Draai om je oren
Jazz en meer - Weblog





 




George Russell overleden

De in 1923 geboren drummer/pianist/arrangeur George Russell, een belangrijke vernieuwer van de moderne jazz, is op maandag 27 juli in zijn woonplaats Boston overleden. Hij leed al jaren aan de ziekte van Alzheimer.

In het begin van de veertiger jaren drumde hij in de band van Benny Carter. Dat orkest speelde zijn eerste bigband-arrangement 'New World'. Hij verhuisde later naar New York, de bakermat van de moderne jazz, waar hij kennis maakte met onder anderen Miles Davis, Charlie Parker en Bill Evans.

Voor de Dizzy Gillespie Big Band schreef en arrangeerde hij in 1947 onder andere 'Cubano Be, Cubano Bop'. Ook voor de orkesten van Claude Thornhill, Charlie Ventura en Artie Shaw leverde hij in die periode werk af. Zijn meest ambitieuze compositie was destijds 'A Bird In Igor's Yard' (een succesvolle synthese van de muziek van Charlie Parker en Igor Stravinsky), die door klarinettist Buddy DeFranco met een studio-bigband in 1949 werd uitgevoerd voor het label Capitol.

Russell hield zich ook met de theorie van de jazz bezig. In 1953 verscheen zijn belangrijkste theoretische werk met het Lydische concept, waarin wordt verwezen naar een oude Griekse toonladder. Hij beïnvloedde met zijn werk onder meer Miles Davis en John Coltrane. Als theoreticus was hij de bedenker van wat later 'modale jazz' ging heten. Zijn 'Lydian Chromatic Concept of Tonal Organization' werd door pianist John Lewis omschreven als "the most important theoretical contribution to come from jazz" en altist Ornette Coleman zei er het volgende over: "The Concept surpasses any musical information I have ever been exposed to."

In het begin van de jaren zestig verschenen op het Riverside-label Russells meest essentiële opnamen: 'Stratusphunk' (1960), 'Ezz-thetics' (1961), 'The Stratus Seekers' (1962) en 'The Outer View' (1962). Op die opnamen speelde Russell zelf piano met vermaarde musici als Eric Dolphy, Don Ellis, Dave Young, Dave Baker, Steve Swallow en Pete LaRoca.

(Jacques Los, 31.7.09) - [print] - [naar boven]





Wij spelen, zoals gebruikelijk, altijd goed!
Frans Ronday Trio, dinsdag 28 juli 2009, Elsa's, Amsterdam

Al jarenlang wordt er elke dinsdagavond jazz ten gehore gebracht in Elsa's, één van de oudste bruine bar-restaurants van Amsterdam-Oost. Met als basisuitgangspunt het Frans Ronday Trio worden elke week wisselende musici en zangers uitgenodigd om de sessie te komen aanvullen. Het trio bestaat uit contrabassist en leider Frans Ronday, drummer Lex Lammen en keyboardspeler Cajan Witmer. Deze keer waren zanger Shai Shahar en tenorsaxofonist Olaf Hoeks als gastmuzikanten aanwezig. Of het nu kwam door de kredietcrisis of de nog steeds lopende vakantieperiode weet ik niet, maar de publieke bezetting van dit voormalige Ajax-supportersvertrekpunt was behoorlijk matig.

Na de uitvoerige installatie van de verschillende instrumenten werd pas om kwart voor tien gestart met een beheerst openingsstuk, waarin saxofonist Hoeks zijn partij duidelijk neerzette met herkenbare invloeden van Dexter Gordon en Ben Webster. Een reeks standards volgde, zoals 'My Romance', met zang van de sympathiek overkomende en ouderwets geklede croonende Shai Shahar, een lekker tekeer gaande Hoeks, vakkundig ondersteund met de veelal met brushes spelende Lammen, de dartel pielende Witmer en Ronday met zijn onafscheidelijke pet, die de hele avond rustig en vakkundig begeleidde.

Eigenlijk bijzonder goed, dit initiatief van dit trio onder leiding van Frans Ronday, een Amsterdamse contrabassist met een lange staat van dienst. Niet verwonderlijk dat hij met een lange rij Nederlandse en buitenlandse musici heeft gespeeld en nu dus nog steeds elke dinsdagavond in Elsa's optreedt. De componist Wagner schijnt zijn allereerste inspirator geweest te zijn, vanwege vaak de lage toonzetting die hij in zijn composities gebruikte. Maar na de Tweede Wereldoorlog gaf Ronday zich compleet gewonnen voor de jazzmuziek, waarbij hij naar eigen zeggen Ray Brown als zijn belangrijkste voorbeeld beschouwt.

In de pauze ontlokte ik Ronday de uitspraak: "Wij spelen, zoals gebruikelijk, altijd goed!" En zo moet het ook, je moet overtuigd zijn van de kwaliteit van je spel, anders komen de mensen niet naar je luisteren en versloft de boel. En door elke week nieuwe wisselende solisten uit te nodigen, weet je tevens nieuwe contrasterende impulsen toe te voegen. Het trio met Frans Ronday, Lex Lammen en Cajan Witmer is dan ook van plan om op deze locatie nog vele jaren door te gaan.

(Rolf Polak, 31.7.09) - [print] - [naar boven]





Esha - 'Preface' (eigen beheer, 2009)

Via het muzikantenweblog MySpace stuit je soms op leuke verrassingen. Zo kwam ik min of meer bij toeval op de MySpace-site van zangeres Ayesha de Groot uit Arnhem. Haar warme stem met een mooi timbre viel me direct op. Ik hoorde een fantastisch duet met de flamencogitarist Theo Flonk. Ook de standard 'The Man I Love' vertolkt ze knap, samen met bassist Jan Flubacher, met een hele prettige laid-back timing. Ik raakte geïnteresseerd in haar muziek en het contact was snel gelegd. De Groot stuurde me een demo van haar band Esha met daarop vier nummers van eigen hand.

Ze heeft zich weten te omringen met uitstekende musici, allen afgestudeerd op conservatorium van Arnhem. Zelf is ze voornamelijk autodidact. Inspiratiebronnen waren onder anderen Aretha Franklin en Ella Fitzgerald. Door heel goed te luisteren naar de muziek van deze grootheden, ontwikkelde De Groot haar eigen stem met behoud van een grote mate van authenticiteit. De eigen nummers hebben een poppy jazzy sound.

Haar heldere open stem valt al meteen op in het eerste nummer 'Deep Sky'. Hecht samenspel met funky en strakke akkoorden van pianist Hans Kwakkermaat zetten samen met de bijzondere stem van De Groot de toon. 'You Are The Moon' is een mooi duet met Kwakkermaat, die uitstekend begeleidt. Het nummer heeft een romantisch, lyrisch karakter. De Groot zingt indrukwekkend in 'In My Garden'. Ze gaat in een passage voluit, en dat loepzuiver. Zoiets kun je alleen als je een behoorlijk talent hebt en er volledig voor durft te gaan.

In 'Life Is A Gift' zingt De Groot met een warme stem vol soul. De sound van de Fender Rhodes geeft het nummer kleur, terwijl het gebruik van de brushes door drummer Philip Behrends veel sfeer geeft. Laatstgenoemde speelt stuwend, met een prettige drive. Er is een klein nadeel; voor je het weet is dit slotnummer afgelopen... Ergo, dit smaakt naar meer! Ik kijk dan ook vol verwachting uit naar een wat uitgebreider album, wat overigens wel in de planning staat van Esha.

Meer horen?
Op de kersverse
website van Esha kun dit albumette beluisteren. Klik hier voor de MySpace-pagina van Ayesha de Groot.

(Koen Scherer, 30.7.09) - [print] - [naar boven]





North Sea Jazz: An insider's view Part 2
zaterdag 11 juli 2009, Ahoy, Rotterdam

Zoals reeds eerder bericht was Draai om je oren dit jaar niet geaccrediteerd om verslag te doen van het North Sea Jazz Festival. Gelukkig hebben we een aantal personen uit het professionele jazzcircuit die onze site wél van belang vinden, bereid gevonden verslag te doen vanuit Ahoy. Hieronder een bijdrage van Gunther Barten, organisator/programmeur van Rumor Festivals, over de tweede festivaldag: zaterdag 11 juli.

"Zonder problemen (vrijdag was de metro uitgevallen) had ik zaterdag Ahoy bereikt. Zoals elk jaar op North Sea Jazz was er weer een gigantische keuze aan groepen. Bij mij lag de nadruk bij John Zorn, de artist in residence van dit jaar. Het komt niet vaak voor dat je bijna de gehele downtown-scene uit New York bij elkaar op het podium ziet. Het strekt de organisatie tot eer dat ze hem naar Rotterdam hebben gehaald.

