Draai om je oren
Jazz en meer - Weblog





 




Festivalverslag Jazz Middelheim 2008: Dag 2
vrijdag 15 augustus 2008, Park Den Brandt, Antwerpen

Fotograaf/verslaggever Tony Daenen reisde af naar de 27ste editie van Jazz Middelheim. De tweede dag van het festival stond in het teken van de bigbands. De New Cool Collective Big Band en het Brussels Jazz Orchestra featuring David Linx traden immers aan. De dag werd evenwel geopend door zangeres Elisabeth Kontomanou. De stamvader van het festival, Toots Thielemans, mocht met het kwartet van Kenny Werner vrijdagavond afsluiten.

Klik hier voor een verslag in woord en beeld van de tweede dag.

Meer horen?
Op de website van Jazz Middelheim kunt u via een audiostream deze vier concerten nog eens integraal beluisteren.

(Maarten van de Ven, 31.8.08) - [print] - [naar boven]





Audiocenter
Rob van Bavel Trio


"Het is een ongeschreven wet dat in situaties waarbij sprake is van een goede vibe en wisselwerking met het publiek, het beste in een muzikant naar boven komt. Als men ook het hele dynamiekspectrum kan incorporeren om tot mooie contrasten te komen, dan kan dat tot iets bijzonders leiden."

Dat schreef Cees van de Ven over het Jazz at the Crow-concert dat pianist Rob van Bavel met zijn trio gaf op 30 oktober 2006 in het Eindhovense café Kraaij & Balder. Van dit concert zijn audio-opnamen gemaakt, die u hier kunt beluisteren.

Meer weten?
Klik hier voor de recensie en het fotoverslag van dit concert.

(Maarten van de Ven, 31.8.08) - [print] - [naar boven]





Gary Versace - 'Outside In' (Criss Cross, 2008)
Opname: 2007

Dat hij Versace heet kan hij niet helpen. Er is ook niets modieus aan toetsenist Gary Versace, die voor zijn nieuwe album acht eigen stukken programmeerde. Hij speelt ze met zijn eigen kwartet, waarin hij zelf kiest voor het hammondorgel en wordt bijgestaan door saxofonist Donny McCaslin (op tenor en sopraan), gitarist Adam Rogers en drummer Clarence Penn. Versace komt niet uit het niets: hij was de laatste jaren (behalve als docent aan het conservatorium in Oregon) actief bij en met mensen als John Scofield, Adam Nussbaum, Ingrid Jensen, Kate McGarry en John Abercrombie.

We horen een interessante muzikant, die zichzelf en zijn mensen de ruimte geeft voor inventief solowerk, op basis van hier en daar beslist lastige stukken met tricky harmoniewisselingen en afwijkende maatsoorten. Desondanks klinken ze organisch en natuurlijk, en soms swingt het ook onstuimig, zoals in 'Blue Soup', waarin Versace al solerend laat horen dat hij niet voor niets de laatste tijd (weer) naar oude opnamen luistert van hammondpioniers als Jimmy Smith en Jack McDuff.

Deze recensie was eerder te lezen in HVT Magazine.

(René de Cocq, 31.8.08) - [print] - [naar boven]





Bijzonder fotoboek: 'Jazz Lives'

"Voor je het weet blijven er alleen maar grafstenen over." Woorden van die strekking uitgesproken door fotograaf Jaap van de Klomp vormden het idee grafstenen van jazzgrootheden te fotograferen en daar een boek van te maken.

Via de website 'Find A Grave' werden veel graven opgespoord, vervolgens werd voor het idee een uitgever gevonden. Daarnaast werd medewerking van bijvoorbeeld het Institute Of Jazz Studies, de redactie van Down Beat, nabestaanden, Dan Morgenstern, Scott Yanow en vele anderen. Ook lukte het Van de Klomp financiële steun te krijgen om de diverse reizen naar de Verenigde Staten te maken. Al met al heeft hij duizenden kilometers gereden om de graven te vinden en te fotograferen. Het gehele project heeft zo'n drieëneenhalf jaar in beslag genomen.

Het resulteerde uiteindelijk in het indrukwekkende boek 'Jazz Lives'. Het boek is ingedeeld per instrument (trompet, piano, enzovoorts) en per pagina is het graf van de desbetreffende muzikant plus een relevante, actuele biografie (van de hand van Scott Yanow) geplaatst. Voor de sleutelfiguren in de jazz, zoals Louis Armstrong, Charlie Parker en John Coltrane, zijn twee pagina's beschikbaar met - als extra - foto's van befaamde fotografen als Francis Wolff, Jim Marshall, Chuck Stewart en Bill Gottlieb.

Vele jazzmatadoren zijn niet oud geworden. Vroeg overleden aan ziekte of door een verkeersongeluk: Dinah Washington (39), Bix Beiderbecke (28), Jimmie Lunceford (45), Charlie Parker (34), Oliver Nelson (43), Fats Navarro (26), Eric Dolphy (36), Booker Little (23), Wardell Gray (34), Herbie Nichols (44), Charlie Christian (25), Jimmy Blanton (23), Billie Holiday (44), Chick Webb (34) en Doug Watkins (27).

