StarkLinnemann heeft met hun nieuwste album, 'Eroica - Transcending Beethoven Volume 3', weer een fraai meesterwerk afgeleverd. Pianist Paul Stark en percussionist Jonas Linnemann hebben met hun band inmiddels een stevige reputatie opgebouwd met wat ze zelf universal crossover music noemen. Hierin herinterpreteren ze klassieke composities binnen een jazzcontext. Dit keer richten ze zich op Beethovens iconische Derde Symfonie, de 'Eroica'. Naast werk van Beethoven namen ze eerder ook al stukken van Moesorgski, Liszt en Chopin onder handen.

In deze derde uitgave van hun Beethoven-serie heeft het duo hun ensemble uitgebreid tot een kwintet, met toevoeging van rietblazer Iman Spaargaren en trombonist Anton Bolarskikh. Deze uitbreiding biedt een rijker palet aan klankkleuren en stelt de groep in staat om dichter bij de oorspronkelijke orkestrale texturen van Beethoven te komen. Spaargarens klarinetpartijen echoën de lijnen van de fluiten, terwijl Bolarskikh's trombone de diepte van de gestreken contrabassen oproept.

Het album bestaat uit vier delen, variërend van dertien tot twintig minuten, waarin de luisteraar wordt meegenomen op een impressionistische reis door een fusie van jazz, klassiek en wereldmuziek. Elk deel biedt ruimte voor de muzikanten om te schitteren met virtuoze solo's en samenspel. Het eerste deel presenteert een vurig allegro vol spanning, gevolgd door een diep gevoelige treurmars waarin contrabas en percussie de toon zetten. Het derde deel is complex en energiek, met alle muzikanten in uiterste concentratie en verfijnde solo's. Het album wordt swingend en groots afgesloten in het vierde deel.

Wat opvalt is dat de originele compositie van Beethoven in deze bewerking herkenbaar blijft, maar tegelijkertijd wordt getransformeerd tot iets nieuws en eigens. StarkLinnemann slaagt erin om de essentie van de 'Eroica' te vangen en deze te vertalen naar het jazzidioom, zonder de integriteit van het oorspronkelijke werk te verliezen. Dit getuigt van een diep begrip van zowel de klassieke als de jazztraditie.

De productie van het album is van hoge kwaliteit, met een helder en gebalanceerd geluid dat de nuances van elk instrument tot hun recht laat komen. De arrangementen zijn zorgvuldig uitgewerkt, met aandacht voor detail en dynamiek. De interactie tussen de muzikanten is naadloos, wat getuigt van hun ervaring en chemie als ensemble.

Met 'Eroica - Transcending Beethoven Volume 3' heeft StarkLinnemann wederom laten zien dat zij meesters zijn in het overbruggen van de kloof tussen klassiek en jazz. Hun innovatieve benadering en respect voor het bronmateriaal resulteert in een album dat zowel liefhebbers van klassieke muziek als jazzfans zal aanspreken. Het is een gedurfde en geslaagde onderneming, die de luisteraar uitnodigt om Beethovens meesterwerk op een geheel nieuwe manier te ervaren.

De groep toert momenteel met dit werk door het land. Zeer de moeite waard om het album live te gaan beluisteren en het album ter plekke aan te schaffen. Het blijft boeien en verrassen.

Labels: Beethoven, cd, Jonas Linnemann, Paul Stark, StarkLinnemann

(Johan Pape, 29.1.25) - [print] - [naar boven]

Er is een tijd geweest, niet eens zo heel lang geleden, dat klassieke muziek heilig en onaantastbaar was. Men herinnere zich de verontwaardiging die de Franse pianist Jacques Loussier ten deel viel toen hij zich verstoutte composities van Sint Bach te verjazzen. Het was dat de guillotine al afgeschaft was. Bullshit, natuurlijk: niets is heilig (behalve de kruisrelikwieën van het Sainte-Croix-triptiek in Luik, uiteraard).

Belangrijker is: zou Ludwig von Beethoven in zijn nopjes zijn geweest met de verjazzingen van zijn creaties door pianist Xavi Torres en zijn trawanten, basklarinettist Joris Roelofs en slagwerker Joan Terol? Wis en drie! Want voor Beethoven was het immers nog doodnormaal dat er door pianisten, violisten of andere instrumentalisten op zijn thema's werd geïmproviseerd (al zou dat dra veranderen).

Wanneer dus drie topimprovisatoren bezig gaan zijn sonates op hun manier te bestuderen, er hun eigen draai aan te geven, mag je iets bijzonders verwachten. Wel, bijzonder is bijvoorbeeld dat de drie interpreten zich over het algemeen wonderlijk solidair betonen met de originele partituren. Kunst: de melodieën zijn ijzersterk. Maar soms wordt het inderdaad Beethoven 2.0. Zoals bij 'Opus 28', waar de basklarinet voor een andere dimensie zorgt. Waardoor deze ballade levendiger wordt, zwieriger. Iets dergelijks geldt voor de 'Appassionata', die de nodigde virtuositeit vergt van de muzikanten. Ook hier leveren basklarinet en slagwerk ornamenten aan die in een feestelijk slot resulteren.

Echt improviseren, dat gebeurt in 'Opus 10', zowel door Torres als door Roelofs. Ja, zo moet het rond 1798 hebben geklonken, toen de betere solisten nog ongeremd hun fantasie en creativiteit mochten loslaten op het oeuvre van de Meesters. De interpretaties van Torres zouden met andere woorden wel eens dichter bij de oorspronkelijke uitvoeringspraktijk kunnen liggen dan je in je onschuld aan zou nemen.

Labels: Beethoven, cd, jazztube, Joan Terol, Joris Roelofs, Xavi Torres

(Eddy Determeyer, 10.12.22) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

In memoriam
Cassandra Wilson
1955-2026
Foto: Cees van de Ven

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.