Het optreden van componist-altsaxofonist Camilla George maakt deel uit van de Club PARA-avonden. Dit initiatief is ontstaan om vooral jonge mensen te inspireren voor jazz en geïmproviseerde muziek. Met als uiteindelijk doel via een gevarieerd aanbod jazzmuziek te ontdoen van het elitair imago. De toegang, meestal op maandagavond, is gratis. Naast de vaste maandag bestaat ook Club PARA in concert. Het concert van Camilla George past qua aard en sfeer uitstekend in dit concept.

Camilla George, geboren in Eket in Nigeria, is op jonge leeftijd geraakt door muziek, vooral fusion tussen westerse en Afrikaanse muziek. Zij maakt, met generatiegenoten zoals Nubya Garcia en Shabaka Hutchings, deel uit de hippe jazzscene in Londen. Moderne kruisbestuivingen en een hoge graad van sociaal engagement zijn hierbij leidend. Ze steekt niet onder stoelen of banken dat sociale items zoals slavernij belangrijk zijn.

De altsaxofoniste wordt omringd door Renato Paris (keys en zang), Jihad Darwish (basgitaar en contrabas) en Rod Youngs (drums). De laatste is de grote aanjager van een immense groove en talloze tempowisselingen, waaraan de muziek zijn kenmerkend geluid ontleed. Tijdens het hele optreden is het energieniveau hoog en opwindend, zonder de finesses van de drumkit uit het oog te verliezen. De band vindt inspiratie in de West-Afrikaanse spirit en doet hierdoor denken aan het klassieke John Coltrane Quartet.

De muzikale thema's van Camilla George zijn verleidelijk en meeslepend, haar solo's zijn hartverwarmend, urgent en in afwisseling hiervan emotioneel geladen en ongehaast. Buiten een eenmalige, boeiende en akoestische solo op piano grossiert Paris te veel in gelijksoortige vocalise uitstapjes als intermezzo op het dynamische solowerk van George. Haar zeggingskracht op de altsaxofoon werkt aanstekelijk en de Afrikaanse ritmische elementen, de kracht van de melodie en het folkloristische karakter maken de muziek oorspronkelijk. Aan het eind van het optreden wordt de levendigheid ook nog eens vergroot door een flinke dosis funkelementen toe te voegen.

Deze aanstekelijke mix van afrobeat, jazz en funk zal meer jonge mensen naar jazzpodia trekken.

Foto: Louis Obbens. Klik hier voor meer foto's van dit concert.

Labels: Camilla George, Club PARA, concert, Jihad Darwish, Renato Paris, Rod Youngs

(Louis Obbens, 30.1.25) - [print] - [naar boven]

StarkLinnemann heeft met hun nieuwste album, 'Eroica - Transcending Beethoven Volume 3', weer een fraai meesterwerk afgeleverd. Pianist Paul Stark en percussionist Jonas Linnemann hebben met hun band inmiddels een stevige reputatie opgebouwd met wat ze zelf universal crossover music noemen. Hierin herinterpreteren ze klassieke composities binnen een jazzcontext. Dit keer richten ze zich op Beethovens iconische Derde Symfonie, de 'Eroica'. Naast werk van Beethoven namen ze eerder ook al stukken van Moesorgski, Liszt en Chopin onder handen.

In deze derde uitgave van hun Beethoven-serie heeft het duo hun ensemble uitgebreid tot een kwintet, met toevoeging van rietblazer Iman Spaargaren en trombonist Anton Bolarskikh. Deze uitbreiding biedt een rijker palet aan klankkleuren en stelt de groep in staat om dichter bij de oorspronkelijke orkestrale texturen van Beethoven te komen. Spaargarens klarinetpartijen echoën de lijnen van de fluiten, terwijl Bolarskikh's trombone de diepte van de gestreken contrabassen oproept.

