'Het slotakkoord van 32 jaar Stranger Than Paranoia is een muzikale vreugdedans. Het optreden van het Paul van Kemenade Classic Quintet is urgent, straalt frisheid uit en is in hoge mate explosief. Na het ontkurken van de champagne wordt geheel in stijl, als ode aan het festival, het nummer 'Stranger Than Paranoia' gespeeld. Het laatste optreden is, om maar eens een cliché te gebruiken, de spreekwoordelijk kers op de taart van dit legendarische festival.'
Op maandag 23 en dinsdag 24 december bezocht Louis Obbens Stranger Than Paranoia. In Paradox Tilburg zag hij concerten van Three Horns And A Bass, Egbert Derix & Leo Janssen, Maartje Simons & Budha Building a.k.a. Hans Timmermans, het Amsterdam Art Orchestra, Langenhuijsen/Wirken/Van Kemenade, Jeroen van Vliet & Kristina Fuchs, Eric van der Westen & Aron Raams en het Paul van Kemenade Classic Quintet.
Foto: Cees van de Ven. Klik hier meer foto's van Stranger Than Paranoia 2024 door Louis Obbens. En klik hier voor een fotoverslag van de slotavond door Cees van de Ven.
Paul van Kemenade, altist, componist, organisator/producer en workshopleider, zal eind 2024 zijn roemrijke muzikale carrière afsluiten. Dit gebeurt op gepaste wijze tijdens het traditionele Stranger Than Paranoia festival. De 32ste editie van dit festival wordt op 19 en 20 december in het Bimhuis gehouden en sluit af in 'zijn' Paradox op 21, 22, 23 en 24 december 2024.
In juli 2011 beleeft de creatieve improvisator zijn ultiem moment van erkenning. Het gezaghebbende jazzmagazine DownBeat beoordeelt het album 'Close Enough' als meesterwerk (*****). DownBeat prijst niet alleen de expressiviteit en muzikale persoonlijkheid van de instrumentalist, maar is ook lovend over de verscheidenheid aan stijlen en bezettingen met een vocaal renaissance-ensemble, een duobezetting, Three Horns And A Bass en wat al niet meer...
Van Kemenades muzikale nalatenschap is onmetelijk groot en staat in verbinding met moderne opvattingen binnen de geïmproviseerde muziek. Altijd op zoek naar avontuur, nieuwe muzikale wegen en kruisbestuivingen (zowel nationaal als internationaal). En met een open blik, grensoverschrijdend en vol passie zijn oeuvre verrijkend. Zijn geluid op de altsaxofoon, uiteraard beïnvloed door grootheden uit het illustere verleden, is uit duizenden herkenbaar. Kenmerkend is zijn emotionele gelaagdheid, scherpe toon, lyriek en intense bevlogenheid.
Paul van Kemenade is gelauwerd als muzikant, met onder meer de Brabantse Cultuurprijs. Deze prijs betreft ook zijn niet aflatende inzet bij het organiseren van het meerdaagse festival rond kerst en oud en nieuw: Stranger Than Paranoia. Dit jaar komt ook aan dit geesteskind van Paul van Kemenade een eind. Hij zet tijdens zijn laatste Stranger Than Paranoia Festival een punt achter zijn illustere carrière van 50 jaar.
Klik hier voor de agenda en het programma van Paul van Kemenades Last Call Concerts & Stranger Than Paranoia 2024.
Festival / Vooruitblik Jubileumeditie Stranger Than Paranoia
Op 16 september start het Nijmeegse Podium JIN het nieuwe seizoen met een jubileumeditie van Stranger Than Paranoia. Dit verrassende en avontuurlijke festival bestaat 30 jaar.
Altsaxofonist en initiatiefnemer van het festival Paul van Kemenade beweegt zich soepel tussen verschillende muzikale settingen, van bop tot flamenco en van vrije impro tot klassiek. Dit jaar opent hij Stranger Than Paranoia met zijn Paul van Kemenade "Classic" Quintet met Jeroen van Vliet op piano, Louk Boudesteijn op trombone, Eric van der Westen op contrabas en Pieter Bast op drums.
Het Classic Quintet maakt al meer dan 30 jaar furore en speelde samen met onder anderen David Murray, Kenny Wheeler, Philip Catherine, Pierre Blanchard, David Linx en Les Frères Guissé. Wereldwijd waren zij te gast op toonaangevende festivals. Tegenwoordig komen ze alleen bij elkaar voor speciale gelegenheden. 30 jaar Stranger Than Paranoia is er zo een!
Bram Stadhouders Suite X is een collectie van acht originele barokmuziektracks voor onze tijd. Het resultaat van een jamsessie van Stadhouders met Nils Frahm, Arve Henriksen en een gereïncarneerde J.S. Bach? Nee, het zijn de out-of-the-box-denkers van Baroque Orchestration X met wie Stadhouders een onorthodox verbond is aangegaan. B.O.X is een Vlaams barokensemble dat hoofdzakelijk samenwerkt met acts uit de indiepop-scene, zoals recentelijk met Dez Mona, Efterklang en Spinvis. Een gedroomd pact voor het samensmelten van verschillende muziekwerelden. Voor deze editie van Suite X is een strijkkwartet uitgenodigd onder leiding van Benjamin Glorieux.
Met Suite X brengt Stadhouders een eerbetoon aan de weldadige barokklank, die hij op even logische als verrassende wijze met de sound van elektrische gitaar en live-electronics weet te mengen. De ene keer als klanklandschap, dan in een pakkende groove en met lyrische melodieën die zich meteen in het hoofd nestelen. Een meesterproef waarin heden, verleden, elektronisch, akoestisch en de kunst van het improviseren uit de rijke barok- en jazztradities samenvloeien.
De afsluiting is dit jaar in handen van dé jazzsensatie van dit moment, te weten gitarist Teis Semey met zijn even rauwe als verfrissende 'Mean Mean Machine'-Quintet.
Teis Semey groeide op in een klein dorp op het Deense platteland. Als kind studeerde hij klassiek piano, maar toen hij de gitaar ontdekte wist hij dat muziek alles was wat hij wilde, een uitweg naar de toekomst. Semey probeert met zijn muziek het gat tussen klassiek en punk te overbruggen. Op zijn veertiende verhuisde hij naar Zweden, om daarna in Amsterdam te belanden voor een conservatoriumstudie. Daar won hij het Princes Christina Jazz Concours en de prijs voor Beste Arrangement in de Keep An Eye-jazzcompetitie. Hij bracht een tijd in Los Angeles door, waar zijn debuutalbum 'Where The Fence Is The Highest' uitkwam, om later weer in Nederland te gaan wonen. 'Mean Mean Machine' is zijn derde release als bandleider. Met dit nieuwe album grijpt Teis voor het eerst terug op zijn Scandinavische roots.
