Draai om je oren
Jazz en meer - Weblog





 




Interview
Pablo Menéndez


"Het idee van vriendschap tussen de volkeren heeft altijd in mij gezeten. Kunst gaat over communicatie, over het samenbrengen van mensen. Dezelfde dingen doen, of het nu om dansen gaat of zingen of samen muziek maken. Het gaat om communicatie en liefde, je bent een brug tussen verschillende culturen, volkeren, landen. Voor mij is dat een heel natuurlijke rol, niets daarvan is opgelegd. Niemand hoeft mij dat te vertellen, zo voel ik dat gewoon."

Ze worden de hemel in geprezen door Carlos Santana en zijn al 25 jaar toonaangevend in de Cubaanse jazz; gitarist Pablo Menéndez en zijn zevenkoppige band Mezcla brengen veteranen en grote talenten uit het clubcircuit van Havana samen. Met hun onstuitbare Latijns-Amerikaanse grooves en spetterende solo's vertegenwoordigen ze een vernieuwende stroming in de latin jazz. Voor Draai om je oren sprak Eddy Determeyer uitgebreid met Pablo Menéndez.

Klik hier om het interview te lezen.

Labels:

(Eddy Determeyer, 29.12.12) - [print] - [naar boven]





Concert
Young at heart

Philip Catherine Quartet, vrijdag 14 december 2012, LantarenVenster, Rotterdam

De tweede week van december heeft de gitaarmuziek in Nederland centraal gestaan. Dit kan vooral op het conto geschreven worden van het Amsterdamse festival Electric Guitar Heaven 2012. De tien podia zullen bol hebben gestaan van de masculiene gitaarhelden uit het heden en het verleden. De Belgische meester op de gitaar lijkt meer de feminiene dimensie van het gitaarspel te willen omarmen. Voor Catherine geen hoogstaande, virtuoze power guitar-licks. Maar een ongekunstelde, intuïtieve drang naar de pure gitaarklank, de subtiliteit van de improvisaties en de harmonie.

In Lantaren-Venster draagt het kwartet, behalve de eerste twee nummers, bovenstaande filosofie uit door hoofdzakelijk fris materiaal van de laatste cd 'Côté Jardin' te spelen. De nieuwe groep bestaat uit twee muzikanten uit de Belgische jazzscene, bassist Philippe Aerts en drummer Antoine Pierre, en de in Brussel woonachtige Italiaanse pianist en medecomponist Nicola Andrioli. Alle composities zijn ingenieus en voorzien van een dubbel lading. Op het eerste gehoor ongecompliceerd en vanzelfsprekend. Bij nader inzien geraffineerd melodieus en zonder uitzondering emotioneel geladen.

Het vibratoloze spel van Philip Catherine, delicaat met een al even markant als uniek transparante klankkleur, dartelt soms tegen het akoestische aan. In de hoogste versnelling wordt de spanning gezocht en wordt zijn geluid expressiever en incidenteel opzwepend. Het gebruik van effectapparatuur is minimaal en voorzien van een subtiel aroma. De helderheid en doorzichtigheid in zijn spel en het afwisselend akkoordengebruik springen daarbij in het oog. De wendbaarheid, het omspelen van de melodie en het schitteren zonder effectbejag zijn de dominante factoren in het sensitieve spel. De Belg is ook royaal in het geven van ruimte aan zijn overwegend jeugdige begeleiders. Solistisch krijgen zij alle ruimte en dragen zo bij de spanningsboog te verhogen. Het soms barokke spel van Andrioli zorgt voor afwisseling en overpeinzing.

De sfeerimpressies die direct uit de stukken of aan de oppervlakte opdoemen, zijn overwegend optimistisch van aard. Ondanks de onverwachte versnellingen en kantelingen in de moderne composities heerst - zonder gebruik te maken van clichés - de romantiek en het eeuwige verlangen. De jubilerende Philip Catherine blijft young at heart!

Klik hier voor foto's van dit concert door Louis Obbens.

Labels:

(Louis Obbens, 29.12.12) - [print] - [naar boven]





Cd
Premier Roeles – 'Ka Da Ver' (Vindu Music, 2011)

Opname: augustus 2009

Premier Roeles is de opvallende naam van dit kwartet, dat zijn eerste album uitbrengt op het label van pianist Nico Huijbregts. Opvallen doet in ieder geval ook de papieren hoes ontworpen door bassist Harmjan Roeles. Het doet tegelijk speels en een beetje somber aan met de grijstinten, waarop onder meer de afbeelding van een dood knaagdier (een muis of rat) over een pin-up girl te zien is. De cd klinkt erg levendig, als een liveconcert in een grotere ruimte, met een wat rauw geluid van de piano.

Huijbregts gebruikt ook hulpmiddelen om zijn snaren af te dempen of te laten zoemen. Ook maakt hij handig gebruik van de valse noten van zijn soms een tikje vals klinkende instrument. Hij heeft klankopvattingen die evenzeer op de jazztraditie als op de hedendaagse gecomponeerde muziek leunen. Fred van Duijnhoven kennen we als een altijd bedachtzame, strak intonerende percussionist, die razendsnel reageert op de andere musici. Bassist Roeles is een flexibele teamspeler, die qua klank hier niet altijd even goed uit de verf komt. Gerard van der Kemp (alt- en sopraansax) is een impulsieve, spontaan klinkende improvisator. In toon en benadering doet hij vooral denken aan de Amerikaanse free jazz van de jaren zestig.

De stukken zijn alle ter plekke geïmproviseerd, waarbij kennelijk dynamische variatie het belangrijkste selectiecriterium was. De tracks zijn zeer verschillend van opbouw en sfeer. Soms is de muziek vinnig en kort van stof, dan weer ontwikkelt zij zich gestaag met mooi gedoseerde interacties. De uitwisselingen tussen Huijbregts en Van der Kemp lijken op deze plaat het meest vruchtbaar. Gezien de zeer gevarieerde aard van de stukken is moeilijk te zeggen wat de sterke kanten van Premier Roeles als band zijn. Wel zijn de bandleden sterke persoonlijkheden, die zeer goed rekening met elkaar houden. Spontane improvisatie van een ongekunstelde kwaliteit. Ik kijk uit naar volgende producties van deze musici.

Meer horen?
Op de
Myspace-pagina van Premier Roeles kun je van dit album luisteren naar de volgende tracks: 'Chicken B', 'Waltzing Joe', 'Eskie' en 'A!'.

Labels:

(Ken Vos, 29.12.12) - [print] - [naar boven]





Citaat
De Europese Unie als free jazz


"De EU doet me vaak aan free jazz denken, die van Ornette Coleman, de Amerikaanse saxofonist. Het begint met chaos, compleet non-melodische geluiden, maar op het eind is er die prachtig verrassende, contra-intuïtieve harmonie. 'The Shape Of Jazz To Come' was Colemans beroemde plaat. De EU kan de shape of the world to come worden."

De voorzitter van de Europese Commissie José Manuel Barroso in een interview met De Volkskrant, 22 december 2012.