Het album bestaat uit vier delen, variërend van dertien tot twintig minuten, waarin de luisteraar wordt meegenomen op een impressionistische reis door een fusie van jazz, klassiek en wereldmuziek. Elk deel biedt ruimte voor de muzikanten om te schitteren met virtuoze solo's en samenspel. Het eerste deel presenteert een vurig allegro vol spanning, gevolgd door een diep gevoelige treurmars waarin contrabas en percussie de toon zetten. Het derde deel is complex en energiek, met alle muzikanten in uiterste concentratie en verfijnde solo's. Het album wordt swingend en groots afgesloten in het vierde deel.

Wat opvalt is dat de originele compositie van Beethoven in deze bewerking herkenbaar blijft, maar tegelijkertijd wordt getransformeerd tot iets nieuws en eigens. StarkLinnemann slaagt erin om de essentie van de 'Eroica' te vangen en deze te vertalen naar het jazzidioom, zonder de integriteit van het oorspronkelijke werk te verliezen. Dit getuigt van een diep begrip van zowel de klassieke als de jazztraditie.

De productie van het album is van hoge kwaliteit, met een helder en gebalanceerd geluid dat de nuances van elk instrument tot hun recht laat komen. De arrangementen zijn zorgvuldig uitgewerkt, met aandacht voor detail en dynamiek. De interactie tussen de muzikanten is naadloos, wat getuigt van hun ervaring en chemie als ensemble.

Met 'Eroica - Transcending Beethoven Volume 3' heeft StarkLinnemann wederom laten zien dat zij meesters zijn in het overbruggen van de kloof tussen klassiek en jazz. Hun innovatieve benadering en respect voor het bronmateriaal resulteert in een album dat zowel liefhebbers van klassieke muziek als jazzfans zal aanspreken. Het is een gedurfde en geslaagde onderneming, die de luisteraar uitnodigt om Beethovens meesterwerk op een geheel nieuwe manier te ervaren.

De groep toert momenteel met dit werk door het land. Zeer de moeite waard om het album live te gaan beluisteren en het album ter plekke aan te schaffen. Het blijft boeien en verrassen.

Labels: Beethoven, cd, Jonas Linnemann, Paul Stark, StarkLinnemann

(Johan Pape, 29.1.25) - [print] - [naar boven]

Als er een ding duidelijk wordt tijdens dit concert van het kwartet The Pulitzers, het eerste van een nieuwe serie georganiseerd door Liever in de KluiZ dan ThuiZ in het Oosterhoutse theater De Bussel, dan is het wel hoe hoog de kwaliteit is van die oude stukken uit de gloriejaren van de jazz, blues en soul. Hoe goed Hammond-organist Frank Montis ook zelf kan componeren, Duke Ellingtons uit 1940 stammede 'Don’t Get Around Much Anymore', Dr. Lonnie Smiths 'Play It Back', Grant Greens 'Flood In Franklin Park', Rusty Bryants 'Fire Eater' en 'Put It Where You Want It' van The Crusaders - alle vier uit begin jaren 70 - steken hier met kop en schouders bovenuit. De heren, naast Montis gitarist Bas van der Wal, percussionist Phil Martin en drummer Salle de Jonge, zullen het ongetwijfeld met me eens zijn, gezien de gloedvolle wijze waarop ze deze klassiekers tijdens dit broeiend stomende concert brengen.

Die klassieker van Ellington zet direct de toon en leidt ons met swingende, maar evengoed relatief ingetogen noten naar meer. Iets dat verwezenlijkt wordt middels 'Sitting Duck', een eigen compositie. Een stuk dat direct duidelijk maakt dat de verschillen nu ook weer niet zo groot zijn als ik hierboven suggereerde. En toch klopt het ergens wel, al zit ook hier the devil in the details. En volgens mij heeft dat voor een groot deel te maken met de achtergrond van de musici; niet voor niets zijn al die klassiekers die hier voorbijkomen van zwarte musici, de achtergrond in de slavernij, het racisme, de achterstelling - ik vind dat je het terughoort in die stukken, er zit een soort van lijden in - die Montis nu eenmaal, gelukkig voor hem overigens, nooit kan voelen. Dat geldt voor het componeren, maar natuurlijk ook voor het uitvoeren, hoe goed die vier het hier ook doen, en geloof me, het niveau is hoog. Neem die Grant Green-klassieker met dat fantastische gitaarspel van Van der Wal, alleen al daaraan hoor en zie je af dat dit stuk door een gitarist is geschreven, het is verreweg de meest complexe partij van de avond. Terwijl ik dit schrijf zet ik echter het origineel op, gewoon terug te vinden op YouTube, met Shelton Laster op Hammondorgel, Bobbye Hall op conga's en percussie en Greg Williams op drums, eveneens liveopnames, maar nu uit 1972 en bespeur ik toch net iets meer ontregelend spel. Al zijn het details.

