De centrale figuur op deze twee albums is de Noorse trompettist en expert in subtiele elektronica Arve Henriksen. Op het bij ECM Records verschenen 'Arcanum' horen we hem met saxofonist Trygve Seim, bassist Anders Jormin en drummer, percussionist Markku Ounaskari. Op het bij April Records verschenen 'Sounds & Sequences' is hij te horen met bassist Johannes Lundberg, eveneens actief op elektronica en drummer Daniel Sommer.

'Arcanum' bevat zestien vrij korte stukken, slechts een enkele compositie komt boven de vier minuten uit. Het album vangt aan met het zo goed als unisono geblazen 'Nokitpyrt', althans voor het op boeiende wijze ontspoort. Op 'Blib A' horen we subtiele elektronica in de vorm van een aangename klanknevel, Ounaskari op bekkens scherpt de sfeer verder aan. Naadloos gaat het over in de bijzonder subtiele bassolo van 'Armon Lapset', gevolgd door een even intiem duospel van Seim, hier op sopraansax, en Henriksen. Het opwekkende 'Folksong' vormt een prachtig intermezzo, met stuwend spel van Ounaskari en een mooi springerige sopraansaxsolo van Seim. Zijn eigen compositie 'Trofast' is net zo goed door volksmuziek beïnvloed. Schitterend wat hij hier met die sopraansax doet, met de bas van Jormin discreet op de achtergrond. Verderop krijgt dit stuk meer dynamiek en vallen met name de bijdragen van de blazers op. Op het scherpst van de snede klinkt Henriksen aan het begin van 'Old Dreams', een heerlijk disruptief stuk te midden van dit harmonieuze album. Luisterrijk unisono spel wederom in 'Koto' en 'Elegy' en prachtige subtiliteiten in 'Polvere Uno', Hendriksens elektronica in combinatie met Seims sopraansax. Op trompet klinkt Henriksen weer zeer overtuigend in 'Morning Meditation'. Hier horen we duidelijk die subtiel meanderende klank waar zijn spel zo bekend om is. 'Le Fontaine' is de moeite van het noemen eveneens waard vanwege de solo op tenorsax van Seim en het stuwende slagwerk van Ounaskari. En dan nog een keer Henriksen, voor wat betreft dit album dan: 'Shadow Trail' is een titel die uitstekend past bij de wolken van klank die hij hier neerzet.

Ook 'Sounds & Sequences' bestaat uit over het algemeen vrij korte stukken en vangt aan met 'Vejen Til Epidemin', een stemmig, maar ook wat duister stuk. Henriksens trompet klinkt vrij pregnant en Sommer legt een sterke ritmiek neer, terwijl we Lundberg hier met elektronica in de weer horen, de duisternis verder vormgevend. Henriksen op trompet klinkt boeiend op 'Hey, Superhero', maar let hier ook zeker op de stuwende wijze waarop de ritmesectie hem begeleid. Het met ruim zes minuten lange 'Skyggespil' valt op door de sterke ritmiek en het boeiende spel van Henriksen. Bijzondere trompetklanken ook in 'Gothenburg Volume Three', prachtig hoe Henriksen het hier met behulp van elektronica omzet in subtiele klanknevels. Sommers slagwerk voegt hier iets wezenlijk aan toe. Qua slagwerk valt ook het titelstuk 'Sounds And Sequences' op. Sommer legt hier een aantrekkelijk ritmisch patroon, een perfecte bedding voor Henriksens trompetspel en de elektronica van Lundberg. En qua trompetspel is ook zeker 'Ego Ekko' bijzonder. U weet vast dat Henriksen ook vocaal actief is, al hoorden we dat tot nu toe niet. In 'Beautiful Daisy' mogen we dan eindelijk weer eens genieten van zijn hoge klanken in fantasietaal. Goed, dan nog een keer dat stuwende slagwerk van Sommer, nu in 'Powerglass'.

Tekst: Ben Taffijn

Labels: Ambre Vuillermoz, Anders Jormin, Arve Henriksen, cd, Daniel Sommer, Johannes Lundberg, Markku Ounaskari, Robert Lucaciuc, Trygve Seim

(Ben Taffijn, 24.6.26) - [print] - [naar boven]

"Een festival is vooral een goede aanleiding om mondjesmaat te proeven aan het overweldigende aanbod van talent. Bij deze proeverij was het zangeres Christie Dashiell die, dwars door alle eclectische lagen van jazzkenners-protagonisme, regelrecht het hart raakte met haar doorleefde liefdevolle stem van protest. Ze verwoordt en verklankt dit hartverscheurende tijdperk waarin we leven. Samen met andere luisteraars live luisteren naar al dit talent brengt verbinding en beweging die een tegenhanger is voor de digitale werkelijkheid die ons wordt opgelegd."

