Draai om je oren
Jazz en meer - Weblog





 




Jeroen de Rijk - 'Moves 24/7' (Baileo, 2008)
Opname: 2007

Percussionist/slagwerker Jeroen de Rijk werkte voor en met uiteenlopende mensen als Louis van Dijk, het Amsterdam Jazz Quintet, Herbert Noord en Michiel Borstlap. Hij debuteert nu als leider; hij combineert zelfgemaakte geluidsopnamen met een veelheid aan eigen ideeën en composities, bijgestaan door (vooral) goede vriend Frits Landesbergen (vibrafoon, percussie en toetsen) en toetsenist/technicus Ivo Witteveen. Gastmusici zijn onder anderen Jimmy Haslip (bas), Anton Goudsmit (gitaar), Hans Eijkenaar (drums), Sandro Albert (gitaar), Bas Mulder (gitaar), Eric Vloeimans (trompet), André Vrolijk (accordeon), Tom Beek (saxofoon), Jean Philippe Rykiel (toetsen) en Rob van Kreeveld (piano).

Het vooral in de studio in elkaar geknutselde resultaat van deze vrolijke samenwerking is een bonte reeks soundscapes, op basis van aansprekende stevige grooves. Hier en daar krijg je het gevoel dat het werk van De Rijk wel eens heel bruikbaar zou kunnen zijn als filmmuziek, het heeft een onmiskenbare illustratieve kracht. De meeste composities komen op naam van De Rijk en Landesbergen; van Witteveen is het ietwat mysterieuze 'Spyware'. Heel mooi is de lyrische trompet van Eric Vloeimans in 'A Gentle Giant'.

Deze recensie was eerder te lezen in HVT Magazine.

(René de Cocq, 30.7.08) - [print] - [naar boven]





Bender Banjax winnaar Jong Jazztalent Gent 2008

Als nevenpodium organiseerde het Gent Jazz Festival de achtste editie van Jong Jazztalent Gent. Deze muziekwedstrijd leverde een unanieme winnaar op: Bender Banjax. Tijdens de Gentse Feesten trad elke namiddag één groep op in het hart van de Gentse feesten, waardoor alvast een veel breder publiek bereikt werd dan normaal mogelijk is. Een professionele jury koos uit de acht geselecteerde groepen dus unaniem voor het akoestische jazzkwartet Bender Banjax, met als line-up Erik Bogaerts (sax), Christian Mendoza (piano), Axel Gilain (bas) en Stijn Cools (drums).

De jury, met als professionele jazzkenners Mik Torfs (JazzLab Series), Giovanni Barcella (jazzdrummer), Frederik Goossens (Klara), Bruno Bollaert (Gent Blogt) en voorzitter Simon Korteweg, motiveerde haar beslissing onder meer als volgt: "Hoewel deze vier musici nog niet zo lang in hun huidige bezetting bijeen zijn, vormen ze toch al een team dat intensief en soepel samenwerkt. Erik Bogaerts weet op gevarieerde thema's indringende soli op tenorsax te baseren, terwijl pianist Christian Mendoza een verrassende hoeveelheid vindingrijkheid tentoonspreidt. Wij achten dit kwartet zeker in staat een nog boeiender, hoger niveau van geïntegreerd samenspel te bereiken, waarin de vier instrumenten gelijkwaardig participeren."

Meer weten?
De website van Bender Banjax.

(Jacques Los, 30.7.08) - [print] - [naar boven]





Festivalverslag Gent Jazz 2008: Dag 2
vrijdag 11 juli 2008, De Bijloke, Gent

De tweede festivaldag van Gent Jazz 2008 bood optredens van het Stefano Di Battista Quartet, Trio Grande featuring Matthew Bourne en het Pat Metheny Trio. "Het enthousiasme van het publiek steeg met dag en uur, en meer dan een luisteraar veerde recht tijdens het applaus aan het eind. Een heerlijk sfeertje, daar kon zelfs een regenstorm zoals op vrijdag niet tegenop." Aldus onze verslaggever Bruno Bollaert.

Klik hier voor zijn festivalverslag in woord en beeld van de tweede dag.