Na koffie en gebak direct door naar John Zorn's Bar Kokhba. Hij speelde hoofdzakelijk oud werk, maar het klonk anders door de uitbreiding van de groep met Marc Ribot op gitaar en Cyro Baptista op percussie. De start was meteen raak met fantastisch spel van Mark Feldman op viool. Opnieuw blijkt de uitzonderlijke klasse van de virtuositeit van de heren. Zoals bijvoorbeeld bij drummer Joey Baron, waar dit keer elke klap raak was. Het spelplezier spatte ervan af. Dat enthousiasme werd ook gedeeld door het publiek.

En toen ging het mis. Taferelen die we gewend waren toen het North Sea nog in in Den Haag was. Op weg naar Secret Chief 3 bleek de grote hal in verband met de drukte afgezet te zijn. De tent waar ze optraden was doordoor niet bereikbaar. Na een aantal omzwervingen om een alternatieve route te vinden, toch nog een deel van het concert kunnen zien. Het gebeurd niet vaak dat je een groep ziet optreden waarbij de drummer met de rug naar het publiek zit. Heel apart. Secret Chief 3 speelde nummers van John Zorn's Massada. Weliswaar een nobel streven, maar als je de meester zelf een paar tenten verderop aan het werk hebt gezien, vallen de beperkingen van de muzikanten pas echt op. Het geheel heeft toch een soort amateurisme over zich.

Daarna door naar bassist Mario Pavone met zijn Double Tenor Quintet, waarin hij samenwerkt met de saxofonisten Tony Malaby en Jimmy Greene, pianist Peter Madsen en drummer Gerald Cleaver. Gedegen jazz met prachtige heldere nummers, waarvan Pavone zelf strak de lijnen neerzet. Pas toen ze als trio verder gingen, bleek hoe goed ze op elkaar waren ingespeeld.

Als afsluiter John Zorn en bassist Bill Laswell met drummer Milford Graves. Painkiller met een prettig gestoorde drummer. Graves begon het optreden meteen al met een sjamanendansje. Daarna barste het geweld los. Zorn op altsax met zijn bekende felle toon, die hij waanzinnig lang kan volhouden. In de loop van het concert werd de muziek toegankelijker. Misschien kwam dat wel door het gastoptreden van gitarist Bill Frisell, die de groep onverwachts kwam versterken.

Al met al een mooie dag in Rotterdam. Zelfs de weergoden waren het North Sea dit jaar gunstig gezind."

(Maarten van de Ven, 29.7.09) - [print] - [naar boven]





Ontdekking, verbreding en bevestiging op Jazz Middelheim 2009

Het complete programma voor Jazz Middelheim, van 13 tot en met 16 augustus 2009 in Park Den Brandt te Antwerpen, is bekend. Als omroepfestival is Jazz Middelheim naar goede gewoonte ook uitgebreid te volgen op de radio, televisie en online. Klara volgt alles vanaf de eerste rij.

Octurn + Guests openen donderdag 13 augustus het festival, waarna Flat Earth Society zijn album 'Cheer Me, Perverts' voorstelt. De eerste avond sluit af met een onuitgegeven trio van memorabele muzikanten: Laurie Anderson, Lou Reed en John Zorn met het programma 'Improvisations'.

Het Erik Vermeulen Trio opent op vrijdag 14 augustus, gevolgd door Hans Teeuwen Zingt. De Nederlandse cabaretier heeft zijn carrière als komiek immers even in de koelkast gezet en focust nu volledig op de jazz. Zangeres en entertainer Dee Dee Bridgewater is hoofdact op vrijdag.

Zaterdag 15 augustus verwelkomt festivalpeter Toots Thielemans als headliner, vergezeld door het Danilo Perez Trio. Voordien openen The Cookers, gevolgd door het trio MSG: Rudresh Mahanthappa, Chander Sardjoe en Ronan Guilfoyle. De Italiaanse trompettist Enrico Rava stelt daarna 'Chet Mood' voor, een Chet Baker-project met Enrico Rava, Philippe Catherine, Aldo Romano en Riccardo Del Fra.

Het Bert Joris Quartet opent op zondag 16 augustus. Pianist Jason Moran brengt behalve zijn vaste begeleidingsgroep The Bandwagon ook gitarist Bill Frisell mee als gast. Daarna concerteert bassist Charlie Haden samen met pianist Kenny Barron. Tenslotte sluit Jazz Middelheim 2009 feestelijk af met David Murray, die een hommage zal brengen aan het Spaanstalig repertoire van Nat King Cole.

Draai om je oren zal in woord en beeld verslag doen van dit sfeervolle festival. Klik hier voor uitgebreide informatie over Jazz Middelheim 2009.

(Jacques Los, 28.7.09) - [print] - [naar boven]



Deelder terug op Arrow Jazz FM

Dichter en jazzfreak Jules Deelder is weer terug op Arrow Jazz FM. De nachtburgemeester van Rotterdam krijgt daar weer een eigen radioprogramma: 'DeeldeRadio', elke donderdagavond van 21.00 tot 22.00 uur. "Jules hoort bij een bijzondere club als Arrow, maar dat is niet het enige waar ik blij mee ben. Dat 'DeeldeRadio' weer terug is, geeft ook aan dat Arrow Jazz FM na een lastige periode weer alive & kicking is." aldus eigenaar Ad Ossendrijver.

Deelder kreeg in februari 2007 zijn eigen programma op Arrow Jazz FM. In maart 2009 raakte de Nederlandse commerciële radiozender alle etherfrequenties kwijt en ging het station non-stop verder. De Arrow Media Groep bleek een betalingsachterstand van miljoenen euro's schuld opgebouwd te hebben die men niet meer kon betalen. Niet veel later werd het station failliet verklaard. In juni maakte Arrow Jazz FM een doorstart op kabel en internet onder auspiciën van Flux Media Factory BV, die de productie en exploitatie van de radiozender verzorgt.

(Maarten van de Ven, 28.7.09) - [print] - [naar boven]





Column Herbert Noord
Weer geen Toppers op het (NSJF) songfestival


"Plek van handeling: een vergaderruimte waar zich diverse mensen ophouden belast met de programmering. Er staat een cd op van Sarah Vaughan met Count Basie. Een van de programmeurs luistert aandachtig en zegt dan: "Dat lijkt mij wel een goede zangeres om met het ...... orkest te laten optreden in het ......" Sarah was toen al vijftien jaar niet meer onder ons."

In zijn nieuwste column wil Herbert Noord met deze anekdote maar aangeven dat hij niet al te veel vertrouwen heeft in de kwaliteiten van de programmeurs van het North Sea Jazz Festival. "Hoor het hypen van de nitwits gelijk het tsjilpen van de mus, dit jaar is het Japan, volgende keer een Rus." Klik op bovenstaande button om zijn column te lezen.

(Maarten van de Ven, 28.7.09) - [print] - [naar boven]





Gent Jazz impressies: Fred Hersch Trio + 2
donderdag 9 juli 2009, Bijloke, Gent

Liefhebbers hadden er reeds lange tijd reikhalzend naar uitgekeken: de comeback van Fred Hersch. De pianist, die in zijn kenmerkende stijl moeiteloos klassiek, jazz en improvisatiemuziek laat samenvloeien, bezweek vorig jaar zomer bijna aan zijn ziekte (hij is al 20 jaar seropositief), toen hij door oververmoeidheid enkele weken in een coma raakte. Naar verluidt heeft hij zich daarna grotendeels opnieuw piano moeten leren spelen. Het optreden met zijn vaste trio en twee extra blazers tijdens Gent Jazz bewees dat hij nog steeds gerekend kan worden tot een van de beste hedendaagse jazzpianisten, een originator pur sang.

Hersch bracht een concert voor fijnproevers. Zijn band bracht veelgelaagde, melodisch rijke thema's en krachtig samenspel, waarbij het geheel duidelijk groter was dan de som der delen. Wat dat betreft opteert Hersch voor eenzelfde aanpak als wijlen grootmeester Andrew Hill; in hun handen wordt een groep als een palet waarmee prachtige vergezichten kunnen worden geschilderd. Belangrijk is het dan wel om de juiste muzikale componenten samen te brengen, die zowel in staat zijn om het groter geheel voor ogen te houden én weten hoe ze dit kunnen uitbouwen met boeiende solistische improvisaties.