Het boek stemt soms tot ontroering. Zo is er het droeve verhaal van de formidabele baritonsaxofonist Serge Chaloff, zeer vroeg – op 33-jarige leeftijd – overleden: van hem is er niet veel meer dan een vage grijze steen, overwoekerd door gras. Op de steen van Charlie Parker blijkt er een vogel boven de beker van de saxofoon gebeiteld. De tekst 'Till we shall meet and never part' op de steen van Lester Young. Of het graf van Bud Powell ...zonder steen. Het graf van Dewey Redman ligt nota bene op een militaire begraafplaats. En John Coltrane's graf met de simpele, sprekende tekst 'John W 1926–1967' (slechts 40 jaar oud).

'Jazz Lives' is een monumentaal boek om in te bladeren, om met gepaste eerbied stil te staan bij het zien van de grafstenen van favoriete musici, om te genieten van Jaap van de Klomp's prachtige foto's en de voortreffelijke biografieën van Scott Yanow te lezen.

'Jazz Lives' is een door Bruna uitgegeven VIP-boek, verkrijgbaar bij boekhandel en warenhuis en via de
website.

(Jacques Los, 29.8.08) - [print] - [naar boven]





Lewinsky Quartet - 'Omnipotent' (Challenge, 2008)
Opname: 2007

Met Rolf Delfos (saxofoons), Arno Krijger (hammondorgel en baspedalen), Pascal Vermeer (drums). Gastbijdragen: Anton Goudsmit (gitaar).

Omnipotent indeed! Wat een energie! Dat was mijn eerste gedachte bij het horen van deze tweede cd van het Lewinsky Quartet. Dit in 2003 opgerichte trio (!) van de heren Delfos, Vermeer en Krijger ontleent zijn naam aan het subtiele voetenwerk van Arno Krijger op de baspedalen van zijn hammondorgel, dat als het ware het vierde lid is. De groep komt na de in 2004 uitgebrachte cd 'No Clubs In Town' met de verrassend sterke cd 'Omnipotent'.

De formule hammond, drums en sax belooft veel, mits de musici elkaar tot in de finesses aanvoelen, maar dat is hier zeker het geval. Het tot ver in het laag doorlopende geluid van de baspedalen matcht uitstekend met de drums. Vermeer en Krijger zijn zeer goed op elkaar ingespeeld. Een krachtig tandem, dat zorgt voor een prettig groovende drums and bass sound. Krijger beheerst het voetenwerk gecombineerd met het toetsenspel op zijn hammond uitstekend. Vermeer plaatst met zijn alerte timing mooie accenten en roffels, wat samen met het spel van Krijger voor een solide fundament zorgt, waarop Delfos heerlijk kan leunen in zijn solo's.

Het groepsgeluid is dan ook zeer sterk. Het is nog hechter geworden in vergelijking met de vorige cd. Door tight samenspel wordt het geheel naar een hoger plan getild, wat resulteert in een authentiek geluid. Sterk groovy composities, zoals het openingsnummer 'Prestonesque', worden afgewisseld met kleurrijke ballads zoals het prachtige titelnummer; een compositie van Delfos, die overtuigend soleert.

De meeste composities zijn van de bandleden zelf, aangevuld met werk van de Tilburgse componiste Laetitia van Krieken. Dat de groep ook oog heeft voor de jazztraditie uit de jaren vijftig en zestig blijkt uit de compositie 'Caravan' van Ellington.

Anton Goudsmit is als gast met zijn sterk funky en stevige geluid een welkome aanvulling. Vooral aanvulling, want het groepsgeluid van Delfos, Vermeer en Krijger staat als een huis. Complimenten Lewinsky Quartet: deze cd kan met recht een juweeltje genoemd worden!

Meer horen en zien?
Op de
MySpace-pagina van het Lewinsky Quartet kun je geluidsfragmenten beluisteren van een viertal tracks van dit album. Tevens zijn hier uitgebreide clips te zien van studio-opnamen.

Labels:

(Koen Scherer, 28.8.08) - [print] - [naar boven]





Nederlandse Fonds voor de Podiumkunsten hanteert de botte bijl

De commissie muziek van het nieuwe Nederlandse Fonds voor de Podiumkunsten hakt met een megabotte bijl in op de 111 muziekensembles en -organisaties die een subsidieaanvraag voor een periode van vier jaar hebben ingediend. De ultieme kaalslag heeft thans plaatsgevonden. Dat kan ook niet anders in een tijd dat popularisering, populisme, verrechtsing en verbale verruwing (vgl. geenstijl.nl) tot de norm zijn geworden. Ook deze commissie ontkomt er niet aan. Het oordeel over deze commissie van componist Klaas de Vries liegt er dan ook niet om: "Vergeleken met de professionele mensen van de afgeserveerde ensembles kunnen de culturele ondernemers uit de commissie niet betrapt worden op enig noemenswaardige prestatie op het desbetreffende vakgebied."

59 Instellingen verliezen hun huidige structurele subsidie. Voor andere instellingen staat een substantiële subsidievermindering op stapel. Vooral in de sector muziek, waar de versnippering van structurele subsidies groot was, zijn veel aanvragen afgewezen en is sprake van forse kortingen.

Zowel in de jazz als klassieke en wereldmuziek sector is huis gehouden. Gekort is bijvoorbeeld op het Asko/Schönberg Ensemble en het Nederlands Kamerkoor en geen subsidie is toegekend aan bijvoorbeeld het Aurelia Saxofoonkwartet, het Cello Octet Amsterdam, het Amsterdam Baroque Orchestra & Choir, het Doelen Ensemble en het Mondriaan kwartet.

