keren onderscheiden vanwege haar muzikale verdiensten. Zij staat bekend als een muzikant met oog voor communicatie.

De Linda May Han Oh Group presenteert in Paradox het vijfde en meest recente album 'Aventurine'. Maar op de setlist staat een breed pakket aan composities uit heden en verleden. In het optreden is veel ruimte voor fantasievolle improvisaties binnen de structuren van complexe en uitgeschreven hedendaagse composities. Het is een mirakel dat de muziek blijft ademen, ondanks tempowisselingen, fascinerende intervallen en vele melodische verhaallijnen. Het muzikale cryptogram laat zich moeilijk oplossen, maar de sleutel tot succes wordt gevormd door met speelse lichtheid te musiceren en emotionele elementen toe te voegen aan het cerebrale muzikale proces. Linda May Han Oh is de componist en bandleider van de groep maar ook als uitvoerend muzikant toont zij op weergaloze wijze haar skills op zowel de contrabas als basgitaar. In het ene geval incorporeert de bassiste krachtig en kneedbaar tegenmelodieën en in het andere geval laat zij de basgitaar een zweem van moderne fusion-ingrediënten inbrengen. Hierbij voert May Han Ho op verdienstelijke, maar niet essentiële, wijze woordeloze zang toe.

Naast onderlinge samenwerking en een ware dialoog is er volop ruimte voor solistische inbreng van vooral altist Greg Ward. Deze toonaangevende saxofonist uit Chicago staat onder invloed van hiphop, elektronische muziek en postrock, maar blaast in de groep van May Han Oh de ene na de andere melodieuze solo. Zijn creativiteit is grenzeloos. Er is geen ruimte voor herhaling, maar van een daverende, creatieve overrompeling. De rol en solistische ruimte van Fabian Amalzan is relatief beperkt. Zijn klassieke toucher is desondanks sprankelend en sensitief. Incidenteel breidt de pianist zijn akoestisch geluid uit met lichte elektronische accenten. Het muzikaal gezelschap wordt afwisselend op ragfijne wijze begeleid of onstuimig aangespoord tot meer dadendrang door drummer Ziv Ravitz.

De krachtige maar elastische toon van de contrabas van Linda May Han Oh is de komende tijd te horen in haar rol als begeleider van het fenomenale Vijay Iyer Trio, waarmee ze onder meer te zien is op het Rockit festival in Groningen en November Music in Den Bosch.

Klik hier voor foto's van dit concert door Louis Obbens.

Labels: concert, Greg Ward, Linda May Han Oh, okt21

(Louis Obbens, 7.11.21) - [print] - [naar boven]

De waarde van de PlusEtage - volgend jaar bestaat het podium veertig jaar - voor musici in het meer experimentele genre kan moeilijk worden overschat en de ligging, letterlijk op de grens van Nederland en België, trekt dan ook bezoekers uit beide landen. Een optreden van het door mij zeer gewaardeerde trio van pianist Achim Kaufmann, rietblazer Frank Gratkowski en bassist Wilbert de Joode doet mij dan ook met gezwinde spoed afreizen. Verder hier aandacht voor een redelijk recente cd van Gratkowski, 'Dance Hall Stories'. verschenen bij Leo Records, deels bestaande uit duo-opnamen met pianist Simon Nabatov en deels uit trio-opnamen met naast Nabatov drummer Dominik Mahnig. Het eerste dat opvalt is de titel en de hoes van de cd, want - laten we eerlijk zijn - de muziek van deze musici associëren we nu niet in eerste instantie met danslokalen uit lang vervlogen tijden.

En wees gerust, die krijgen we ook niet. Natuurlijk niet, de muziek wijkt geenszins af van wat we gewend zijn. Maar net zoals een danslokaal een plek is waar ontmoetingen gestalte krijgen, vindt dat hier plaats en ook hier spat het enthousiasme ervan af. Neem opener 'Hopeful Glances', het eerste duostuk en de wjze waarop Gratkowksi (hier op altsax) en Nabatov elkaar aanvullen, versterken en naar de kroon steken. Al even overrompelend klinkt 'Wrong Move Reflected' en ja, heel in de verte lijkt Nabatov hier aan dansmuziek te refereren, de groove is er in ieder geval. 'It's All In The Hips' is het eerste stuk waarop Mahnig aanschuift. Een sterk abstract stuk, vol knisperende, ietwat abrupte klankuitingen en plotselinge intervallen, maar waarin ook ruimte is voor soms onverwacht verstilde noten. Gratkowski horen we niet zo heel vaak op fluit, maar op 'Slinky', wederom een duet met Nabatov, horen we een prachtige bijdrage. Mooi ook zoals de klanken van beide instrumenten hier met elkaar samenvallen. Zeer de moeite waard is ook 'Gradual Enticement'. Roomzachte klanken van Gratkowski op basklarinet, fonkelende noten van Nabatov en speels slagwerk van Mahnig. Lang weten ze de rust overigens niet te bewaren; verderop raakt de muziek in een woeste stroomversnelling. Het danslokaal horen we ook terug in het afsluitende 'Pocket Found', met name in de bijdrage van Mahnig, maar ook Gratkowski en Nabatov laten hier horen uitstekend te kunnen grooven.

