Festival
Stranger Than Paranoia 2024

'Het slotakkoord van 32 jaar Stranger Than Paranoia is een muzikale vreugdedans. Het optreden van het Paul van Kemenade Classic Quintet is urgent, straalt frisheid uit en is in hoge mate explosief. Na het ontkurken van de champagne wordt geheel in stijl, als ode aan het festival, het nummer 'Stranger Than Paranoia' gespeeld. Het laatste optreden is, om maar eens een cliché te gebruiken, de spreekwoordelijk kers op de taart van dit legendarische festival.'

Op maandag 23 en dinsdag 24 december bezocht Louis Obbens Stranger Than Paranoia. In Paradox Tilburg zag hij concerten van Three Horns And A Bass, Egbert Derix & Leo Janssen, Maartje Simons & Budha Building a.k.a. Hans Timmermans, het Amsterdam Art Orchestra, Langenhuijsen/Wirken/Van Kemenade, Jeroen van Vliet & Kristina Fuchs, Eric van der Westen & Aron Raams en het Paul van Kemenade Classic Quintet.

Klik hier om zijn festivalverslag te lezen.

Foto: Cees van de Ven. Klik hier meer foto's van Stranger Than Paranoia 2024 door Louis Obbens. En klik hier voor een fotoverslag van de slotavond door Cees van de Ven.

Labels: Aron Raams, Eric van der Westen, festival, Jeroen van Vliet, Kristina Fuchs, Louk Boudestijn, Niko Langenhuijsen, Paul van Kemenade, stranger than paranoia

(Maarten van de Ven, 6.1.25) - [print] - [naar boven]

Saxofonist Rolf Delfos, bassist Eric van der Westen en drummer Pascal Vermeer hebben de afgelopen decennia ieder afzonderlijk een bijzondere band opgebouwd met Zuid-Afrikaanse musici en hun muziek. Inmiddels hebben zij vele malen opgetreden in het land en altijd was er de uitwisseling, de samenwerking en de behoefte deze muziek te beleven. Met het nieuwe sextet Songs Of South Africa zetten ze het spotlicht vol op de aanstekelijke, melodische en swingende jazz die uit het Afrikaanse land afkomstig is. Onder meer nummers van Abdullah Ibrahim (Dollar Brand), Winston Mankunku en Bheki Mseleku staan op het repertoire. Het concert in Paradox bleek ook te worden opgenomen voor een later dit jaar te verschijnen live-cd. Het eerdergenoemde trio Zuid-Afrika veteranen werd uitgebreid met de jonge honden Koen Smits op trompet, Jeroen Verberne op trombone en Rein Godefroy op piano.

Eind jaren 80 bezocht ik op North Sea Jazz een bijzonder concert van Abdullah Ibrahim, waar ik zodanig van onder de indruk was dat ik hem ben gaan volgen. Tijdens dit concert werden maar liefst drie composities van hem uitgevoerd, waardoor er een paar lijntjes mooi bij elkaar kwamen.

Het concert werd geopend met 'Spring' van Winston 'Mankunku' Ngozi. De toon voor de avond werd gezet met een goed uitgewerkte solo van Delfos. Het heerlijke Afrikaanse ritme werd krachtig en speels neergezet door Van der Westen en Vermeer. De setlist bleek uiteindelijk tien nummers te bevatten, die met smaak waren uitgekozen en voor een mooie balans op het album zullen zorgen. Bovendien kwamen alle leden van het sextet hierdoor helemaal tot hun recht. Heerlijk hoe Van der Westen in Ibrahims 'Calypso Minor' een vette groove aan zijn bas ontlokte, terwijl Verberne en Delfos mooie solo's produceerden op trombone en sax. De telkens wisselende ritmes hadden die typisch Zuid-Afrikaanse vrolijkheid in zich, die onderstreept werden door de spannende schema's en patronen die Godefroy uit de vleugel toverde.

Al na drie nummers wist ik: die plaat wil ik hebben als hij straks klaar is. En er moesten nog zeven nummers komen. Ondertussen werd de zaal opgeroepen zich vooral te laten horen; dat is goed voor de opnamen. Het Paradox-publiek heeft een reputatie hoog te houden, dus daar was geen verdere aansporing voor nodig.

Zo nu en dan voorzagen Van der Westen of Delfos het concert van achtergrondinformatie. Daarbij viel op hoe geraakt ze zijn door hun ervaringen in Zuid-Afrika en de samenwerking met muzikanten van daar. Overtuigend zette het sextet neer dat de "witte neven", zoals ze daar werden genoemd, geen enkele behoefte hadden aan de haal te gaan met het repertoire; met dit concert brachten ze een oprecht gevoeld eerbetoon aan hun Zuid-Afrikaanse maten. En dus bleef het gezelschap verbazen met een gevarieerde setlist met pareltjes van Zuid-Afrikaanse jazzstandards, zoals het mooie en ingetogen 'Yakhal’ Inkono' en de gedragen 'Song For Bra Des Tutu' van Winston Mankunku.