In de jazzsector is het eveneens dramatisch. Wat te denken van de nul-toekenning van het Willem Breuker Kollektief, het Jazz Orchestra Of The Concertgebouw, I Compani en Trytone. Ook jazzconcerten-organisator (Jazz Impuls) Bob Hagen behoort tot de getroffenen. Nota bene heeft hij geheel belangeloos de oprichting van Jazz Impuls op poten gezet vanuit een noodkreet van de Raad van Cultuur in 2003 dat – ook al ingevolge een rigoureuze kaalslag – het aantal jazzpodia drastisch was verminderd. Hij heeft met behulp van een aantal fondsen talrijke jazzconcerten in theaters en schouwburgen gerealiseerd. Thans overweegt hij met zijn activiteiten te stoppen. Veel jazzmusici zullen daardoor een groot aantal optredens verliezen.

Nederland is trots op zijn worldwide imago: klompen, tulpen, molens, kaas, Rembrandt, Vermeer, de Deltawerken en Johan Cruyff. Laten we dan ook Willem Breuker niet vergeten. In alle uithoeken van de beschaafde wereld kennen ze hem. Het kan toch niet zo zijn dat hem subsidie wordt ontzegd.

Geen wonder dat gitarist Jan Kuiper van de Jungle Warriors (toepasselijk) ten strijde trekt. Hij is de initiator van de op maandag 25 augustus jl. gehouden bijeenkomst van al de gedupeerde ensembles om plannen te ontwikkelen deze desastreuze beslissingen aan te vechten.

Het fonds zal met de afgewezenen nog harde noten moeten kraken (en terecht). Het zou minister Plasterk – aimabele man met frivole hoed en van linkse signatuur – sieren actie te ondernemen en zich als fier 'staatsman' te manifesteren.

Klik hier voor adembenemende en warrige lectuur.

(Jacques Los, 26.8.08) - [print] - [naar boven]





Festivalverslag Gent Jazz 2008: Dag 3
zaterdag 12 juli 2008, De Bijloke, Gent

De derde festivaldag van het Gent Jazz Festival was er een om in te lijsten. In een prettige ambiance genoten we van een even gevarieerde als smaakvolle line-up: het Amina Figarova Sextet, Flat Earth Society featuring Jimi Tenor en het Diana Krall Quartet. Een rollercoaster voor jazzliefhebbers van diverse pluimage.

Klik hier voor een festivalverslag. Met bijbehorende fotoverslagen door Cees van de Ven.

(Maarten van de Ven, 25.8.08) - [print] - [naar boven]





Nils Wogram - 'Root 70 On 52nd ¼ Street' (Intuition, 2008)
Opname: 2007

Deze onlangs uitgekomen cd reken ik tot de boeiendste en meest intrigerende van de afgelopen maanden. Nils Wogram is sowieso al een trombonist waarbij je direct de oren spitst en met zijn formatie Root 70 des te meer. Een citaat uit de liner notes van dit album 'Root 70 on 52nd ¼ Street' geeft de essentie weer: "Nils Wogram has this time dived into a world of lush microtones, dividing up the once sacred octave into 24 parts and serving us melodies that are nothing like anything we have heard before in jazz". Het fascinerende van dit album is dat Wogram en Chrisholm erin slagen om deze artificiële tussentonen in melodieën te incorporeren alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Trombonist Wogram vindt die tussentonen met behulp van zijn schuif, niet met zijn embouchure, maar voor een altsaxofoon ligt de zaak toch iets complexer!

Root 70 is al jarenlang samen en heeft al heel wat speeluren in de boeken staan. Dat ze hiervan de vruchten plukken moge duidelijk zijn. Subliem samenspel en een herkenbaar groepsgeluid zijn zulke vruchten. Altist Hayden Chrisholm en Wogram klinken als een eeneiige tweeling. Ongelooflijk zoals zij composities als 'Jilt' (buitengewoon lastig qua ritmiek en melodielijn) loepzuiver en vlijmscherp unisono spelen.

Petje af ook voor Root 70's 'Hyper You', een stuk dat de adrenaline een enorme boost geeft. Bop, Ellington-reminiscenties, zoals Chrisholms Johnny Hodges-like spel in 'Tight Out Of Sight', maar vooral veel onversneden Wogram valt ons hier ten deel. Bassist Matt Penman en drummer Jochen Rückert maken er samen werk van om maximaal als comping tandem te fungeren. Toch is er ook voldoende ruimte voor zelfexpressie, zoals Penman in 'Hyper You' en zijn heerlijke solo in 'Jilt'. Rückert is op deze cd een openbaring. Hij groovet en swingt dat de stukken eraf vliegen. Een kant van Rückert die we nog niet kenden. Hij levert uitstekend brusheswerk in de opener 'Immaculate Conception' en in het uptempo swingende 'Jilt'.

Deze formatie klinkt uiterst homogeen en saamhorig. Hun muziek is ragfijn, soms adembenemend en getuigt van creativiteit. De composities zijn gebaseerd op akkoordenreeksen van Broadway-stukken. Maar wat deze opname zoals gezegd zo bijzonder maakt, is een nieuwe chromatiek, waarbij halve noten worden versneden tot quartertones, 24 per octaaf. Het is juist die toepassing die intens fascineert.