(Maarten van de Ven, 30.7.08) - [print] - [naar boven]





Johnny Griffin overleden

Johnny Griffin, één van de laatste 'tough tenor'-saxofonisten is vrijdag 25 juli jongstleden in het Franse Availles-Limousine overleden. Gedurende de laatste 24 jaar woonde hij naar genoegen op het platteland – hij noemde het 'de hemel' – in Frankrijk. Van daaruit was hij nog regelmatig te vinden op de jazzpodia zowel in Europa als Amerika.

De 80 jaar oud geworden meester heeft een meer dan respectabele jazzcarrière achter de rug. Op jeugdige leeftijd speelde hij reeds bij Lionel Hampton. Midden jaren vijftig maakte hij deel uit van de formaties van Art Blakey en Thelonious Monk. In die periode neemt hij een dijk van een plaat op: 'A Blowing Session' op het label Blue Note met fellow saxofonisten John Coltrane en Hank Mobley. Een ander interessant blowing album is 'Blowing In From Chicago' met de saxofonisten Clifford Jordan en John Gilmore. Ook in dezelfde periode opgenomen.

In de zestiger jaren leidt hij met tenorist Eddie 'Lockjaw' Davis een 'tough tenor'-kwintet, hetgeen resulteerde in een handvol stomende hardbop playin' platen als: 'Looking At Monk', 'Griff And Lock', 'Blues Up And Down' en – uiteraard - 'Tough Tenors'. Allen door Orrin Keepnews geproduceerd en uitgebracht op het Jazzland-label. In 1963 vertrekt de Griff naar Europa om veelvuldig in Kopenhagen en in de Parijse Blue Note-club te spelen (onder anderen met drummer Pierre Courbois). Hij wordt dan ook een belangrijk solist in de bigband van Kenny Clarke-Francy Boland.

In de zeventiger jaren woont hij enkele jaren in Nederland. Hij is dan regelmatig op de - toen nog groot aantal - jazzpodia te vinden. Van Rotterdam tot Doetinchem en van Amsterdam tot Zwolle en Groningen. Wie van de Nederlandse spraakmakende musici heeft hem niet begeleid? Van Rein de Graaff tot Han Bennink, van Jacques Schols tot Wim Overgaauw. Het betekent dan ook dat een groot deel van de Nederlandse jazzliefhebbers Griffin live minimaal één keer, zo niet meerdere keren, heeft meegemaakt.

Natuurlijk keert hij regelmatig terug naar de States, niet alleen om concerten te geven maar ook platen op te nemen voor het label Galaxy: 'Return Of The Griffin', 'NYC Underground' en 'Call It Watchawana'. Zijn breed jubelend tenorgeluid is uniek en vooral zijn razendsnelle solo's leveren hem de beschrijving 'the fastest gun in the West' op. Gedurende de laatste decennia matigt hij zijn macho speelwijze enigermate. In een interview uit 1993 verklaart hij: "It’s not like I'm looking to prove anything any more. At this age, what can I prove? I'm concentrating more on the beauty in the music, the humanity."

Tot het laatst toe was hij nog on the road, onder andere op het North Sea Jazz Festival in 2007, en schuwde hij confontraties met collega-saxofonisten geenszins, zoals Von Freeman, Dexter Gordon en Joe Lovano. Met de avant-garde jazz heeft hij zich nooit beziggehouden. Hij bleef zijn leven lang trouw aan de straight swingende bluesy hardbopmuziek.

Op YouTube zijn daar talrijke voorbeelden van te vinden. Klik bijvoorbeeld hier voor een uptempo blues met pianist Ronnie Matthews, bassist Ray Drummond en drummer Kenny Washington. Let niet op de beeldkwaliteit.

(Jacques Los, 28.7.08) - [print] - [naar boven]





Eliane Elias - 'Something For You' (Blue Note, 2007)

Gespreid over zeventien stukken brengt zangeres/pianiste Eliane Elias, met aan haar zijde echtgenoot en bassist Marc Johnson en drummer Joey Baron, hommage aan jazzlegende Bill Evans. Voor alle duidelijkheid: niet alle opgenomen songs werden gecomponeerd door Evans, maar zijn handen maakten er wel klassiekers van. Als luisteraar wordt je ondergedompeld in de leefwereld van de meester zelf. De muziek zal een breed publiek aanspreken en dat was uiteraard ook de bedoeling. Vlotte mainstream jazz voor elk moment van de dag (of van de nacht, zo je wilt).