Festival
Braambrekende mix bij Stranger Than Paranoia
MixMonk, Trio Picatrix & El XYZ de SON Bent Braam, maandag 23 december 2019, Paradox, Tilburg
De 27ste editie van Stranger Than Paranoia ging traditiegetrouw van start in het Tilburgse Paradox. En zoals we inmiddels gewend zijn van organisator en saxofonist Paul van Kemenade met een zeer divers programma, een dwarsdoorsnede biedend van wat we op dit moment allemaal onder de noemer 'jazz' rangschikken. Aftrappen mocht MixMonk, waarvan hier nog maar zeer onlangs het titelloze debuutalbum voorbij kwam. Nu zijn cd's natuurlijk altijd leuk, maar er gaat toch niets boven een band live horen, zo bleek ook weer in dit geval.
Dus valt het lyrische, melodische spel van pianist Bram De Looze extra op, zet dat strakke ritme van drummer Joey Baron zich nog sterker vast in je hoofd en blijf je je verbazen over die fluwelen, omfloerste toon van saxofonist Robin Verheijen. En dit trio mag dan pas sinds 2017 bestaan, het feit dat de musici in andere samenstellingen reeds vaker met elkaar speelden is hier duidelijk te horen. Op de plaat, maar zeker ook live. Neem die mooi uitgebalanceerde versie van Thelonious Monks 'Ugly Beauty', met die vederlichte toon van Verheijen, de perfecte timing, die glasheldere intonatie. Met dat bijna voorzichtige, ingetogen toucher van De Looze en die strakke, welkome accenten van Baron. Naadloos laat Verheijen het aansluitend overlopen in een stuk van De Looze, 'Mind Mirror'. Een stuk waarin we ook de andere kant van dit trio horen: ritmisch en enerverend. Verheijen mag hier even lekker scheuren. Een bijzonder stuk is ook het eveneens van Monk afkomstige 'Oska T'. We horen hier prachtige ritmische passages van Baron en De Looze en een fascinerende, mooi springende sopraansaxsolo van Verheijen.
Na een korte pauze staat er wederom een trio op het podium, maar dat is dan ook de enige overeenkomst met MixMonk. Trio Picatrix bestaat uit pianiste Nora Mulder, violiste Mary Oliver en stemkunstenares Greetje Bijma. Wie deze dames kent, weet dat hier het experiment voorop staat. Het trio debuteerde tijdens Le Guess Who? in 2017 en bracht onlangs eveneens een debuutalbum uit vol wervelende composities, waarvan de dames vanavond een deel ten gehore brengen - naast een aantal improvisaties. Zo denken we bij de start in een opera beland te zijn, afgaande op Bijma's vocale klanken. Als Oliver, hier op altviool, en Mulder zich erbij voegen komen we echter in ander vaarwater terecht. Echt verrassend wordt het in 'Birds', waarin we Bijma horen kraken, schuren en krijsen. Vogels dus. Ook Olivers vioolspel doet daaraan denken. De improvisatie die hierop volgt is eveneens een wonder van creativiteit. De muziek doet ietwat oosters aan en Bijma's zang lijkt op een taal uit het Verre Oosten, een die wij met geen mogelijkheid kunnen verstaan.
Aansluitend laten Mulder en Oliver horen waar hun wortels liggen. Dit is klassieke kamermuziek, een vioolsonate ergens uit het eind van de negentiende eeuw. Tot Bijma aansluit en we ons ineens in een Berlijns theater in de jaren twintig van de vorige eeuw wanen. In 'Donaudampfschiff' kan ze haar theatrale kwaliteiten prima kwijt; ze weet ons mee te nemen op een enerverende reis in de tijd. Ook 'Wally Wally' is niet te versmaden. Nu zitten we ineens in Schotland, dat is tenminste de associatie die ik heb bij deze folk. Klinkt het aanvankelijk nog redelijk authentiek, met Oliver op de hardanger fiddle en Bijma met bijpassende zang, al snel wijkt het stuk volledig af van de ingezette weg en kiest Bijma het ruime sop.
25 jaar geleden schreef pianist en componist Michiel Braam 'Het Xyz Der Bik Bent Braam', dat in 1996 ook op cd werd uitgebracht. 26 composities, voor elke letter van het alfabet één. Ter gelegenheid van dit jubileum stofte Braam het geheel af, goot het in een latin jasje - met als titel 'El XYZ de SON Bent Braam' - en bracht het hier met twaalf collega's. Vier koperblazers, vier rietblazers, drie percussionisten, bas en Braam zelf achter de piano. Een mooier einde van zo'n eerste avond is natuurlijk moeilijk denkbaar. Swingende jazz, in een Zuid-Amerikaans jasje van een meer dan uitstekende band. Grensverleggend of vernieuwend is dit geenszins, maar swingen doet het. En dat is wel waar festivals voor zijn, toch?
Klik hier voor een fotoverslag van deze avond door Louis Obbens.
Aan jazzfestivals tegenwoordig geen gebrek. Ieder stadje dat enigszins wil meetellen organiseert er tegenwoordig wel een. Het trekt bezoekers, zet de gemeente op de kaart en brengt de nodige gezelligheid. Dat de kwaliteit daarbij zo nu en dan nogal in het geding komt, mag de pret niet drukken. Opvallen binnen die overvloed wordt daarbij natuurlijk wel steeds lastiger. Je met je festival onderscheiden helpt in zo'n geval. Paul van Kemenade, de organisator van Stranger Than Paraonia slaagt daar ieder jaar weer in. Ten eerst doordat Van Kemenade inmiddels ook wel wat ervaring heeft, het festival bestaat sinds 1993. Ten tweede doordat het festival plaatsvindt rondom de kerstdagen, nu niet bepaald een moment waarop er op de Nederlandse podia veel te beleven valt. De derde reden dat dit festival aandacht verdient - en wat ons betreft de belangrijkste - is de goede neus die Van Kemenade heeft voor talent. Dat hij zelf musicus is, helpt daar natuurlijk bij. Maar deze saxofonist beperkt zich duidelijk niet tot het type jazz dat hij zelf speelt; hij streeft ieder jaar weer naar een bijzonder uitgebreide programmering.
