Vandaag zet ik de schijnwerpers op de Amerikaanse drummer Eric McPherson. Als student speelde hij al in de band van de beroemde saxofonist Jackie McLean en in 2007 bracht hij zijn eerste album onder eigen naam uit. Vorig jaar voegde hij aan de gestage stroom albums 'Double Bass Quartet' toe. Een album onder zijn leiding, dat werd uitgebracht door Giant Steps Arts, met John Hébert en Ben Street op contrabas en David Virelles achter de piano. En op het bij Intakt Records verschenen 'Star Mountain' van het Otherlands Trio speelt McPherson mee als belangrijke sideman.

Tja, als beroemde drummers als Max Roach, Michael Carvin, Charles Moffett en Feddie Waits al bij je ouders over de vloer komen, is het wellicht ook niet meer dan logisch dat je drummer wordt. En wat dan ook niet verwonderlijk is, is dat we McPhersons stijl in die klassieke jazz kunnen plaatsen. Het album begint dan ook met een stuk van een andere beroemde musicus waar McPherson mee samenwerkte: pianist Andrew Hill. Samen met Hébert zat hij in het laatste trio van Hill voor zijn dood in 2007. 'Ode To Von' en de ballade 'Ashes' verderop op dit album, zijn dan ook een eerbetoon aan deze grensverleggende pianist, met in het eerste stuk een grote rol voor Virelles, waarmee McPherson ook al jaren samenwerkt. Zo horen we de twee samen met Street ook op Virelles' 'Carta'. Maar in dit kwartet dus twee bassisten - ook dat is niet nieuw, Duke Ellington kwam in de jaren 40 van de vorige eeuw al eens op dat idee, maar echt vaak komt het aan de andere kant ook weer niet voor. Het geeft een wat steviger, donkerder geluid, iets wat bijvoorbeeld mooi tot uiting komt in de ballade 'Blind Pig', een stuk van Hébert. Met name als Virelles even stil is en we alleen het bas-drums trio horen. Maar goed, McPherson staat hier centraal en dat horen we mooi in Stanley Cowells 'Illusion Suite', een stuk waar de drummer zorgt voor de structuur. Maar nog beter horen we hem in het bijna zes minuten durende, bijzonder boeiende 'Solo Drum'. De bassisten krijgen weer alle ruimte in de standard 'Darn That Dream' van Jimmy Van Heusen. Bijzonder is ook zonder meer de ballade 'Transmission’ van Virelles, met uiterst afgewogen pianospel en doeltreffend slagwerk op de achtergrond. Waar Virelles ook uitstekend raad mee weet is Thelonious Monks 'Skippy', we herkennen de meester direct.

Tussen 2017 en 2024 vormden drummer Eric McPherson en bassist Crump samen met pianiste Kris Davis het Borderland Trio. Ze brachten in die jaren drie cd's uit, waarvan 'Wandersphere' ook hier aan bod kwam, alle via Intakt Records. Davis kreeg het ongetwijfeld druk met andere projecten en aangezien de samenwerking tussen McPherson en Crump naar meer smaakte, was het tijd voor een nieuw trio, nu bestaande uit McPherson, Crump en altsaxofonist Darius Jones. Het Otherlands Trio was geboren en onlangs verscheen hun debuutalbum op Intakt: 'Star Mountain'. Voordeel van een trio-album is dat we een nog beter beeld krijgen van de drummer McPherson. Het vangt bijzonder ingetogen aan met het langste stuk van het album, 'Metamorphose', een wolk van klank. Dan is het Jones die ontsnapt met een diep doordringend patroon en verderop een boeiende melodie, fijn meanderend tussen McPhersons slagwerk. Vervolgens horen we van deze drummer nog een paar opvallende solo's, puntig en in een mooie dialoog met Jones. Bijzonder ook die eindeloze repetitieve saxpatronen die we regelmatig van Jones horen, prima passend bij de ritmiek. In 'Lateral Line' is de klank van Jones' altsax helemaal aan de hoge kant, soms lijkt het meer op sopraan- dan op een altsax. Maar bijzonder spel is het zonder meer. En let op de strakke ritmiek in 'Diadromous', McPherson en Crump in optima forma en wederom die repetitieve patronen van Jones. En schitterend zoals de klank tegen het einde volledig ontspoort. Een toon waarmee hij ook te horen is in het opvallend korte 'Instared'. Het laatste stuk, het iets meer dan een kwartier durende 'Imago' begint met een marsachtige ritmiek van McPherson, Crump breekt zo nu en dan door en verderop horen we Jones in die inmiddels herkenbare stijl.