Instrumentale triostukken worden afgewisseld met vocale interpretaties. De prettig swingende openingstrack 'You And The Night And The Music' maakt de baan vrij voor het fraaie titelnummer. Elias grijpt meteen de kans om haar vocale kwaliteiten tentoon te spreiden. De intro van het stuk wordt als uitsmijter gemixt met een origineel fragment waarop een extatische Evans eventjes zelf aan het woord komt. De instrumentale versie van 'But Not For Me' klinkt aantrekkelijk, en ook andere klassiekers, zoals het onvermijdelijke 'Waltz For Debby' (in een vocaal jasje) mochten uiteraard niet ontbreken. Hier en daar een blues, en tot onze vreugde ook de cover 'Detour Ahead' en 'Minha (All Mine)', één van de weinige Braziliaanse stukken die Evans uitvoerde.

Deze recensie verscheen eerder in Jazzmozaïek.

Meer horen?
Klik
hier voor de MySpace-pagina van Eliane Elias, waar je drie tracks van dit album kunt beluisteren: 'You And The Night And The Music', 'Waltz For Debby' en 'Five'.

(Dirk De Gezelle, 28.7.08) - [print] - [naar boven]





Leidse jazzgeschiedenis geboekstaafd

Stichting Leidse Jazz Geschiedenis gaat medio november 2008 een uniek jazzboek uitgeven. In aanwezigheid van de burgemeester van Leiden, de ambassadeur van de Verenigde Staten en tal van prominenten zal op 6 november aanstaande om 16.30 uur in de Marekerk te Leiden het eerste exemplaar van het boek 'Leidse Jazz Geschiedenis' worden gepresenteerd.

Het boek behandelt de jazzgeschiedenis in Leiden (van 1899 tot en met de jazzweek van 2008), een periode waarin Leiden zowel nationaal als internationaal op jazzgebied bekendheid heeft gekregen. De organisatie mocht op de jaarlijkse festivals in het historische centrum van Leiden vele duizenden bezoekers verwelkomen.

Tal van saillante details zijn door auteur Cees Mentink na een jaar van intensieve research in binnen- en buitenland verzameld in een omvangrijke documentatie over de geschiedenis van de jazz in én vanuit de stad Leiden.

Klik
hier voor uitgebreide informatie over het boek.

(Cees van de Ven, 25.7.08) - [print] - [naar boven]





Festivalverslag Gent Jazz 2008: Dag 1
donderdag 10 juli 2008, De Bijloke, Gent

Met Pascal Mohy, Pierre Van Dormael, Lionel Loueke en Herbie Hancock opende op vrijdag 10 juli jongstleden het Gent Jazz Festival - het voormalige Blue Note (Records) Festival - zijn deuren. Onze verslaggever Bruno Bollaert moest even zijn weg vinden in een enigszins gewijzigde setting - een nieuwe tent, meer variatie in de catering - maar kon na afloop tevreden constateren dat de sfeer er tijdens de geslaagde openingsavond al meteen goed in zat.

Klik hier voor zijn festivalverslag in woord en beeld van de eerste dag.

(Maarten van de Ven, 24.7.08) - [print] - [naar boven]





Robin Verheyen en Dré Pallemaerts winnen Django d'Or 2008

De laureaten van de Belgische Django d'Or-trofeeën 2008 zijn bekend. Een vakjury van twaalf leden uit de Franse, Vlaamse en Duitstalige Gemeenschappen besliste om de Django d'Or Jong Talent-Jeugd en Muziek Jazzprijs 2008 toe te kennen aan Robin Verheyen (saxofoon) en de Django d'Or Gevestigde Waarde 2008 aan Dré Pallemaerts (drums). Deze namen werden bekend gemaakt op 10 juli tijdens de openingsavond van het Gent Jazz Festival waar Herbie Hancock de avond afsloot.

Aan de Django d'Or Gevestigde Waarde wordt voor het eerst een geldprijs van 10.000 euro toegekend, die afkomstig is uit het fonds van SABAM (Belgische Vereniging van
Auteurs, Componisten en Uitgevers). Ook nieuw is dat de laureaat van de Django d'Or Jong Talent een geldprijs van 2000 euro ontvangt van Vzw Jeugd en Muziek Vlaanderen.