Dat geldt overigens ook zeker voor het trio dat Gratkowski vormt met Kaufmann en De Joode. Zo'n twintig jaar spelen ze inmiddels op regelmatige basis samen, zes cd's verschenen er tot nu toe en als je ze zo aan het werk ziet en hoort wijst alles erop dat ze het nog lang niet zat zijn. Luisteren en spelen, ze kunnen het met de ogen dicht. Bladmuziek speelt hier immers geen rol en ze kennen elkaar inmiddels door en door. Twee bijzonder afwisselende sets schotelen ze ons voor in de vorm van een kleurrijk en vrij abstract mozaïek: korte fragmenten, scherpe overgangen, grote dynamische contrasten en een vrij onorthodox gebruik van de drie instrumenten. Kaufmann laat horen dat je ook muziek kunt maken door de piano heen en weer te schuiven, De Joode bespeelt zijn muziekstandaard en de drie laten horen dat alles tot percussie kan dienen. Het lijkt dan soms wel of er sloopwerkzaamheden worden verricht, de instrumenten worden gedemonteerd, terwijl Gratkowski angstaanjagende klanken uit zijn blaasinstrumenten peurt.

Op andere momenten dromen we even weg op lange, sonore lijnen van Gratkowski's klarinet en gestreken noten van De Joode en trakteert Kaufmann ons op intiem, bijna klassiek pianospel. En dat alles ontstaat in het moment, zonder enige planning en voorbereiding. De Joode noemt het een wonder, en daar heeft hij gelijk in. En als de chemie er is, en die is er deze avond zeker, dan gebeuren er mooie dingen.

Foto's: Cedric Craps

Labels: Achim Kaufmann, cd, concert, Dominik Mahnig, Frank Gratowski, okt21, Wilbert de Joode

(Ben Taffijn, 6.11.21) - [print] - [naar boven]

Was het klassiek? Was het jazz? Waren het Supermen? Het was natuurlijk gewoon muziek die de respectieve persoonlijkheden van cellist Ernst Reijseger en pianist Harmen Fraanje weerspiegelde. Fraanje bewoog zich ergens tussen verstilde mijmeringen à la Erik Satie en de stampende brutalistische taal van Sofia Gubaidulina, terwijl Reijserger (uiteraard) niet kon laten er een royale dosis cellosuites van Johann Sebastian Bach doorheen te rommelen - op zijn eigen wijze, dus.

Beiden zijn romantici. Bij de pianist uitte zich dat in zowel zijn impressionistische schetsen als in zijn expressionistisch gebonk. Het duo begon zijn recital met een voorzichtig aftasten van elkaar en het terrein - wat al vrij snel tot intense erupties leidde. Grosso modo kun je stellen dat de gespeelde structuren opgebouwd waren uit vrije improvisaties en afgesproken melodische fragmenten. Als een golfpatroon bestaande uit buiken (impro) en knopen (discipline). Alsof de muzikanten piketpaaltjes in het sonische veld hadden geslagen, oriëntatiepunten van waaruit ze zich met volle overgave in de improvisaties stortten. Dat ze dezelfde taal spraken was duidelijk - alleen de dialecten verschilden. Soms ramden de kunstenaars elkaar midscheeps, wat in een wonderlijk welluidende warboel kon resulteren. Een mooie dissonant is niet lelijk.

Ik zag dat nogal wat bezoekers met geloken ogen zaten te genieten. Benieuwd wat die hebben meegemaakt.

Foto's: Hammie van der Vorst

Labels: concert, Ernst Reijseger, Harmen Fraanje, okt21

(Eddy Determeyer, 1.11.21) - [print] - [naar boven]

'Tuur Florizoone solo, met zijn nieuwe trio met drummer Etienne Plumer en bassist Nicolas Fiszman én met zijn trio Tricycle', zo luidde de oorspronkelijke aankondiging van het Pelt Jazz-concert in CC Palethe.

