Als er een ding duidelijk wordt tijdens dit concert van het kwartet The Pulitzers, het eerste van een nieuwe serie georganiseerd door Liever in de KluiZ dan ThuiZ in het Oosterhoutse theater De Bussel, dan is het wel hoe hoog de kwaliteit is van die oude stukken uit de gloriejaren van de jazz, blues en soul. Hoe goed Hammond-organist Frank Montis ook zelf kan componeren, Duke Ellingtons uit 1940 stammede 'Don’t Get Around Much Anymore', Dr. Lonnie Smiths 'Play It Back', Grant Greens 'Flood In Franklin Park', Rusty Bryants 'Fire Eater' en 'Put It Where You Want It' van The Crusaders - alle vier uit begin jaren 70 - steken hier met kop en schouders bovenuit. De heren, naast Montis gitarist Bas van der Wal, percussionist Phil Martin en drummer Salle de Jonge, zullen het ongetwijfeld met me eens zijn, gezien de gloedvolle wijze waarop ze deze klassiekers tijdens dit broeiend stomende concert brengen.

Die klassieker van Ellington zet direct de toon en leidt ons met swingende, maar evengoed relatief ingetogen noten naar meer. Iets dat verwezenlijkt wordt middels 'Sitting Duck', een eigen compositie. Een stuk dat direct duidelijk maakt dat de verschillen nu ook weer niet zo groot zijn als ik hierboven suggereerde. En toch klopt het ergens wel, al zit ook hier the devil in the details. En volgens mij heeft dat voor een groot deel te maken met de achtergrond van de musici; niet voor niets zijn al die klassiekers die hier voorbijkomen van zwarte musici, de achtergrond in de slavernij, het racisme, de achterstelling - ik vind dat je het terughoort in die stukken, er zit een soort van lijden in - die Montis nu eenmaal, gelukkig voor hem overigens, nooit kan voelen. Dat geldt voor het componeren, maar natuurlijk ook voor het uitvoeren, hoe goed die vier het hier ook doen, en geloof me, het niveau is hoog. Neem die Grant Green-klassieker met dat fantastische gitaarspel van Van der Wal, alleen al daaraan hoor en zie je af dat dit stuk door een gitarist is geschreven, het is verreweg de meest complexe partij van de avond. Terwijl ik dit schrijf zet ik echter het origineel op, gewoon terug te vinden op YouTube, met Shelton Laster op Hammondorgel, Bobbye Hall op conga's en percussie en Greg Williams op drums, eveneens liveopnames, maar nu uit 1972 en bespeur ik toch net iets meer ontregelend spel. Al zijn het details.

Ach wat, er valt genoeg te genieten bij die Pulitzers, ook bij beluisteren van hun debuutalbum uit 2023, 'Honk Honk', waar we van die bovenstaande composities overigens louter die Ellington-klassieker terugvinden. Maar wel die lekkere ballade 'Sun Trippin', ingeleid door De Jonge, waarin hij ons meeneemt naar diezelfde jaren 70. De zon die schijnt, een cabrio met open dak, een hapje en een drankje - "en in de verte een bosbrand", fluistert mijn vrouw. Die bosbrand brengt Montis zelf naar voren als vlak daarna het eerdergenoemde 'Fire Eater' klinkt, probeer inderdaad bij die titel maar niet te denken aan wat er momenteel in Los Angeles gaande is. Wat ik hier ook nog even moet benoemen is die bezetting, voor een groot deel dus gelijk aan die liveopnames van Green, maar evengoed bijzonder. Conga's horen we niet meer zo heel vaak en het blijkt ook hier weer een gouden keuze om ze toe te voegen. Martin blijkt een ware virtuoos op dit prachtige instrument, met name in die duostukken met De Jonge klinkt een pakkende ritmiek, waarop het lastig stilzitten is.

Foto's: Frank Montis

Labels: Bas van der Wal, concert, Frank Montis, Phil Martin, Salle de Jonge, The Pulitzers

(Ben Taffijn, 26.1.25) - [print] - [naar boven]

Twee jaar geleden betoonde ik mij bijzonder enthousiast over 'Taste Of Culture', het debuutalbum van het trio Montis, Goudsmit & Directie. Ofwel Frank, Anton en Cyril. De combinatie hammondorgel, elektrische gitaar en drums klonk naar aanleiding van de hoes van het album als 'stomen, dampen en (over)koken... met al even hete muziek als resultaat'. Live hoorde ik ze nog niet, tot deze woensdagavond bij Liever in de KluiZ dan ThuiZ in de Oosterhoutse Bussel.

"We zijn professionals," horen we Directie, die naast drummer de rol van spreekstalmeester en cabaretier vervult, op enig moment stellen. Geen idee waarom hij dit punt wil maken, want na één nummer, het speciaal voor vanavond geschreven stuk 'De Bussel', waren wij daar al van overtuigd. En dat zit hem niet alleen in de muziek, muziek die je natuurlijk vooral live moet horen, maar vooral in het speelplezier. De jongens hebben duidelijk een inhaalslag te maken en als uit de kluiten gewassen tieners trakteren ze ons op hun grollen, grappen en kwinkslagen, Directie voorop en ja, bij hem mag het wel een tandje minder. Niet dat het ten koste gaat van de kwaliteit van zijn spel, hij is inmiddels zo all-round dat dat wel goed zit, maar laat ik het voorzichtig zeggen: hij is meer een drummer dan een cabaretier.

Is dit jazz? Vaker niet dan wel. Vaker is het blues, moddervette soul, met als een van de hoogtepunten 'I’ve Got A Name' van Ray Charles. Of hij zelf achter het orgel zit, zo goed weten ze de sfeer te vangen. En ja, soms ook frisse rock of funk, vooral als Goudsmit zijn pedalen eens goed intrapt. Maar hoe we deze muzikale verrichtingen ook willen duiden, al die nummers hebben met elkaar de bezieling en passie gemeenschappelijk. Hier geen blasé muzikanten die verplicht hun nummertjes afdraaien, verre van: deze drie zouden er direct mee stoppen als de metaalmoeheid optreedt.

Tussen al het vuurwerk door mag er een ballade worden gespeeld, 'R U in Love?', ook te vinden op dat eerste album. Lome soul met een vleugje blues. En hier is het hammondorgel, met die warme klank, die trillers, op zijn best. Daarvoor zat 'Bills Plate', maar de goede verstaander heeft aan een half woord genoeg en leest de titel zoals het eigenlijk is bedoeld. Want ja, "humor does belong in music", zoals Directie stelt. Maar wat wordt hier prachtig gespeeld, met name naar het einde toe. Het subtiele gepluk van Goudsmit, de warme ondertonen die Montis produceert en de gerichte slagen van Directie, die uitmonden in een gloedvolle solo.

Leuk podium, dat Liever in de KluiZ dan ThuiZ, waar zoals Directie verhaalt dit trio in 2016 zijn ontstaan vond. Dit jaar bestaan ze vijftien jaar en dat wordt gevierd, kom dus zeker eens langs!

Foto's: Johan Pape

Labels: Anton Goudsmit, concert, Cyril Directie, feb22, Frank Montis

(Ben Taffijn, 21.2.22) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Album van de maand:
Dave Douglas
- Transcend
Klik hier voor meer informatie

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.