Bezien we de vier avonden, drie in het Tilburgse Paradox - de thuishaven van Van Kemenade - en één in het Nijmeegse Brebl, dan springt de grote diversiteit aan optredens direct in het oog. Zo horen we op 23 december in Tilburg allereerste MixMonk, een project van de Vlaamse saxofonist Robin Verheyen, landgenoot en pianist Bram De Looze en de Amerikaanse drummer Joey Baron. Zoals de naam reeds aangeeft spelen zij stukken van Thelonious Monk, ze ontstonden in 2017 toen de man zijn honderdste geboortejaar werd gevierd, maar ze beperken zich daar niet toe. Als hun titelloze debuutalbum voorspellende waarde heeft, mogen we een mooie intieme, melodieuze set verwachten. Trio PicaTrix, bestaande uit stemkunstenares Greetje Bijma, pianiste Nora Mulder en violiste Mary Oliver gaat ons geheid op een geheel andere, veel experimentelere wijze verrassen. Tot slot vinden we die avond El XYZ de Son Bent Braam, een 13-koppige bigband onder leiding van Michiel Braam die ons in Zuid-Amerikaanse feeststemming gaat brengen. Een dag later, op kerstavond, staat de karavaan in Brebl. Wederom met MixMonk en El XYZ de Son Bent Braam, maar nu aangevuld met Van Kemenade zelf in duo met de Zuid-Afrikaanse pianist Stevko Busch. Ze brengen werk van een nieuw album dat tijdens dit festival officieel wordt gepresenteerd: 'Double Solo'. De twee kennen elkaar inmiddels goed, brachten in 2015 'Dedication' uit en hebben eveneens de nodige concerten achter de rug. Wie de beide musici een beetje kent, weet dat dit een bijzonder concert kan gaan worden, waarin ritmische passages en een grote mate van subtiliteit elkaar ontmoeten.
De dag na kerst staat Van Kemenade weer in Tilburg. Op 27 december horen we allereerst Stranger Than Four Baritons, met Jan Menu, Niels Bijl, Ties Mellema en Nils van Haften. Alle vier, u raadt het al, bespelen de baritonsax. Naast ook hier het duo Van Kemenade-Busch treedt op deze avond Peter Beets met zijn Electric Band aan, waarmee het 25-jarig bestaan van de Beets Brothers wordt gevierd. De drie broers, saxofonist Alexander, pianist Peter en bassist Marius, laten zich hier vergezellen door drummer Tim Hennekes en trompettist Ruud Breuls. Zaterdag 28 december biedt jazz van over de grenzen. Uit Spanje komt het Iberjazz Trio, terwijl FAVO bestaat uit Duitse en Belgische musici. Vocalist Sander de Winne deelt hier het podium met de rietblazers Volker Schlott en Falk Breitkreuz. Zoals gebruikelijk wordt het festival feestelijk en swingend afgesloten. Dit keer met het zeer internationale Serigne Gueye All Stars.
Festival
Avontuurlijk festival blijft verrassen
Stranger Than Paranoia, zaterdag 29 december 2018, Paradox, Tilburg
Een goed gevuld Paradox zat vol vertrouwen klaar om zich te laten verrassen op de slotavond van het 26ste Stranger Than Paranoia-festival. Een trotse en enigszins vermoeide organisator Paul van Kemenade keek even terug op roemruchte avonden uit het verleden met opmerkelijke combinaties. Gelukkig maakte hij ook duidelijk dat hij op weg is naar de 30ste editie, dus voorlopig kunnen we gerust zijn dat deze jaarlijkse parel op de concertagenda blijft staan, zelfs met internationale ambities. Dat bleek ook deze editie, met een Poolse en een Italiaanse avond.
Deze laatste avond werd geopend door het Duitse duo Gerd Dudek op tenor- en altsaxofoon en Stefan Heidtmann op piano. Als gerenommeerde exponenten van de free jazz maakten zij er een sterke opening van met sublieme solo's van Dudek, ondersteund door ritmisch en sprankelend pianospel van Heidtmann. Er werd door beide heren stevig op los geïmproviseerd en gaandeweg raakten ze steeds meer op dreef en op hun gemak. Zo nu en dan zou een ritmesectie een toegevoegde waarde hebben gehad, hoewel Heidtmann bewonderenswaardig deze rol ook op zich nam.
Een volstrekt unieke combinatie beklom vervolgens het podium: vier zangers van Capella Pratensis, die een ijzersterke reputatie hoog te houden hebben met het a capella zingen van renaissancemuziek. Voor de gelegenheid versterkt door Sanne Rambags, die in het jaar na haar afstuderen een stevige positie heeft verworven als jazzzangeres met een unieke stijl, gekenmerkt door fijnzinnige improvisaties. Voorwaar een unieke samenstelling, die een subliem concert opleverde.
De zaal was muisstil en liet zich vervoeren door het loepzuivere gezang en de prachtige improvisaties. Bovendien leerden we dat Gregoriaanse liederen eigenlijk ook improvisaties op een basisschema zijn. Voor velen was dit waarschijnlijk het verrassende hoogtepunt van de avond. Ik hoop dat deze samenwerking een vervolg krijgt en tot een opname leidt.
Daarna werd het podium letterlijk te klein om het Jazz Orchestra Of The Concertgebouw te herbergen en werd de saxofoonsectie op de eerste rij in de zaal geplaatst. Het 18-koppige orkest was gekomen om een selectie te laten horen van hun onlangs verschenen album 'Crossroads' (een uitvoerigere recensie hiervan volgt binnenkort).
Tja, daar zat een verzameling topmuzikanten bij elkaar die als grootste uitdaging heeft het bigbandgenre in volle glorie te laten horen en met een vernieuwende benadering van een frisse glans te voorzien. Speciale aandacht was er voor Joris Roelofs (altsax, basklarinet en klarinet), die een tweetal door hem gecomponeerde stukken mocht laten horen. Heel bijzondere composities die rondom de basklarinet gebouwd zijn en verrassende interacties met de andere secties laten horen.
Even bijzonder waren de composities van gitarist Martijn van Iterson. Het publiek liet zijn waardering ruimschoots blijken. Het gezelschap leverde een overtuigende set af.
Deze slotavond liet zien hoe knap Van Kemenade er telkens in slaagt een gevarieerde, spannende en verrassende programmering te realiseren. Natuurlijk willen we allemaal door naar de 30 en daarna 40 en 50 edities van dit bijzondere festival!
Klik hier voor een fotoverslag van deze festivalavond door Johan Pape.