Naast deze twee Djangos d'Or, toegekend door een professionele jury, reikte SABAM op 10 juli een speciale prijs uit aan Jean-Pol Schroeder, de 'Muze van SABAM Cultuur'. Hij is onder meer jazzhistoricus, directeur van het Maison du Jazz in Luik en artistiek directeur van het festival Jazz à Liège. Deze prijs bekroont elk jaar zowel een Franstalige als een Nederlandstalige Belgische jazzpersoonlijkheid - meestal geen muzikant - voor zijn/haar speciale carrière, levenswerk of voor een belangrijke contributie op het gebied van jazz.

De formule van de Djangos d'Or werd inmiddels grondig gewijzigd. Zo vindt de jaarlijkse Django d'Or-uitreiking afwisselend plaats op de Dinant Jazz Nights en het Gent Jazz Festival. De laureaten van het ene jaar spelen telkens op de openingsavond van het festival dat de volgende uitreiking mee organiseert. Zo startte de openingsavond van het Gent Jazz Festival met de Django d'Or-laureaten van 2007, het ensemble van gitarist Pierre Van Dormael, Django d'Or Gevestigde Waarde en pianist Pascal Mohy, winnaar van de Django d'Or Jong Talent.

De Django d'Or-trofeeën zijn felbegeerd, als een ultieme erkenning voor elke jazzman of -vrouw. Ze zijn genoemd naar Django Reinhardt (1910-1953), de in België geboren legendarische gitarist. Verschillende landen reiken deze prijs uit.

Meer weten?
Klik hier voor een overzicht van de Belgische laureaten sedert 1995 en van de Belgische laureaten van Djangos d'Or in het buitenland.

(Maarten van de Ven, 23.7.08) - [print] - [naar boven]





Jazz op het Dak 2008

De zesde editie van VPRO's Jazz op het Dak was wederom avontuurlijk en veelzijdig met een sterk bezet, internationaal programma, dat zich niet alleen tot 'pure' jazz beperkte; er was ook ruimte voor wereldmuziek en cross-over. Een tweedaags muzikaal feest op het dak van Nemo, twee nabijgelegen locaties en in het Bimhuis. Recensent Eric van Rees en fotograaf Maarten Jan Rieder waren erbij en doen hier verslag.

Meer horen?
Op de Jazz op het Dak-website kun de concerten beluisteren van [em], het Stefan Lievestro Kwartet, Bernie's Lounge, de Low Frequency Tuba Band, het Stefano di Battista Quartet en de Paul Berner Band.

(Jacques Los, 21.7.08) - [print] - [naar boven]





Website JazzCase online

Het eerste seizoen van het Belgische jazzpodium JazzCase in het cultureel centrum Dommelhof te Neerpelt zit erop. In een aangename ambiance konden bezoekers genieten van interessante concerten, waaronder het Philip Catherine Trio, het Paul van Kemenade Quintet Plus met Feya Faku & Sydney Mnisi, het Ben Sluijs Quartet en het Frank van Bommel Quintet. Van alle concerten bracht Draai om je Oren recensies, fotoverslagen en audio-opnamen.

Voor informatie over voorbije en aankomende concerten kunnen geïnteresseerde jazzcats op een fonkelnieuwe website terecht. Klik op bovenstaande button om deze te bezoeken.

(Maarten van de Ven, 21.7.08) - [print] - [naar boven]





Fay Claassen bij Kunststof

Aanstaande woensdag 23 juli staat jazzzangeres Fay Claassen centraal in het NPS-radioprogramma Kunststof op Radio 1. Presentator Frenk van der Linden voelt haar vanaf 19.00 uur een uur lang aan de tand, onder meer over het concept 'swing' en haar laatste cd 'Red, Hot And Blue', een album met composities van Cole Porter.

Op de website van Kunststof is het programma ook na uitzending nog na te beluisteren.

Meer weten en horen?
Klik hier voor onze recensie en fotoverslag van het Jazzcase-concert dat Fay Claassen met haar Special Edition gaf op donderdag 17 april jl. in Dommelhof, Neerpelt. En beluister hier de song 'Embraceable You' uit dit concert.