Het concert zorgde bij aanvang al meteen voor een verrassing, zowel in de opstelling van de muzikanten als in de uitvoering van hun programma. Alle muzikanten kwamen gelijktijdig het podium op en namen plaats in een halve cirkelboog. Deze opstelling maakte al snel duidelijk dat het vaste trio Tricycle dat Florizoone heeft met Vincent Noiret en Philippe Laloy en zijn nieuwe trio met Plumer en Fiszman één geheel vormden en zich niet voordeden als afzonderlijke entiteiten. De accordeonist fungeerde hierbij als een gemeenschappelijke connector tussen hemzelf en de andere muzikanten. Met subtiele signalen maakte hij duidelijk wie aan beurt kwam. Dat gebeurde vloeiend en elke muzikant kreeg ruimte en vrijheid om spontaan zijn invulling te doen.

Niet alleen de opstelling op het podium was verrassend, ook het ganse programma bleef de aandacht trekken. Wat te denken van twee bassisten - contrabas en basgitaar. Een vondst die perfect werkte. Geen enkel moment zaten de heren elkaar dwars, maar mede door de afwijkende klankkleur was het een genot om naar te luisteren. Naast de beproefde Tricycle-eenheid verdient drummer Etienne Plumer lof voor zijn ingetogen maar zeer ter zake doende bijdragen.

Natuurlijk kennen we Florizoone van zijn filmmuziek - 'Aanrijding in Moscou', 'Brasserie Romantiek', 'L’Amour des Moules' en andere bezettingen als Oliver's Cinema en Massot, Horbaczewski en zoveel meer. Maar wie vanavond dacht een letterlijke kopie te horen van zijn bekende melodieën, had het mis. Met zijn Bugari bracht hij vanavond een schat aan vernieuwende en originele accordeonklanken die het publiek in een flow brachten van dans en beweging, van stilte naar explosie, van weemoed naar vervoering. Dat alles volkomen organisch met Florizoone solo, in duo, trio en tutti. Kortom hier stond een hecht collectief met zichtbaar speelplezier en grote muzikale klasse op het podium.

De muzikanten hadden er duidelijk zin in en speelden met volle overgave. Het bewijs dat concerten na een lange periode van lockdown levensnoodzakelijk zijn, werd hier geleverd. De passie om te kunnen spelen bleef het publiek vastgrijpen. Improvisatie en uitdaging waren troef, maar ook de soberheid en oprechtheid raakten het publiek.

Florizoone verwees ook nog naar het legendarische concert met zijn band Mixtuur bij de opening van het JazzCase-seizoen in Dommelhof in 2011, een project in samenwerking met JazzLab Series. Hij bedankte programmator Cees van de Ven voor diens doorzettingsvermogen om, ondanks de moeilijke situatie binnen de culturele sector, de passie te behouden om te blijven programmeren en speelkansen te creëren voor muzikanten.

Na het concert was er een cd-signeersessie waarbij Florizoone tekende met 'N°10!', een verwijzing naar het tiende nummer op de cd 'Night Shift' met de titel 'Omdat Ik Van Je Hou', een Florizoone-versie van het gelijknamige nummer van Raymond van het Groenewoud. Jawel Tuur, het publiek houdt ook van u en keert met een opgeladen batterij voldaan naar huis terug.

Klik hier voor foto's van dit concert door Cees van de Ven.

Labels: concert, okt21, Tuur Florizoone

(Gerda Boel, 29.10.21) - [print] - [naar boven]

Concert
Tot over haar nek in haar liedjes
Izaline Calister, woensdag 20 oktober 2021, Brouwerij Martinus, Groningen

In de 25 jaar of daaromtrent dat ze zingt - ik reken de kindertijd even niet mee - is Izaline Calister niets van haar oorspronkelijke enthousiasme verloren. Niet alleen dringt ze telkens tot het bot van haar liedjes door, ze acteert ze ook, ze leeft ze, ze wordt één met de muziek. Van tijd tot tijd riep ze een gevoel van euforie op, de opluchting die je ervaart wanneer je uit een depressie raakt. Calister is geen vocaliste die je zou moeten vragen voor de achtergrondmuziek voor je receptie.