Tekst: Ben Taffijn

Labels: Ben Street, cd, Darius Jones, David Virelles, Eric McPherson, John Hébert

(Ben Taffijn, 11.1.26) - [print] - [naar boven]

De Amerikaanse tenorsaxofonist Mark Turner timmert aardig aan de weg. Hier allereerst aandacht voor het bij Giant Steps Arts verschenen 'Reflections On: The Autobiography Of An Ex-Colored Man', waarop we Turner horen met trompettist Jason Palmer, pianist David Virelles, bassist Matt Brewer en drummer Nasheet Waits. Verder aandacht voor twee recente albums waarop we hem als sideman horen. Pianist Benjamin Lackner vroeg hem voor zijn kwintet, dat verder bestaat uit trompettist Mathias Eick, bassist Linda May Han Oh en drummer Matthieu Chazarenc, en drummer Billy Hart nodigde hem uit voor zijn kwartet, met verder pianist Ethan Iverson en bassist Ben Street. Zowel 'Spindrift' als 'Just' verschenen bij ECM Records.

De albumtitel ontleent Turner aan het boek 'The Autobiography Of An Ex-Colored Man' van James Weldon Johnson, een voormalige Amerikaanse burgerrechtenactivist, diplomaat en professor. Het boek is een half fictief verhaal over een gekleurde man, die zo licht van teint is dat hij door kan gaan voor wit. In tien delen, 'Movements', waarin Turner ook stukken voorleest uit het boek, brengt hij middels pakkende jazzklanken een eerbetoon aan dit boek. Hij betoont zich daarmee niet alleen een uitstekend saxofonist - luister bijvoorbeeld naar de uitgebreide solo in 'Movement 3. Pulmonary Edema' - maar tevens ook een zeer onderhoudende componist. Daarbij valt allereerst op dat hij zijn medemusici opvallend veel ruimte geeft, zo bevat 'Movement 2. Juxtaposition' een uitgebreid duet van Virelles en Waits, bevat 'Movement 4. Europe' een prachtige trompetsolo van Palmer en kennen zowel 'Movement 4. Europe' als 'Movement 5: New York' bijzondere solo's op synthesizer van Virelles. En verder is opmerkenswaard dat de blazers opvallend vaak samen te horen zijn, wat regelmatig de indruk wekt dat we hier met een kleine bigband van doen hebben, in plaats van met een kwintet.

'Spindrift' vangt aan met het titelstuk, waarin we direct Turner horen met een uiterst lyrische solo. Slechts enkele saxofonisten hebben zo'n opvallend mooie toon als Turner, weten zo goed met dit instrument de juiste sfeer te creëren. Een nog mooier voorbeeld is 'See You Again My Friend'. Indrukwekkend hoe hij hier, iets wat overigens ook voor Eick geldt, het juiste gevoel weet over te brengen. Turners bijdrage in 'Mosquito Flats' valt eveneens op en mooi hoe Eick en Turner elkaar hier afwisselen, samen de melodie vormgevend. Lackner horen we uitgebreid in 'More Mesa' met uiterst verstild pianospel, waarna Turner en Eick zich er unisono spelend bijvoegen, opvallend intieme muziek klinkt hier. Prachtig is ook de meeslepende ritmiek in 'Chambary', zonder meer een van de hoogtepunten van dit album, met name vanwege de bijdrage van de twee blazers. Opvallend aan dit album is ook dat de ritmesectie een redelijk bescheiden rol speelt. Oh en Chazarenc zijn zeker aanwezig, bijvoorbeeld in het mooie 'Fair Warning', met een bijzondere solo van Eick, maar geenszins op opdringerige wijze.

Het boeiende van drie albums van dezelfde saxofonist achter elkaar luisteren is dat je de stijl gaat herkennen. We horen Turner direct uitgebreid, hij is hier ook de enige blazer, in 'Showdown', de opener van 'Just'. Met diezelfde lyriek die we op de twee andere albums hoorden. 'Aviation' heeft een wat ander karakter, een vlot stuk, met mooi uptempo spel van zowel Turner als Iverson. 'South Hampton' ligt in het verlengde, met mooi puntig pianospel van Iverson en krachtige bijdragen van Hart. Het titelstuk 'Just' en 'Billy’s Waltz' klinken beide ook heerlijk fel, met name door de solo's van Turner, die overigens qua lyriek niet onderdoen voor zijn meer ingetogen spel. Het maakt dit album zonder meer afwisselender dan 'Spindrift'. Het laatste stuk valt overigens ook op door de boeiende solo van Iverson. Bijzonder intens klinkt 'Bo Brussels', met name door het slagwerk van Hart, dat het spel van de overige drie musici flink opstuwt. Dat Hart de leider van dit kwartet is, is ook goed te horen in het afsluitende stuk, 'Top Of The Middle', waarin hij overduidelijk de structuur neerzet.