Festival
Paranoia brengt muzikaal vuurwerk
Stranger Than Paranoia: Hammond Sandwich - Trio Boris Andrianov/Leonid Vintskevich/Nick Vintskevich - De Raad Van Toezicht, zondag 23 december 2018, Paradox, Tilburg
In de vooraankondiging is aangegeven dat tijdens deze 26e editie, in tegenstelling tot eerdere jaren, de absolute publiekstrekkers ontbreken. Dit neemt niet weg dat ook in 2018 de niches van de geïmproviseerde jazz over het voetlicht worden gebracht.
Voorafgaand aan het optreden van Hammond Sandwich wordt door altsaxofonist Paul van Kemenade, organisator van het Stranger Than Paranoia-festival, een bevreemdende clip gepresenteerd met betrekking tot de release van zijn nieuwe plaat 'Stranger Than Paranoia'. Hierin wordt door een zeer breed gezelschap een uitgebreid muzikaal palet uitgeserveerd. Onder de vele gezelschappen en combinaties van muzikanten ook de groep Hammond Sandwich.
Samen met Van Kemenade, trompettist Jeroen Doomernik en drummer Chris Strik vormen de hammondspelers Arno Krijger en Carlo de Wijs de as van deze formatie. In krap veertig minuten tijd en op tamelijk ongecompliceerde wijze worden vier opzwepende stukken gespeeld. Het project blijft dicht bij de spelopvatting van de hammondvirtuozen uit het verleden. Ondanks de dominantie van de hammondorgels wordt ritmisch en met aanstekelijke groove de verbinding aangebracht met de blazerssectie. Met gepaste inzet van elektronica worden spacy accenten geplaatst bij de rijk gevarieerde, karakteristieke, scheurende en fluitende tonen. Het energetische optreden, met vurige solo's van Van Kemenade en Doomernik, vliegt in een orkaankracht voorbij. Dat smaakt naar meer!
Het optreden van het onorthodoxe trio Boris Andrianov/Leonid Vintskevich/Nick Vintskevich uit Rusland, met de klassiek geschoolde cellist Boris Andrianov, pianist Leonid Vintskevich en saxofonist Nick Vintskevich, is van een totaal andere orde. De twee rasimprovisatoren, vader en zoon Vintskevich, bundelen hun krachten in een al even verrassende als avontuurlijke reis met de stercellist.
Heel even lijkt een klassiek concert plaats te gaan vinden. De virtuoze techniek en de controle van de cello, in samenhang met de immense muzikaliteit van Adrianov, is verbluffend. Het stelt hem in staat om ook geheel solistisch aan te treden. Maar tijdens het optreden is het harmonieuze avontuur leidend. De combinatie van jazz en klassiek kent natuurlijk vele voorbeelden, maar wordt tijdens deze avond zeer boeiend voorgeschoteld. Als dan ook nog pianist Vintskevich en Nick Vintskevich solistisch hun hoogtepunten vinden is de muzikale overrompeling compleet!
De 12-koppige jazzband De Raad van Toezicht uit Arnhem is geen onbekend verschijnsel in het Nederlandse muzikale landschap. De band breekt in 2016 door en heeft gespeeld op belangrijke Nederlandse jazzfestivals, waaronder Jazz In Duketown, Music Meeting, Jazz International Rotterdam en North Sea Jazz. Ook bij DWDD heeft de formatie zich al regelmatig voor een groot (tv-)publiek kunnen manifesteren. Recent is het album '84' uitgebracht, als verwijzing naar de roman 1984 van George Orwell.
De Raad van Toezicht speelt ogenschijnlijk pakkende, laagdrempelige jazz-fusion, maar weet een eigen stempel te drukken op deze muziekvorm. De composities zijn van eigen hand en de bezetting van twaalf muzikanten is uniek en vraagt om een eigenzinnige aanpak. In Tilburg speelt de band met zijn tienen, omdat onder andere de dubbele drumbezetting ontbreekt. De smeuïge mix van vlotte jazzfunk, met stijlkenmerken uit de Caraïbische en Afrikaanse muziek en zelfs een wildwest-suspense, is retestrak en professioneel doordacht. En sterker nog: daar waar fusionmuziek ook clichématig en gladjes kan worden, musiceert De Raad van Toezicht oprecht en sprankelend! Het muzikale geloof straalt ervan af. In iedere track wordt het thema ook nog eens voorzien van spontaan, spetterend solowerk.
Klik hier voor een fotoverslag van deze festivalavond door Louis Obbens.
Festivals genoeg tegenwoordig, het hele jaar door. Eentje valt daarbij altijd extra op, met name door de ongewone keuze om tussen kerst en nieuwjaar te gaan zitten. Paul van Kemenade's Stranger Than Paranoia doet het echter al voor de 26ste keer. Beginnend voor de kerst, op 23 december in Paradox, Tilburg, op 24 december in Brebl, Nijmegen (hetzelfde programma als dat in Tilburg), om dan na kerstmis nog drie dagen door te gaan in Tilburg.
Grote en bekende namen ontbreken dit jaar, maar dat wil niet zeggen dat er geen prima acts tussen zetten, waarbij ook dit jaar Van Kemenade weer een dwarsdoorsnede van de jazz biedt. De saxofonist trapt zelf af op 23 december met Van Kemenade's Hammond Sandwich met twee organisten, Carlo de Wijs en Arno Krijger - vandaar de naam - en naast Van Kemenade trompettist Jeroen Doomernik. Aansluitend vinden we het vrij traditioneel musicerende Russische trio Vintskevich - Andrianov - Vintskevich, gevolgd door het jonge hippe De Raad van Toezicht, een bigband die een aantrekkelijke mix van jazz en funk brengt.
Op 27 december gaan we verder met drie acts uit Italië. Allereerst het Nicola Fazzini & Alessandro Fedrigo XY Quartet (foto). Zij brengen een vrij experimentele mix van jazz en gecomponeerde muziek, waarbij naast het experimentele geluid de bezetting opvalt: saxofoon, vibrafoon, basgitaar en drums. Pianist en accordeonist Antonello Salis is iemand die eveneens het experiment opzoekt in zijn mengeling van jazz en volksmuziek. Zijn ritmische, energieke en bedwelmende klanken voeren de luisteraar mee naar een andere wereld. Gitarist Francesco Diodati kennen we van zijn samenwerking met trompettis Enrico Rava. Op Stranger Than Paranoia komt hij met zijn eigen kwintet, Yellow Squeeds. Poëtische jazz is een etiket dat we hier zo op kunnen plakken, waarbij ook hier weer de bezetting opvallend is: trompet, trombone, tuba, drums en gitaar. Met name de aanwezigheid van de tuba geeft een extra dimensie aan dit eigenzinnige kwintet.