Labels:

(Maarten van de Ven, 29.12.12) - [print] - [naar boven]



(Maarten van de Ven, 26.12.12) - [print] - [naar boven]





Concert
Powerjazz en heftige collectieve improvisaties

DASH! 'From Sun Ra To Bollywood Funk', vrijdag 14 december 2012, Muziekhuis, Utrecht

Saxofonist/basklarinettist Maarten Ornstein heeft zijn succesvolle DASH!-project met vier zangeressen inmiddels afgesloten en een nieuwe basis gevonden met bassist Alex Oele en drummer Eric Hoeke, om wederom onder de naam DASH! nieuwe projecten met speciale gasten op te zetten. Het meest recente resultaat daarvan is het 'From Sun Ra To Bollywood Funk'-project met als speciale gasten saxofonist/klarinettist Shabaka Hutchings, zangeres Ranjana Ghatak en trombonist Hilary Jeffery.

De titel van het project dekt amper de lading, of het zou moeten zijn dat Ornsteins compacte en funky georiënteerde composities de basis zijn voor free- en collectieve improvisaties (Sun Ra) en dat in Ghalaks zang fragmentarisch Indiase (Bollywood) klanken te beluisteren zijn. Maar dat is het dan. Zoals vermeld is de muziek nogal gebaseerd op het funk-idioom, mede dank zij de drum 'n' bass-benadering van Oele en Hoeke. Die powerjazz wordt nog eens versterkt door de heftige collectieve improvisaties. In dat geheel vielen de toch al zwakke vocalen van Ghatak weg, wat soms niet storend was, want ze zong niet altijd even zuiver.

De meest lyrische en melodieuze composities werden gespeeld als zowel Ornstein als Hutchings de basklarinet ter hand namen. In combinatie met het donkere geluid van de trombone werd hiermee tevens een aangenaam warme sound gecreëerd. Dat had eveneens invloed op de ritmesectie, die dan gas terugnam en adequaat lichtvoetig begeleidde. Een solistisch hoogtepunt was de onbegeleide trombonesolo van Jeffery, die met gebruik van diverse dempers zijn instrument deed murmelen, lispelen, fluisteren, zuchten en steunen.

Ornstein heeft wederom bewezen in de hedendaagse Nederlandse jazzscene als uitvoerend musicus en bovenal als componist een uitzonderlijke kracht te zijn.

Labels:

(Jacques Los, 24.12.12) - [print] - [naar boven]





Festival
GIOFest V: hoogtepunt in de Britse impro-scene


"Het Glasgow Improvisers Orchestra (GIO) lijkt qua structuur het meeste op de London Improvisers Orchestra of de cirkel rond de BIM en ICP in hun beginjaren. Wat het orkest interessant maakt, is dat de leden uit een breder spectrum gerecruteerd worden dan alleen de jazz en vrije improvisatie. Dit is terug te zien in de samenstelling van het orkest, ditmaal met onder meer cello, harp, drie dwarsfluiten en een hobo. Hierdoor is het timbre van GIO zeer onderscheidend van dat van de meeste andere grotere improgroepen, die vaak vooral jazzmuzikanten bevatten."

Sybren Renema bezocht in zijn woonplaats Glasgow van donderdag 29 november tot en met zaterdag 1 december het jaarlijks terugkerende GIOFest. Hij zag er optredens van GIO, Evan Parker, George Lewis, Maggie Nichols en Alexander von Schlippenbach Trio.

Klik
hier om zijn festivalverslag te lezen.

Labels:

(Maarten van de Ven, 21.12.12) - [print] - [naar boven]





Cd
John Surman – 'Saltash Bells' (ECM, 2012)

Opname: juni 2009 / maart 2011

Saxofonist John Surman, die ook klarinetten en synthesizers bedient, lijkt er alles aan gelegen om het typisch Engelse aan zijn muziek tot in de details uit te werken. Zwemen van folkmuziek of de klassieke traditie van Byrd tot Vaughan Williams zijn nooit ver weg en het is duidelijk dat Surman in de jaren zestig en zeventig losjes verbonden was met de Canterbury-scene, of in ieder geval kennis nam van ontwikkelingen aldaar. Door de jaren heen heeft Surman zich afwisselend bezig gehouden met zijn Britse wortels en de meer internationale modale en vrije jazz. Hierbij neigen zijn folky soloplaten nog wel eens naar overdaad. Met 'Saltash Bells' levert hij opnieuw een opname af die balanceert tussen edelkitsch en innovatie.

'On Staddon Heights', voor sopraansax, basklarinet en heel veel elektronica, begint met een middeleeuws aandoend motief op sopraan, dat zich langzaam ontwikkeld naar een weelderige improvisatie. De achtergrond is vol details, met korte klarinetstoten om de melodie kracht bij te zetten. Hetzelfde geldt voor de synthesizers, die het midden houden tussen Terry Riley en de Tubular Bells van Mike Oldfield. Er klinken belletjes, lagen als wolkpartijen en hypnotische ritmes, maar dit alles heeft een verstikkende werking op de melodie, die verstopt lijkt onder lagen die overbodig zijn.

Diametraal hierop staat 'Triadichorum', dat met enkel drie baritonsaxofoons een zekere spanning opbouwt en een ruimtelijkheid heeft die andere stukken ontberen. Hetzelfde kan gezegd worden van 'Ælfwin', dat geen overdubs bevat en als een korte interlude twee drukkere stukken scheidt. Opvallend is dat deze beide stukken zich ontwikkelen met eenzelfde interne logica en vaardigheid, maar met minder overdaad.

Een middenweg wordt gevonden in 'Winter Elegy'. Door afwisselend sopraan- en tenorsax te spelen, lijkt Surman de dialoog met zichzelf aan te gaan. Gebruikmakend van voorslagen meet Surman zijn instrumenten de karakteristieken van gereconstrueerde oude muziek aan, zoals die in Groot-Brittannië werd gepresenteerd door David Munrow. Eenzelfde aanpak, ditmaal op basklarinetten, geeft 'Saltash Bells', het titelnummer, iets dreigends. Wanneer er echter kerkklokken door de muziek gemixt worden, rijst toch weer de vraag of deze pastorale klanklandschappen niet vooral een sentimentele en uiteindelijk holle stijloefening zijn van een muzikant met een weldaad aan vermogen, maar een gebrek aan urgentie.

Meer horen?
Op de
website van ECM Records kun je van dit album 'Whistman’s Wood' beluisteren.

Labels:

(Sybren Renema, 20.12.12) - [print] - [naar boven]





Nieuws
Metropole Orkest krijgt subsidie tot 2017


Het Metropole Orkest krijgt toch alsnog financiële steun, tot 2017. De regeringspartijen PvdA en VVD zijn het daarover eens geworden, heeft PvdA-Kamerlid Martijn van Dam dinsdag gemeld.

Het orkest krijgt de komende jaren in totaal 16 miljoen euro. Eerder was al 9 miljoen euro beschikbaar gesteld, maar VVD en PvdA willen dat daar nog eens 7 miljoen euro bijkomt. Dat moet worden betaald uit de mediabegroting van staatssecretaris Sander Dekker en uit de cultuurbegroting van minister Jet Bussemaker, beiden van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap. Na 2017 moet het orkest volgens Van Dam op eigen benen kunnen staan of opnieuw een aanvraag doen voor subsidie.

Het kabinet moet nog een besluit nemen over het voorstel. Bussemaker waarschuwde eerder al dat het redden van het Metropole ten koste zou gaan van andere zaken, zoals cultuureducatie of andere orkesten.