(Cees van de Ven, 21.7.08) - [print] - [naar boven]





Chick Corea & Gary Burton - 'The New Crystal Silence' (Concord, 2008) 2 CD
Opname: 2007


Pianist Chick Corea en vibrafonist Gary Burton, twee veteranen uit de jazzgeschiedenis, vonden elkaar vorig jaar in twee samenwerkingsprojecten, die allebei een live-cd opleverden. In mei traden ze in Sydney op met het plaatselijke symfonieorkest, in juli als duo in een concertzaal in Molde (Noorwegen). De twee cd's zijn samen verpakt in één hoes, met als titel 'The New Crystal Silence'. Van stilte is overigens geen sprake: de heren produceren een ware stortvloed aan nootjes.

Zeker op de symfonische cd worden heel wat registers opengetrokken, in vijf composities van Corea, door Tim Garland voorzien van hier en daar lichtelijk ambitieuze (om niet te zeggen pretentieuze, om niet te zeggen pompeuze) orkestarrangementen. Het veel lossere, sprankelende duoconcert opent met een ode aan boppionier Bud Powell, en bevat naast enkele stukken van Corea ook klassiekers als 'Waltz For Debby' (Bill Evans) en 'I Love You Porgy' (Gershwin). De twee musici voelen elkaar goed aan, spelen in gevoelvolle wisselwerking de sterren van de hemel.

Deze recensie was eerder te lezen in HVT Magazine.

Meer horen?
Op de
website van Chick Corea zijn korte geluidsfragmenten van dit album te beluisteren.

(René de Cocq, 21.7.08) - [print] - [naar boven]





Jazzvers #4
Emotie

Gevoelens van verlangen
Gedachten uit het niets
Gedachteloos ontwaken
Rode wijn, muziek, emotie
Ont-moetingen in de werkelijkheid
Een glimlach - sprankeling
Zomaar een zondagavond in Hasselt
Van mens tot mens

Een gedicht van Anke Wind, geschreven tijdens het concert van de Belgische formatie The MJQ-Project op 24 juni 2007 in kaffee 't Schaap te Hasselt. De bijbehorende aquarel is gemaakt door Agy Claessen.

Meer weten?
Klik hier voor meer informatie over The MJQ-Project.

Labels:

(Maarten van de Ven, 19.7.08) - [print] - [naar boven]





Fugimundi droomt weg van de wereld

"Die koprol is erg belangrijk", lacht jazztrompettist Eric Vloeimans. Met zijn trio Fugimundi, dat verder bestaat uit gitarist Anton Goudsmit en pianist Harmen Fraanje, maakt hij muziek die het best omschreven kan worden als zomers. Niemand heeft haast. De musici hebben alle tijd van de wereld om naast elkaar hun wegen te bewandelen. Hun laatste cd heet 'Summersault', Engels voor kopjeduikelen. "Speelsheid en onbevangenheid, daar gaat het om."

Vloeimans bepaalt het geluid met zijn zachte spel dat soepel en luchtig is als zijde. Gitaar en piano plooien zich daar moeiteloos dansend omheen. Soms verhogen ze de druk, en duikelen ze hals over kop in een aanstekelijke swing. Sinds die cd uitkwam heeft het trio zich verder ontwikkeld, zegt Vloeimans. "Geen enkel optreden is hetzelfde. Je ontwikkelt je terwijl je samen aan het spelen bent. Op het podium kan van alles gebeuren. Je mist wat, of je bent juist heel overmoedig met het materiaal, en voor je het weet is dat onderdeel geworden van het stuk. Net zoals je lichaam in zeven jaar al zijn cellen vervangt. Je bent weer helemaal nieuw."

Dat werkt het beste als musici onbevangen kunnen zijn, benadrukt hij. "Je bent op je best als je de angst om fouten te maken kunt loslaten. Een spelend kind is ook niet bang om fouten te maken. Zo spelen wij ook op het podium. Dan kun je alle kanten op. Ik schrijf wat in me opkomt, onbekommerd. Tijdens een tournee in Indonesië speelden we een van die nummers. Het ging precies zoals ik het in gedachten had gehad, met de juiste kwinkslag. Daar was ik van onder de indruk. Indonesiërs zeggen dan 'Saya terkesan', en dat is ook de titel van het nummer geworden."