Geen nood, de vier muzikanten die Hersch meebracht, voldeden in optima forma aan deze hoge eisen. Tussen trompettist Ralph Alessi en saxofonist Tony Malaby ontspon zich vaak een subtiel vraag-en-antwoordspel. Hun lijnen vloeiden in elkaar over of grepen zich unisono ineen. Met name Malaby wist daarbij steeds de juiste toon te raken, vol en immer overtuigend. Bassist John Hébert en drummer Nasheet Waits maakten hun faam als creatief-empathische ritmesectie volledig waar. Waar Hébert voor de verankering en de rust zorgde, omspeelde Waits diens baslijnen vaak met hyperactieve, maar altijd in de muziek vallende drumpatronen. De drummer luisterde ook perfect naar de solisten; elke door hem waargenomen zijweg sloeg hij zonder aarzeling in, steeds perfect aanvullend.

De pianist zelf fascineerde het publiek met zijn verfijnd en contemplatief spel, in uiterste concentratie - met de ogen gesloten - gebracht. Zijn solo's, miniatuurbouwwerken met veel variatie in aanslag en cadens, kwamen als golven over je heen. Hersch bewoog zich als een vis in het water door de in stijl en structuur variërende composities en gaf zijn muzikale companen empathisch weerwerk.

Op het Bijloke-podium bracht Fred Hersch Trio + 2 een programma dat boeide van het begin tot het eind. Zo hoorden we een opzwepende Swahili-original, een elegant dansant Cuban flavoured stuk en Shorters bijdrage aan het Miles Davis-songbook, 'E.S.P.', waar Hersch vanzelfsprekend een geheel eigen draai aan gaf, en het aan gitarist Bill Frisell opgedragen 'Down Home', een lekker feestelijk stuk met een rootsy inslag. Het lyrische, enigszins mysterieuze 'Fall' kreeg in het arrangement van Hersch, met duidelijke invloeden van klassieke muziek, alle ruimte om tot volle wasdom te komen. Andermaal een compositie van Wayne Shorter, duidelijk een soulmate van de pianist, wiens 'Still Here' niet voor niets was opgedragen aan deze bij leven al legendarische saxofonist.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Cees van de Ven.

(Maarten van de Ven, 26.7.09) - [print] - [naar boven]





North Sea Jazz: An insider's view Part 1
vrijdag 10 juli 2009, Ahoy, Rotterdam

Zoals reeds eerder bericht was Draai om je oren dit jaar niet geaccrediteerd om verslag te doen van het North Sea Jazz Festival. Gelukkig hebben we een aantal personen uit het professionele jazzcircuit die onze site wél van belang vinden, bereid gevonden verslag te doen vanuit Ahoy. Hieronder een bijdrage van artistiek directeur Marcel Kranendonk van het Utrechtse SJU Jazzpodium over de eerste festivaldag: vrijdag 10 juli.

"Het was weer mooi weer toen we bij Ahoy aankwamen. De derde keer in Rotterdam alweer. En weer beter georganiseerd dan vorig jaar: betere routing, betere bewegwijzering en zodanige capaciteiten dat het gedurende de hele avond in bijna geen enkele zaal vol was. Buiten werden we verwelkomd door het Rare Groove Orchestra, dat vorige week Jazz-A-Palooza afsloot: een opmerkelijke continuïteit. Het North Sea Jazz is voor mij vooral genieten van goede muziek, bekenden tegenkomen, netwerken. Scouting doe ik elders: dit jaar was er één groep die ik niet eerder gezien had en graag wilde horen, omdat ik ze in Bremen bij de jazzbeurs gemist had: Shreefpunk.

Jorrit Dijkstra heeft dit jaar de MCN-compositieopdracht gekregen: Pillow Circles, zoals Jorrit deze heeft genoemd. In een mooie combinatie van Amerikaanse (met veel bravoure) en Nederlandse (met veel speelsheid) musici werd overtuigend gespeeld. Veelal stevig, soms sferisch, vaak boeiend, soms iets minder. Erg sterk was het aan George Lewis opgedragen 'Pillow Circle 51' voor trombone, tenorsax, altsax en drums. Jammer dat de geluidsversterking op dit podium (Missouri) niet goed was.

Hup, snel naar het volgende optreden: The Dreamers van John Zorn, artist in residence op dit festival. The Dreamers speelden feestmuziek met een glansrol voor gitarist Marc Ribot. Surf-, film- en loungemuziek werd afgewisseld met cocktailjazz, hardcore impro en straight-ahead jazz. Maar dan wel allemaal op z'n Zorns. Een enthousiast publiek dwong met een staande ovatie een encore af.

Hier viel een natuurlijke pauze in het programma. Tijd voor een lekkere curry en wat fletse gamba's (maar altijd nog beter dat die vreselijk zoute pizza later op de avond). Dit is ook een goed moment om het publiek te bekijken. Veel gemêleerder dan in Den Haag; dat is een belangrijk onderdeel van de prettige sfeer.

Matthias Schriefl & Shreefpunk is een jonge groep uit Duitsland: fris, overtuigend, verrassend. Een groep waar ik zeker iets mee wil doen in de toekomst. Han Bennink had bij zijn trio (met de jonge pianist Simon Toldam-Rosengren en rietblazer Joachim Badenhorst) de Amerikaan Dave Douglas op bezoek. Ze speelden een overtuigende set met mooie duo's (basklarinet en trompet is een gouden combinatie!), trio's en kwartetten. Leuk dat Han en Dave het stokje doorgeven aan een jongere generatie. Helaas, de geluidsversterking in Missouri was nog steeds ondermaats.

Via BB King (hartverwarmend) en Duffy (nostalgische muziek, plastic zang) naar de oude grootmeester Cecil Taylor. Dat was een fantastisch concert met veel gecomponeerd werk en relatief weinig improvisatie. Veel rake noten en weinig blokakkoorden. Inmiddels tachtig jaar, maar nog steeds krachtig, virtuoos en compromisloos. Kippenvel. Een waardig eind van een mooie avond."

(Maarten van de Ven, 24.7.09) - [print] - [naar boven]





The Flatlands Collective - 'Maatjes' (Clean Feed, 2009)
Opname: 2008

The Flatlands Collective is de Chicago-band van de in Boston woonachtige Nederlandse saxofonist Jorrit Dijkstra. Het vlakke in de bandnaam verwijst dus niet alleen naar het Nederlandse laagland, maar ook naar het landschap rond Chicago. Het is geen gemakzuchtige muziek, zoals we wel van Jorrit Dijkstra gewend zijn, dus zonder goedkoop effectbejag. Het is veelzijdige kamermuziek met een grote aandacht voor klankverhoudingen.

'Mission Rocker', het eerste stuk, zet met zijn verglijdende thema de toon van het album: intrigerende vormen met onverwachte uitwerkingen die toch logisch blijven klinken. Daarbij is de klankkleur van de zesmansformatie overwegend licht en beweeglijk. De bezetting bestaat uit drie blazers, waarbij de altsax van Dijkstra fraai combineert met de klarinet van James Falzone en de trombone van Jeb Bishop. Naast de contrabas van Jason Roebke is er de vaak gestreken cello van Fred Lonberg-Holm. Het slagwerk van Frank Rosaly kan afwisselend zwaar en lichtvoetig klinken. Dijkstra is overigens ook een enkele keer op de lyricon (een elektronisch blaasinstrument) te horen.

Een mooi voorbeeld van zijn voorliefde voor spelen met vormen is 'Partially Overdone', waarin met boventonen van toonreeksen wordt gegoocheld. Elk van de stukken, met uitzondering van de spontane inprovisaties 'Maatjes 1' en 'Maatjes 2', heeft zo zijn onderbouwde uitgangspunten. Gelukkig heeft Dijkstra het een en ander uitgelegd in de liner notes. 'Druil' is bijvoorbeeld - in tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden - geen voortdruppelend thema, maar een stuk dat ondanks zijn ritmische eenvormigheid een frisse spanning kent.

'Phil’s Tesora' is een oefening in dynamische spanning, waarbij lange stiltes worden gecombineerd met zachte, lange tonen. Een contrast daarmee vormt het nerveuze 'The Gate', waarin staccato-blazersklanken worden gecontrasteerd door op- en neergaande ritmepartijen. 'Scirocco Song' wordt gekenmerkt door charmante, lichtelijk melige Sun Ra-achtige sci-fi sfeer, met een vervreemdende, af en toe opzettelijk vals klinkende analoge synthesizersolo. Die synthesizer wordt trouwens ook heel effectief ingezet in het hyperactieve 'In D Flat Minor'.

Een eigenaardigheid is dat Clean Feed een Portugees label is met een opvallend eclectische smaak op het gebied van de geïmproviseerde muziek uit allerlei windstreken. Spannende muziek die mooi is uitgegeven.

Meer horen?
Op de
MySpace-pagina van Jorrit Dijkstra kun je twee tracks van dit album beluisteren: 'Micro Mood' en 'Partially Overdone'.

