"Een festival is vooral een goede aanleiding om mondjesmaat te proeven aan het overweldigende aanbod van talent. Bij deze proeverij was het zangeres Christie Dashiell die, dwars door alle eclectische lagen van jazzkenners-protagonisme, regelrecht het hart raakte met haar doorleefde liefdevolle stem van protest. Ze verwoordt en verklankt dit hartverscheurende tijdperk waarin we leven. Samen met andere luisteraars live luisteren naar al dit talent brengt verbinding en beweging die een tegenhanger is voor de digitale werkelijkheid die ons wordt opgelegd."

Op zaterdag 28 maart bezocht Monica Rijpma het Transition Festival. Zij zag er optredens van o.a. Jasper Høiby's 3Elements, Theo Croker, Dave Holland & Lionel Loueke, Fenix, Louis Sclavis India Quartet en Trygve Seim 'Helsinki songs' Quartet ft. Mathias Eick.

Klik hier om haar festivalverslag te lezen.

Louis Obbens maakte ook een fotografisch verslag van Transition 2026. Hier kun je zijn foto's bekijken.

Labels: Christie Dashiell, Dave Holland, festival, Jasper Høiby, Mathias Eick, Theo Croker, Transition Festival, Trygve Seim

(Maarten van de Ven, 9.4.26) - [print] - [naar boven]

De gestreken contrabas, supersnelle roffels op de bassdrum en vette orgelakkoorden smelten samen tot een drone. Daarbovenuit meldt trompettist en rapper Theo Croker zich met sonore klaroenstoten.

Hij komt uit een goed nest: over de frappante fysieke gelijkenis met zijn grootvader, trompettist en zanger Doc Cheatham (McKinney's Cotton Pickers, Cab Calloway, Eddie Heywood en een hele ris latinbands), hebben anderen al voldoende geschreven. Niet dat er veel van grootvaders breekbare non-pressure stijl in Crokers aanpak terug te vinden is. De lijn Croker-Miles Davis is aanzienlijk korter. In feite gaat Theo Croker verder waar Davis ooit ophield. Croker heeft een soort ambient fusionjazz ontwikkeld, waarbinnen voldoende ruimte is voor avontuur.

De razende bassdrum van Shekwoaga Ode, in combinatie met diens hoog sissende bekkens, geven de muziek haar fundament. Bassist Eric Wheeler mijdt daarbij het geijkte 'walken'; zijn noten zijn evenzovele hoekstenen van het muzikale casco. Van tijd tot tijd laat Croker zijn voorgeprogrammeerde elektronica op ons los. Dat voegt niet altijd iets wezenlijks toe, ondanks de bijdrage van zangeres Jill Scott.

Foto: Hammie van der Vorst

Labels: concert, nov23, Theo Croker

(Eddy Determeyer, 30.11.23) - [print] - [naar boven]

Émile Parisien is een warme, invoelende en intens spelende Franse sopraansaxofonist die beïnvloed is door stromingen uit klassieke-, jazz- en progressieve tradities. 'Louise' is een album van Parisien met Theo Croker op trompet, Roberto Negro op piano, Manu Codjia op gitaar, Joe Martin op bas en Nasheet Waits op drums. Het album is dit jaar uitgebracht op het ACT-label. Dezelfde formatie is verantwoordelijk voor een gedegen maar relatief korte set op het Paradox-podium.

Parisien opent op sacrale wijze met titeltrack 'Louise' en deze ontrolt zich tot een muzikale ontknoping waarin de solo's zijn weggelegd voor Croker en Codjia, onder toevoeging van contrabas en drums. De groep vervolgt het optreden met het licht avant-gardistische maar swingende 'Jojo'. Het sopraanspel van Parisien is in dit stuk licht ontvlambaar en razendsnel en wordt beantwoord met een bekwame rauwe tegenzet van Croker op trompet.

Wat volgt is een meer abstracte muzikale weg met het driedelige 'Memento'. Donkere baslijnen contrasteren met de mellow tonen uit de sopraansaxofoon en prominent, intens gitaarspel. De suite wordt voortgezet met modern-klassiek pianospel met een majestueuze ritmische cadans, klinkend als een doordenderde locomotief. In het derde deel van de suite wordt doordacht en avontuurlijk trompet gespeeld. Het elastisch pianospel wordt becommentarieerd met speelse sopraanklanken. Waarin ook nu een essentiële rol is weggelegd voor het ritmetandem Joe Martin en de virtuoos acterende drummer Nasheet Waits.

Hierna nadert het hoogtepunt van het concert. Te beginnen met het verlangende, melodische 'Il Giorno Della Civetta'. Gevolgd door de hernieuwde kennismaking met Joe Zawinuls 'Madagascar', waarbij het spel van Parisien herinnert aan het saxofoongeluid van Wayne Shorter uit zijn Weather Report-periode. Kleurrijk en extatisch van aard.

Het concert krijgt een passend slot met 'Prayer By Peace', dat zich deinend en delicaat voortbeweegt onder sprankelende pianoklanken. Ook bij dit nummer wordt regelmatig gegrepen naar een eenstemmig geluid van saxofoon- en trompetklanken.

De formatie heeft logischerwijs voor veel materiaal van het album 'Louise' gekozen en blijft, hoe mooi ook, te dicht bij de oorspronkelijke bron.

Klik hier voor foto's van dit concert door Louis Obbens.

Labels: concert, Emile Parisien, mei22, Nasheet Waits, Theo Croker

(Louis Obbens, 9.6.22) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Album van de maand:
Dave Douglas
- Transcend
Klik hier voor meer informatie

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.