Meer horen?
Op Nils Wograms
website kun je twee tracks van dit album beluisteren: 'Immaculate Conception' en 'Wrong Lips'.

(Cees van de Ven, 25.8.08) - [print] - [naar boven]





Festivalverslag Jazz Middelheim 2008: Dag 1
donderdag 14 augustus 2008, Park Den Brandt, Antwerpen

Fotograaf/verslaggever Tony Daenen reisde af naar de 27ste editie van het gerenommeerde jazzfestival Jazz Middelheim en constateerde dat het alive 'n' kickin' was, met een perfecte organisatie en een sterke programmering, met dank aan Bertrand Flamang en zijn équipe. Hij maakte een aantal verslagen in woord en beeld, die de komende week op Draai om je oren te lezen en te zien zullen zijn.

Op de openingsdag, donderdag 14 augustus, waren er optredens van het Charles Lloyd Quartet, Dré Pallemaerts Pan Harmonie en het Pharoah Sanders Quartet.

Klik hier voor het verslag van de eerste dag.

Meer horen?
Op de website van Jazz Middelheim kunt u via een audiostream deze drie concerten nog eens integraal beluisteren.

(Maarten van de Ven, 24.8.08) - [print] - [naar boven]



ZomerJazzFietsTour 2008

De 22ste ZomerJazzFietsTour gaat van start op 30 augustus. Een muzikaal fietsavontuur door het prachtige landschap van het Reitdiepdal. De optredens vinden plaats in schitterende middeleeuwse kerkjes en boerenschuren. Het fietsfestijn brengt een internationaal gevarieerd programma met actuele jazz en improvisatiemuziek. Volgens beproefd concept kan per fiets de nieuwe jazz worden verkend.

In deze editie krijgen vrouwen in de improvisatiemuziek speciale aandacht. De vrouwen improviseren op verschillende manieren: met ongewone instrumenten zoals Hermine Deurloo (chromatische harmonica), Hélène Breschand (harp), Tatiana Koleva (marimba) en Katie Down (glaswerk). Met snaarinstrumenten: Marine Horaczewski (cello), Corrie van Binsbergen (gitaar) en het Pavadita Tango Strijkkwartet. En natuurlijk met de stem: Maggie Nicols, Ute Wasserman, Emilie Lesbros, Diana Miranda, Luanda Casella en Felicity Provan, die vooral op trompet te horen zal zijn. Ook is er de vrouwelijke mini-brassband: Brassed Off. Op Fietsroute 1 maakt u een grote kans een aantal van deze muzikale vrouwen tegen te komen.

Het blijft lastig de 27 concerten in een paar alinea's samen te vatten. De keuze op juist deze musici en bands is namelijk gevallen vanwege hun typische eigenheid. De ZomerJazzFietsTour heeft dit jaar bands uit 7 verschillende landen en 3 continenten in huis. Brazilië: Duo Sean Bergin/Ricardo Bicudo, Luanda Casella (bij de remake van 'Bitches Brew') en Diana Miranda met het trio van Mike Del Ferro. Amerika: Marty Krystall, Nate McBride, Matt Darriau en Katie Down. Engeland: Maggie Nicols, Delta Saxophone Quartet, Hugh Hopper en Aleksander Kolkowski. Frankrijk: Melc en Jean-Louis Matinier. Duitsland: Ute Wassermann, Achim Kaufmann, Michael Riessler en Tobias Delius. België: Trio Florizoone/Massot/Horbaczewski, Moker en Grazzhoppa. En uit Nederland: nieuwe bands als Estafest, Talking Cows, Eric Boeren News, Rubatong, Andy Bruce & the Rigidly Righteous, het speciale 'Bitches Brew Part 4'-project, de finale van de carte-blanche serie met Tobias Delius, Cor Fuhler met Han Bennink en de ontmoeting van Trio BraamDeJoodeVatcher met Marty Krystall.

De dag voor de ZomerJazzFietsTour kunt u zich al opwarmen op de Proloog in het Noorderzon Festival. In de NNT Machinefabriek Groningen spelen dan het Delta Saxophone Quartet & Hugh Hopper 'The Music of Soft Machine' en Marty Krystall & Trio BraamDeJoodeVatcher.

Voor uitgebreide en nadere informatie klik
hier.

(Jacques Los, 24.8.08) - [print] - [naar boven]





North Sea Jazz impressies: Charles Lloyd Quartet
vrijdag 11 juli 2008, Ahoy, Rotterdam

De 70-jarige, in Memphis, Tennessee geboren Charles Lloyd vestigde zijn naam als saxofonist in de jaren 1966-68 met een kwartet bestaande uit pianist Keith Jarrett, bassist Cecil McBee/Ron McClure en drummer Jack DeJohnette. Het album 'Forest Flower' (Atlantic, 1966) geldt nog steeds als een jazzklassieker. Na een pauze van enige jaren keerde hij op verzoek van wijlen pianist Michel Petrucciani begin jaren tachtig terug in de jazzwereld. Maar de echte renaissance van Lloyd volgde in 1989, toen hij een contract tekende bij het vermaarde ECM-label, waarvoor hij tot nu toe een twaalftal over het algemeen sterke albums uitbracht.