Ach wat, er valt genoeg te genieten bij die Pulitzers, ook bij beluisteren van hun debuutalbum uit 2023, 'Honk Honk', waar we van die bovenstaande composities overigens louter die Ellington-klassieker terugvinden. Maar wel die lekkere ballade 'Sun Trippin', ingeleid door De Jonge, waarin hij ons meeneemt naar diezelfde jaren 70. De zon die schijnt, een cabrio met open dak, een hapje en een drankje - "en in de verte een bosbrand", fluistert mijn vrouw. Die bosbrand brengt Montis zelf naar voren als vlak daarna het eerdergenoemde 'Fire Eater' klinkt, probeer inderdaad bij die titel maar niet te denken aan wat er momenteel in Los Angeles gaande is. Wat ik hier ook nog even moet benoemen is die bezetting, voor een groot deel dus gelijk aan die liveopnames van Green, maar evengoed bijzonder. Conga's horen we niet meer zo heel vaak en het blijkt ook hier weer een gouden keuze om ze toe te voegen. Martin blijkt een ware virtuoos op dit prachtige instrument, met name in die duostukken met De Jonge klinkt een pakkende ritmiek, waarop het lastig stilzitten is.

Foto's: Frank Montis

Labels: Bas van der Wal, concert, Frank Montis, Phil Martin, Salle de Jonge, The Pulitzers

(Ben Taffijn, 26.1.25) - [print] - [naar boven]

Vandaag, 25 januari, is het 96 jaar geleden dat saxofonist Benny Golson werd geboren. Een jazzicoon wiens carrière meerdere decennia omspande, waarin hij de moderne jazz enkele van zijn grootste hits gaf, zoals 'Blues March', 'Along Came Betty', 'I Remember Clifford' en 'Killer Joe'. Alle reden voor saxofonist Ben van den Dungen om eens uitgebreid stil te staan bij Golson, die op 21 september vorig jaar overleed.

Van den Dungen gaat onder andere in op Golsons speelstijl en muzikaal karakter, en belicht zijn uitstap naar Hollywood als arrangeur en componist. Bovendien kom je te weten waarom Dinah Washington hem Reverend (eerwaarde) noemde.

Klik hier om zijn artikel te lezen.

Foto: Cees van de Ven

Meer weten?
In 2011 had Eddy Determeyer een interview met Benny Golson dat je hier kunt lezen.

Labels: artikel, Benny Golson, in memoriam

(Maarten van de Ven, 25.1.25) - [print] - [naar boven]

Concert
Bryant briljant - zolang hij niet zingt
Freddie Bryant Quartet, dinsdag 14 januari 2025, De Smederij, Groningen

Wat moet je in godsnaam over gitarist en muziekdocent Freddie Bryant schrijven? Hij speelt een soort bebop, maar dan feilloos hè. 'Foute' noten zitten niet in zijn vocabulaire. Alles is even clean en smaakvol. Hij is een aimabel persoon, ook nog eens. Maar goed, dat is bij jazzmensen niet ongebruikelijk. Het duurde even eer ik een zwak punt ontdekte. Sinds kort zingt de zestigjarige veteraan namelijk ook. Dat doet hij zacht, bescheiden, bijna als om onder de radar te blijven. Denk: Chet Baker - maar dan anders, alsof hij de microfoon een geheim toevertrouwt. En op dit terrein wil er wel eens een valse noot naar binnen sluipen.