Dat het een liveplaat met sfeer gaat worden staat vast. Het publiek klapte vaak en meestal spontaan, zonder aanwijzing vanaf het podium. Het sextet begon zich steeds meer op zijn gemak te voelen en reeg met enthousiasme de ene solo aan de andere improvisatie. Zo werd het een uitbundig en feestelijk concert.

Het wachten is nu op het resultaat. Het album wordt aan het eind van het jaar verwacht. Op dat moment wil het sextet ook gaan touren met dit programma. Houd het in de gaten, het is zeer de moeite waard.

Klik hier voor foto's van dit concert door Johan Pape.

Labels: concert, Eric van der Westen, feb23, Pascal Vermeer, Rolf Delfos, Songs Of South Africa

(Johan Pape, 16.2.23) - [print] - [naar boven]

Bassist Eric van der Westen werkt al enige tijd aan een nieuw kunstwerk, zijn 'The Crown & Lobster Trilogy' , waarvan vorig jaar bij Greenbag de delen één en drie verschenen, het wachten is nog op het middendeel. Wat opvalt is dat hij per album wisselt van bezetting, althans bij de delen die tot nu toe zijn verschenen. Zo horen we hem in het eerste deel, dat de ondertitel 'PTM (XS) Modus Operandi' meekreeg, met gitarist Aron Raams, pianist Jeroen van Vliet en drummer Dirk Peter Kölsch en in deel drie, 'New Quadrant', met trompettist Joël Botma, trombonist Efe Erdem, violist Yannick Hiwat en wederom Raams.

Maar het is niet alleen de bezetting waar Van der Westen mee varieert. De albums ademen ook allebei een totaal eigen sfeer. Wat daar zeker aan bijdraagt is het feit dat 'PTM (XS) Modus Operandi' een elektrisch georiënteerd album is - we horen Raams op elektrische gitaar, Van Vliet op keyboards en Van de Westen op elektrische bas - terwijl 'New Quadrant' - met twee blazers, een viool en Van der Westen op contrabas – nagenoeg volledig akoestisch is, met Raams als de enige uitzondering. De muziek op 'PTM (XS) Modus Operandi' is zeker jazz, maar tegelijkertijd sterk doortrokken van rock en funk. De titel van opener 'Keep On Moving' is daarbij zonder meer sterk gekozen. In 'Methamphetamorphose' en 'In The Light' ligt het tempo een stuk lager. In beide stukken valt het lome ritme op, naast de meeslepende klankwolken die van Vliet en Raams hier creëren. Aanstekelijke muziek, waarbij stilzitten je moeilijk afgaat. Zeker bij dat 'Keep On Moving' en bij een stuk als het ijverig stomende 'Like It Or Not'.

Wat de twee albums met elkaar gemeen hebben is het melodische karakter, maar daar houdt de overeenkomst dan ook wel mee op. Opener 'Fruma' en 'No Way Out', dat er vlak achter komt, maken direct duidelijk dat hier andere wetten gelden. Het eerste stuk bevat een kraakheldere trombonesolo van Erdem, in 'No Way Out' schittert de trompet van Botma. Het is hier melancholie die de boventoon voert, waarin soms ook de invloed van volksmuziek doorklinkt. Bijzonder is ook het zeer ingetogen 'The Heaven Of Haden', waarin we voor het grootste deel louter Raams en Van der Westen horen - hun klanken innig met elkaar verstrengeld. Raams speelt ook een grote rol in het al even fragiele 'The Best I Ever Had (Magnolia)', waarin we hem horen samen met Botma op de bugel, het instrument dat als geen ander melancholie kan verklanken. Het enige stuk dat een uitzondering is in het akoestische klankspectrum is het wat krachtigere 'Salut To The Man With The Hat (Goodbye Pork Pie Hat)' waarin we Raams op elektrische gitaar horen. Een uitzondering in een overwegend vrij ingetogen album, als scherpe tegenstelling ten opzichte van het juist vrij dynamische eerste deel. Ik ben benieuwd wat deel twee gaat brengen.

Labels: Aron Raams, cd, Eric van der Westen, Jeroen van Vliet

(Ben Taffijn, 20.3.22) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Album van de maand:
Dave Douglas
- Transcend
Klik hier voor meer informatie

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.