Concert 
Back on the Ploc!
The Ploctones, vrijdag 8 september 2023, Paradox, Tilburg

De wederopstanding van een legendarische formatie als opening van het seizoen.

De meningen zijn verdeeld over hoe lang geleden het is dat The Ploctones voor het laatst te zien waren in Paradox. Sommigen zeggen 17 jaar, anderen 19 jaar geleden. Hoe dan ook zo lang geleden dat ik met hele andere dingen bezig was en het mij destijds volledig ontgaan is. Toen ik me meer ging verdiepen in de jazz kwam ik de naam met enige regelmaat tegen. Altijd met lovende woorden over de unieke en vernieuwende muziek die dit kwartet produceert. Bekijk deze opname van Vrije Geluiden van 13 jaar geleden om een idee te krijgen. Zelf zeggen ze over hun muziek: "Wat wij doen is heel erg gericht op groove, soms zelfs rocky. We noemen het alleen jazz omdat we nooit hetzelfde spelen."

Mijn verwachtingen waren dan ook hooggespannen om dit gezelschap live aan het werk te zien. Natuurlijk zijn de heren zichtbaar wat ouder geworden, maar het enthousiasme waarmee ze het podium bestegen om hun eerste concert sinds jaren in deze samenstelling op te starten werkte meteen aanstekelijk. De zaal werd overrompeld door het openingsnummer. Een van de vele 'golden oldies' die op de setlist stonden, waaronder 'Rrrita', een ode aan een van de trouwste fans van de band, 'Flare', 'Muchato' en niet te vergeten een stuk met de wonderlijke titel 'Paalangst'. Stuk voor stuk composities van Goudsmit, die als altijd erg beweeglijk en expressief de meest fantastische rifs uit zijn gitaar toverde.

Deze band moet je echt live aan het werk zien. De interactie tussen de bandleden is een genot en voegt een extra dimensie toe aan het geheel. Wat dat betreft doet Efraïm Trujillo niet voor Anton Goudsmit onder. De man bespeelt al springend en knikkend zijn tenorsax en zijn mimiek is zo mogelijk nog expressiever dan die van Goudsmit. Muzikaal gezien was het vuurwerk van een soort waarvoor je tegenwoordig geen vergunning meer krijgt. De ene magistrale solo volgde de andere op. Wat dat betreft zie je bij alle vier de bandleden topkwaliteit en een ongebreidelde creativiteit die zich in het samenspel elkaar nog eens versterkt.

Ritmisch is de muziek uiterst complex, maar dat is bij drummer Martijn Vink en bassist Jeroen Vierdag in goede handen. Hoewel ook Goudsmit en Trujillo in staat zijn om een intro-solo uiterst ritmisch neer te zetten. Deze vier zijn inmiddels oude rotten die elk een enorme ontwikkeling hebben doorgemaakt en dat hoor je terug in de improvisaties, solo's, maar zeker ook in het samenspel. Een concert is een interactie met het publiek en een vol Paradox reageerde laaiend enthousiast op deze wederopstanding met dik applaus en gejoel bij elke fraaie solo en strak slot.

Zoals gezegd bestond de setlist uit oud repertoire, maar het klonk allemaal zo fris en fruitig alsof het ter plekke gemaakt werd. Ook dat is een verdienste. Over The Ploctones: gaat dat zien en beleven. Ik hoop dat deze band weer jaren te zien en te horen zal zijn en ook weer nieuw repertoire gaat uitbrengen. Over het nieuwe seizoen: dit concert maakte me meteen weer duidelijk dat niets op kan tegen live gespeelde muziek. Kortom, ga naar die concerten, zorg voor volle zalen en geniet!

Foto's: Johan Pape. Klik hier voor meer foto's van dit concert.

Labels: Anton Goudsmit, concert, Efraïm Trujillo, Jeroen Vierdag, Martijn Vink, sep23, The Ploctones

(Johan Pape, 15.9.23) - [print] - [naar boven]

Twee jaar geleden betoonde ik mij bijzonder enthousiast over 'Taste Of Culture', het debuutalbum van het trio Montis, Goudsmit & Directie. Ofwel Frank, Anton en Cyril. De combinatie hammondorgel, elektrische gitaar en drums klonk naar aanleiding van de hoes van het album als 'stomen, dampen en (over)koken... met al even hete muziek als resultaat'. Live hoorde ik ze nog niet, tot deze woensdagavond bij Liever in de KluiZ dan ThuiZ in de Oosterhoutse Bussel.