In de Hudson-zaal trad hij aan met een zinnenprikkelend kwartet met louter topkrachten: pianist Jason Moran, bassist Reuben Rogers en drummer Eric Harland. Zij zorgden voor een fascinerend concert, dat echter van de bezoekers en de muzikanten het nodige aan doorzettingsvermogen, concentratie en zelfbeheersing vergde. De free jazz light van Lloyd (die soms heel zacht speelt) werd immers vaak danig verstoord door noise uit aanpalende locaties. Een jaarlijks terugkerend probleem voor de organisatie van het North Sea Jazz Festival, zo lijkt het.

Lloyd speelde afwisselend op tenorsaxofoon, altfluit en taragot (een houten enkel-riet blaasinstrument dat qua uiterlijk doet denken aan een klarinet, maar qua klank veel meer van een sopraansaxofoon weg heeft). Dat deed hij wervelend, met veel dynamiek in zijn toonzetting. Lloyd is zeker geen powersaxofonist; als een vlinder zoekt hij zijn weg met vloeiende, mesmerizing lijnen en spel dat soms lijkt te zweven. Zijn composities kennen een bepaalde onderkoeling en vluchtigheid in de uitvoering die fascineert. Ook ritmisch gezien is Lloyd een boeiende rietblazer; iemand die niet schroomt om middenin een saxsolo in een ballad plots een paar sprintjes te plaatsen.

Zijn medemusici leverden puik werk af. De kwaliteiten van Jason Moran hoeven geen betoog. Daarvan getuigen de albums onder zijn eigen naam die hij uitbracht bij Blue Note. Al heeft zijn spel soms Monkiaanse trekjes; hij heeft een eigen, gevarieerde stijl ontwikkelt, en schakelt moeiteloos van uitbundig en krachtig naar intimistisch. In zijn solo's zoekt Moran voluit het avontuur. Zo bouwde hij in een ervan een sculptuur van welhaast klassieke schoonheid, culminerend in een climax en verrassende stop, waarna het nummer weer op gang werd gebracht.

Harland is een allround drummer die van wanten weet. De manier waarop hij de reeds genoemde ballad inkleurde, zegt wat dat betreft genoeg. Zacht spelen, maar toch een veelheid van verschillende ritmische toepassingen brengen: dan ben je een hele grote. Rogers is een voortreffelijke bassist, die je om een boodschap kunt sturen; het ene moment brengt hij lekker groovend, speels en catchy spel, dan weer toont hij zich een invoelende en diepgravende storyteller, gehoor gevend aan wat de compositie van hem verlangt. De muzikanten verstonden zich onderling zeer goed, als een hecht op elkaar ingespeeld team.

Een sfeervol concert met een rijk geschakeerd palet aan klankkleuren. Maar de volgende keer laten wij het ons liever smaken in een wat rustigere ambiance...

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Cees van de Ven.

(Maarten van de Ven, 22.8.08) - [print] - [naar boven]





New Cool Collective - 'Out Of Office' (Dox, 2008)

Al vijftien jaar timmert het Nederlandse New Cool Collective aan een jazzachtige weg die de band in popzalen als Paradiso bracht, maar ook op het North Sea Jazz Festival, het North Sea Capetown Festival, Roskilde, Lowlands en Sgizet. Het mag dan ook niet verbazen dat dit achttal zich graag en veel buiten de strikte jazzpaden begeeft. Op 'Out Of Office' worden vooral de routes van funk en Afro bewandeld, met enkele afslagjes naar ska en achtervolgingsscènes uit 70's tv-series ('Jules').

De luisteraar kan voor of tegen deze populaire benadering zijn, maar grooven doet het octet. De ritmesectie heeft de standvastigheid van gewapend beton en combineert die met de elasticiteit van Barbapapa, waarbij de extra percussionisten voor bijkomende injecties zorgen. Net als bij de New Cool Collective Bigband (de uitgebreide versie van de band) valt ook hier de rol van gitarist Anton Goudsmit weer niet te onderschatten. De manier waarop zijn geluid gevarieerd wordt geïntegreerd in het geheel bezorgt de plaat absoluut een meerwaarde.

Het mag duidelijk zijn dat het New Cool Collective een grote groep luisteraars kan aanspreken, al lijkt de band zich meer te richten op dansende dan op bewust luisterende bezoekers. Het plezier staat centraal, wat resulteert in uiterst degelijke, maar ook risicoloze muziek. De instrumentale solo's zijn in orde, verworden zelden tot geneuzel, maar echt sterk zijn ze haast nooit te noemen: ze zijn duidelijk niet de prioriteit van de groep. De blazers worden meestal gelijkritmisch gebruikt en de elektrische piano blijft mooi bij bas en percussie, waardoor heel wat mogelijkheden onbenut blijven. Zo gebeurt het dat de muziek al eens langdradig wordt, zeker wanneer de groove gewoon blijft lopen en erboven weinig te bespeuren valt ('Twang'). Gelukkig blijven dit soort echt saaie momenten tot een minimum beperkt.

De bescheiden uitbouw van de nummers is extra jammer, omdat sommigen alles in zich hebben om eens goed mee aan de slag te gaan. Ideeën zijn er voldoende, zoals de wat hoekige melodie van 'Afrokan'. In 'Buldeo' worden de blazers ingezet in steeds veranderende parijen en 'A.A.' getuigt van een knap gevoel voor klankkleur. De sax 'jankt' de hele track door, terwijl uit de gedempte snaren van de gitaar een riff geboren wordt waarboven de akkoorden van blazers en keyboards schijnbaar vrij mogen bewegen.