(Ken Vos, 24.7.09) - [print] - [naar boven]





Standards niet standard bij Caroline Lobanov
vrijdag 12 juni 2009, Jazz at the Crow, Kraaij & Balder, Eindhoven

Ze studeerde cum laude af aan het Hilversums Conservatorium. In 2001 bereikte zij de finale van het Jazz Vocalisten Concours. En nog wat informatie over enkele groepen waarmee ze optreedt, dat was alles wat van haar bekend was voor aanvang van het slotconcert van het negende seizoen Jazz at the Crow. Voor een vol huis etaleerde zij haar vocale kunnen. Omringt door Wim Veenhof (piano), Dion Nijland (bas) en Yonga Sun (drums) boeide ze twee sets lang. Van bekende popsongs, zoals 'Brass In Pocket' (Pretenders), 'Ironic' (Alanis Morissette) en 'Owner Of A Lonely Heart' (Yes), en jazzstandards als 'My Shining Hour', 'Georgia' en 'Love For Sale', maakte zij met haar creativiteit eigen versies.

Dat werd al meteen duidelijk bij het openingsnummer 'From Both Sides Now' van Joni Mitchell. Haar originele eigenzinnige interpretatie ervan deed meteen de oren spitsen en dat bleef zo een mooie avond lang. Ze heeft een groot stembereik, een aangenaam warme, soepele, stem met een prettig timbre, een goede timing en geloofwaardige tekstbehandeling. Haar speelmakkers van naam en faam bedienden haar met inspirerend spel. Opvallend was de rolverdeling in het kwartet. Er was geen sprake van een zangeres met begeleiders, maar een kwartet waarin iedereen gelijkwaardig was, waardoor ook de kwaliteiten van haar voortreffelijke partners ruimschoots aan bod kwamen.

Caroline Lobanov maakte vanavond duidelijk dat mits je maar de goede keuzes maakt, popsongs uitstekende vehikels kunnen zijn voor jazzinterpretaties. Zij imponeerde hier met eigen- en fijnzinnige herinterpretaties van nummers van onder andere Joni Mitchell, The Jackson Five, The Police en Duran Duran. Ze zong niet op zeker, maar zocht juist voortdurend het avontuur. Daarom zal bij haar elk concert zelfs met hetzelfde repertoire telkens anders en spannend zijn; haar vocale ideeënrijkdom en haar uitstekende sidemen staan daarvoor garant. Het kwartet toonde gedurende het hele concert speel- en spelplezier, hetgeen het publiek zichtbaar beviel. Lobanov bracht de componenten voor een succesvolle toekomst met verve over het voetlicht.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Cees van de Ven.

(Cees van de Ven, 24.7.09) - [print] - [naar boven]





Jean 'Toots' Thielemans wint Concertgebouw Jazz Award 2009

Deze prijs, in het leven geroepen in 2002, is een oeuvreprijs voor een internationaal vermaarde jazzmusicus en wordt jaarlijks uitgereikt tijdens een optreden van de winnaar in de Grote Zaal van het Concertgebouw. Het is voor de achtste keer dat de Concertgebouw Jazz Award wordt uitgereikt.

Thielemans zal de prijs in ontvangst nemen uit handen van Concertgebouwdirecteur Simon Reinink op dinsdag 11 augustus aanstaande, tijdens de twintigste editie van de Robeco Zomerconcerten. Hij treedt die avond op met Karel Boehlee (keyboards), Hein van de Geyn (bas) en Hans van Oosterhout (drums).

Thielemans, inmiddels 87 jaar oud, maakt al vanaf driejarige leeftijd muziek op accordeon, gitaar en mondharmonica. Zijn doorbraak kwam in 1950, toen hij zich voor een Europese tournee aansloot bij de band van Benny Goodman. Later was hij lid van Charlie Parker's All Stars in Philadelphia en het George Shearing Quintet. Zijn meest bekende eigen nummer is 'Bluesette' uit 1962 en ook kent iedereen zijn vertolking van de filmmuziek van 'Midnight Cowboy', 'The Getaway', 'Sugarland Express', 'Cinderella Liberty', 'Turks Fruit' en 'Jean de Florette'. Samen met grootheden als George Shearing, Ella Fitzgerald, Quincy Jones, Bill Evans, Jaco Pastorius, Natalie Cole, Pat Metheny, Paul Simon en Billy Joel maakte hij plaat- en cd-opnamen en concerteerde hij over de hele wereld. Hij creëerde een geheel nieuwe sound door eenzelfde melodie gelijktijdig te fluiten en op de gitaar te spelen.

Eerder ontving Jean 'Toots' Thielemans onder andere de volgende awards en eerbetuigingen: NEA-Jazzmaster (National Endowment of the Arts, hoogste onderscheiding voor jazzmusici in de Verenigde Staten), Bird Award (Nederland), Chevalier de l'ordre des Arts et des Lettres (Frankrijk), Commendador in Ordo di Rio Branco (Brazilië).

De Concertgebouw Jazz Award werd eerder uitgereikt aan Herbie Hancock (toetsen, 2008), Wayne Shorter (sax, 2007), Eddie Palmieri (piano, 2006), Benny Golson (sax, 2005), Chick Corea (piano, 2004), Elvin Jones (drums, 2003) en George Coleman (sax, 2002).

(Jacques Los, 24.7.09) - [print] - [naar boven]





Louis Sclavis - 'Lost On The Way' (ECM Records, 2009)
Opname: 2008

Op zijn nieuwe album geeft de Franse klarinetvirtuoos Louis Sclavis zijn eigen impressie van Odysseus' reizen. Dit thema geeft het album iets van een heldendicht; het schetst de gevoelens en ervaringen van deze held uit de oudheid over tien jaar reizen in het Middellandse Zeegebied voordat hij terugkeerde naar Griekenland. Niet bepaald een onderwerp voor een jazzalbum, maar Sclavis heeft altijd al een eigen kijk op jazz gehad; in zijn ogen is het slechts een van de materialen waarmee muziek kan worden gecreëerd, naast andere ingrediënten zoals klassieke muziek of volksmuziek. Ook op dit album zijn vele invloeden te horen, bijvoorbeeld uit Europese folk- en rockmuziek, zonder dat het per se tot fusion leidt.

De muziek ligt in het verlengde van Sclavis' zeer goede cd 'L’Imparfait Des Langues' (ECM, 2007), met een aantal dezelfde musici: Maxime Delpierre op gitaar en François Merville op drums. Daarnaast horen we Matthias Metzger op sopraan- en altsax en Olivier Lété op bas. Sommige composities zijn werkelijk excellent, zoals de openingstrack 'De Charybde En Scylla' of 'Le Bain D’Or', waarvan de sfeer wordt getekend door een aantal prachtige thema's. Homerus' verhaal bepaalt de aard van de muziek: cinematografisch in reikwijdte, theatraal en dramatisch, als de soundtrack voor een niet-bestaande film.

De sterke compositie en strakke arrangementen leiden tot zeer volle en rijke muziek. De keerzijde van de gehanteerde aanpak is dat er een afstand wordt gecreëerd tussen de spelers en het publiek (u, ik, de luisteraars). De muzikanten worden zo als het ware tussenpersonen in plaats van dat ze direct hun gevoelens uiten, voor mij nog steeds een van de sterkste punten in de jazz. Dit verklaart waarschijnlijk waarom ik het meeste kan genieten van de duo- en triostukken op het album. De textuur is hier meer open, de voordracht directer en improvisatorisch. Zeker, het vakmanschap en de composities zijn van hoog niveau. Maar wat ontbreekt is de directe emotionele impact die jazz juist zo onweerstaanbaar maakt.

Meer horen?
Op de
MySpace-pagina van Louis Sclavis kun je drie tracks van dit album beluisteren: 'De Charybde En Scylla', 'Un Vent Noir' en 'Des Bruits A Tisser'.

Labels:

(Stef Gijssels, 23.7.09) - [print] - [naar boven]





Gent Jazz impressies: Brussels Jazz Orchestra
donderdag 9 juli 2009, Bijloke, Gent

Brussels Jazz Orchestra (BJO) staat al jarenlang garant voor doortastende swing, verfijnd samenspel en boeiende solistische improvisaties. In de line-up vinden we klassenbakken als muzikaal leider en altsaxofonist Frank Vaganée, tenorsaxofonisten Kurt Van Herck en Bart Defoort, trompettist Nico Schepers en pianiste Nathalie Loriers, die er deze avond wegens familieomstandigheden overigens niet bij was en adequaat werd vervangen door Bart Van Caenegem.