Het Kamerdebat over de toekomst van het Metropole Orkest was eigenlijk maandag al afgerond, waardoor het doek voor het gezelschap leek te zijn gevallen. Nu Van Dam en zijn VVD-collega Matthijs Huizing een oplossing hebben gevonden, wordt het debat waarschijnlijk donderdag heropend, zodat een motie kan worden ingediend. Daarover zal dan donderdag ook worden gestemd, zodat de toekomst van het orkest helder is.

De leden van het orkest zijn opgetogen over de financiële steun. "We zijn ongelofelijk blij dat de coalitie ons de kans heeft gegeven om een toekomst op te bouwen", liet hoornist Pieter Hunfeld weten. "We hebben nooit willen zeuren en snappen dat er bezuinigd moet worden. We hebben vooral geprobeerd te laten zien wat we kunnen en het is fijn dat we die erkenning krijgen." Desalniettemin is er werk aan de winkel, benadrukt hij. Vanaf augustus moet het orkest de helft van zijn inkomsten zelf genereren, terwijl dat nu niet gebeurt. "We moeten alsnog een wereldprestatie leveren, maar we gaan ons stinkende best doen."

Bron: De Volkskrant

Meer doen?
Teken hier een petitie om het Metropole Orkest te steunen. Meer dan 28.000 mensen gingen u reeds voor!

Labels:

(Maarten van de Ven, 19.12.12) - [print] - [naar boven]





Concert
Zuurstof, omdat we niet zonder kunnen...

Jef Neve 'Sons Of The New World', vrijdag 7 december 2012, Paradox, Tilburg

Onder het motto 'We zijn allemaal zonen van de wereld' begon pianist/componist Jef Neve zijn concert met een ouverture, een prayer zoals hij het zelf graag noemt. Hij deelde voor deze avond het podium met trio-genoten bassist Sean Fasciani en drummer Teun Verbruggen. Maar liet zich voor de gelegenheid en de presentatie van zijn cd 'Sons Of The World' vergezellen door een blazerssectie met Myrddin De Cauter op klarinet, Michael Campagna op sax en fluit, Jo Hermans op trompet en flügelhorn, Pieter Kindt op trombone en Bart Indevuyst op de hoorn.

Neve werd voor het maken van dit project sterk geïnspireerd door de veranderingen in, zoals hij het zelf graag noemt, de Nieuwe Wereld, als gevolg van het internet, klimaatsveranderingen en de economische crisis. Neve legt uit: "De wereld begint op een groot dorp te lijken, als gevolg van de betere bereikbaarheid door het internet. Mensen hebben veel meer gemeen met elkaar dan ze denken. Dan is het wel shockerend om te zien dat we toch niet met elkaar samen kunnen leven."

Het wordt al snel duidelijk dat Neve meer in zijn mars heeft dan een mooi liedje schrijven. Al zijn stukken zijn regelrechte (muzikale) theaterstukken, lyrische pareltjes, die laag na laag zijn filosofische overwegingen verklanken en kleuren met een intens gevoel van humaniteit. Met een gezonde dosis humor en cynisme benadert hij gebeurtenissen in zijn leven en stelt ze als decor voor zijn composities. Zoals Neve's gedrevenheid is ook zijn pianospel, krachtig en robuust. Maar ook fijnbesnaard en op zijn tijd opvallend door eenvoud en ongecompliceerdheid kan hij zijn. Zijn composities hebben een expliciete kop en staart: een intro, verhalend middenstuk en een daverend slotstuk. Er gebeurt veel en we worden rijkelijk voorzien van klanken, wat je ook zou kunnen verwachten gezien de hoeveelheid muzikanten op het podium. Toch wordt de geluidsproductie nooit een kakofonie en nimmer overdadig of verkwistend. Neve doseert to the point en laat de karakteristieke eigenschappen en klanken van de afzonderlijke instrumenten voor zich spreken.

Neve lijkt qua muziekstijl niet in een hokje te passen en wentelt zich rond in de vrijheid en inspiratie die hem van jazzzijde is aangereikt. Duidelijke klassieke sporen - maar ook uit de blues, flamenco en zelfs gospel - zwerven door zijn groots opgezette muzikale ontwerpen. Kunstige solo's en bezielende improvisaties van Neve en de zijnen perfectioneren een wervelend vertoon.

Twee hoogtepunten wil ik hier nog extra vermelden. Het stuk 'Kundalini', wat staat voor energie van bewustzijn, begon met De Cauter op gitaar. Zijn prachtige flamenco-achtige solostuk bleek slechts een intro voor een groter geheel. Ontstaan vanuit het binnenste van de ziel en telkens met een laagje piano en orkest aangevuld, ontstond een prachtige symfonie, melodieus en gevoelig en zonder meer indrukwekkend. En er was 'Zuurstof'. Neve schreef het naar aanleiding van de ramp met dodelijke afloop tijdens Pukkelpop. Hierin horen we een langzaam expanderende samenklank van piano en blazers binnen een repeterend thema, met een subtiel kloppend hart in de basis, aanzwellend tot snerpend en bijna irritant. Om te laten weten dat we niet zonder kunnen.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik Neve nog nooit gezien of gehoord had. Maar ik ben fan. Vanaf nu.

Klik hier voor foto's van dit concert door Donata van de Ven.

Labels:

(Donata van de Ven, 19.12.12) - [print] - [naar boven]





Artikel
Duke Ellington voer zijn eigen koers


"Modes in de muziek hebben hem altijd weinig gezegd. Inderdaad, hij had al in 1932 'It Don’t Mean A Thing If It Ain’t Got That Swing' opgenomen, wat als een manifest klinkt. Maar een pure swingband zou zijn ensemble nooit worden. Net zomin als het Ellington orkest later de bebop-kant op zou gaan, of die van de cool jazz. Ze konden het natuurlijk wel: als Ellingtons kop ernaar stond, swingde hij tijdens band battles elk orkest vierkant de zaal uit. Ook uit bebop, latin en rhythm and blues viste de baas naar believen stijlelementen. Hij was zelfs de eerste die latin en jazz mengde. Maar het resultaat bleef altijd 100% Ellington."

Dit jaar wijdde Joe Jackson, de voormalige angry young man van de Britse new wave, een album aan Ellingtons oeuvre: 'The Duke'. Naar aanleiding daarvan blikt Eddy Determeyer in een uitgebreid artikel terug op de legendarische pianist, componist, arrangeur en bandleider Duke Ellington, "een van de eerste jazzmannen die zijn muziek niet primair als entertainment zag".

Klik
hier om het artikel te lezen.

Meer lezen?
Klik hier voor een eerder artikel van Eddy Determeyer: 'Duke Ellington schilderde muziek'.

Labels:

(Maarten van de Ven, 18.12.12) - [print] - [naar boven]





Nieuws
Budget van JIN wordt overgeheveld naar Lindenberg


Sinds twee jaar dringt de Nijmeegse wethouder Beerten aan op samenwerking tussen de stichting Jazz & Impro Nijmegen (JIN) en De Lindenberg. Tijdens alle besprekingen is steeds weer gebleken dat de wethouder en De Lindenberg samenwerking opvatten als een volledige overname van de subsidie en het domein van de JIN door De Lindenberg. De JIN heeft twee jaar lang volgehouden dat deze wijze van samenwerken voor de JIN onaanvaardbaar is. De JIN was en is nog steeds bereid tot een gelijkwaardige samenwerking te komen, maar wenst niet mee te werken aan haar eigen liquidatie als programmerende organisatie.