Was het toeval dat ze haar optreden begon en eindigde met een bossanova, van Tom Jobim en Tom Jobim, respectievelijk? Vermoedelijk wel - maar op de een of andere manier illustreerde het de veelheid aan culturen en stijlen die de Antillen hebben opgezogen. Eigen liedjes in het Papiaments werden woensdag afgewisseld met jazzstandards ('But Not For Me', 'Bernie's Tune') en excerpten uit de songbooks van Toon Hermans (!) en Jaap Valkhoff (!). Percussie heeft ze daarbij niet nodig: in haar stem scholen alle trommels die je maar zou wensen. Soms zette ze die kracht bij door met haar vlakke hand op haar dij te slaan. Of, liever: meppen. Ik moest denken aan wat r&b-vocaliste Ruth Brown ooit vertelde. Die had een tijd de gimmick, met een tamboerijn op haar been te slaan. Bij het naar bed gaan kon ze constateren of het een goed opreden was geweest. Dan was die dij bont en blauw.

Calister werkt al jaren samen met gitarist Ed Verhoeff. Een man die zijn 'Spaanse' lijnen alle kanten op laat gaan. De toevoeging van Angelo Verploegen op bugel was een vondst. De unisono lijnen van bugel en stem pakten verbluffend mooi uit. Alsof Angelo de klankkast was van Izaline. Daarbij wist hij de expressie van zijn fluwelen instrument van tijd tot tijd te verhogen door die met vleugjes valse lucht extra kicks te geven. Het toeval (andermaal) wilde, dat de schaduw van zijn hoofd precies samenviel met het portret van zanger David Bowie achter hem. Alsof die daardoor weer even tot leven kwam. Ook hij zal van het gebodene hebben genoten.

Tussen neus en lippen door kregen we van Calister ook nog een lesje vaderlandse geschiedenis. Haar 'Tula' was een eerbetoon aan de gelijknamige vrijheidsstrijder die in 1795 een grote slavenopstand op Curaçao organiseerde. Vanwege zijn moed en zijn intellectuele gaven groeide hij uit tot een nationale held - en werd hij op gruwelijke wijze geëxecuteerd.

Foto: Hammie van der Vorst

Labels: concert, Izaline Calister, okt21

(Eddy Determeyer, 25.10.21) - [print] - [naar boven]

Concert
Muziek die je niet kunt thuisbrengen
Aspen Labelnight met Niels Van Heertum, Poor Isa & Linus + Økland/Van Heertum/Zach, vrijdag 15 oktober 2021, Handelsbeurs, Gent

In drie concerten toonde Aspen Edities waarvoor het Antwerpse label staat: bedachtzaamheid, experiment en minimalisme. Met dempers manipuleerde Niels Van Heertum de klank van zijn eufonium. Met spaarzame en soms nauwelijks hoorbare klanken creëerde hij in zijn eentje een muzikaal universum. Een wat bevreemdende ervaring, maar wel exemplarisch voor de muziek die Aspen Edities uitgeeft, het Antwerpse label dat Van Heertum samen met gitarist Ruben Machtelinckx en schrijfster SanneHuysmans in 2017 heeft opgericht.

In een reeks Aspen label nights treden bands aan die gelieerd zijn met het label. Na Van Heertum was het vrijdagavond de beurt aan Poor Isa, een duoproject van Machtelinckx met collega-gitarist Frederik Leroux, waarin ze banjo spelen. "Veel van wat u hoort, lijkt in de verste verte niet op een banjo", waarschuwde Leroux, terwijl hij een doekje tussen de snaren stak. Toen hij zijn instrument dan ook nog eens met een strijkstok bespeelde, klonk dat inderdaad eerder als een oosterse viool, terwijl Machtelinckx de klankkast van zijn banjo als een soort percussie-instrument gebruikte. Toen de twee aan het eind hun banjo gewoon als een banjo lieten klinken, was dat even een verademing.

Die zin voor experiment typeert veel artiesten van Aspen Edities. Ook het derde concert, het levendigste, was allesbehalve doorsnee. Linus, een samenwerking van Machtelinckx met rietblazer en synthesizerspeler Thomas Jillings, was uitgebreid met Van Heertum en de Noren Nils Økland en Ingar Zach. Die laatste was de ster van de avond. Nooit eerder zagen we een percussionist met zo'n ongewoon instrumentarium aan het werk. Økland gaf met zijn hardangerviool, een traditioneel Noors instrument, de muziek een forse folkinjectie. Mooi.

"Met ons label brengen we muziek die overal tussenin valt", vertelt Machtelinckx. "Er zit vrije improvisatie in, maar free jazz is het zeker niet. Er zitten tòlkelementen in, maar zuivere folk is het zeker niet. Het is muziek die niet echt thuis te brengen valt, en precies daar hou ik van."