Dat Kenny Burrell een groot voorbeeld voor Bryant was en is, is evident. (Iedereen moet de groeten hebben van Burrell - 93 en still going strong. Hij zit tegenwoordig in Los Angeles, maar uit de brand, gelukkig.) Het kwartet ging dan ook uit de startblokken met een nummer van Burrell, 'Freight Train', van diens album met saxofonist John Coltrane.

Voor de pauze werd er werk van Bryant zelf gespeeld. Met name van zijn laatste creatie 'Upper West Side Love Story'. De Upper West Side, dat is de wijk van New York waar hij opgroeide. Dat was de tijd dat airco's nog geen gemeengoed waren, zodat er altijd muziek uit de open ramen klonk. De tijd ook dat de buurt vergeven was van de jazzmuzikanten. Pianist/componist Thelonious Monk woonde om de hoek. De buurt ging plat om er het Lincoln Center te realiseren. Duizenden bewoners en bedrijven moesten maar zien waar en hoe ze verder gingen.

Bassist Hans Lass onderscheidde zich, zoals gebruikelijk, met onwrikbaar spel, waarin ook plaats was voor onverwachte en avontuurlijke alternatieve loopjes. In Bryants 'Taker Your Dance Into Battle' legde hij zijn proeve van meesterschap af.

Geen straf, dit recital.

Foto: Sharon Doelwijt

Labels: concert, Freddie Bryant, Hans Lass, Kenny Burrell

(Eddy Determeyer, 19.1.25) - [print] - [naar boven]

De Britse bassist Barry Guy is sinds de jaren zestig uitgegroeid tot een toonaangevende vertegenwoordiger op zijn instrument. Zijn enorme discografie, indrukwekkende virtuositeit en beheersing van diverse rollen (solist, ensemblelid, orkestleider...) maken van hem een van de meest imponerende muzikanten van zijn tijd.

De 37 jaar jongere Spaanse pianiste Jordina Millà studeerde klassieke en hedendaagse muziek, maar ging zich onder invloed van haar landgenoot Agustì Fernandez ook toeleggen op geïmproviseerde muziek. Het zorgt ervoor dat de twee op hun tweede album een sound creëren waarin hun verwantschap met diverse werelden duidelijk voelbaar is.

Alles klinkt transparant, beheerst en bedachtzaam, zelfs wanneer Guy zijn instrument hardhandig te lijf gaat en Millà zich gulzig overgeeft aan inside piano. Ergens in de zone tussen vrije kamermuziek en klankonderzoek ontspint zich een virtuoze dialoog vol eindeloos variërende kleurtinten die de luisteraar uitdaagt én consistent op het puntje van z'n stoel houdt.

Klik hier om albumtrack 'Part IV' te beluisteren.

Deze recensie verscheen ook in Jazz&Mo'

Labels: Barry Guy, cd, Jordina Millà

(Guy Peters, 18.1.25) - [print] - [naar boven]

Met het geld dat bassist, componist en docent Bert van Erk vorig jaar als winnaar van de Groninger Cultuurprijs kreeg, heeft hij een oude wens kunnen realiseren. Het werk van drukker, typograaf en beeldend kunstenaar Hendrik Werkman inspireert hem al langere tijd. In 2015 hield hij zijn 'Hendrik Nicolaas Werkman Suite' ten doop, tijdens de ZomerJazzFietsTour. Er komt nu een cd aan en in de fraaie veenborg Welgelegen presenteerde Van Erk daarvan een voorproefje. Het zaaltje van de bijna vierhonderd jaar oude borg beschikt over een voortreffelijke akoestiek, te danken aan de dimensies, het houten balkenplafond en de draperieën. Sinds kort wordt het gebruikt voor culturele activiteiten.