Nadat dit najaar wederom samenwerkingsbesprekingen vast zijn gelopen op de eis van De Lindenberg dat de JIN haar subsidie en domein moet inleveren, wist de JIN in een overleg met de wethouder enige beweging in dit onwrikbare standpunt te bereiken. Dat leidde er toe dat de wethouder toezegde dat de JIN in ieder geval in 2013 op subsidie kan rekenen en de eerste helft van 2013 in LUX kan blijven programmeren. De JIN zegde toe opnieuw aan samenwerkingsbesprekingen deel te zullen nemen, gebaseerd op gelijkwaardigheid.

Een aantal dagen na het indienen van de subsidieaanvraag en bijna twee weken na het bovengenoemd overleg ontvangt de JIN het verslag van het overleg met de wethouder. Daarin staat dat afgesproken is dat het JIN-budget naar De Lindenberg gaat en dat de JIN niet meer onafhankelijk kan beschikken over haar eigen gelden. Duidelijk zal zijn dat de JIN een dergelijke afspraak nooit wil maken, daar dat betekent dat zij instemt met haar eigen liquidatie.

Op woensdag 19 december wordt een uitwerking van de cultuurvisie van wethouder Beerten in de raad besproken, te weten het Subsidiehuis Kunst en Cultuur. De vrees dat de kleintjes gaan sneuvelen, lijkt in ieder geval in het geval van de JIN bewaarheid te worden als de raad daar geen stokje voor steekt. De JIN gaat de raad vragen de subsidie voor 2013 te doen waarborgen. De raad wordt gevraagd te besluiten de JIN op te nemen in het subsidiehuis, waardoor er continuïteit op langere termijn kan zijn, en om de wethouder te vragen ervoor te zorgen dat er samenwerking kan ontstaan met behoud van eigen middelen en autonomie voor alle betrokkenen.

Bron: JIN

Labels:

(Maarten van de Ven, 18.12.12) - [print] - [naar boven]





Concert
Krachtige combine brengt fascinerende soundscapes

Jozef Dumoulin Trio, maandag 19 november 2012, Jazzpower, Wilhelmina, Eindhoven

Bij de liefhebbers van vrije geluiden is toetsenist Jozef Dumoulin (Izegem, West-Vlaanderen) zo langzamerhand een begrip aan het worden. Na te hebben gestudeerd bij gerenommeerde pianisten als Nathalie Loriers en John Taylor ontwikkelde hij zich al snel richting een persoonlijke stijl met een schier onbeperkt geluidspalet, waarbij experimenteerdrift immer hoog in het vaandel staat. Desalniettemin lijkt het wel alsof Dumoulin vaak precies weet welke klanken hij op een bepaald moment wil creëren. De enigszins onverschillige manier waarop hij achter de toetsen zit, mag wat dat betreft zeker niet letterlijk worden genomen. Aan het klavier is hij volledig in control, niet vreemd gezien zijn pianistische capaciteiten. Wat hij ook doet, het oogt van de kant allemaal zo relaxed en eenvoudig, en toch ben je als luisteraar nooit zeker van zijn volgende moves. Zo blijft elk optreden een zoektocht én een verrassing ineen.

Op de cd 'Rainbow Body' konden we al horen welk een krachtige combine gevormd wordt door het trio Jozef Dumoulin-Trevor Dunn-Eric Thielemans. Het is een heerlijke plaat, die bij elke draaibeurt weer wat meer geheimen lijkt prijs te geven. Daarbij wisselen toegankelijke, meer groove-gerichte passages en ingewikkeldere, delicatere miniaturen elkaar af. Zo is het ook in Wilhelmina deze avond, waar de podiumopstelling het publiek bij het concert betrekt: drummer Thielemans links, Dumoulin rechts, beiden en profil opgesteld, en basgitarist Dunn stevig in het midden. Je kijkt de muzikanten bij het spelen als het ware op de vingers, een mooi schouwspel.

Drummer Eric Thielemans is een klasse apart; de man weet een beat in de lucht te houden zonder hem te benadrukken, sterker nog, zelfs wanneer hij de groove verlaat. Hij zoekt continu naar afwisseling in klank, ritmiek en dynamiek. Zo hoor je bij hem evengoed een verstilde streling van een bekken als multigelaagde, labyrintische drumpartijen. Dunns weliswaar niet nadrukkelijke, maar voor het klankbeeld essentiële baswerk vormt het cement dat de vrijere soundscapes van zijn kompanen bijeenhoudt en van meerwaarde voorziet.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Cees van de Ven.

Labels:

(Maarten van de Ven, 17.12.12) - [print] - [naar boven]





Festival
Follow The Sound 2012

donderdag 25 oktober 2012, De Singel, Antwerpen

"Hoe dan ook tekende Agustí Fernández voor het knapste optreden van de hele avond. Hij begon zijn set met inside piano, een techniek die al te vaak resulteert in weinig ophefmakende en vaak terugkerende klankeffecten. Fernández toonde zich echter inventiever. Zonder in de caleidoscopische rijkdom van inside-specialist Reinhold Friedl terecht te komen, manipuleerde hij het wrijven over en het slaan op de snaren zodanig dat er een herkenbare muzikale wereld ontstond. De snaren begonnen te zingen, te zoemen of te razen. Contouren van melodieën en harmonische patronen doemden op uit de nochtans aardig abstracte klanken en door de druk op de snaren te laten variëren verschoven toonhoogte en kleur van de bovengetoverde klanken."

Koen Van Meel bezocht het Antwerpse festival voor vrije muziek Follow The Sound. In de Singel zag hij concerten van Robin Verheyen, Sanne van Hek's Network Of Stoppages, Agustí Fernández en het Gerry Hemingway Quintet.

Klik hier om zijn verslag te lezen.

Klik hier voor een fotoverslag van deze avond door Cees van de Ven.

Deze recensie verscheen eerder op Kwadratuur.be

Labels:

(Maarten van de Ven, 15.12.12) - [print] - [naar boven]





Nieuws
Terugblik op tien jaar Draai om je oren

Vandaag bestaat Draai om je oren 10 jaar. Oprichter Erno Mijland blikt terug...

Een groeiende belangstelling voor jazz en een interview met Peter Kentie ten kantore van internetbedrijf Ilse... we schrijven het jaar 2002. Na afloop van het interview laat Kentie me iets nieuws zien op zijn computer: Blogger. Een online toepassing, waarin je heel gemakkelijk een website kunt onderhouden met actuele berichten. Webloggen staat nog in de kinderschoenen, maar het spreekt me erg aan en ik wil het wel eens proberen. Jazz is daar een mooi onderwerp voor. Op 15 december 2002 schrijf ik een eerste bericht. Twee regels zijn het, ik ben duidelijk nog zoekend naar een vorm om over jazz te schrijven.

Een naam voor het weblog is er ook snel. Toen ik nog in Oirschot woonde had ik een radioprogramma bij de lokale omroep: Oirvijg. Het motto van het programma luidde: 'de beste draai om je oren'. Het was de tijd dat muziek nog vooral werd voortgebracht door draaiende platen en cd's. En het programma ging om muziek die je op het puntje van je stoel kan brengen, alsof je een draai om je oren krijgt. Dat gevoel had ik ook bij jazz. 'Draai om je oren', klinkt goed, maakt nieuwsgierig.