Op zaterdag 28 maart bezocht Monica Rijpma het Transition Festival. Zij zag er optredens van o.a. Jasper Høiby's 3Elements, Theo Croker, Dave Holland & Lionel Loueke, Fenix, Louis Sclavis India Quartet en Trygve Seim 'Helsinki songs' Quartet ft. Mathias Eick.

Klik hier om haar festivalverslag te lezen.

Louis Obbens maakte ook een fotografisch verslag van Transition 2026. Hier kun je zijn foto's bekijken.

Labels: Christie Dashiell, Dave Holland, festival, Jasper Høiby, Mathias Eick, Theo Croker, Transition Festival, Trygve Seim

(Maarten van de Ven, 9.4.26) - [print] - [naar boven]

De relatief onbekende Noorse formatie The Source bestaat al sinds 1993. Vanaf 2004 maken de muzikanten Per Oddvar, Øyvind Brække, Trygve Seim en Mats Eilertsen hier deel van uit, naast hun andere uiteenlopende muzikale projecten. Seim en Eilertsen, vertegenwoordigers van de roemrijke, ruimtelijke eclectische Nordic sound, zijn regelmatig te gast geweest in Paradox, in vele muzikale samenstellingen.

Om maar direct met de deur in huis te vallen: van uitgebreide 'nordic soundscapes' is in dit optreden geen sprake. De muziek blijkt expliciet beïnvloed door Amerikaanse jazzstijlen. Het pianoloze kwartet, bestaande uit sax, trombone, bas en drums, speelt vooral in de eerste set vol vrijheid met de muzikale vorm. Hierbij is zowel het collectieve als individuele improvisatiegehalte allesbepalend. Het openingsnummer is exemplarisch. Ruim een half uur doet de formatie de freejazz-opvatting eer aan. Afwisselend dringend en mild-subtiel van toon wordt zeer eigenzinnig gemusiceerd. Ritmes zijn aan verandering onderhevig en een mix van freejazz, swing en sporadische Noorse folk domineert het muzikale spectrum.

Trombonist Oyvind Braekke en saxofonist Trygve Seim tarten het publiek tot op het bot met messcherpe, energieke en soms rusteloze improvisaties, maar laten hun instrumenten ook mooi samensmelten. Drummer Per Oddvar Johansen en bassist Mats Eilertsen vervullen een niet te onderschatten rol. Afwisselend vloeiend en geagiteerd bepalen zij de ingenieuze muzikale onderstroom. Het gebruikelijke voorstelrondje, tussen de eerste en tweede track, is hilarisch door de gespeelde wanordelijkheid. Ter afsluiting van de eerste set transformeert de ingezette blues naar een theatrale, tegendraadse vrije wijze van musiceren.

De tweede set voltrekt zich al even spannend als de eerste, maar meer in een zachtaardig scenario. De uitgevoerde composities, zonder uitzondering van eigen hand, zijn korter en meer transparant. Dit biedt de luisteraar meer houvast. In het eerste stuk na de break vormt het repeterende basmotief een allesbepalend anker en worden ingrediënten van muzikale suspense en herkenbare oosterse mystiek opgediend. In het stuk 'Goodbye Mr. Mingus' spelen de muzikanten met meer ruimte tussen de noten, open en bol van de plotwendingen, in een lofzang op de baanbrekende bassist-componist Charlie Mingus. Het spelen met direct herkenbare muzikaal sentiment wordt niet geschuwd. De melancholische toegift is een hartenkreet aan de bevolking van Oekraïne.

The Source danst en swingt, vrij en onorthodox, op zeer onderscheidende wijze, mede door het ontbreken van een akkoordinstrument.

Foto's: Louis Obbens. Klik hier voor zijn fotoverslag van dit concert.

Labels: concert, Mats Eilertsen, okt23, Oyvind Braekke, Per Oddvar Johansen, The Source, Trygve Seim

(Louis Obbens, 17.10.23) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Album van de maand:
Dave Douglas
- Transcend
Klik hier voor meer informatie

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.