'Gigged Up' is helemaal af. In een eerste deel wordt een rockend gitaargeluid gecombineerd met een energieke percussiegroove. Wanneer het wat rustiger mag, komen de blazers met een melodie. Deze afwisseling geeft 'Gigged Up' al een dimensie meer, maar wanneer de twee delen over elkaar geschoven worden, benut de groep de mogelijkheden van een arrangement optimaal. Zeker wanneer de melodie verhuist naar de gitaar, waardoor de blazers vrijkomen om met extra stoten de muziek verder aan te vuren. Dit soort doordachte behandelingen had 'Out Of Office' naar een ander niveau kunnen tillen. Al zal dat dansgrage jazz-, funk- en Afrofans een zorg wezen.

Meer horen?
Op de
MySpace-pagina van New Cool Collective kun je twee tracks beluisteren van dit album: 'Skuzzy Skank' en 'Lang Lang'.

(Koen Van Meel, 19.8.08) - [print] - [naar boven]



Jazz in 't Park in Gent

Het feestelijke gratis festival Jazz in 't Park is gekleurd door opmerkelijke groepsprojecten, een all-stars band en een New Yorkse topformatie. Reeds 15 jaar trekt het festival 'aan de kar' om een zo breed mogelijk publiek kennis te laten maken met de hedendaagse Belgische jazz door gratis maar hoogstaande concerten in het gezellige Zuidpark te Gent. Deze feestelijke editie (22-31 augustus) verwelkomt niet minder dan 18 groepen tijdens de laatste twee weekends van augustus, telkens van vrijdag tot en met zondag, met een middagconcert en twee avondconcerten.

Voor de vijftiende editie zijn alle namen bekend. Zo pakt Jazz in 't Park op zaterdag 23 augustus uit met een heuse New Yorkse band: het Bob Mover Quintet. Andere interessante groepen zijn: Mimi Verderame & Victor Da Costa Quartet, het Jacques Pirotton Quartet, Ra Jazz Manu Hermia, het Stefan Bracaval Quartet en het Fabien Degryse Trio.

Ook de actieve Gentse jazzscene kent elk jaar zijn weerspiegeling in de affiche, met groepen uit Gent of met Gentse roots. Zo opent de beloftevolle, eigenzinnige jazzband Moker het festival op vrijdag 22 augustus. Later treden onder anderen nog op: Gentenaar Karel Van Marcke met zijn groep Chroma, de nieuwe formatie van Ben Sluys, het Peter Hertmans Quartet en de JazzLab Series All Stars Band.

Voor uitgebreide informatie klik
hier.

(Jacques Los, 19.8.08) - [print] - [naar boven]





North Sea Jazz impressies: Jeroen van Vliet Sextet
vrijdag 11 juli 2008, Ahoy, Rotterdam

In het kader van de NSJ Composition Assignment opende pianist Jeroen van Vliet de vierendertigste editie van het North Sea Jazz Festival in de Madeira-zaal, een relatieve oase van rust in het ook deze keer weer behoorlijk gehorige Ahoy-complex. De pianist had voor deze gelegenheid een uitgelezen internationaal sextet samengesteld, met een Belg (Erwin Vann op sax), een Duitser (Jörg Brinkmann op cello), twee Nederlanders (Frans van der Hoeven op bas en Pascal Vermeer op drums) en een Iranees (Afra Mussawisade op percussie en electronica).

Dat Van Vliet zijn compositieopdracht serieus had genomen, kon al na het intrigerende openingsnummer 'Marefa' worden geconstateerd. Daarin werd door het sextet een aparte sfeer gecreëerd. Mussawisade toverde een soort dierenklanken uit zijn laptop, en kleurde verder subtiel in met belletjes, schelpjes en conga's, aangevuld met smaakvol drumwerk van Vermeer. Van Vliet riep met zijn sprankelend frisse spel het beeld van een bergbeekje op, waar Vanns ijle sax in bezwerende lijnen bovenuit zweefde. Heel natuurlijke klanken.

Het daaropvolgende 'Breeze' bleek een groovy stuk, waarin de shakers van Mussawisade, de rimshots van Vermeer en het percussief getint spel van Van Vliet een prettig fundament legden, waarover Brinkmann mooi lange cellolinten drapeerde en Vann nog maar eens getuigde van zijn fraaie toonvorming. Zijn omfloerste saxsculpturen matchten goed met de dromerige, zangerige kwaliteiten die inherent zijn aan Van Vliets composities.

Ook het derde, funky stuk ging uit van een sterke melodische expositie en liet weer zien dat compositie en improvisatie gelijkwaardige componenten zijn in het werk van de pianist, die het verstaat om de tijd perfect te verdelen in zijn stukken. Hier zorgde een unisono themariff van Vann en Brinkmann - die zijn cello een CryBaby-effect meegaf - voor subtiele power. Opvallend: de verhalen vertellende saxofoon, de puike korte pizzicato cellosolo en de symbiose tussen drums en percussie.

Een atmosferisch, welhaast gewijd begin van bas, piano en keyboard. Een drone-achtige drive van Van der Hoeven, weer uiterst adequaat bassend. Een sterke dynamische opbouw. Een stuk waarin allen het zoeken in de schoonheid. Met een in het hogere register verkerende Vann, die in al zijn bescheidenheid als podiumartiest overtuigend en overweldigend klinkt, als eb en vloed, rijk in variatie.