Ook Klara houdt ervan. De zender bekroonde 'Porous Structures', een cd van Machtelinkx die ook in deze krant goed werd onthaald, als jazz-cd van 2019. Sommigen zullen zulke trage, minimalistische muziek knap vervelend vinden, anderen worden er net zen van. Het helpt dat elke plaat fraai is vormgegeven. Het label werkt daarvoor samen met grafisch kunstenaars. Sanne Huysmans voorziet elke hoes van een korte, maar veelzeggende quote. 'Er is niet meer bij weinig noch is er minder', staat bijvoorbeeld op 'Sonic Gnostic', de recentste uitgave, van de Amerikaanse violist Eyvind Kang. Daarop speelt Bill Frisell mee, naar jazznormen een grote naam. "Hij is toch hét voorbeeld als het om geïmproviseerde jazzgitaar gaat", zegt Machtelinckx.

Klik hier voor foto's van dit concert door Cees van de Ven.

Deze recensie verscheen eerder in De Standaard.

Labels: Aspen label night, concert, Linus, Niels Van Heertum, okt21

(Peter De Backer, 24.10.21) - [print] - [naar boven]

Concert
Op de Horace Silver-toer
'A Tribute to Horace Silver and More' door Trio Janssen-Van Erk-Janssen, woensdag 13 oktober 2021, Brouwerij Martinus, Groningen

Van de foto's en video's kennen we de jonge pianist en componist Horace Silver als een mager, zeg maar schriel jongmens dat hevig zwetend zijn funky licks aan de piano oplegt. Op de rand van een dubbele longontsteking, maar met een onwrikbare timing en een schroeiende intensiteit.

Niet bepaald een voor de hand liggende inspiratiebron en onderwerp voor het trio Janssen-Van Erk-Janssen, zou je zeggen. Pianist Guus Janssen heeft immers altijd met het stigma moeten leven dat hij een strenge constructivist is, ongehinderd door de conventies die de meer traditionele jazz kenmerken - ja, ook de jazz. En die daarbij schitterende ongelukken beleeft en overleeft. Maar het was natuurlijk ook niet de bedoeling dat we in Martinus een facsimile van de funkjazzmeister te horen zouden krijgen. En zelfs geen exposé van Silvers Greatest Hits.

Dus geen 'Señor Blues', geen 'Song For My Father', zelfs geen 'Psychedelic Sally'. Wél 'Ecorah', dat we kunnen kennen van een legendarische Blue Note-opname uit 1952, waarmee het optreden begon. Het trio had van de bodem van des Silvers schatkist glimmende kleinodiën opgevist, die het op zijn eigen wijze interpreteerde. Dus in plaats van de lange vloeiende lijnen van Horace Silver, waarin de plaatsing van de afzonderlijke noten essentieel was, hoorden we een meer hoekige aanpak met veel herhalingen en zo nu en dan een kenmerkende gemene dissonante uitschieter. Spannend was in dit verband de lange, meanderende intro van 'Melancholy Mood'. "Intimiderend," zo karakteriseerde Guus Janssen het repertoire.

Dat de band na een bescheiden repetitie al zo'n hechte indruk maakte pleit voor de muzikaliteit en het vakmanschap van de gebroeders Janssen en bassist Bert van Erk. Na programma's gewijd aan onder anderen Thelonious Monk, Charles Mingus en Herbie Nichols is het trio zo langzamerhand een echt orkestje geworden. Alleen hadden sommige stukken een laten we zeggen experimenteel einde, waaraan je de nieuwigheid kon afhoren.

Foto: Hammie van der Vorst

Labels: concert, Guus Janssen, Horace Silver, okt21

(Eddy Determeyer, 20.10.21) - [print] - [naar boven]

In de nadagen van de pandemie is, vanwege de inperking van het aantal bezoekers, vooralsnog sprake van twee separate sets. Voor de eerste en waarschijnlijke laatste maal wordt de intieme zaal door een lint afgescheiden van het podium. Deze maatregelen kunnen niet wegnemen dat deze avond de intimiteit zegeviert.

Gitarist Bill Frisell produceert als bandleider en als sideman albums bij de vleet. Het meest recente album in trioverband, 'Valentine', kent een identieke line-up als tijdens de huidige tour. Het album uit 2020 is het resultaat van twee jaar optreden met bassist Thomas Morgan en drummer Rudy Royston. Op het album staan veel herinterpretaties van eigen en andermans composities. 'Valentine' staat voor een mooie maar zuinige, terughoudende en zachte muzikale aanpak. Toegankelijke jazz in de traditionele zin van het woord, met onbetwistbare invloeden van americana.