Tien jaar later. Wat is begonnen met een uitprobeersel is ondertussen uitgegroeid tot een project met body en soul. In 2003 sluiten Maarten van de Ven en Cees van de Ven aan. Net als de andere medewerkers die later volgen, zijn ze nog grotere jazzfanaten dan ik. Ondertussen merk ik dat het schrijven over jazz me beter leert luisteren en dat dat betere luisteren leidt tot beter schrijven over jazz. Dat is een mooie ontdekking. Ik word gevraagd als jazzrecensent voor Eindhovens Dagblad; mijn recensies plaatsen we door op deze website. Ik heb er lol in, maar als mijn werkzaamheden op andere gebieden steeds meer de aandacht gaan opeisen, trek ik me terug als actief schrijver voor de website. Ik kies voor een rol op de achtergrond en die vervul ik nog altijd.

Een decennium Draai om je oren laat zien wat de kracht van internet in combinatie met een passie voor muziek kan opleveren. Ruim 4000 recensies, artikelen, columns en interviews, verwijzingen, een concertagenda, achtergrondinformatie... het is allemaal bij elkaar geschreven en gesprokkeld door de vele vrijwillige medewerkers. De eenvoud in vorm en opzet van het begin staat nog als een huis en we hebben ons niet gek laten maken door commerciële mogelijkheden. Onafhankelijkheid is nog altijd de kracht. Met de nieuwe mogelijkheden van met name sociale media zie ik ondertussen nog genoeg mogelijkheden om de opgaande lijn die zich al tien jaar lang aftekent door te trekken naar het volgende decennium. Nee, voorlopig zijn we nog niet uitgedraaid!

Labels:

(Erno Mijland, 15.12.12) - [print] - [naar boven]





Concert
Saxkanonnen in de geest van Cannonball en Coltrane

Eric Alexander/Vincent Herring Quintet, woensdag 28 november 2012, Bimhuis, Amsterdam

Onder het motto 'In the spirit of Coltrane and Cannonball' had het Eric Alexander/Vincent Herring Quintet al 26 concerten door heel Europa achter zich. In het Bimhuis was het nummer 27 en tevens het laatste. De vermoeidheid was niet echt meetbaar, maar het concert zat tegen het routinematige aan. Desondanks werd er onvervaard met allure gemusiceerd.

Dat kan ook niet anders met twee saxkanonnen, good old pianist Harold Mabern - hij speelde met grootheden als Johnny Griffin, Gene Ammons, Art Farmer, Benny Golson, Sonny Rollins, Miles Davis, Freddie Hubbard, Lee Morgan, Stanley Turrentine en wie al niet - en een adequate ritmesectie.

Beide leiders speelden en soleerden in het moderne mainstream-idioom. Dat betekent dus improvisaties op modale-, blues-, en ritmeschema's. Zowel Alexander op tenor als Herring op altsax demonstreerden dat de hedendaagse arpeggio's, intervallen, riffs en hedendaagse licks geen vingerbrekers waren. Erg gelijkwaardig waren ze aan elkaar, hoewel Herring wat geïnspireerder speelde en soleerde, met vette blueslijnen en idem dito toon.

Veteraan Harold Mabern bleek een geniale begeleider te zijn middels prachtig ingevulde en geplaatste akkoorden. Solistisch bleef hij wat achter. Zijn solo's waren nogal old-fashioned vanwege het overmatige toepassen van blokakkoorden in zijn improvisaties. Bassist Joris Teepe en drummer Joris Dudi kweten zich voortreffelijk van hun ritmische taak.

In de geest van hun voorgangers en het in 1959 opgenomen album 'Cannonball And Coltrane' eerden Alexander en Herring op overtuigende wijze hun voorbeelden en idolen. Net als toen werd er binnen het harmonische kader in het eigentijdse idioom geïmproviseerd. De conclusie kan dan ook luiden dat het een goed en gedegen concert was.

Labels:

(Jacques Los, 13.12.12) - [print] - [naar boven]





Nieuws
Einde Metropole Orkest nabij na verlies subsidie


Het Metropole Orkest heeft afgelopen maandag in het Kamerdebat over het mediabeleid geen extra budget gekregen. De Tweede Kamer heeft brede steun en waardering voor het Metropole Orkest, maar er is onvoldoende budget om het orkest na augustus 2013 te laten voortbestaan. Staatssecretaris van Cultuur Sander Dekker zal het orkest niet gaan steunen, ondanks fors aandringen van onder andere de SP.

Anton Kok, directeur van het Muziekcentrum van de Omroep (MCO) en het Metropole Orkest: "Wij hebben de afgelopen tijd heel hard gewerkt aan de vormgeving van een businessplan voor een nieuw, modern Metropole Orkest. Onze musici, staf en technici hebben constructief meegedacht hoe wij met toch bijna 50% minder subsidie een gezonde toekomst kunnen hebben. Nu dreigen wij tussen de wal en het schip te vallen. Weg uit de mediabegroting en geen toegang tot de cultuurbegroting. We zullen ons subsidiebudget halveren, zullen meer uit de markt halen, maar helemaal zonder overheidssteun kan dit wereldvermaarde orkest helaas niet. Als dit zo blijft, is het na augustus 2013 afgelopen voor het Metropole Orkest."

De PvdA liet eerder weten meer duidelijkheid over het omroeporkest te willen krijgen, en D66 en SP verklaarden het gezelschap graag overeind te willen houden. "Iedereen met verstand van zaken ziet dat je het orkest niet zomaar op de markt kan schoppen", vond Jasper van Dijk van de SP. Hij wil dat gekeken wordt naar het reddingsplan voor het orkest. Ook D66 wil meer duidelijkheid over de steun van het kabinet voor het reddingsplan. PvdA'er Martijn van Dam wil kijken of er nog geld is om het orkest te redden.

Het Metropole Orkest stelde zelf eerder voor om door te gaan met 3,5 miljoen euro subsidie, de helft van het huidige subsidiebedrag. Dat verzoek is niet ingewilligd. De staatssecretaris vindt het te veel. De VVD vindt dat een 'bruidsschat' van acht miljoen euro voor het orkest genoeg is om op eigen benen te kunnen staan.

Het orkest maakt nu nog deel uit van het MCO, maar moet zelfstandig verder. Als deel van het MCO wordt het betaald vanuit het omroepbudget. Nu de steun voor het Metropole Orkest wegvalt, gaat het orkest het niet redden.

Het Metropole Orkest is het enige orkest dat op het allerhoogste niveau jazz, pop, lichte en wereldmuziek speelt en wordt internationaal gezien als één van de beste orkesten in deze disciplines. Dat blijkt onder meer uit de vele onderscheidingen - Grammy's en Oscars (voor filmmuziek) - én een publiek dat massaal komt kijken en luisteren.

Klik hier om een petitie te tekenen en het Metropole Orkest te steunen.

Labels:

(Maarten van de Ven, 12.12.12) - [print] - [naar boven]





Column Herbert Noord
Weer wat geleerd: "het gemurmel"


"De Ethiopische jazz was tot een aantal jaren geleden een in onze contreien en zeker bij mij onbekend fenomeen, maar, zo blijkt uit allerlei publicaties, zeer ten onrechte. Ethiopische jazz is booming en geen zichzelf respecterende opkomende muzikant kan en durft dit feit te ontkennen. De spraakmakende muzikale goegemeente in ons land zorgt ervoor dat een muzikant die wil doorstoten naar de 'top' - zoverre die dan bestaat in deze zompige moerasdelta - niet om Ethiopische jazz heen kan."