Het concert, dat werd gefilmd in verband met een mogelijke dvd/tv-registratie, kreeg daarna een oosterse touch: Arabische muziek ontmoette groovy jazz. Over een percussieve lijn van Van der Hoeven weefden piano, cello en sax gedrieën een andersoortige melodie. De gestreken solo van Brinkmann voerde de luisteraar mee naar de inner core van een stuk met een zeer sterke melodie. Van Vliets laptop legde daarop een smaakvolle soundscape onder Vanns solo. Mussawisade pookte de boel flink op met rake congaslagen.

Het door Brinkmann ingezette 'Meander' - zonder Vermeer en Vann - deed zijn naam eer aan; de structuur meanderde inderdaad snel over de repeterende baslijn van Van der Hoeven. De cello spuugde Bohemisch vuur. Andermaal een geweldige compositie van Van Vliet, die hier zelf een korte, maar inspiratievolle solo nam.

Helaas, ook dit boeiende concert ontkwam niet aan het strakke tijdschema van North Sea, zodat Van Vliet een stuk moest overslaan om bij 'City Buzz' uit te komen. De stad ontwaakte heel rustig met piano en sax, maar kwam alras tot leven met uptempo baswerk en een razendsnel ritme van Vermeer en Mussawisade, die later voor solistisch vuurwerk zorgden. Desondanks bleef Vann opvallend rustig spelen, het geheel als het ware overschouwend. Het zorgde voor een prikkelend contrast.

De afsluiter kende een pop sensiblity: een pakkend thema werd stevig ingezet. De daaropvolgende moodswing - een zwierige cello zorgde voor een lichtere toets - liet andermaal zien dat bij Jeroen van Vliet niets is zoals het lijkt. Een beter begin had het festival zich niet kunnen wensen.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Cees van de Ven.

(Maarten van de Ven, 18.8.08) - [print] - [naar boven]





Stemkunstenaar bezweert de regen
Al Jarreau, maandag 21 juli 2008, Openlucht Theater Deurne, Antwerpen

Zevenvoudig Grammy-Award-winnaar Al Jarreau (68) is de enige Award-winnaar die ooit in drie verschillende categorieën won: Pop, Jazz en R&B. In Deurne stelde hij zijn laatste album 'Love Songs' voor.

Zelfs bij de gutsende regen die tijdens het gehele concert naar beneden viel, was het publiek gecharmeerd door deze scat-kunstenaar. Jarreau is eigenlijk een stemkunstenaar, iets wat hij ook weelderig demonstreerde. In scatten en improviseren is hij een meester. Alleen improviseerde hij deze avond te vaak in free-jazz style, wat in combinatie met de regen iets teveel van het goede was. En dit ten nadele van pop en R&B.

Met zijn typerende hoedje op had hij er wel zin in ('I am singing in the rain', grijnsde hij). Hij wist het publiek volledig te veroveren met zijn zachtere romantische love songs. Jarreau's concert was goed - zeker als je hem de eerste keer live bezig ziet, zoals ik nu - was goed, maar deze legende heeft zeker betere concerten op zijn palmares staan.

(Tony Daenen, 13.8.08) - [print] - [naar boven]





The Boom Boom Room: club voor jazz en aanverwante zaken

"Het publiek met de Lonely Planet van de jazz op schoot meenemen op muzikale safari." Zo ziet Jeroen Doomernik de vijf concerten (9, 10, 14, 15 en 16 augustus) die hij in The Boom Boom Room heeft geprogrammeerd. Net als bij een echte safari mag het publiek hopen op onverwachte vertoningen. De muzikanten die optreden stonden nooit eerder in dezelfde bezetting op het podium. Daardoor zijn het exclusieve concerten. Elke avond zal een andere kleur hebben.

De Pleinzaal in Theater aan de Parade (Den Bosch) zal voor de gelegenheid worden omgetoverd tot een intieme jazzclub à la de Village Vanguard in New York. De concerten beginnen pas om 23.00 uur. Het wordt een late night club. Na de concerten gaat DJ Swoolish door tot een uur of drie 's nachts.

De avonden zijn thematisch ingedeeld: 'lyriek', 'bonk energie', 'fluwelen randje', 'onvoorspelbaar' en 'begenadigd'. Musici die te horen zijn, zijn onder meer Paul van Kemenade, Jasper Blom, Eric van der Westen, Soo Cho, Bert Joris, Eric Vloeimans en Rembrandt Frerichs.

Voor meer informatie en een recensie van de eerste avond klik hier.

(Jacques Los, 12.8.08) - [print] - [naar boven]





Jimmy Halperin - 'Psalm' (Zinnia, 1999)
Opname: 1997

Het verhaal over de verkrijgbaarheid in Nederland en de rest van Europa van het album 'Psalm' van het duo Jimmy Halperin en Sal Mosca is bijna ongeloofwaardig. Want wat blijkt: de voorraad van dit album lag volkomen te verstoffen op een zolder in de Verenigde Staten. Er werd met andere woorden haast niets mee gedaan. Totdat Henk Toorenvliet, executive producer van Blue Jack Jazz Records, op het spoor kwam van dit buitengewone album. Hij is dan ook altijd geïnteresseerd in uniek fonografisch materiaal. Na enig trek- en duwwerk kreeg Toorenvliet het voor elkaar om voor Europa en Japan de distributie te mogen aanpakken.