Vloeimans heeft er geen enkel bezwaar tegen als de muziek mooi is. "Net als met kunst. Mensen hoeven wat mij betreft niet precies te weten wat het allemaal betekent. Als het hen maar pakt, als ze maar voelen waar het over gaat. We weten zelf nooit van begin tot eind wat we op het podium gaan doen. Naast onze gezamenlijke nummers hebben we alledrie een groot repertoire dat we kunnen inbrengen. Met ons drieën dromen we weg van deze wereld. Dat is ook wat Fugimundi voor mij inhoudt."

Dit interview verscheen eerder in het Eindhovens Dagblad.

Meer zien?
Klik hier voor een fotoverslag van het Jazzpower-concert dat Fugimundi gaf in Wilhelmina, Eindhoven op maandag 3 maart 2008.

(René van Peer, 19.7.08) - [print] - [naar boven]





TYFT - 'Meg Nem Sa' (Skirl, 2006)

Hoewel gitarist Hilmar Jensson, drummer Jim Black en saxofonist Andrew D'Angelo elkaar al kennen sinds 1990, duurde het tot in 2002 voor ze als trio een eerste (titelloze) cd klaar hadden. Op de opvolger was het daarna vier jaar wachten, maar de liefhebbers van genreoverstijgende en strak gespeelde jazz zullen het zich niet beklaagd hebben. 'Meg Nem Sa' werd een plaat die klinkt als van dit trio verwacht mocht worden: rock, jazz, soundscapes en elektronica in een gedreven, maar steeds esthetische spiraal.

De strakke ondergrond van Blacks droge drumpartijen en Jenssons gitaarriffs leggen de fundamenten voor de meeste tracks. De hoekige ritmiek wordt energiek en groovend gebracht waardoor gekunsteldheid geen kans krijgt. De muziek klinkt zo vanzelfsprekend dat de complexiteit van vreemde accenten, asymmetrische maatsoorten en detailvariaties in de riffs onopvallend passeren. Hetzelfde geldt voor het samenspel: hoe grillig de melodielijnen ook mogen zijn, de manier waarop Jensson en D'Angelo ze exact samen weten te spelen is fenomenaal (vooral in 'Ain’t No Waltz') en doet bijna vergeten op welk niveau er hier gespeeld wordt.

Bovendien sluit de sound van D'Angelo knap aan bij de manier van spelen van het hele trio. Met zijn sappige toon en overwegend melodische manier van spelen, zorgt hij voor een ontspannen gevoel binnen de uitdagende muziek, waardoor de composities (overwegend van Jenssons hand) optimaal tot hun recht kunnen komen. Wanneer de saxofonist dan toch de begane grond verlaat om piepend en overblazend naar de stratosfeer te trekken, doet hij dit op een uiterst elegante manier. Van powerplay is nooit sprake, het zijn daarentegen de beheersing en het esthetische die de plak blijven zwaaien.

Vanuit deze uitgesproken muzikale benadering trekt Tyft op excursie langs diverse stijlen. In wat tragere tracks als 'Shooshabuster' en het weinig verhullende 'Led Tyftelin' wordt aangeklopt bij de stevige rock en metal, terwijl op andere momenten de muziek een funky karakter krijgt, zonder onderuit te zakken in een sound die louter om de fun draait.

Wanneer het strakke metrum uit de muziek gehaald wordt en de elektronica haar opwachting maakt, verschuift het klankbeeld richting soundscapes. De integratie van de instrumenten en elektronica klinkt hier heel vanzelfsprekend. Wat de muziek zo verliest aan melodische en ritmische kwaliteiten, herwint ze in sound. Het duistere is in deze tracks nooit veraf, maar gitzwart wordt het nooit. Net als bij de technische nummers blijft een zekere mate van toegankelijkheid en herkenbaarheid gegarandeerd, maar ook nu weer zonder muzikale compromissen te moeten sluiten. Deze uitgekiende balans maakt van 'Meg Nem Sa' een plaat die even mooi als gedurfd klinkt en die breeddenkende liefhebbers van jazz, rock en elektronica zal kunnen aanspreken.