Op 28 december maken de Polen hun opwachting. Al sinds decennia komt daar bijzondere jazz vandaan, die we hier vrijwel nooit horen. Van Kemenade biedt ons een interessante staalkaart. Wat te denken van Grzegorz Karnas Formula. Karnas is een stemkunstenaar en perfomer die hele dialogen aangaat met zijn medemusici en het publiek. In het Pools, in het Chinees en middels de meest vreemde klanken. Een meer dan interessante artiest. Krzyszstof Kobylinski, die een solo-optreden zal verzorgen, is een van de meest gezaghebbende Poolse pianisten van dit moment. Zijn stijl is neoklassiek met een vleugje jazz. Hier dus melodieuze, lyrische pianomuziek van een hoog niveau. Laboratorium, dat deze avond mag afsluiten, maakt muziek aan het andere einde van het spectrum. Zij laten de fusion van de jaren 70 en 80 herleven.
Op de laatste avond, die van de 29ste, ontmoeten allereerst tenorsaxofonist Gerd Dudek en pianist Stefan Heidtmann elkaar. Hun muziek is ontwapenend en intens, geschikt voor liefhebbers van ECM Records en aanverwante stromingen. Aansluitend is er een tweede ontmoeting, die tussen stemkunstenares Sanne Rambags en Cappella Pratensis. Dat wordt bijzonder aangezien Cappella Pratensis zich heeft gespecialiseerd in de zangkunst van de renaissance en zodoende in Paradox een vrij onbekende verschijning is. Afsluiten mag het Jazz Orchestra Of The Concertgebouw met wat ongetwijfeld weer een gloedvolle show gaat worden.
Festival
Aangenaam en eigenzinnig
Stranger Than Paranoia: Elliot Galvin Trio & Jasper Høiby Fellow Creatures, woensdag 27 december 2017, Paradox, Tilburg
Altsaxofonist, componist, bandleider en concertprogrammeur Paul van Kemenade heeft dit jaar vol verve de jubileumeditie van zijn festival Stranger Than Paranoia georganiseerd. De eerste editie vond plaats in 1993 in Paradox. Inmiddels is het festival toe aan de 25e editie, die van 23 tot en met 29 december uitbundig werd gevierd in verschillende steden. Het credo is nog steeds de dagen tijdens het kerstreces vullen met de lichtheid en sprankeling van grensverleggende, geïmproviseerde muziek. Op woensdag na kerstmis krijgt dit gestalte door twee droomformaties uit het Verenigd Koninkrijk met als onderschrift: 'Paranoia goes Exit Brexit'.
Een zachte hoge toon, in een verstilde sfeer, vraagt bij aanvang van het optreden van het Elliot Galvin Trio ogenblikkelijk om aandacht. Drummer Simon Roth is verantwoordelijk voor het verfijnde geluid, afkomstig van een licht getoucheerde kleine metalen kom. De gestreken baslijnen en de meanderende, pastorale pianoklanken maken al direct bij aanvang duidelijk dat een onorthodoxe aanpak het handelsmerk van dit trio is. De relatief onbekende, jonge Galvin ontpopt zich deze avond niet alleen als een onderscheidend en creatief pianotalent. Hij bespeelt een variëteit aan andere instrumenten, waaronder een gemodificeerde melodica en een elektrische speelgoedgitaar! Gedurende het enerverende optreden schakelt het trio moeiteloos van hogere tempi naar grillige tegendraadsheid, in een zuiver akoestisch setting of juist voorzien van elektronica. Om de klankkleuren te veranderen wordt de voortstuwende contrabas van Tom McCredie incidenteel ingewisseld voor de elektrische gitaar. Elliot Galvin kan de piano, voorzien van allerlei randapparatuur, afwijkend laten klinken. Deze effecten zorgen voor een rauw randje, een kwinkslag of een eigenzinnige draai in de muziek. Hij laat de elektronisch geladen piano klinken als een klavecimbel, beroert rechtstreeks de snaren van de vleugel of bespeelt de speelgoedgitaar om de sound naar zijn hand te zetten. Overwegend aangenaam, vreemdsoortig en soms prettig chaotisch. Daarbij verliest Roth de ritmische cadans nooit uit het oog.
Tussen het Elliot Galvin Trio en Jasper Høiby Fellow Creatures duikt de mystery guest Earl Okin op. Deze zorgt, ter overbrugging en voorzien van een soort vrolijke meligheid, voor een aantal standards en bossanovaliedjes. De kwalitatief hoogstaande muzikale avond wordt er lichtelijk door ontsierd. Niet meer doen!
De Deense Jasper Høiby behoort inmiddels tot een van de meest spraakmakende bassisten uit de moderne jazz. Het meest bekend is Høiby van het trio Phronesis. Maar in zijn door blazers gedomineerde Fellow Creatures worden nieuwe ideeën uitgewerkt. Deze door Britten gedomineerde band bestaat, naast Høiby, uit Laura Jurd op trompet, Mark Lockheart op tenorsaxofoon, Will Barry achter de piano en Corrie Dick op drums. De balans tussen de uiteenlopende composities en de individuele bijdragen is om van te watertanden. Vooral de muzikale impact van de voortdurende dialoog tussen de trompettist en saxofonist is markant en duizelingwekkend mooi. Deze blazerstandem zorgt voor de signature van deze groep. Jurd en Lockheart kunnen een verfrissend samensmeltend geluid produceren, maar ze kunnen hun individuele bijdragen ook op een volstrekt natuurlijke wijze uit elkaar laten lopen. Ook de kort op elkaar geplaatste muzikale statements, als een vraag-en-antwoordspel, zijn aanvullend of juist contrastrijk en altijd bomvol spanning. Opvallend genoeg is Høiby deze avond niet de dominante solist. Hij is de vormgever en componist, maar solistisch gelijkwaardig en ook vaak, met een mooi en indrukwekkend contrabasgeluid, slechts dienend aan het intrigerende muzikale geheel. De setlist wordt op democratisch wijze op het podium bepaald. Deze band klinkt als een klok en heeft nog heel wat in petto!
Klik hier voor foto's van deze festivalavond door Louis Obbens.
Tip: in het voorjaar van 2018 spelen Elliot Galvin en Laura Jurd samen in de vernieuwende groep Dinasour in Paradox.