En dan hebben wij het hier wel over een uniek album dat door twee bijzondere musici is volgespeeld met een 49 minuten lang, ononderbroken duet tussen de tenorsaxofonist Jimmy Halperin en de vorig jaar op 80-jarige leeftijd overleden pianist Sal Mosca, die op 12 januari van datzelfde jaar zijn laatste concert gaf in het Bimhuis in Amsterdam.

'Psalm' is feitelijk een 49 minuten lange conversatie tussen deze twee musici, beiden adepten van pianist Lennie Tristano, die tevens hun leermeester was. In feite is het Halperins debuutalbum en het bleef ook zijn enige, totdat hij in 2005 bij Blue Jack Jazz Records 'East Of The Sun' kon opnemen, een registratie van een liveoptreden in De Tor in Enschede met gitarist Axel Hagen en bassist Thomas Winther Andersen.

Alle delen van 'Psalm' zijn in een unieke structuur opgenomen en gecomponeerd door Halperin. Na een korte muzikale solistische saxofoonintroductie van ongeveer een kleine minuut, worden zeven thema's meestal gezamenlijk gespeeld in een haast volledig vrije expressievorm. Pas nadat alle thema's gespeeld zijn, gaan Halperin en Mosca zes van de zeven thema's uitgebreid verkennen via improvisaties (het thema 'Gazelle' wordt om onverklaarbare reden overgeslagen).

De uitwerking is ontspannen en veel losser dan de samenwerkingsvorm van Tristano met bijvoorbeeld Warne Marsh en met Lee Konitz, in de allereerste jaren van hun samenwerking. Jimmy Halperin blijkt een lyrisch exponerende saxofonist, terwijl Sal Mosca soms met een lichte stride-stijl de structuur zoveel mogelijk intact lijkt te willen laten, maar tegelijkertijd deze structuur van alle kanten bestudeert.

Dit album kent oorspronkelijk geen pauzes tussen de delen en blijkt volgens de liner notes in één ononderbroken sessie te zijn opgenomen in Mosca's studio. Alleen voor het gemak van de luisteraar, die mogelijk de behoefte heeft om eventueel te skippen, zijn er trackmarkeringen aangebracht na elke specifieke sectie.

Het geheel komt fris en sprankelend over, als een waterval, maar dan wel met een wat complexere en blijvend boeiende structuur. Heel bijzonder allemaal. Een waarschuwing is op zijn plaats, want het beluisteren van dit album werkt érg verslavend!

Meer horen en weten?
Klik
hier voor uitgebreide geluidsfragmenten van dit album. En lees hier onze cd-recensie van 'East Of The Sun'.

(Rolf Polak, 12.8.08) - [print] - [naar boven]



Vijf dagen lang jazz in Haarlem

Morgen, woensdag 13 augustus, start het grootste gratis jazzfestival van Nederland. Haarlem Jazzstad verwacht in vijf dagen tijd bijna 250.000 bezoekers in de oude binnenstad. Het centrale punt is de Grote Markt, terwijl op vrijdag- en zaterdagavond het festival wordt uitgebreid met buitenpodia op de Riviervischmarkt, Damstraat, Oude Groenmarkt, Botermarkt, Verwulft en bij het Proveniershofje.

Optredens zijn er te verwachten van de New York Ska Ensemble, de New Generation Big Band, Monsieur Dubois, Ibrahim Electric meets Ray Anderson en Ernest Ranglin meets The Highnotes. Donderdag is de avond van de Nederlandse muzikant Eric Vloeimans. Vanaf 21.00 uur is het podium voor hem en zal hij spelen met Fugimundi, Florian Weber uit Duitsland en Gatecrash. Eerder op de avond speelt gitarist Anton Goudsmit met het trio Robin Nolan.

Haarlem Jazzstad wordt traditioneel afgesloten met een gospeldienst in de Grote Bavo en de Super Sunday Jam Session. Het festival is voor iedereen gratis te bezoeken.

Voor het volledige programma en tijden klik
hier.

(Jacques Los, 12.8.08) - [print] - [naar boven]





Jazz Middelheim 2008

Van donderdag 14 tot en met zondag 17 augustus vindt in de sfeervolle setting van het Park Den Brandt in Antwerpen de 27e editie van Jazz Middelheim plaats. Nagenoeg al wie naam en faam heeft in de jazzwereld maakte er ooit zijn opwachting. Met ingang van dit jaar wordt Jazz Middelheim wederom een jaarlijks festival. Al eerder berichtte Draai om je oren u over het sterk bezette programma. Lees het hier nog eens na.

Klik hier voor uitgebreide programmainformatie.

Meer weten?
  • Lees de uitgebreide verslagen van Jazz Middelheim 2007 door Koen Van Meel: dag 1, dag 2,
        dag 3, dag 4 en dag 5

    (Maarten van de Ven, 5.8.08) - [print] - [naar boven]


    Lees verder in het archief...






  • Menupagina's:

    Redactieadres:

    Hoekstraat 1 B17
    3910 Neerpelt
    België
    (0032) 11747180
    (0032) 498788554

    Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
    Mail de redactie.