Het eigen repertoire, vaak gearrangeerd door Vaganée, zou op zichzelf al voldoende zijn geweest voor een geweldig openingsconcert. Het eerste stuk 'Hoppin’ Around' van altsaxofonist Dieter Limbourg zette meteen de toon: lekker swingend, sterke solo's, fraaie harmonische accentueringen en intricaat samenspel tussen de verschillende secties. Verder was er het meeslepende 'Cafe Sieste', een uptempo feature voor trompettist Carlo Nardozza, die uitpakte met een melancholisch getoonzette solo met een Spaanse touch, met felle accenten en hoge uithalen. De mediterrane sfeer werd nog versterkt door additioneel piano- en gitaarspel.

Wat dit concert zo bijzonder maakte, was dat het samenviel met de vijfde editie van de door het BJO uitgeschreven International Composition Contest, waarbij vier talentvolle jonge componisten de gelegenheid kregen hun compositie ten gehore te brengen met het BJO. Na een voorselectie door vijf bandleden kregen we achtereenvolgens stukken te horen van Veli-Matti Halkosalmin (Finland), Masuda Sakiko (Japan), Nicolas Schriefer (Duitsland) en Jan Torkewitz (Duitsland). De kwaliteit van de composities was over het algemeen vrij hoog; vaak met een goede dynamische opbouw (Halkosalmin), soms wat traditioneler (Schriefer), dan weer eens uitpuilend van ideeën en daardoor ietwat overdone (Torkewitz).

De inzending van de bescheiden maar zelfbewuste Masuda Sakiko viel al meteen in positieve zin op, haar compositie 'Under The Rose' liet een eigen invalshoek horen, die afstak bij de andere stukken qua klankkleur en sfeer. Als dirigent was ze dan misschien niet de sterkste, wat ze qua notenschrift op de lessenaars bracht was van buitengewoon hoog niveau. Melodisch een lust voor het oor. Haar uitdagende compositie zette het orkest op scherp, getuige de bijzondere harmonieën, spannende passages en rijke variatie, ook binnen de secties zelf. Sakiko wist ook te verrassen. Zo werd het thema verklankt door dwarsfluiten, klarinetten, basklarinet en gestopte trompetten. Het kan geen toeval zijn dat de sterkste solo van het concert (trompettist Nico Schepers) juist hier te noteren viel. Evenmin als het feit dat 'Under The Rose' zowel de publieks- als de juryprijs binnensleepte. Daarvoor ontvangt Sakiko een geldprijs. Bovendien wordt het stuk op cd gezet en toegevoegd aan het repertoire van het BJO.

Deze internationale compositiewedstrijd is een uitstekend initiatief. Het feit dat dit formidabele orkest de composities perfect en met respect uitvoerde, moet voor toekomstige deelnemers een inspirerende factor zijn de pen ter hand te nemen.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Cees van de Ven.

(Josien Lucassen & Maarten van de Ven, 23.7.09) - [print] - [naar boven]





Jazz in Eindhoven

Naast het Brabantse Tilburg en Den Bosch (Jazz in Duketown) worden ook in Eindhoven belangrijke jazzconcerten geprogrammeerd. Een bekend jazzpodium is Jazzpower in café Wilhelmina, waarin op de maandagavonden in het seizoen 2009/2010 concerten zijn te horen van Aka Moon, ICP Orchestra, De Nazaten & James Carter, Paul van Kemenade en Bik Bent Braam.

Ook het gezellige en intieme Jazz at the Crow in café Kraaij & Balder biedt op de eerste donderdag van de maand weer een achttal boeiende concerten in het komende seizoen, met onder meer Harmen Fraanje, Bart Lust, Margriet Sjoerdsma en Saskia Laroo.

Muziekcentrum Frits Philips heeft het komend seizoen vooral grote namen staan, waaronder Diana Reeves, Pat Metheny, Brad Mehldau, Marcus Miller en Gare du Nord. Een bijzonder concert vindt plaats op donderdag 27 augustus: een optreden van de wereldvermaarde zangeres Dee Dee Bridgewater. Voor dit concert geeft het Muziekcentrum 3 x 2 vrijkaarten weg.

Stuur voor 23 juli een mailtje naar ceesvandeven@telenet.be met het antwoord op de volgende vraag: welke Nederlandse pianist begeleidde Dee Dee Bridgewater in de periode 1990-91? De vrijkaarten gaan naar de eerste drie goede inzenders.

(Jacques Los, 20.7.09) - [print] - [naar boven]





Meer met het hoofd dan met het hart
The New Impulse featuring Owen Hart Jr., vrijdag 3 juli 2009, Bimhuis, Amsterdam

Jonge talenten (blazers), conservatoriumstudenten en prijswinnaars van het Prinses Christina Jazz Concours, gecombineerd met een ritmesectie van oude rotten, kunnen wel iets verrassends opleveren. In het geval van The New Impulse viel dat wat tegen. Zowel altsaxofonist Tom van der Zaal als tenorsaxofonist/fluitist Floriaan Wempe en trompettist Rodolfo Neves hebben hun lesjes erg goed geleerd en brengen dat dan ook zeer respectabel in de praktijk. Vooral Neves soleerde voortreffelijk en solide op bugel in twee ballads, waarvan één van de hand van de enigszins onderschatte pianist Duke Pearson.

Beide saxofonisten improviseerden nogal ingetogen en bouwden hun solo's behoedzaam op. Virtuoze en spectaculaire capriolen zijn aan hen niet besteed. Beiden produceerden een klassiek geluid op de sax. Met uitzondering van de lekker pittig in chase chorussen (alt- en tenorsax) uitgevoerde blues 'Relaxing At Camerillo' van Charlie Parker werd er meer met het hoofd dan met het hart gespeeld. Essentieel in jazz is de emotie, die vaak met de ervaring komt.

Het idioom en het gespeelde repertoire is gebaseerd op de post-hardbop, dus composities van onder anderen Freddie Hubbard, Joe Henderson en Tom Harrell. Je moet van goeden huize komen om dit enigszins gedateerde idioom een extra impuls te geven. Zo ver zijn deze jonge talenten nog niet, en het is maar de vraag of ze in dit genre moeten doorgaan. Ik acht ze in de prille toekomst – gelet op hun capaciteiten – zeker in staat een eigen hedendaagser repertoire te produceren en avontuurlijker en vooral gedurfder te soleren. In die zin zijn er voorbeelden te over: Dave Douglas, Ralph Alessi, David Binney, Marty Ehrlich, Wayne Escoffery, Chris Potter, Joe Lovano, Ravi Coltrane, enzovoorts.

De door de wol geverfde ritmegroep kweet zich uiteraard zeer bekwaam van zijn taak en dat was ook te verwachten van pianist Juraj Stanik, bassist Jos Machtel en drummer Owen Hart Jr. Ongetwijfeld komt dit jonge blazerscollectief nog tot wasdom. Binnen enkele jaren zal de Nederlandse jazzwereld dan wederom drie solisten aan het voortreffelijke professionele circuit kunnen toevoegen.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Maarten Jan Rieder.

(Jacques Los, 20.7.09) - [print] - [naar boven]





POW Ensemble - 'Homage To Hazard Live, Amsterdam 2008' (X-OR, 2009)
Opname: 2008

Het 'Homage To Hazard'-programma van Luc Houtkamps POW Ensemble is het lichtvoetigste album dat ik van Houtkamp ken. De Haagse tenorist en elektronicabewerker staat bekend om zijn soms tegendraadse of in ieder geval vaak zeer directe geluidsopvattingen, maar op deze liveregistratie van een concert in het Bimhuis vorig jaar zijn die bijna altijd gekoppeld aan andere genres als theatermuziek en folk.

Een belangrijke rol is daarbij weggelegd voor de vocalen van Han Buhrs en Guy Harries, terwijl de elektronica van Houtkamp en Harries slechts een enkele keer domineren. De muziek maakt dan ook vaak een wat collage-achtige indruk, die deels weer teniet wordt gedaan door expressief spel van vooral trombonist Wolter Wierbos, maar ook Houtkamp zelf op de sax. De cello van Nina Hitz geeft waar nodig het ensemblegeluid wat meer body en continuïteit.

Tegen het eind van het album verschijnt gast Joseph Bowie als zeer bluesy vocalist in een alternative studioversie van revue-achtige 'It’s A Risky World'. Dat laatste stuk wordt in de live-opname veelbelovend ingezet door een mooie combinatie Wierbos' trombone met de elektronica, maar krijgt allengs een steeds meliger karakter. De combinatie van theatrale vocalen is elders op de cd daarentegen wel weer effectief, zoals in 'Security', 'RimbaudBrando', 'The Tempest' en 'The Fence'. In het raak getitelde 'Mood Swings' gaan de typische saxofoonstaccato's van Houtkamp over in een mechanisch klinkende jazzswing op de bekkens, mooi gecontrasteerd door de donkerbruine vocalen van Buhrs.