"We zijn professionals," horen we Directie, die naast drummer de rol van spreekstalmeester en cabaretier vervult, op enig moment stellen. Geen idee waarom hij dit punt wil maken, want na één nummer, het speciaal voor vanavond geschreven stuk 'De Bussel', waren wij daar al van overtuigd. En dat zit hem niet alleen in de muziek, muziek die je natuurlijk vooral live moet horen, maar vooral in het speelplezier. De jongens hebben duidelijk een inhaalslag te maken en als uit de kluiten gewassen tieners trakteren ze ons op hun grollen, grappen en kwinkslagen, Directie voorop en ja, bij hem mag het wel een tandje minder. Niet dat het ten koste gaat van de kwaliteit van zijn spel, hij is inmiddels zo all-round dat dat wel goed zit, maar laat ik het voorzichtig zeggen: hij is meer een drummer dan een cabaretier.

Is dit jazz? Vaker niet dan wel. Vaker is het blues, moddervette soul, met als een van de hoogtepunten 'I’ve Got A Name' van Ray Charles. Of hij zelf achter het orgel zit, zo goed weten ze de sfeer te vangen. En ja, soms ook frisse rock of funk, vooral als Goudsmit zijn pedalen eens goed intrapt. Maar hoe we deze muzikale verrichtingen ook willen duiden, al die nummers hebben met elkaar de bezieling en passie gemeenschappelijk. Hier geen blasé muzikanten die verplicht hun nummertjes afdraaien, verre van: deze drie zouden er direct mee stoppen als de metaalmoeheid optreedt.

Tussen al het vuurwerk door mag er een ballade worden gespeeld, 'R U in Love?', ook te vinden op dat eerste album. Lome soul met een vleugje blues. En hier is het hammondorgel, met die warme klank, die trillers, op zijn best. Daarvoor zat 'Bills Plate', maar de goede verstaander heeft aan een half woord genoeg en leest de titel zoals het eigenlijk is bedoeld. Want ja, "humor does belong in music", zoals Directie stelt. Maar wat wordt hier prachtig gespeeld, met name naar het einde toe. Het subtiele gepluk van Goudsmit, de warme ondertonen die Montis produceert en de gerichte slagen van Directie, die uitmonden in een gloedvolle solo.

Leuk podium, dat Liever in de KluiZ dan ThuiZ, waar zoals Directie verhaalt dit trio in 2016 zijn ontstaan vond. Dit jaar bestaan ze vijftien jaar en dat wordt gevierd, kom dus zeker eens langs!

Foto's: Johan Pape

Labels: Anton Goudsmit, concert, Cyril Directie, feb22, Frank Montis

(Ben Taffijn, 21.2.22) - [print] - [naar boven]

Concert
Leiders zonder ego's
Fugimundi, zondag 30 januari 2022, Jacobskerk, Feerwerd

Wie nog sceptisch was over de toekomst van livemuziek, ongestreamd, met publiek dus, werd in de medley 'Mon Petit Prince/Boom Petit' over de streep getrokken. Toen verlichtte de laatste zonnestraal van de zondagmiddag het gezicht van trompettist Eric Vloeimans, die heel toepasselijk een engelachtige solo blies. Zijn geluid kreeg gaandeweg een bazuinachtige branie, die het kerkje van Feerwerd tot de zoldering vulde. Dynamiek en intensiteit waren hier de belangrijkste parameters.

Het optreden was begonnen met Herman Fraanjes verstilde 'Gran Cassa Paradiso'. De pianist vormde hier met gitarist Anton Goudsmit een onderkoelde, maar zeer solide en naadloze eenheid. Ook een klein wonder, gezien de beperkingen van de laatste twee jaar. Alles zit nog veilig in de hoofden van de muzikanten. Zelfs toen leider Eric Vloeimans zich na een minuut of daaromtrent bij de andere twee voegde bleef de eenheid intact. Dat is in feite nog indrukwekkender: uit de astronomie kennen we het Three Body System (het krachtenstelsel dat drie hemellichamen met elk hun eigen positie, baan, versnelling en snelheid bijeenhoudt), dat vóór de komst van de zeer krachtige computers voor fundamentele hoofdbrekens zorgde. Het trio Fugimundi maalde er niet om. De opgeroepen klankvelden en zweefvluchten maakten een bijzonder solide indruk. Deze drie leiders hadden hun ego's thuisgelaten, ook toen de muziek wat hobbeliger paden insloeg, zoals in Vloeimans' 'Guano'.

Fraanjes 'Charlotte' was opgedragen aan diens schoonmoeder. Voor ons geestesoog verscheen een kloeke madam, een Mensch die ook haar zachte kanten koesterde. Ja, zo'n schoonmoeder willen we allemaal wel.

Als dit het nieuwe oude normaal is teken ik ervoor.

Foto's: Jan Tempel

Labels: Anton Goudsmit, concert, Eric Vloeimans, Fugimundi, Harmen Fraanje, jan22

(Eddy Determeyer, 1.2.22) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Album van de maand:
Dave Douglas
- Transcend
Klik hier voor meer informatie

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.