Tekst: Ben Taffijn

Labels: Ben Street, Benjamin Lackner, Billy Hart, cd, David Virelles, Ethan Iverson, Jason Palmer, Linda May Han Oh, Mark Turner, Mathias Eick, Matt Brewer, Nasheet Waits

(Ben Taffijn, 29.12.25) - [print] - [naar boven]

Er waren de nodige pianisten die schitterden op de laatste editie van North Sea Jazz. Zo zag ik David Virelles aan het werk in het kwartet van Andrew Cyrille, en Kris Davis. Met bassist Ben Street - die ook deel uitmaakte van het kwartet rondom Cyrille - en drummer Eric McPherson bracht Virelles onlangs 'Carta' uit bij Intakt Records. Kris Davis horen we als onderdeel van het Michael Formanek Elusion Quartet. 'As Things Do' verscheen bij hetzelfde label.

Wat mij vooral opvalt aan het spel van Virelles is zijn vermogen om de luisteraar daadwerkelijk te raken. Zijn spel heeft het weemoedige van de blues, zoals ook 'Uncommon Sense', de opener van 'Carta' ons leert. Of beter nog: louter die eerste noten van 'Confidencial'. Een heel verhaal klinkt er door in die eerste frase. En aan Street en McPherson heeft hij uitstekende begeleiders, die niet alleen in dienst staan van Virelles, maar ook hun eigen verhalen vertellen. Street viel me ook al op tijdens het concert op North Sea, mede dankzij datzelfde gevoel voor de blues. We horen het ook terug in de opening van 'Lamento Taíno', een stuk dat qua sfeer perfect past op dit album. Een en ander wil echter geenszins zeggen dat Virelles niet kan swingen. Bij NYChepinsón' is het mede dankzij het ritmische spel van McPherson lastig om stil te blijven zitten. Bijzonder is ook 'Tiempos', waarin Virelles duidelijk teruggrijpt op de traditie van de jazz en dat vermengt met latin. Iets dat hij ook doet in 'Samio', een stuk dat ook opvalt door de percussie van McPherson. De blues is eveneens volop aanwezig in 'El Tivoli'. En hier horen we ook een ander kenmerkend element van Virelles' spel: het is door het werken met notenclusters en onverwachte manoeuvres rijk aan effecten.

Het Elusion Quartet vormt bassist Formanek met saxofonist Tony Malaby, drummer-vibrafonist Ches Smith en Kris Davis op piano. In 2018 verscheen, eveneens op het Intakt-label, 'Times Like This' en onlangs kwam daar 'As Things Do' bij. Het begint allemaal spannend chaotisch met een maalstroom aan klanken in 'Bury The Lede', waaruit eerst Formanek en dan Malaby zich losmaken, die laatste met een maatgevende solo. En weinig blazers leggen zo'n kracht in hun spel als Malaby. Hoe hard iedereen ook speelt, en het gaat er hier fel aan toe, hij komt er bovenuit. Dat is voor Davis hier een stuk lastiger, al weet ze er met haar abstracte frases toch regelmatig doorheen te breken. Beter te horen is ze in het rustige 'Rewind', waarin ze menig mooi duet speelt met Malaby. In 'Rockaway Beach' zijn het vooral Formanek en Smith die met een meeslepende groove de toon zetten, terwijl Davis accenten plaatst en Malaby de melodie oppakt. Mooi is de triopassage verderop, waarin met name het spel van Davis opvalt. En dan horen we Davis uitgebreid in 'Cracked Bells'. Prachtig uitgebalanceerd en fijnzinnig, perfect passend bij die paar aanslagen van Formanek. Verderop loopt de spanning op en is er volop ruimte voor haar meer abstracte spel. Mooi is ook de combi Formanek-Smith in het spannende 'Entropy'. Ook in het laatste stuk, de ballade 'Gone Home', horen we Davis als geen ander. Ze is hier volledig op haar plaats, want als ze iets goed kan, is het fijnzinnig spelen.

Labels: Ben Street, cd, Ches Smith, Eric McPherson, Intakt Records, Kris Davis, Michael Formanek, Tony Malaby

(Ben Taffijn, 31.7.23) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Jazzpic:
David Murray
@ North Sea Jazz, 12/07/2025
Foto: Louis Obbens

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.