'Homage To Hazard' is een ongemakkelijke combinatie van het formele van bepaalde muziekgenres en de vrijheid die improvisatie kan bieden. De resultaten zijn niet altijd even geslaagd, maar wel altijd intrigrend.

Meer horen?
Op de
MySpace-pagina van POW Ensemble kun je drie tracks van dit album beluisteren: 'The Fence', 'It’s A Risky World' en 'This Is To Those'.

(Ken Vos, 20.7.09) - [print] - [naar boven]





Column Jo Dautzenberg
Out of the blue, Blue Ladies in June


"Charlotte Haesen. Een kind van de zon. Mooie stem, zelfverzekerde presentatie, jeugdig enthousiasme en ondeugende onervarenheid. Geen rijpheid, geen whisky, geen verloren land, maar alles is nog te winnen; niets plichtmatigs, niet van 'al honderd keer gedaan'; die gaat nog meer dan leuke dingen doen... en she can."

In het Heerlense Patronaat bezocht Jo Dautzenberg een magisch stukje zondagmiddagjazz onder het motto 'Blue Ladies in June'. "Om me heen schieten enkelen vol, het publiek huilt." Klik op bovenstaande button om zijn column te lezen.

(Maarten van de Ven, 16.7.09) - [print] - [naar boven]





Tineke Postma wint Franse jazzprijs

Saxofoniste Tineke Postma heeft dinsdagavond de revelatieprijs gewonnen tijdens het roemruchte Franse jazzfestival Jazz à Juan. Ook won ze er de publieksprijs. Postma liet de Canadese trompettiste Bria Skonberg, de Amerikaanse saxofoniste Grace Kelly en de Franse baritonsaxofoniste Céline Bonacina achter zich. Zij is nu automatisch uitgenodigd om volgend jaar op het prestigieuze festival te spelen.

Postma laat zich inspireren door legendes als Wayne Shorter, Cannonball Adderley, John Coltrane en Miles Davis. Ze heeft sinds 2002 haar eigen kwartet, met Marc van Roon, Frans van der Hoeven en Martijn Vink, en speelde op talloze internationale festivals. Ook leidt ze sinds enkele maanden het Tineke Postma International Quartet. Ze heeft inmiddels vier cd's op haar naam staan, deels met zelfgeschreven nummers. Het jazzfestival Jazz à Juan, gehouden in het Zuid-Franse Antibes, vond dit jaar voor de 49ste keer plaats.

(Jacques Los, 15.7.09) - [print] - [naar boven]





Inspirerende heavy stuff
The Vandermark 5 + Els Vandeweyer Quartet featuring Fred Longberg-Holm, Kent Kessler & Tim Daisy, zaterdag 7 maart 2009, Kunstencentrum BELGIE, Hasselt

De jonge Belgische vibrafoniste Els Vandeweyer begon haar muzikale carrière op het klassieke pad, maar ze raakte zó gefascineerd door geïmproviseerde muziek dat ze besloot om jazz te gaan studeren aan het conservatorium in Brussel. Haar spel is harmonisch met dynamische scherpe randen en een ruwe, veelal explosieve energie. Vanavond speelde Vandeweyer op de marimba, een instrument waarvan het geluid - in tegenstelling tot de vibrafoon - niet echt is te verlengen (waardoor je er dus niet lekker in kunt gaan 'hangen'). Toch liet ze met name door haar aanslag de klanken goed tot hun recht komen. Haar inzet was meer dan 100%. Geconcentreerd spelend bewoog ze zich op sokken springend achter haar instrument. De band om haar heen die ze had geleend van Vandermark - Kent Kessler (contrabas), Fred Longberg-Holm (cello) en Tim Daisy (drums) - bleek al na één enkele repetitie eerder die middag te beschikken over een haarfijn aanpassingsvermogen, elkaar wederzijds stimulerend en stuwend. In een prikkelend voorprogramma brachten ze Vandeweyers stukken met verve voor het voetlicht.

Daarna werd in twee sets het hoofdgerecht van deze avond opgediend: The Vandermark 5. In ieder stuk was er genoeg ruimte voor alle leden om hun ideeën op een spontane manier in te zetten, de thema's te interpreteren en te herinterpreteren. Zo weet het kwintet zijn vaardigheden steeds aan te scherpen en zich verder te ontwikkelen. Het geheim van The Vandermark 5 schuilt in het feit, dat de band als geen ander pakkende melodieën, krachtige solo-improvisaties en afwisselende ritmische structuren en instrumentencombinaties weet samen te ballen in een compacte suitevorm, waarin met een juiste timing fijne lijnen tussen compositie en improvisatie worden geschetst.

Ken Vandermarks spel op tenorsax en klarinet is zwoel, warm en gepassioneerd. De virtuoze tenor- en altsaxofonist Dave Rempis kan met zijn geluid de hele ruimte innemen; het raakt je van binnen. Beide rietblazers speelden in 'Cherry Orange' over en weer een intense terugkerende melodielijn. Ook Kessler en Longberg-Holm namen elkaars melodieën over. Laatstgenoemde betoonde zich een ware wizzard op zijn instrument, waarop hij net zo gemakkelijk een baspartij speelt als de snaren op Hendrix-achtige wijze terroriseert of improviseert over zelfgemaakte samples van zijn spel. Kessler, een mainstay vanaf het prille begin, is het anker van deze groep. Net als de andere stukken - veelal nieuw werk - kende ook 'Sweet' zijn bijzondere kenmerken, met invloeden uit de Balkan en de funk. Een energiek uptempo nummer met inbreng van overtones door Vandermark en Rempis, die beiden beschikken over een sterke embouchure. Longberg-Holm en Kessler speelden met strijkstokken, wat voor een mooi effect zorgde. Daisy drumde snel als spervuur. Door met schaaltjes over de bekkens te schuren maakte hij het unieke geluid van The Vandermark 5 compleet.

De intieme sfeer in het Kunstencentrum Belgie zorgde ervoor dat het publiek erg betrokken raakte bij het spel. Vandermark maakte in zijn dankwoord duidelijk hoezeer de enthousiaste reacties in de zaal en de prettige ontvangst en ondersteuning van het Kunstencentrum hem weten te raken en te inspireren. De veelzijdige kwaliteiten van de muzikanten maakten dit concert tot een hoogstaand samenspel.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Cees van de Ven.

(Josien Lucassen & Maarten van de Ven, 15.7.09) - [print] - [naar boven]





The Jazztube
Bill Evans-Lee Konitz Quartet - 'My Melancholy Baby'


Ter gelegenheid van de geboortedag van de gerespecteerde en zeer invloedrijke jazzdrummer Alan Dawson presenteert The Jazztube vandaag een live-opname van 'My Melancholy Baby', van het concert dat hij samen met pianist Bill Evans, saxofonist Lee Konitz en bassist Niels Henning Ørsted Pedersen gaf op 3 november 1965 in Salle Pleyel, Parijs.

Zijn faam vestigde hij in de jaren zestig, toen jarenlang de vaste drummer van saxofonist Booker Ervin was. Met hem nam hij vele platen op voor Prestige Records, onder meer de beruchte 'Book'-serie (mijn favoriete album daaruit blijft 'The Freedom Book' uit 1963, met pianist Jaki Byard en bassist Richard Davis). In 1968 verving Dawson Joe Morello in het Dave Brubeck Quartet, waarvan hij tot 1975 deel zou uitmaken. Ook trad hij op met Bill Evans, Jaki Byard, Booker Ervin, Sonny Stitt, Dexter Gordon, Lee Konitz, Quincy Jones, Charles Mingus, Tal Farlow en vele andere jazztoppers.

Dawson stond bekend om zijn innovatieve drumtechnieken, waarover zelfs boeken zijn geschreven. Hij gaf les aan vele drumgrootheden. Zo was hij een vroege leraar van Tony Williams. Gedurende zijn carrière nam hij drummers als Terri Lyne Carrington, Vinnie Colaiuta, Steve Smith, Kenwood Dennard, Jeff Sipe en Gerry Hemingway onder zijn hoede. In zijn lessen benadrukte hij meer het belang van de muziek als geheel dan de rol van percussie alleen. Hij stelde dat het leren van de melodie en de structuur van een stuk essentieel is om als drummer goed te kunnen begeleiden. Daarom liet hij zijn studenten vaak standards spelen, terwijl ze tegelijkertijd de melodie meezongen. Voor Dawson draaide het om de balans tussen muzikale ideeën en pure techniek.