In 1993 vond de allereerste editie van Stranger Than Paranoia (STP) plaats in het Tilburgse Paradox. Het festival staat bekend als kleinschalig maar spraakmakend, met een programma dat de grenzen tussen jazz, klassiek en avant-garde weet te vervagen. Dit jaar is het festival toe aan de 25ste editie en dat wordt van 23 t/m 29 december gevierd met een gevarieerd programma. In het jubileumjaar gaat het festival behalve twee avonden in Paradox ook weer naar Amsterdam en Nijmegen. Als toegift is er een feestelijke editie in de concertzaal van Theaters Tilburg op 28 december met onder andere het Metropole Orkest & Jameszoo.
De opening van het festival vindt op zaterdag 23 december traditiegetrouw plaats in Paradox, met optredens van organisator/saxofonist Paul van Kemenade in duo's en trio's met onder anderen Markku Ounaskari uit Finland. De tweede set is voor het Italiaanse kwartet Tolga During's OttoMani. De avond wordt afgesloten met de 19-koppige bigband hbJAZZo (Het Brabants Jazz Orkest) onder leiding van Jeroen Doomernik.
Op woensdag 27 december is er in Paradox een programma met enkel Engelse gerelateerde artiesten. Het Elliot Galvin Trio is de nieuwe ster aan het Engelse firmament met hun eigenzinnige muziek. Ook is er speciaal voor deze avond een mystery guest ingevlogen. Als afsluiter van deze 'Exit Brexit'-avond is er een optreden van het kwintet Fellow Creatures, het geesteskind van de in London wonende Deense bassist Jasper Høiby.
Op donderdag 28 december is er de jubileumavond in Theaters Tilburg. Samen met het Metropole Orkest gaat de jonge producer Jameszoo de uitdaging aan om zijn onbevangen computerjazz te vertalen naar een akoestische setting. Met als extra solisten geluidskunstenaar-samplekoning Binkbeats, toetsenist Niels Broos en powersaxofonist John Dikeman. Verder op het programma: het Vlaamse SCHNTZL, Han Bennink in duo met de Engelse komiek/musicus Earl Okin, het Jungsu Choi Tiny Orkester, een 12-koppig orkest uit Zuid-Korea, en het Paul van Kemenade 'classic' Quintet, dat 15 jaar op kerstavond de opening van STP verzorgde. In bijna originele bezetting met Jeroen van Vliet, Eric van der Westen, Pieter Bast en Louk Boudesteijn.
Ook dit jaar doet STP Nijmegen aan, op zondag 24 december in Brebl. Met Van Kemenade in verschillende duo's en trio's uit binnen- en buitenland en het duo Morris Kliphuis-Jorrit Westerhof. En als feestelijke afsluiter de band van fluitist Ronald Snijders.
De afsluitende avond van Stranger than Paranoia vindt plaats op vrijdag 29 december in Amsterdam. In het Bimhuis zijn er die avond optredens van het Elliot Galvin Trio en het Jungsu Choi Tiny Orkester.
Festival
Jazz op het scherpst van de snede
Stranger Than Paranoia, donderdag 29 december 2016, Paradox, Tilburg
Een belangrijke doelstelling van Stranger Than Paranoia, zo herhaalt organisator Paul van Kemenade diverse keren, is het publiek in contact brengen met andere vormen van jazz dan waar ze in eerste instantie voor komen. Het festival programmeert dan ook zeer breed, van meer traditionele jazz tot experimenteel en vergeet ook aanpalende stijlen als soul, blues en gipsy niet.
Zo krijgen we op de afsluitende avond Knalpot Extended. Knalpot is het duo van slagwerker Gerri Jäger, onder andere bekend van Naked Wolf, en gitarist Raphael Vanoli. Beiden zijn graag geziene gasten binnen de Amsterdamse impro-scene. Onlangs waren ze nog van de partij tijdens de October Meeting. Ze paren een grote mate van creativiteit aan een onorthodox gebruik van hun instrumenten. Vanoli bewerkt zijn gitaar met allerhande apparaten, maar vooral door tegen zijn snaren te blazen of deze met zijn tanden te bewerken. En Jäger is tegenwoordig zodanig met elektronica bezig dat zijn drumspel soms bijna niet meer herkenbaar is. Tijdens Stranger Than Paranoia krijgen ze versterking van Jozef Dumoulin, zijn Fender Rhodes en nog een berg aanvullende elektronica. Voor Jäger is dit na een concert van de onvolprezen The Black Napkins de tweede keer dat hij met Dumoulin op een podium staat. Repetitietijd was er niet, dus in plaats van een knetterende en knallende set zoals we van Knalpot gewend zijn, brengen ze een relatief ingetogen, volledig geïmproviseerde set, die het vooral moet hebben van de subtiliteit en het meeslepende karakter. Maar de chemie is er, alsof Knalpot al jaren uit drie leden bestaat.
De set van het Vlaamse LABtrio, reeds tien jaar bij elkaar en dat terwijl de leden nog geen 30 zijn (!), is een lust voor het oor. Dynamische, felle jazz, doorspekt met een veelvoud aan invloeden, van Michael Sembello's 'Maniac' tot de 15e 'Goldberg Variatie' van de heer J.S. Bach. Dit trio kan het allemaal, met verve. De leden, drummer Lander Gyselinck, bassist Anneleen Boehme en pianist Bram de Looze zijn perfect op elkaar ingespeeld en creëren zo het ene magische moment na het andere. Gyselinck heeft zich in no time ontwikkeld tot een begenadigd drummer, zoals we ook al in STUFF. mochten constateren. De Looze heeft een vrij klassieke stijl van spelen, is een prima solist, maar verstaat ook de kunst van het begeleiden door zijn empathisch gehoorvermogen. In 'Igor' bijvoorbeeld, waar het Boehme is die mag uitpakken met een lyrische, bijna dramatisch mooie solo. In die composities trouwens, bijna allemaal van eigen hand op de bovengenoemde twee na, combineert het trio eveneens jazz, pop en klassiek op prachtige wijze met elkaar. Het pianotrio mag dan zo langzamerhand een versleten vorm lijken, het LABtio laat horen dat er nog steeds veel mogelijk is met deze bezetting. Gewoon doen! En nu die nieuwe cd nog in februari, we gaan het beleven.