De composities varieerden van abstract tot programmatisch. In die laatste categorie zou je het openingsstuk 'De Taal Der Vogelen' (uit de 'Chassidische Legendes' van 1941) kunnen plaatsen. Hier begaf het trio, met Michael Moore, klarinetten en Sebastian Demydczuk, drums, zich in het spoor van Jimmy Giuffre in het domein van de gevederde vrienden. Solitaire vogels van diverse pluimage onderhielden zich met zwermen, op verschillende hoogtes.

Het 'Vrouweneiland Nr. 9' (in een hoekje naast de drums werden de afbeeldingen vertoond) begon dansant en hoopgevend. Later lieten wetten en bezwaren van zich spreken. Gelukkig bleek er uiteindelijk toch weer een relaxte sfeer te heersen.

'Hot Printing' verwees naar Werkmans liefde voor de jazz van zijn tijd. Michael Moore sloeg linksaf, richting Barney Bigard en Demydczuk trakteerde ons op een potje New Orleans straattrommelen. Van hem had het nog wel een chorusje of wat door mogen gaan, liet hij zich tijdens de pauze ontvallen. Van Erk en Moore speelden met gestreken bas en basklarinet een grommend duet in 'De Rit Naar Berlijn'. Hoorden we hier nu een Fokker van de KLM of toch een Junkers van de Lufthansa?

Tussen 1923 en '26 verschenen er negen nummers van Werkmans periodiek 'The Next Call'. Het omslag van een van de covers laat een cijferpatroon zien:

Na de pauze werden werken van Duke Ellington, Thelonious Monk, Michael Moore, Wolfgang Amadeus Mozart en Mel Tormé van frisse Werkmankleuren voorzien.

Foto: Imah Dijkstra

Labels: Bert van Erk, concert, Hendrik Werkman, Michael Moore, Sebastian Demydczuk

(Eddy Determeyer, 15.1.25) - [print] - [naar boven]

Een van de fijnste cd's die het afgelopen jaar het daglicht zag is zonder meer 'Little Dancer', waarop trompettist Angelo Verploegen en pianist Jeroen van Vliet hun niet geringe krachten samenbundelen. De geboorte van zijn kleinzoon Benjamin begin 2023 had een overweldigende emotionele impact op Verploegen en leidde uiteindelijk tot dit nieuwe album in een intimistische setting. De fluweelzachte klank van Verploegens fügelhorn past daar natuurlijk uitstekend bij. Uit een gevoel van intens geluk, gepaard met de nodige zorgen over de toekomst van een nieuwe generatie, ontstonden liedjes over liefde, hoop en troost, over leven en over kind zijn.

Verploegen en Van Vliet zijn beide empathische muzikanten, die elkaar perfect aanvoelen en aanvullen, zoals vorige maand nog bleek tijdens een cd-presentatie bij Brebl in Nijmegen. Op 'Little Dancer' geeft het duo een even fijnzinnige als frisse interpretatie aan een mooi samengestelde selectie standards, zoals 'Always', 'Nature Boy', 'Smile' en het titelnummer, een compositie van Tom Harrell. Er staan ook twee solostukken op met 'Infant Eyes' (Van Vliet) en 'Over The Rainbow' (Verploegen), die beide gloedvolle uitvoeringen krijgen. De productie is zoals we gewend zijn bij Just Listen Records weer om door een ringetje te halen, het transparante geluidsbeeld versterkt het luistergenot.

Op 5 januari werd dit programma uitgevoerd in het Bimhuis. In de Jazztube hieronder kun je het complete concert bekijken.

Labels: Angelo Verploegen, cd, jazztube, Jeroen van Vliet

(Maarten van de Ven, 11.1.25) - [print] - [naar boven]

Festival
Stranger Than Paranoia 2024

'Het slotakkoord van 32 jaar Stranger Than Paranoia is een muzikale vreugdedans. Het optreden van het Paul van Kemenade Classic Quintet is urgent, straalt frisheid uit en is in hoge mate explosief. Na het ontkurken van de champagne wordt geheel in stijl, als ode aan het festival, het nummer 'Stranger Than Paranoia' gespeeld. Het laatste optreden is, om maar eens een cliché te gebruiken, de spreekwoordelijk kers op de taart van dit legendarische festival.'