Een goed voorbeeld daarvan is te zien in deze Jazztube. Na 6 minuten en 44 seconden geeft Dawson met een prachtig opgebouwde drumsolo een prima illustratie van zijn visie. Klik op bovenstaande afbeelding om de video te bekijken.

Labels:

(Maarten van de Ven, 14.7.09) - [print] - [naar boven]





Textil - 'Textil - Vol. 1' (Signals, 2007)

Textil, het muzikale kind van Albert Raft (sax en klarinet), Anders Provis (drums) en Kasper Lysemose (contrabas en elektronica), werd in oktober 2005 geboren in een Kopenhaagse kelder, waar het trio zich had geïnstalleerd om hun liefde voor jazz, vrije improvisatie en experiment bot te vieren. Op 'Textil – Vol. 1' brengt de groep het beste uit meer dan dertig uur opnames.

Het eerste half uur baadt de cd in een sfeertje dat ontegensprekelijk de gouden jaren zestig uitademt. Noem het post-bop, vroege free jazz of experimenteren volgens de regels van de kunst, de eerste vijf tracks laat vooral de drummer zich nu en dan stevig gaan, terwijl de contrabas en sax een gecontroleerd melodieus potje Twister spelen. Niet dat er geen piekmomenten of muzikale spanningen gecreëerd worden - in 'Play' spat de hyperkinetische onrust immers de kamer in - maar tijdens het eerste deel van de cd gaan de jongens van Textil nergens uit de bocht met hun experiment. De muziek blijft daardoor ook voor een leek beluisterbaar en blijft klinken als een mooi gebalanceerd geheel.

Vanaf het zesde nummer 'Truth' wordt het experimenteren met lichte elektronica, stiltes en vreemde, onaardse geluiden dominanter. Alsof de bandleden aan het begin van de plaat een fles absint soldaat maakten en de hallucinogene effecten plots volop voelbaar worden, verliezen alle muzikanten nu en dan (gewild) de pedalen. In het laatste nummer, het twintig minuten durende 'Textil', keert de rede echter stilaan terug, zodat de luisteraar zich niet vervreemd voelt en geneigd is om de plaat nog een keertje te beluisteren.

Op 'Vol. 1' laat Textil horen waartoe een klassieke jazzconstellatie van bas, drum en sax in staat is wanneer ze de platgetreden paadjes verlaat. Zonder te vervallen in gratuite chaos en egotripperij experimenteert het trio met klankkleuren, melodieën en ritmes, maar behoudt daarbij - de naam van de band is niet toevallig - de textuur van de muziek als ijkpunt. Als debuut kan deze plaat dan ook tellen. Benieuwd wat deze groep gaat brengen op 'Vol. 2'.

Deze recensie verscheen eerder op Kwadratuur.be

Meer weten?
De
website van Textil. Klik op de verschillende buttons voor meer informatie en geluidsfragmenten.

(Filip Martens, 14.7.09) - [print] - [naar boven]





Simon Vinkenoog overleden

Op zondag 12 juli overleed Simon Vinkenoog de Angry Old Man van de Nederlandse poëzie. Tijdens vele optredens van Bo's Art Trio was Simon onze gast sinds 2002. Zijn poëzie en de wijze waarop hij die voordroeg, verstond zich uitermate goed met onze manier van improviseren. Zijn timing was als die van een jazzmusicus: gedreven en swingend. Tijdens zijn voordrachten ademde hij mee met de musici en werden we één vurige vlam, waarbij wij de muziek voor onze rekening namen en hij de tekst.

Vorig jaar, op 18 mei 2008, speelden we een concert ter gelegenheid van zijn tachtigste verjaardag in het Amsterdamse Bimhuis. Een mooi moment en een net zo mooi concert, met als gasten onder anderen Theo Loevendie en Guus Janssen. 80 Jaar worden deed Simon niet veel, terugkijken was ook niets voor hem; hij stond in het NU.

Simon was de eerste jazzdichter in Nederland. Zijn optredens waren uitbarstingen van levenslust. Tijdens een recent concert in Zaandam (Serah Artisan) ging hij zelfs zo ver, dat hij met gesloten ogen een gedicht improviseerde. Een magisch moment, omdat je voelde dat hij de zinnen op dat moment bedacht. Toen ik hem na het concert vroeg of hij die tekst nog zou kunnen herhalen, zei hij dat hij alles vergeten was. Of zoals Eric Dolphy zei: "After you have played the music, it's gone in the air and you can never capture it again."

Simon is dood maar zijn energie blijft. We maakten twee prachtige cd's met hem: 'Cobra' en 'Jazz Is Free And So Are We'.

Meer weten?
Onze recensie van de cd 'Jazz Is Free And So Are We' van Bo's Art Trio.

(Bo van de Graaf, 14.7.09) - [print] - [naar boven]





Festivalverslag Moers Festival 2009

"Dat het Moers Festival nog steeds zo'n grote aantrekkingskracht heeft op liefhebbers van de vrijere jazz en impromuziek, kan niet alleen verklaard worden door de mogelijkheid vrij te kamperen in het Stadtpark van dit stadje tussen Duisburg en Venlo. Het heeft wel degelijk te maken met de programmering, sinds 2007 in handen van Reiner Michalke, die het overnam van Burkhard Hennen. Begin jaren 2000 leek er een beetje de klad in gekomen, maar naar het schijnt waren de zaterdag en zondag van deze editie uitverkocht. Het programma bood wederom musici uit diverse windstreken waarvan de reputatie op grond van schaarse berichten was vooruitgesneld, hoewel ze het buitenland nog nauwelijks hadden aangedaan."

Ken Vos, onze correspondent ter plaatse, doet verslag van dit vierdaagse festival in woord en beeld. Klik hier om zijn verslag van de eerste twee dagen, vrijdag 29 mei en zaterdag 30 mei, te lezen.

(Maarten van de Ven, 9.7.09) - [print] - [naar boven]





Rein de Graaff's Bebop Boek #6
Kenny Dorham - Part 1


Trompettist Kenny Dorham (1924-1979) is niet meer weg te denken uit de jazz, hoewel hij zijn leven lang in de schaduw van anderen heeft gestaan. In de veertiger jaren werd hij altijd pas genoemd na Dizzy Gillespie, Fats Navarro of Howard McGhee, en later waren het bijvoorbeeld Freddie Hubbard, Lee Morgan en Nat Adderley die hem wat bekendheid betreft overvleugelden. En toch speelde hij met alle grote musici, van Charlie Parker tot Ornette Coleman, had hij een geheel eigen sound en werd hij bovendien door al zijn collega's als een van hun favorieten beschouwd.

In twee delen volgt Rein de Graaff de muzikale handel en wandel van 'the most underrated player in the business' (aldus pianist Andrew Hill). Klik
hier om het eerste deel te lezen.

(Maarten van de Ven, 8.7.09) - [print] - [naar boven]



Draai om je oren niet naar North Sea Jazz Festival

Graag hadden wij vanaf deze plaats net zoals de achter ons liggende jaren weer uitgebreid verslag gedaan van North Sea Jazz. Helaas heeft de organisatie van het grootste jazzfestival van de lage landen ons in een korte mail laten weten dat wij dit jaar niet in aanmerking komen voor een accreditatie.

"Vanwege de enorme hoeveelheid aanvragen hebben wij een selectie moeten maken,
gebaseerd op het bereik van het medium en de relevantie voor ons festival.
Helaas hebben wij uw aanvraag moeten afwijzen. We vragen hiervoor uw begrip."

Dat wij dat laatste niet hebben en ons als medium lichtelijk geschoffeerd voelen, moge hierbij duidelijk zijn.

(Maarten van de Ven, 8.7.09) - [print] - [naar boven]





Elegante kamerjazz van een uitgelezen bekoorlijkheid
Soo Cho Quartet featuring Angelo Verploegen, zaterdag 20 juni 2009, De Regentenkamer, Den Haag

De Zuid-Koreaanse pianist, componist en bandleider Soo Cho volgde in Seoul een klassieke opleiding in piano en fluit. Pas later ontdekt ze de jazz. Ze besloot in 2001 om in Nederland te studeren. Vorig jaar voltooide zij haar studie in compositie aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag met een master degree, dit jaar behaalde ze dezelfde graad in jazzpiano aan het Conservatorium in Amsterdam. In Dordrecht organiseerde zij jamsessies en gaf ze regelmatig concerten in het DJS Jazzpodium.

Tijdens haar studie heeft ze haar eigen trio opgezet, waarvoor ze ook de composities schrijft. Opvallend is dat ze zich met expressieve kracht en eigen stijl voornamelijk op dit trio concentreert en zodoende een sterke persoonlijke muzikale karakteristiek heeft kunnen ontwikkelen. Voor haar debuutalbum 'Prayer', dat in maart 2008 verscheen, vroeg ze de alom bekende Angelo Verploegen (trompet en flugelhorn) om deel uit te maken van haar band. Een samenwerking, die prima, ja zelfs briljant uitpakte. Niet voor niets werd dit kwartet in hetzelfde jaar uitgenodigd voor de Young VIP Tour.