Afsluitend was het tijd voor een feestje met de soul van Myles Sanko & Band. De vloer wordt vrijgemaakt voor bezoekers die juist dit optreden van dichtbij willen meemaken om er voorzichtige danspassen op te zetten. De achtpersoons band van deze Britse 'lovechild of soulmusic' verwierf bekendheid als voorprogramma van Gregory Porter, die Sanko meenam op enkele tours. De zanger is overduidelijk geïnspireerd door old school-soul, jazz en funk en beïnvloed door grote namen als Otis Redding, Al Green, Bill Withers en Marvin Gaye, wiens 'Mercy Mercy Me' en 'What’s Going On' door Sanko wordt samengebald tot één stuk. Wellicht ligt daar nu ook juist het probleem met dit soort concerten: juist omdat je de voorbeelden kent en er volop uit dat idioom wordt geput, ga je al dan niet bewust toch vergelijken. En dan blijkt het weliswaar muzikaal allemaal verantwoord te zijn, met fijne spicy injecties van de blazers en Sanko die zijn best doet, maar dat het topniveau van diens idolen niet wordt aangetikt. Echt spannend wil het concert dan ook niet worden.
Desalniettemin mag opnieuw de conclusie worden getrokken dat de avontuurlijke en gevarieerde opzet van het Stranger Than Paranoia-festival met deze programmering alle eer is aangedaan.
Klik hier voor foto's van deze festivalavond door Cees van de Ven. En hier vind je foto's van deze avond door Louis Obbens.
Festival
Traditie en vernieuwing gaan hand in hand bij Stranger Than Paranoia
dinsdag 27 december 2016, Paradox, Tilburg
Ook op de tweede avond van het Stranger Than Paranoia-festival in Paradox slaagt saxofonist-organisator Paul van Kemenade, die overigens zelf zijn aanwezigheid beperkt tot aankondigen en luisteren, er weer in om een aantal bijzondere acts te presenteren.
Onvervalste jazz, in de traditie geworteld, krijgen we middels Reeds & Deeds. Een sextet dat zich vernoemd heeft naar het gelijknamige album van saxofonist en legende Rahsaan Roland Kirk en dat naast een uitstekende ritmesectie bestaat uit een drietal rietblazers: Alex Coke, Bo van de Graaf en Frans Vermeerssen, waarbij Coke zich wegens verplichtingen elders hier laat vervangen door Efraïm Trujillo. Bijzonder vernieuwend is hun muziek niet en alle clichés vermijden lukt evenmin, maar op topniveau spelen kunnen de heren als geen ander.
Reeds in het eerste nummer weten ze Paradox op zijn kop te krijgen, met als basismateriaal de geweldige composities van Kirk. Want Kirk mag dan vooral zijn faam ontlenen aan het feit dat hij twee, soms zelfs drie saxofoons tegelijkertijd bespeelde; zijn composities mogen er eveneens zijn. Lyrisch en verhalend en vaak voorzien van een prachtige spanningsboog maken composities als 'The Inflated Tear', 'From Bechet, Fats And Byas' en 'Lovelleveliloqui' indruk. Reeds & Deeds brengt ze met verve en verrijkt ze her en der met schitterende solo's, vooral van de blazers. Trujillo op tenorsax in 'From Bechet, Fats and Byas' – op geen enkele manier is te horen dat hij niet tot de vaste bezetting van dit sextet behoort; Bo van de Graaf eveneens op tenorsax in 'Lovelleveliloqui' en tot slot ook nog in 'Lady’s Blues', waarin tevens een dialoog zit met pianist Michiel Braam, subtiel en overrompelend.
Tijdens een optreden in Rusland ontmoette Van Kemenade het Espen Eriksen Trio en besloot op basis van hun optreden om het trio dit jaar uit te nodigen voor het festival. Dit pianotrio past geheel in de traditie van het vernieuwde pianotrio waarin de pianist niet langer de leiding heeft, maar geldt als een van de deelnemende musici. We horen bassist Lars Tormod Jenset dan ook even vaak soleren als Eriksen en ook drummer Andreas Bye speelt een belangrijke rol met zijn ritmische spel. De strakke en stijlvolle composities - alle van Eriksen - wortelen in de Scandinavische volksmuziek en de jazz en hebben dat Noorse, melancholische gevoel dat we vaker bij musici uit die contreien tegenkomen en dat zijn hoogtepunt vindt in 'Never Ending January', waarin Eriksen zijn problemen met de lange Scandinavische winter verklankt. Probleem met dit trio is wel dat wat ze doen al heel vaak is gedaan. Het klinkt dan ook allemaal zeer bekend, al hebben we Eriksen en zijn maten nog nooit aan het werk gehoord. En dat is geen compliment.
Bij Flat Earth Society (FES) werkt het precies andersom. Die hebben we al heel vaak gehoord en toch blijft hun muziek klinken alsof het nieuw is. Iedere keer weer. De Belgische grootmeesters hebben een patent op het verrassingseffect. Het vandaag 13-koppige ensemble mengt jazz, rock, varieté en circus op vlotte manier. Het houdt daarbij van messcherpe overgangen en wisselt verslavend vette ritmes af met dwarse uitbarstingen, waar met de beste wil van de wereld geen touw aan vast te knopen is. Melige melodietjes met stevige gitaarsolo's op het conto van Pierre Vervloesem, waar menige rockgitarist jaloers op is.
Hoogtepunt? 'Miss Man’s Mist', met een solo op tuba door Berlinde Deman. De rest van de band verlaat op dat moment demonstratief het podium. Demans diepe geluid wordt doorspekt met de meest bizarre door elektronica voortgebrachte, onderwereldachtige geluiden. Dat is FES in een notendop. De gekte ten top. Een band die met niets is te vergelijken. Wellicht soms met het ICP Orchestra, zeker als het gaat om de bizarre stijlwisselingen en de knotsgekke titels van klarinettist en componist Peter Vermeersch, maar in FES zit meer rock. En ja, er is zeker overeenkomst met het werk van Zappa, waar ze overigens nog niet zo lang geleden nog een geheel programma aan wijdden, maar FES heeft weer meer jazz. Kortom een unieke band, die hopelijk nog jaren mee kan.
Klik hier voor foto's van deze festivalavond door Paul Janssen.
Festival
Mooie start van traditioneel feest van de improvisatie
Stranger Than Paranoia, vrijdag 23 december 2016, Paradox, Tilburg
De dagen tijdens het kerstreces vullen met niet alledaagse, geïmproviseerde muziek is uitgegroeid tot een niet meer weg te denken traditionele happening. Paul van Kemenade organiseert dit jaar voor de vierentwintigste keer zijn festival Stranger Than Paranoia met vier avonden in Paradox, Tilburg en één avond in Brebl, Nijmegen. De variatie aan muzikale stijlen is in het oog springend. Dit jaar vormt de Britse new soul-sensatie Miles Sanko en zijn zevenkoppige band het stralende middelpunt dat op 28 en 29 december in Paradox de avond mag afsluiten. De openingsavond lijkt op voorhand spektakel te bieden met de confrontatie tussen pianist Jasper van 't Hof en altsaxofonist Paul van Kemenade, Marciano Madretsma alias Sniggy (beatbox) en als afsluiting het kwartet van Deurloo, Frerichs, Brinkmann en Sartorius.