Is Herbert Noord een hoax op het spoor, eentje die zich kan meten met de Zuid-Kameroense Twisten?

Klik op bovenstaande button om zijn nieuwe column te lezen.

Labels:

(Maarten van de Ven, 11.12.12) - [print] - [naar boven]





Cd
Jimmy Raney - 'Four Classic Albums Plus' (Avid, 2012)

Opname: 1953-1956

In de periode dat deze vier albums werden opgenomen, midden-jaren vijftig, bevond gitarist Jimmy Raney zich op eenzame hoogte. Zijn werk bij tenorist Stan Getz was niet bepaald onopgemerkt gebleven en in de Critics Poll van het blad DownBeat eindigde hij twee jaar achtereen als eerste. Zijn stijl, geënt op het pionierswerk van Charlie Christian, kenmerkte zich door een soort vloeiende beweeglijkheid. Hij speelde alsof hij saxofoon blies – misschien dat zijn samenwerking met Getz daarom zo succesvol was.

Getz is hier (als 'Sven Coolson') aanwezig op vier tracks. Een maand eerder was de gitarist overgestapt van diens kwintet naar het combo van vibrafonist Red Norvo en dat was kennelijk in goed overleg gebeurd.

De geest van Getz zweefde ook in de Parijse studio, waar Raney in februari 1954 een album met plaatselijke topmusici opnam. Bobby Jaspar en Roger Guerin, tenorsax en trompet respectievelijk, blazen übercool. Raney heeft het rijk alleen in 'Cherokee', een stuk waar hij al zijn (bij benadering) twintig vingers aan dek moet roepen. Het is een wonder dat hij niet hopeloos in zichzelf verstrikt raakt.

Interessant aan de dates die het album 'A' opleverden, zijn de duetten die de gitarist met zichzelf speelt. Soli in contrapunt die vooruit lijken te wijzen naar 'Conversations With Myself' van pianist Bill Evans. Hier is de pianist Hall Overton, de componist, en het is een rol die hij slechts zelden vervulde. Hij speelt bescheiden – in 'Some Other Spring' zweeft hij zowat het raam uit. Merkwaardig genoeg leverde hij geen composities voor 'A'. Trompettist John Wilson is een zwakke, vlakke broeder, zodat deze plaat uiteindelijk een toch wat matte indruk achterlaat.

Een stuk méér weerwerk levert Bob Brookmeyer op het album 'Jimmy Raney Featuring Bob Brookmeyer'. De in december vorig jaar overleden trombonist, componist en docent heeft persoonlijkheid, een levendige fantasie en een schijnbaar onbegrensde techniek – het moet een feestje zijn geweest, die twee maestro's in die studio in juli 1956.

Labels:

(Eddy Determeyer, 10.12.12) - [print] - [naar boven]





Reportage
Uitreiking Edison Awards Jazz & World 2012


"Het Metropole Orkest, dat volgens traditie de winnaars begeleidt bij hun optredens, bracht vanavond een ode aan de dit jaar overleden componist en pianist Rob Pronk. Pronk was ook jarenlang gastdirigent bij het Metropole. Het orkest voerde het wonderschone 'At Dawn' uit, een compositie van Pronk, met solist Marc Scholten op de altsaxofoon."

Op woensdag 28 november 2012 werden in Muziekcentrum Frits Philips de Edison Awards in de categorie Jazz/World uitgereikt. In de prijzen vielen onder meer pianist/componist Martin Fondse, trompettist Christian Scott, saxofonist Bart Wirtz en zangeres Dee Dee Bridgewater. Onze correspondent ter plaatse, Donata van de Ven, doet uitgebreid verslag van "wederom een geslaagde avond" rondom de Edison Awards.

Klik hier om haar verslag te lezen.

Foto's van deze Edison-uitreiking vind je hier (Cees van de Ven) en hier (Eddy Westveer).

Labels:

(Maarten van de Ven, 10.12.12) - [print] - [naar boven]





In memoriam
Dave Brubeck


Op woensdag 5 december overleed de Amerikaanse jazzpianist en componist Dave Brubeck. Hij was op dat moment onderweg naar een afspraak met zijn cardioloog. Brubeck zou een dag later 92 zijn geworden. Hij behoorde met Louis Armstrong tot één van de meest bekende jazzmusici. Zowel Armstrong als Brubeck verschenen op de cover van Time Magazine (respectievelijk in 1949 en 1954). Zelfs het grote publiek dat niets met jazz van doen heeft, weet dan deze beide namen te noemen.

Na zijn militaire diensttijd (1942-46) – hij leidde een orkest en hoefde niet aan militaire acties deel te nemen – nam hij les in Californië van de Franse componist Darius Milhaud. In 1947 formeerde hij een octet en leidde hij een trio met onder meer Cal Tjader. Dat trio werd regelmatig aangevuld met altsaxofonist Paul Desmond.

In 1951 wordt dan het Dave Brubeck Quartet officieel geformeerd met – natuurlijk – Paul Desmond. Het kwartet werd een groot succes. Ze traden veel op in universiteiten en werden erg populair bij de studenten. In 1953 en 1954 verschenen de albums 'Jazz At Oberlin', 'Jazz At The College Of The Pacific' en 'Jazz Goes To College'.

In 1956 werd Joe Morello de opvolger van drummer Joe Dodge. In 1958 kwam bassist Gene Wright in de band. Tot in 1967 was dat het succesvolle en vaste kwartet. In 1959 werd in die bezetting het album 'Time Out' uitgebracht. Het werd een million seller. Het sindsdien meest gespeelde en meest bekende nummer was 'Take Five', een compositie van Paul Desmond in 5/4 maat. Het album bevatte meerdere composities in afwijkende maatsoorten, onder andere 'Blue Rondo À La Turk' en 'Three To Get Ready'. Na dit album volgden nog in hetzelfde concept: 'Time Further Out', 'Countdown: Time In Outer Space', 'Time Changes' en 'Time In'.

Brubeck stond er nu om bekend dat hij de conventionele jazz en de daarbij passende maatsoorten oprekte en welhaast tomeloos experimenteerde met diverse afwijkende maatsoorten. Hoewel hij in diehard hardbop- en avant-garde jazzkringen toentertijd niet erg gewaardeerd werd, was hij erg populair bij een zeer groot deel van het jazzpubliek.

Na het uiteenvallen van zijn kwartet in 1967 bleef Brubeck in de schijnwerpers staan. Hij ontving prijzen en eredoctoraten en trad op tijdens het bezoek van paus Johannes Paulus II aan San Francisco in 1987 en bij de top in 1988 tussen president Ronald Reagan en Sovjetleider Michail Gorbatsjov in Moskou. Hij speelde ook twee keer in het Witte Huis. Ook schreef hij onder meer balletten, oratoria en symfonische werken, waarbij hij net als zijn illustere voorganger George Gershwin jazz vermengde met klassieke muziek.

Tot op hoge leeftijd stond hij nog geregeld op het podium met zijn vier eveneens musicerende zoons, Darius, Chris, Dan en Matthew. Zo trad hij in 2004, op 85-jarige leeftijd, voor de vierde keer op in het Amsterdamse Concertgebouw.

Met dank aan Skip Bolen voor het beschikbaar stellen van bovenstaande foto.