De Regentenkamer is een cultureel platform voor cabaret, beeldende kunst en literatuur, waar regelmatig gezellige jazzavonden worden georganiseerd door pianist/programmeur Rembrandt Frerichs. In deze setting is nu het Soo Cho Quartet te horen. Deze keer met Janos Bruneel op bas en Kaspars Kurdeko op drums. Bruneel studeerde cum laude af aan de kunstacademie van Antwerpen. Momenteel is hij bezig met zijn masters degree aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag en in Brussel. Hij treedt regelmatig op met bands als Zanga, Casimir Liberski Trio en AsGuests. Kurdeko studeert aan het Conservatorium van Amsterdam en is onder andere lid van het Emil Bovbjerg Septet.

Al snel wordt duidelijk dat dit optreden een muzikale weergave van stemmingen en indrukken is. Soo Cho heeft de zeldzame gave beelden en emoties in haar composities voelbaar te maken. Er is een soort filosofische muzikaliteit waar te nemen, want elk stuk heeft een ervaring, visie of menselijke stemming als inspiratiebron: 'Dreamer', 'September Moon', 'Chicky Chicky' en 'Empty Carousel', om er enkele te noemen. Deze voornamelijk weemoedige en melancholische composities worden door Cho met intense devotie gespeeld. Bewonderenswaardig is haar virtuositeit, bestaande uit vloeiende en geconcentreerde melodielijnen.

Verploegen weet de muziek van de uiterst gevoelige pianiste te benadrukken. Dit wordt bereikt door het nostalgische en warme geluid van zijn instrument en het gebruik van vele kleine, welklinkende details en het subtiel inzetten van pauzes. Tijdens zijn solo's verplaatst Cho zich in een ingetogen ondersteunende rol. Het lijkt alsof ze een kleine solo voor de flugelhorn speelt, om additionele versieringen aan te brengen en haar respect uit te drukken.

'Prayer' is als een hymne; een beschrijving van een periode van diepe twijfel in Cho's leven en tezelfdertijd een uiting van haar grote respect voor een krachtig en magnifiek instrument: de piano. Grandioos en beklemmend tegelijk. Met 'Suspicion' en 'New Chapter' laat ze een andere kant van zichzelf zien: uptempo, energiek, en snel wisselende ritmes en een voorkeur voor stevige baslijnen.

De hele avond stond in het teken van delicaat, verfijnd en toegewijd samenspel. Bas en drums begeleiden zacht en vullen deze esthetische muziek met modieuze verfijning aan. Er wordt met aandacht naar elkaar geluisterd. Dit concert is niet enkel een muzikaal evenement, maar een optreden dat inzicht geeft in de inspiratiebron, visie en de diepere emoties van componist/pianist Soo Cho en de wijze waarop haar kwartet daar vorm aan geeft.

(Sabine Fleig, 5.7.09) - [print] - [naar boven]





As If 3 - 'Klinkklaar' (Casco Records, 2009)
Opname: 2008

'Klinkklaar' - volgens de musici Frank van Bommel, Raoul van der Weijde en Wim Janssen niet zonder slag of stoot ontstaan - is ondanks of misschien juist dankzij de aanvankelijk moeizame samenwerking een zeer geslaagde productie geworden.

Allereerst iets over het ontwerp van het klaphoesje. Intrigerend en elegant, zo'n zwart-wit foto van een restaurantinterieur met post-art deco meubilair, maar zonder enig opschrift op de vooromslag zal een dergelijk ontwerp zeker geen impulsaankopen stimuleren. Wel verraadt het net niet strakke interieur van de foto deels de intenties van de band. De titel van het album zegt het al; het streven van de musici was het om helder met de klankkleur te spelen. Dat is zonder meer gelukt.

Pianist Van Bommel mijdt het overbodige in zijn zeer gearticuleerde spel, in dat streven bijgestaan door de smaakcritici contrabassist Van der Weide en drummer Janssen. Het is in opzet kraakheldere muziek, die associaties met Tristano of De Stijl oproept, met ingetogen, onder de oppervlakte borrelende emoties. Het is tegelijk echte jazz, in die zin dat de improvisaties steeds natuurlijk voortkomen uit de thema's, terwijl de swing ook nooit ver weg is. Je kan op twee manieren naar de cd luisteren. Met het verstand op nul naar de met precisie geproduceerde klanken luisteren kan, maar bevredigender is het om de thema's te volgen tot in de improvisaties, die na meerdere keren luisteren telkens nieuwe aanknopingspunten blootgeven.

De titels van enkele stukken verwijzen ook naar enige inspiratiebronnen, zoals Shelly Manne ('Ball Shelly') en Morton Feldman ('M.F.'). In plaats van enkele stukken eruit te lichten, beperk ik me tot de constatering dat deze manier van musiceren verfrissend is in een tijd waarin we het vaak moeten doen met snelle, eendimensionale expressie. De muziek doet me vreemd genoeg verlangen naar de vroege jaren van de avant-garde jazz, toen je elke maand met nieuwe muziekopvattingen werd geconfronteerd. Het laatste korte stuk, 'Asifgnature', vat het mooi samen: beknopte schoonheid voor ontspannen estheten.

Met dank aan informant Jaap de Rijke, die aan Raoul van der Weijde enige ontboezemingen over het project wist te ontlokken.

(Ken Vos, 4.7.09) - [print] - [naar boven]





When you just can do
The Ploctones featuring Harmen Fraanje & Sanne van Hek, vrijdag 24 april 2009, Jazz Impuls, Musis Sacrum, Arnhem

Van achter uit de coulissen horen we het gelach en geklets van de muzikanten. Het gevarieerde publiek dat aanwezig is wordt er nieuwsgierig van. Klaar voor muziek die helemaal van deze tijd is. Vol energie en kracht, en met een vleugje humor.

Het Jazz Impuls-concert wordt door de vier Ploctones geopend. Saxofonist Efraïm Trujillo speelt gepassioneerd in een vloeiend spel met wisselende maatsoorten. Hij weet hoe hij moet omgaan met dynamiek en speelt intrigerend. De jarige Anton Goudsmit speelt hartstochtelijke melodieën tegenover veelzijdige riffs in zijn herkenbare stijl op gitaar. Hij laat verschillende dynamisch improviserende verhaallijnen zien.

Bassist Jeroen Vierdag speelt strak en virtuoos. Drummer Martijn Vink is een uiterst regelmatige muzikant met een ongekende techniek. Hij wisselt stuwende drive moeiteloos af met subtiel raffinement. Beide muzikanten onderbouwen elkaars spel en zijn goed op elkaar ingespeeld. Toch moet de band het hebben van de charme van de frontline Trujillo en Goudsmit.

Bij het tweede nummer komt pianist Harmen Fraanje de band versterken. Dat komt het geheel voor mij ten goede; hij voelt het viertal goed aan en voegt zich moeiteloos in hun muziek, hoewel hij niet geheel tot zijn recht komt in deze samenstelling. Sanne van Hek (op bugel) sluit zich aan bij het vierde nummer, waarin ze jammer genoeg niet geheel overeind blijft. Ze klinkt zacht, voorzichtig en zoekend in haar spel. Het samenspel tussen Trujillo en Van Hek kan mij meer overtuigen.

De kracht van de groep zit in verrassende expressieve uitspattingen, wat goed terug te horen is in het geniale nummer 'Paalangst', met al zijn weirde twists. En het heerlijke slingerende, rockende, opwindende '050', waar je geen genoeg van kunt krijgen. Verschillende stijlen als groovy jazz en funk komen voorbij, zoals in 'Ernesto' en 'Paka Marijat', ook al zo'n feest voor je oren.

De Ploctones zorgen meestal overal voor een overweldigend optreden. Je wordt meegenomen in een opzwepend feestje. Vanavond is dit helaas niet helemaal het geval; de band heeft de bijdrage van gastmuzikanten eigenlijk niet nodig om uit te blinken. Daardoor verliezen de Ploctones voor mij wat aan identiteit, aan hetgeen wat er werkelijk toe doet. Dat neemt niet weg dat hun laatste cd '050' een echte aanrader is voor je verzameling.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Maarten van de Ven.

(Josien Lucassen, 3.7.09) - [print] - [naar boven]


Lees verder in het archief...






Menupagina's:

Redactieadres:

Hoekstraat 1 B17
3910 Neerpelt
België
(0032) 11747180
(0032) 498788554

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.