Het besef van muzikale eendrachtigheid wordt ook live on stage consequent en indrukwekkend uitgedragen. Eerst wordt in een rustig en hypnotiserend midtempo met een vakkundig gevoel voor melodie en timing de optimale synergie behaald. Vervolgens zijn er kortstondige en kwetsbare solo's in bekende, maar niet platgetreden tunes. Het trio verrast vervolgens door het voorspelbare, de vernuftige en rustieke variaties, achter zich te laten.

Het volledige arsenaal aan rand- en effectapparatuur van de meestergitarist wordt op magistrale wijze benut als een natuurlijk verlengstuk van zijn sound. Lange aanhoudende spacy gitaarlijnen vormen de opmaat voor een vrijere, avant-gardistische aanpak. Zonder enige vorm van terughoudendheid zoekt het trio de harmonische dissonantie. Hierbij wordt Frisell de ruimte geboden om te soleren, vol gruizige en vervreemde vervorming en zonder enige vorm van effectbejag. Soms meedogenloos wild en bij vlagen met een knisperend plezier.

Frisell voegt weinig woorden toe aan de repertoirekeuze van deze avond. Overwegend bekende nummers, waaronder composities van Thelonious Monk en Sonny Rollins, worden voorzien van ingenieuze bruggetjes, die aan elkaar geregen worden uitgevoerd. Thomas Morgan en Rudy Royston zijn geen begeleiders in de letterlijke zin van het woord. Het drietal staat in een halve cirkel opgesteld en is dan ook voortdurend visueel met elkaar in contact. Hierdoor ontstaat drierichtingsverkeer waaruit een ruimtelijk en dartelend collectief geluid ontstaat. Maar ook het vloeiende, empathische drumwerk en de zorgvuldige gekozen basaanslagen staan volledig ten dienste van het muzikale eindresultaat.

Een 80 minuten durend verhalend concert, waarbij de voor Frisell zo onderscheidende mijmerende, poëtische en heldere gitaarklanken worden afgewisseld door een zinsbegoochelend avant-gardisme, vol verrassende ritmische wendingen en accenten.

Naar verluid is deze meesterlijke proeve van bekwaamheid later op de avond in de tweede set op onnavolgbare wijze voortgezet, in 105 minuten, zonder ook maar een enkele doublure.

Klik hier voor foto's van dit concert door Louis Obbens.

Labels: Bill Frisell, concert, okt21

(Louis Obbens, 19.10.21) - [print] - [naar boven]

Concert
De heilige Ellington
Duke Ellingtons 'Sacred Concert' door Big Band Friesland & NHL Stendenkoor, zondag 10 oktober 2021, Openluchttheater Roderwolde

"Het belangrijkste wat ik ooit gedaan heb," zei componist, pianist en orkestleider Duke Ellington in zijn autobiografie 'Music Is My Mistress'. Hij doelde op zijn zogeheten 'Sacred Concert', die hij na de première in 1965 een vijftigtal malen heeft uitgevoerd. Dat is nogal een uitspraak voor iemand die 'Solitude' heeft geschreven en 'Reminiscing In Tempo' en de soundtrack voor 'Anatomy Of A Murder'. Nochtans geloof ik dat de componist hier doodserieus was: na een, laten we zeggen, uitbundig leven werd het tijd voor diepborende introspectie.

In het intieme openluchttheater van Roderwolde (acht kilometer van de stad Groningen) gaven de Big Band Friesland en het NHL Stendenkoor een uitvoering van het 'Sacred Concert' die er niet om loog. Om te beginnen betrof het twee ensembles die elk op hun eigen terrein de lat hoog legden. Verder was dirigent Hans de Wilde erin geslaagd koor en orkest tot een naadloze eenheid te smeden. Met zijn lenige, beweeglijke gebarentaal trok hij in met name 'Praise God' alle registers open, haalde alle dynamiek uit de muzikanten en de vocalisten en liet de combinatie als een dolle swingen.

Het Stendenkoor nam geen blad voor de verzamelde monden. Het kon buitengewoon krachtig uit de hoek komen, maar verstond ook de kunst verleidelijk te fluisteren. Een pluspunt was dat de verhouding kerels-dames hier een stuk evenwichtiger was dan bij menig ander koor, waar de dames oververtegenwoordigd plegen te zijn. Dat resulteerde in een fraai sonoor geluid. Mede door de (onberispelijke) versterking waande ik me soms ('Freedom') weer even in 1952, in de kathedrale basiliek Sint Jan, 's-Hertogenbosch. Daar kon je 's zondags tijdens de hoogmis de onvolprezen schola cantorum aan het werk horen. (Ja jongens, ik ben jullie niet vergeten!)