Labels:

(Jacques Los, 7.12.12) - [print] - [naar boven]





Cd
Ferrian's Nutimbre - 'Risk' (dEN, 2012)


Het Italiaanse dEN-label, opgericht door Stefano Ferrian, presenteert een mengeling van Italiaans talent en gevestigde namen uit de Transatlantische avant-garde. Het lijkt daarbij de ambitie te hebben het gat op te vullen, dat ontstaan is sinds het wegvallen van Soul Note/Black Saint. Dankzij bijdragen van onder andere Ab Baars, Ken Vandermark en George Russell is het label goed op weg een interessante speler in dit veld te worden. Met name Rara Avis, een combinatie die nog niet opgenomen heeft, maar een mengeling van Amerikaanse helden en Italiaans talent is, zal een lakmoesproef zijn voor de ambities van het label. Deze band, waarvan de samenstelling een soort Italiaanse variant op de Vandermark 5 lijkt, biedt plek aan saxofonist Ferrian, wiens spel dominant is met zijn eigen Nutimbre. 'Risk', het debuut van deze formatie, is een slimme reflectie op de Amerikaanse inside-outside van de jaren 60 en 70, met een Europees randje.

Hoewel het eclecticisme duidelijk is, wordt de muziek nergens daadwerkelijk riskant, zoals de naam van het album belooft. Eerder wordt er op intelligente wijze verwezen naar wat is geweest en wordt dit vertaald naar het heden. Het titelnummer beweegt zich bijvoorbeeld in de wereld van Steve Lacy en Thelonious Monk in hun meest speelse incarnatie. De compositie is aangenaam en treffend, met slimme ritmische figuren en geestige dialoog, maar voelt op zichzelf niet heel radicaal aan. Het volgende nummer, 'Hazardscape', daarentegen, is een intrigerend onderzoek in timbre, dat zich op gespannen voet bevindt met het voorgaande. De verstilling in 'Hazardscape' maakt dat het zich verhoudt als een interlude ten opzichte van de rest van het album.

Door deze contrasten tussen de nummers bewijzen Ferrian en zijn kwintet dat ze in hun spel beschikken over een groot aantal opties. Tegelijkertijd was het beter geweest wanneer dit bereik sterker geïntegreerd zou zijn in elke compositie. Wat nu aanvoelt als een hoogwaardige collage van stijlen, had dan een grotere cohesie gehad. Het sluitstuk van het album, 'Terra Non Firma', belooft veel goeds in die richting; over een dreigende piano beweegt de sopraansaxofoon zich via asymmetrische lijnen die doen denken aan Wayne Shorter naar enkele kreetjes, alvorens in stilte te verdwijnen. De komende tijd zou Ferrian's Nutimbre, samen met dEN, zich moeten kunnen ontwikkelen tot een dominante kracht in de Italiaanse en mogelijk Europese avant-garde.

Meer horen?
Hier kun je twee tracks van dit album beluisteren: de titeltrack en 'Oblique'.

Labels:

(Sybren Renema, 6.12.12) - [print] - [naar boven]





Concert
Goede mix van jazz en wereldmuziek

Anton Goudsmit, vrijdag 23 november 2012, De Lieve Vrouw, Amersfoort

Carte Blanche voor Anton Goudsmit in de aanloop naar de (laatste) wintereditie van het Global Village Festival in theater De Lieve Vrouw in Amersfoort. Nou, dat heeft de gitarist met beide handen aangegrepen. Hij koos vier illustere, internationale en uit verschillende muziek disciplines komende muzikanten uit en repeteerde drie dagen om zich subliem te kunnen presenteren. Dat is hem met glans gelukt. Samen met saxofonist Efraim Trujillo, vibrafonist Miro Herak, gitarist Rafael Vanoli en percussionist/zanger Ebou Gaye Mada werd een enerverende en wervelende mix van (veel) jazz en (vooral Afrikaanse) wereldmuziek geproduceerd.

Gitarist Vanoli, bekend van Knalpot en het internationale trio Opositor, hield zich op zijn gitaar vooral bezig met stevige en solide baspartijen en met elektronische effecten en sampling. Met de uit Gambia afkomstige percussionist/zanger Ebou Gaye Mada werden de complexe, uit niet-westerse maatsoorten bestaande, ritmes swingend en stuwend uitgevoerd. Op die basis was het voor de solisten goed toeven.

De Ploctones-maatjes, Goudsmit en Trujillo, leefden zich dan ook goed uit en lieten geïnspireerde, moderne jazzsolo's horen. Onmiskenbaar waren die ook nog eens gebaseerd op funky en R&B licks en riffs. Vooral in de enthousiaste en felle solo's van Goudsmit waren de inspiratiebronnen Jimi Hendrix en John Coltrane niet moeilijk te ontdekken. Het was fascinerend te horen hoe hij op gitaar Coltrane's virtuositeit combineerde met gierende, bluesy Hendrix-uithalen. En dan ook nog zijn improvisaties unisono mee 'hummen'.

De Tsjechische vibrafonist Miro Herak stelde zich zeer bescheiden en dienstbaar op. Wat mij betreft had hij wel wat meer soloruimte kunnen krijgen. De weinige solomomenten die hij kreeg, benutte hij voluit met kraakheldere, puntige, snelle moderne melodische lijnen.

Anton Goudsmit, die na twintig jaar de New Cool Collective verlaten heeft, moet van deze nu nog ad-hoc formatie maar een vaste groep maken. Tenslotte: kwaliteit in overvloed en – ook voor een groot publiek – interessante muziek, deze mix van jazz en wereldmuziek.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Maarten Jan Rieder.

Labels:

(Jacques Los, 3.12.12) - [print] - [naar boven]



Archie Shepp treedt op tijdens Stranger Than Paranoia 2012 (foto: Cees van de Ven)

Vooruitblik
Stranger Than Paranoia 2012


Op 24, 27, 28 en 29 december vindt het door altsaxofonist Paul van Kemenade jaarlijks georganiseerde Stranger than Paranoia-festival plaats. Deze keer valt in liefst drie Brabantse steden te genieten van kwalitatief hoogstaande jazzoptredens.

In Paradox te Tilburg start het festival op kerstavond met optredens van At The Movies – een multimediaproject, waaraan Peter Hofland (elektronische klanken), Sjaak Swinkels (Fenderpiano) en organisator/altsaxofonist Paul van Kemenade deelnemen. Vervolgens een even spannende als onvoorspelbare slagwerkontmoeting tussen living legend Han Bennink en Ries Doms (van The Kik) en als afsluiting het Willem Breuker Kollektief. In de geest van oprichter/saxofonist Willem Breuker (1944-2010) brengt het ensemble een programma met Breuker-composities, van bekend en geliefd werk tot niet eerder uitgevoerd materiaal. Dit is een van de laatste keren dat het orkest nog te zien en te horen is.

Op donderdag 27 december wordt het festival vervolgd in De Avenue in Breda. Op deze avond zijn er vier optredens te verwachten. Allereerst het saxofoontrio Airkraft, met de Engelse sopraansaxofonist Pete Whyman (voormalig bandlid van Nick Cave's Bad Seeds), de Engelse baritonsaxofonist Chris Caldwell (Delta Saxophone Quartet) en tenorsaxofonist Frank van der Kooij uit Breda. Het trio speelt een mix van klassiek, folklore en jazz. Vervolgens het trio met de Japanse pianiste Aki Takase, drummer Han Bennink en saxofonist Paul van Kemenade. Hun cd 'Kaisei Nari' verscheen eerder dit jaar en ontving lovende kritieken. Daarna zangeres Nynke Laverman met Friese wereldmuziek en tenslotte het New Rotterdam Jazz Orchestra met als gast gitarist Anton Goudsmit. In dit collectief zitten een aantal 'kleppers', zoals de saxofonisten Miguel Boelens en Bart Wirtz, trombonist Louk Boudesteijn en hoornist Morris Kliphuis.