Op maandag 23 en dinsdag 24 december bezocht Louis Obbens Stranger Than Paranoia. In Paradox Tilburg zag hij concerten van Three Horns And A Bass, Egbert Derix & Leo Janssen, Maartje Simons & Budha Building a.k.a. Hans Timmermans, het Amsterdam Art Orchestra, Langenhuijsen/Wirken/Van Kemenade, Jeroen van Vliet & Kristina Fuchs, Eric van der Westen & Aron Raams en het Paul van Kemenade Classic Quintet.

Klik hier om zijn festivalverslag te lezen.

Foto: Cees van de Ven. Klik hier meer foto's van Stranger Than Paranoia 2024 door Louis Obbens. En klik hier voor een fotoverslag van de slotavond door Cees van de Ven.

Labels: Aron Raams, Eric van der Westen, festival, Jeroen van Vliet, Kristina Fuchs, Louk Boudestijn, Niko Langenhuijsen, Paul van Kemenade, stranger than paranoia

(Maarten van de Ven, 6.1.25) - [print] - [naar boven]

Wat is dit nu weer? Een kwintet, Intuition, dat freejazz speelt alsof het die in 1958 hoogstpersoonlijk heeft uitgevonden. En dan die muzikanten, stuk voor stuk retegoed. De muziek klinkt evenwel versnipperd, een duidelijke ritmische basis ontbreekt. Of er iets van tevoren gerepeteerd is, is de vraag. Of ze het jazzidioom überhaupt in de vingers hebben is de volgende.

Welnu, vrienden en vriendinnen, het Quintet Intuition was een groep bevriende muzikanten uit met name de klassieke hoek met als gemeenschappelijke liefde jazzmuziek, die niet veel langer dan een dag heeft bestaan, 7 mei 1986. Die dag werden er opnamen gemaakt die al die tijd op de plank zijn blijven liggen. Bij het opruimen van het archief van percussionist Maarten van der Valk werden de tapes ontdekt. Vandaar.

De onderlinge afspraak was dat er niet mocht worden uitgegaan van improvisaties op bekende (of onbekende) thema's; elke muzikant leverde een idee voor een stuk. Dat kon een melodische frase zijn, een ritme, een akkoord. Het naar mijn mening best geslaagde nummer is 'Track 3', waarbij bassist Wilbert de Gooijer een ritmische groove suggereert. De muzikanten reageren voorbeeldig op elkaar en gitarist Bob Helsloot is hier, net als in de overige improvisaties, de voornaamste wegwijzer.

Voor het overige moeten we het hebben van incidentele verrassingen. Zoals wanneer trompettist Jonathan Impett eigenzinnige achtergrondharmonietjes speelt in 'Track 1' en het lijkt alsof de gebroeders Ayler even op bezoek kwamen, een momentje maar.

Ze zijn goed terechtgekomen. Impett is tegenwoordig verbonden aan het Gentse Orpheus Instituut en de Middlesex University en is de auteur van een studie over de Italiaanse componist Luigi Nono. Saxofonist Peter Massink werkte tot zijn overlijden in 2014 met de Griekse componist Mikis Theodorakis. Helsloot schreef arrangementen voor de musicals 'Hair', 'Grease' en 'Fame' en speelt tegenwoordig voornamelijk solopiano. De Gooijer heeft altijd veel studiowerk gedaan en concentreert zich sinds 2014 op zijn andere grote liefde, de elektronica. En percussionist Maarten van der Valk heeft een carrière achter de rug bij het Orkest van de Achttiende Eeuw en Hauser Orkater en geeft les.

Zo'n uitstapje richting jazz doet niemand kwaad, met andere woorden.

Labels: Bob Helsloot, cd, Intuition, Jonathan Impett, Maarten van der Valk, Peter Messink, Wilbert de Gooijer

(Eddy Determeyer, 2.1.25) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Album van de maand:
Mete Erker - Tilburg
Noord | Tilburg B-Side
Klik hier voor meer informatie

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.