Van het orkest moeten de solisten Libbe Oosterman, trompet, Bert de Vries, tenorsax en Pieterklaas de Groot, drums gememoreerd worden. In zijn solo in 'The Beauty Of God' gebruikte invaller Oosterman eerst een demper, om vervolgens 'open' uitzinnig uit te pakken. 'David Danced Before The Lord' was een feature voor De Groot, die hier al zijn fantasie, creativiteit en techniek in kwijt kon. En nooit geweten dat Ben Webster een klein broertje had dat Bert heet.

Vocaliste Eva de Wilde, die de solopartijen zong, bleek geknipt voor dit werk. Haar fijngeslepen stem had meer van doen met Kay Davis dan met Ivie Anderson of Betty Roche. En eerlijk gezegd maakte ze meer indruk dan Alice Babs destijds.

Viel er dan helemaal niets te klagen? Zeker wel: rechts vóór het orkest had nog een bescheiden podium gebouwd kunnen worden voor een tapdanser. Zoals Baby Laurence of Bunny Briggs maken ze ze tegenwoordig niet meer. Maar in Nederland en omstreken zijn beslist voldoende capabele hoofers te vinden die dit gedeelte van de presentatie nog wat meer cachet hadden kunnen geven.

Foto's: Hammie van der Vorst

Labels: Big Band Friesland, concert, Duke Ellingtons, NHL Stendenkoor, okt21, Sacred Concert

(Eddy Determeyer, 16.10.21) - [print] - [naar boven]

Concert
Pelt heeft weer Jazz!
Belcirque, donderdag 7 oktober 2021, Pelt Jazz, CC Palethe, Pelt

Na het ter ziele gaan van het podium JazzCase leken er qua jazzprogrammering sombere tijden aan te breken voor de gemeente Pelt, maar ziedaar: een nieuw podium richtte zich op uit de erfenis en Pelt Jazz is inmiddels een feit. Met de opdracht om een breed publiek aan te spreken met jazz en aanverwante muziek. Het eerste concert was meteen een getuigenis van de 'grote oren' van programmator Cees van de Ven, want met Belcirque stond er in een goed bezet CC Palethe een formatie op het podium die nu niet meteen het improviseren hoog in het vaandel had staan, maar des te meer grossierde in mooie, klein gehouden arrangementen.

De nucleus van de Gentse band Belcirque wordt gevormd door vijf vriendinnen die elkaar ontmoetten op de middelbare school en in 2007 een kwintet begonnen. In het begin waren ze vooral een theatrale straatact, met livemuziek, buitenissige kostuums en veel humor. Ze hielden alle vijf van reizen, dus trokken ze door Europa in hun Ford Transit Camionette.

Belcirque is zonder meer een bijzondere band, al was het alleen maar door de sterke vrouwelijke inbreng met zes vrouwen en 'slechts' een man. Overigens wel een belangrijke, want Yves Peeters kleurt de songs mooi met zijn even subtiele als summiere percussie. De eigenzinnige en sfeervolle muziek put inspiratie uit swing, jazz, barbershop, blues, pop, Amerikaanse en Afrikaanse muziek.

Wat Belcirque nét dat beetje meer geeft is de fraaie veelgelaagde (samen)zang waarop zij de luisteraar trakteren, meertalig dan nog. Leadzangeres Astrid Creve steelt daarbij de show met haar warm-enthousiaste présence en rijke vocale capaciteiten. Knap als je de toehoorders zo mee kunt nemen in het muzikale discours dat je wilt vertellen.

Als je dan een ultrabetrouwbaar baken achter je hebt staan zoals Peeters en Kris Auman (bas), dan is dat mooi meegenomen. Om maar niet te spreken van de gitarist van dienst, Marijke Hellemans, die op een onnadrukkelijke manier de show weet te stelen met haar puntig-prikkelende spel, waarmee ze de songs soms echt van een Afrikaanse touch voorziet, zoals in het aanstekelijke 'Le Miroir'.

Een sterk punt van Belcirque is de kwaliteit van hun composities. De meeste daarvan komen van de hand van Creve. Songs als 'The Tallest Man' en 'La Grande Fête' nestelen zich direct in je muzikale geheugen met catchy hooks en leuke wendingen.