Een dag later verplaatst het festival zich naar de Toonzaal in Den Bosch. Naast wederom het trio Akase-Bennink-Van Kemenade concerteren daar de Zweedse groep Tonbruket van bassist Dan Berglund (die deel uitmaakte van E.S.T.). Deze Zweedse formatie heeft een geheel eigen geluid ontwikkeld van instrumentale prog-rock met jazz- en improvisatie-elementen. Als afsluiting en voor de eerste keer in Den Bosch één van de laatste levende jazzlegendes: tenorsaxofonist Archie Shepp, die aantreedt met zijn vaste pianist Tom McClung.

Het festival wordt op zaterdag 29 december in Paradox afgesloten met hetzelfde programma als in de Toonzaal.

Klik hier voor uitgebreide informatie over Stranger Than Paranoia 2012.

Labels:

(Jacques Los, 3.12.12) - [print] - [naar boven]





Concert
Veteraan ontmoet muzikale geestverwanten

Billy Hart Quartet, vrijdag 23 november 2012, Bimhuis, Amsterdam

De muziek van het Billy Hart Quartet staat met een been stevig verankerd in de diepste Amerikaanse jazzroots en met het andere been flexibel manoeuvrerend in de vrijere cerebrale opvattingen. Het laatste decennium heeft dit kwartet gestaag, in een soort radiostilte, gewerkt naar deze volstrekt natuurlijk klinkende symbiose. Veteraan Billy Hart heeft zich daarbij laten inspireren door twee ruimdenkende muzikale geesten. Ethan Iverson, als lid van het onorthodoxe pianotrio The Bad Plus, en Mark Turner, vooral bekend door zijn participatie in het moderne, pianoloze trio The Fly.

De ode die wordt gebracht aan flamboyante Gene Krupa, grondlegger van het moderne drumstel, en de recent overleden freelance bopdrummer Pete La Roca, refereert zeer direct aan het rijke jazzverleden. Na het drumintro van Krupa's 'Drum Boogie' ontwikkelt de klassieker, onder een soepele basbegeleiding, via lome saxofoon- en pianolijnen naar modale jazz, om na onverwachte drumuithalen te eindigen in een korte, plechtige wals. De nagedachtenis aan La Rocca wordt op gepast wijze gebracht door een collectief weemoedig mondfluiten. Waarna het machtig gebruik van de toms de aanzet vormt voor een zwaarmoedig middenstuk, dat uiteindelijk luchtig fluitend wordt beëindigd.

De dominantie van de solisten Turner en Iverson, de een op de saxofoon zoekend naar melodische oplossingen en de ander op de piano spaarzaam op zoek naar vrijheid, neemt toe. Het bekkenwerk van Hart blijft essentieel voor de voorwaartse drive en maakt indruk door het speels gemak waarop gevarieerd wordt met het ritme. Bassist Ben Street is een onmisbare schakel voor het groepsgeluid door robuust, vanuit de fundamenten van de muziek, bij te dragen aan het collectief geluid en op stuwende wijze gewicht aan te brengen waar dat nodig is.

In het tweede bedrijf wordt het hoge niveau moeiteloos geëvenaard. In een hommage aan Charlie Parker wordt de bebop in zijn volle glorie geëtaleerd, met uitgebreide features van Turner en Iverson. Hierna grijpt men terug op de moderniteit. De dynamische Hart, die droge harde tikken laat opgaan in fantastisch bruisende bekkens en speelse dissonanten, speelt volmaakt in dienst van het kleurrijke groepsgeluid. De hemelse, soms vluchtige altissimo tenorklanken, spaarzaam voorzien van zware sonore passages, contrasteren met de doorzichtige, minimalistische pianolijnen.

Deze wijze van pianospelen dient zich ook aan bij een compositie met kinderlijke vrolijkheid, die geruisloos overgaat in bedrieglijke eenvoudige ballroom jazz. Mark Turner laat hier en in het langzaam ontluikende 'Light' nadrukkelijk zien dat hij van toegevoegde waarde is als modern solist. Bij vlagen refererend aan Coltrane, maar in hoofdzaak met eigen geluid en vol ritmische diversiteit vindt Turner zijn weg. Langs geëffende hoofdwegen wordt verrassenderwijs en soms onnavolgbaar de kronkelige paden van de muzikale periferie opgezocht. De ijle maar tedere klanken, de ruimte en de vaak lange rubato saxofoonpassages blijven al even melodisch als lyrisch van aard.

Met 'All Our Reasons', het tweede album van dit gezelschap, is de discografie niet bepaald rijk te noemen. En dat terwijl Harts kwartet, met alle muzikale uitweidingen, kleurrijke vondsten en unieke interacties bijna schreeuwt om een nieuw hoogtepunt.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Louis Obbens.

Labels:

(Louis Obbens, 1.12.12) - [print] - [naar boven]





In memoriam
Pete La Roca


Drummer Pete La Roca is op 19 november overleden in New York City aan de gevolgen van longkanker. Zijn echte naam is Peter Sims. Hij is de zoon van een trompettist en een pianiste. Hij studeerde aan de High School of Music and Art en de Manhattan School of Music.

Door drummer Max Roach werd hij aanbevolen bij Sonny Rollins. In de jaren 1957–1959 speelde hij met de 'Saxophone Colossus'. Daarna was zijn ster gerezen. Met alle belangrijke jazzmusici uit die jaren heeft hij dan wel gespeeld en platen opgenomen, zoals onder anderen Bill Evans, John Coltrane, Paul Bley, Charles Lloyd en Chick Corea.

Het is enigszins vreemd dat La Roca in zijn prime time slechts twee albums opnam als leider, zeker gezien de positieve ontvangst die zijn debuut 'Basra' (Blue Note, 1965), waarvoor hij drie eigen composities aandroeg, kreeg. Op deze plaat speelde hij samen met tenorsaxofonist Joe Henderson, pianist Steve Kuhn en bassist Steve Swallow. 'Basra' wordt tegenwoordig gezien als een onvervalste jazzklassieker.

La Roca was beslist geen conservatief drummer, maar hij voelde zich niet happy met de opkomst van de fusion- en freejazz. In 1968 verliet hij dan ook de muziekwereld en vestigde zich als advocaat.

Eind jaren zeventig keerde hij weer terug in de muziek met een eigen groep, het Swing Time Sextet. Nog veel later – 1997 – neemt hij op het Blue Note-label het album 'Swingtime' op. Op dat album zijn onder meer saxofonist Dave Liebman, trompettist Jimmy Owens en pianist George Cables te horen.

Pete (La Roca) Sims is 74 jaar oud geworden.

Labels:

(Jacques Los, 1.12.12) - [print] - [naar boven]


Lees verder in het archief...






Menupagina's:

Redactieadres:

Hoekstraat 1 B17
3910 Neerpelt
België
(0032) 11747180
(0032) 498788554

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.