Volgens de afsluitende woorden van Jasper van 't Hof is met de muzikale ontmoeting met Paul van Kemenade een langdurige wens van de pianist in vervulling gegaan. Het experiment is geslaagd, maar gaat aanvankelijk niet van een leien dakje. In het eerste titelloze stuk is het zoeken naar onderlinge samenhang. De flarden van sacrale en spacy keyboardklanken schuren muzikaal met het bijtende saxofoongeluid. Dit is echter de charme van levendige muziek. Zeker als bij het horen van het grillige 'Round Midnight' al snel geconcludeerd kan worden dat de synergie is gevonden. In de compositie 'Dry Four' van de hand van Van 't Hof vormt de humoristische sound van een draaiorgel de basis voor melancholische lyriek uit de altsaxofoon. De muzikale zoektocht kent een imponerend slot. In het rijk uitgesponnen 'Dance On The Water' wordt, langs ingewikkelde maatsoorten, een soulvol en funky stuk op de mat gelegd. De schreeuwende en virtuoos aanvallende saxofoon-erupties onderschrijven nut en noodzaak van het nemen van risico's.
Marciano Madretsma, oftewel Sniggy, is met een missie naar Paradox gekomen: "Het propageren van de muziekstijl uit de Beatbox." Het kenmerk van deze stijl is dat door de stem impulsen en percussie-instrumenten worden geïmiteerd. De microfoon wordt met beide handen tegen de lippen geduwd om met de ademhaling geluiden te produceren. Ook vocal scratching, het imiteren van het scratchen van een draaitafel, wordt op imponerende wijze voor het voetlicht gebracht. Het gelijktijdig voortbrengen van beats en zang vormt een ware proeve van bekwaamheid. Het repertoire bevat inspiraties van Bill Withers, James Brown, filmmuziek van het epos 'The Godfather' en cartoons. Al met al een geslaagd intermezzo!
Hermine Deurloo, chromatische mondharmonica, en Rembrandt Frerichs, piano, musiceren sinds 2013 samen. Dit is ontegenzeggelijk merkbaar. De gezamenlijke concerten leiden tot een uitgebalanceerde diepgang en muzikaal vernuft. Het kwartet wordt gecompleteerd met cellist Jörg Brinkmann en de muzikale slagwerker Julian Sartorius. In alle stukken is zonder uitzondering sprake van een spanningsopbouw. Naast de met speels gemak opererende Frerichs weet cellist Jörg Brinkmann op hoog niveau te improviseren. Groovend of strijkend als een contrabassist, maar ook vervaarlijk solerend als een gitarist herontdekt Brinkmann op onorthodoxe wijze de cello. In de fantasierijke en gevarieerde composities zijn de dromerige en afwisselend vrolijke, melodische solo's van Deurloo van toegevoegde waarde. In de toegift, een ontregelende compositie van Misha Mengelberg, zorgt de snelle en warrige drumsolo van Sartorius voor een van de hoogtepunten van dit harmonieus en rijk optreden.
Klik hier voor foto's van deze festivalavond door Louis Obbens.
Saxofonist Paul van Kemenade organiseert dit jaar voor de vierentwintigste keer zijn festival Stranger than Paranoia met vier avonden in Paradox, Tilburg en één avond in Brebl, Nijmegen. Ook dit jaar serveert Van Kemenade ons weer een rijke dis, met voor iedere fijnproever wel iets naar zijn of haar gading. Want zoals de traditie bepaalt is de grote diversiteit aan muzikale stijlen die Van Kemenade presenteert opvallend.
Het begint allemaal op vrijdagavond 23 december in Paradox met een duo-optreden van Van Kemenade met pianist Jasper van 't Hof. Het zal meteen een van de hoogtepunten gaan worden van deze dagen. Met het kwartet Deurloo - Frerichs - Brinkmann – Sartorius en een bijdrage van Marciano Madretsma alias Sniggy toont Van Kemenade reeds op die eerste avond zijn diversiteit. Speelt bij het kwartet de traditie, ook van niet-westerse muziek een grote rol, Sniggy's muziek is juist uiterst vernieuwend.
Op kerstavond is het de beurt aan Brebl, met naast Sniggy het sextet Reeds & Deeds, dat een hommage brengt aan de excentrieke rietblazer Rahsaan Roland Kirk, en met het legendarische Podium Trio, met Van Kemenade, Wolter Wierbos en Jan Kuiper.
Hetzelfde Reeds & Deeds-sextet is ook te beluisteren op 27 december in Paradox. Verder horen we op die avond de Belgische bigband Flat Earth Society met hun grenzeloos creatieve combi van circus, ballroommuziek, theater, cabaret en bigbandjazz, en het Noorse pianotrio van Espen Eriksen.
De 28ste brengt ons allereerst het duo Krzysztof Kobylinski (piano) en Reut Rivka (zang) met een poëtisch programma op het scherpst van de snede. Aansluitend is het podium voor Csókolom, met ingenieuze bewerkingen van traditionele Transsylvanische, Roemeense, Servo-Kroatische en Sinti-Roma volksmuziek doorspekt met Cubaanse claves en Franse gipsy swing. Dat zal swingen en hetzelfde zal zeker ook gaan gelden voor de band van Myles Sanko, die teruggrijpt op de vroege soul en funk.
Op donderdag 29 december treffen we twee meer experimentele acts aan in Paradox. Allereerst is daar Knalpot, het vehikel van gitarist Raphael Vanoli en drummer Gerrie Jäger, die ook allebei raad weten met de mogelijkheden van elektronica. Te gast is Jozef Dumoulin die ook hier zijn Fender Rhodes vervaarlijk zal laten janken. En dan het Belgische LABtrio, bestaande uit pianist Bram De Looze, bassist Anneleen Boehme en drummer Lander Gyselinck, een van de beste acts bij onze zuiderburen op dit moment. En dat wil wat zeggen. En ook nu zal Myles Sanko aantreden om het festival ongetwijfeld feestelijk af te sluiten.
Volop prachtige muziek dus weer tijdens deze 24ste editie. Kom dus vooral een avond naar Tilburg.
In de Jazztube hierboven zie en hoor je Knalpot live aan het werk in de Brakke Grond, Amsterdam, op 30 maart 2012 .