Enig minpuntje waren de wat schoolse bijdragen die de zangeressen Julia Emmery en Seraina De Bock leverden op respectievelijk trombone en trompet. Misschien is het een idee om Bart Maris - die op hun sterke tweede album 'The Tallest Man' nog een gastbijdrage had - eens mee op tournee vragen in de toekomst. Dat zou Belcirques bijzondere muzikale propositie in mijn optiek alleen nog maar sterker kunnen maken.

Klik hier voor foto's van dit concert door Cees van de Ven.

Labels: Belcirque, concert, okt21

(Maarten van de Ven, 15.10.21) - [print] - [naar boven]

Het voelde een beetje onwennig om weer op pad te gaan voor Draai om je oren. In een kort gesprekje met tompettist Teus Nobel voor het optreden bleek hij er ook allerlei gevoelens bij te hebben. Blij dat het weer kan, verbaasd over hoeveel plezier een simpele handdruk geeft en toch ook een beetje bezorgdheid over de vraag: hoe lang gaat dit goed? Voor ons beiden bleek het ook de kennismaking te zijn met Theater het Hof in Arnhem. Met enige regelmaat organiseert de Stichting Jazz in Arnhem hier met succes concerten. En ik begrijp heel goed dat de reacties van publiek én muzikanten goed zijn. Wat een mooie ambiance in dit kleine theater en - zo zou later blijken - wat een akoestiek. Nobel heeft het hele concert onversterkt kunnen spelen en genoot daar zichtbaar van.

In de lovende recensies van het album 'Pleasure Is The Measure' wordt terecht de kwaliteit van de liveopnamen in Paradox Tilburg als hoogstaand geroemd. Ik was zelf ook onder de indruk van die kwaliteit, maar werd desondanks in Het Hof omvergeblazen door de echte liveuitvoering. Natuurlijk speelt de ervaring een rol, vier topmuzikanten vol passie bezig te zien in zo'n eerste post-corona concert. Maar de bijzondere akoestiek in deze zaal heeft er zeker een rol in gespeeld.

Het concert wordt geopend met een nieuwe compositie van de hand van pianist van Alexander van Popta: 'When Rico Saw The Colours Dancing'. Het is de derde keer dat het stuk voor publiek wordt uitgevoerd. Maar het is een geweldige opening, waarin de leden van de groep meteen goed aan de bak moeten en de gelegenheid krijgen zich muzikaal voor te stellen. Zij doen dit met gretigheid en virtuositeit.

'Wabi Sabi' is de titel van het volgende stuk en betekent zoveel als: zie de schoonheid in de imperfectie. Net als de albumtitel verwijst dit naar de visie van deze groep. In de moeilijke coronaperiode is het zwaar geweest om vast te houden aan de eigen uitgangspunten. De enige maatstaf die telt is het plezier en de voldoening die jezelf als muzikant en kunstenaar gaande houdt. De liefhebber, ook zonder enige muzikale kennis, herkent en waardeert dit. Daar gaat het om en nergens anders. Ondersteund door een heerlijke ingezet ritme van bassist Jeroen Vierdag en drummer Tuur Moens, later ondersteund door Van Popta, zet Nobel het thema in en gaat ermee aan de slag om vervolgens het stokje door te geven aan Van Popta om er zijn sprankelende variaties aan toe te voegen.

De door Van Popta geschreven ballad 'Merino' is van een ingetogen schoonheid door mooi uitgesponnen solo's van Nobel op zijn flugelhorn en Van Popta zelf. Synergie en respect zijn misschien wel sleutelwoorden voor dit gezelschap. Elkaar ruimte geven en inspireren verbindt deze heren die wel via 5G met elkaar in verbinding lijken te staan, zo alert en direct wordt er op elkaar gereageerd. De sublieme ritmesectie Moens-Vierdag zorgt niet alleen voor een stevig fundament, maar gooit daar zoveel creativiteit en variatie in dat het veel meer is dan alleen ondersteuning. Dat blijkt ook wel uit de setlist, waarin van elk bandlid composities voorkomen.

In ruim anderhalf uur wordt 'Pleasure Is The Measure' uitgevoerd voor een steeds enthousiaster publiek. Het slotnummer is 'Journey Of Man', de beoogde titeltrack van de vorige plaat die er niet op verscheen, omdat het nog niet voldragen was. Nu wel! Ik durf te stellen dat Nobel met deze laatste aanwinst in zijn toch al succesvolle oeuvre een nieuwe winnaar heeft toegevoegd.

Klik hier voor foto's van dit concert door Johan Pape.

Labels: concert, okt21, Teus Nobel Liberty Group

(Johan Pape, 11.10.21) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Album van de maand:
Dave Douglas
- Transcend
Klik hier voor meer informatie

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.