Meer horen?
Op de
MySpace-pagina van Hilmar Jensson kun je de volgende tracks van dit album te beluisteren: 'Shooshabuster', 'Led Tyftelin' en 'Meg Nem Sa'.

(Koen Van Meel, 19.7.08) - [print] - [naar boven]





Interview Yuri Honing

"Wat ik in de jazz van nu een beetje mis is de boodschap. Het gaat nu veelal om de chops. Die chops ontwikkelen zich krankzinnig goed. De jonge studenten kunnen al drie keer zoveel als wat ik destijds kon. Het ontwikkelt zich steeds meer. Ze leren alles uit hun hoofd, achterstevoren en binnenstebuiten. Het is bewonderenswaardig, maar het blijft monkey business. Het heeft niets te maken met perceptie, met je leven, wie je bent, je ziel en de boodschap."

In juni werd in de Melkweg te Amsterdam de nieuwste cd van Yuri Honing's Wired Paradise, 'Meet Your Demons', gepresenteerd. Dat leek onze medewerker Jacques Los een mooie gelegenheid om de saxofonist te spreken over diens succesvolle loopbaan en zijn visie op de muziek. Klik hier om het hele interview te lezen.

(Maarten van de Ven, 18.7.08) - [print] - [naar boven]





Tutu Puoane Quartet creëert luisterparty
vrijdag 8 juni 2008, Ochten

Zangeres Tutu Puoane voelde zich thuis met haar kwartet, dat enkel bassist Nic Thys als vreemde eend in de bijt telde, en verder bestond uit echtgenoot Ewout Pierreux (piano) en Jasper van Hulten (drums). In deze setting kon Puoane al haar vocale facetten tonen. Songs van onder andere Pat Metheny, Kurt Elling en Bert Joris kregen haar persoonlijke behandeling. En met een kwartet van dit kaliber kon het niet anders dan een hoogstaand luisterfeest worden.

Pierreux behoort tot de aanstormende spraakmakende jonge Belgische pianisten die er toe doen. Anders dan Jef Neve, die het klappen van de marketing-zweep in de muziekindustrie kent, is Ewout Pierreux bijna diens tegenpool. Maar wat hij muzikaal in zijn mars heeft verdient gehoord te worden. Naast het feit dat hij een ideale begeleider voor Puoane was, waren ook zijn solistische bijdragen opmerkelijk. De flow van zijn spel en de kracht van zijn verhaallijnen klonken vanzelfsprekend en zonder mankeren pakkend muzikaal. Kenners en liefhebbers onder de aanwezigen hadden daarvoor terecht alle lof. Ook compositorisch deed hij van zich spreken, zoals met zijn compositie met co-auteur Puoane 'Song For Mpho', opgedragen aan hun dochter.

De samenwerking, interacties en muzikale verstandhouding tussen Pierreux, Puoane en Van Hulten stond buiten kijf. Opvallend was het voortreffelijke werk van bassist Nic Thys in dit verband. Een naam die steeds vaker in de Belgische jazzscene opduikt. Hij heeft zijn eigen kwintet Alices 5 Moons, speelt onder andere in Nathalie Loriers Trio Extensions en het Bart Defoort/Emanuele Cisi Quintet. Geen wonder dat hij ook vanmiddag geen steek liet vallen. En Tutu Puoane deed de rest. Haar weldadige zangstem met het authentieke vleugje Zuid-Afrikaanse wortels waarvan zij getuigde en haar poespasloze presentatie - vocaal en verbaal - raakten iedereen die horen wilde. Kortom, het was goed toeven met dit kwartet, dat zich ook buiten België steeds vaker in de kijker speelt. Haar cd 'Song' vond dan ook menige enthousiaste koper.

Klik hier voor een fotoverslag. Geluidsopnamen van dit concert zullen in de nabije toekomst via het Audiocenter op deze site te beluisteren zijn.

(Cees van de Ven, 17.7.08) - [print] - [naar boven]





Cd
Eric Vloeimans' Gatecrash - 'Hyper' (Challenge, 2008)

Opname: 2006. Met Eric Vloeimans (trompet en effecten), Jeroen van Vliet (Fender Rhodes en keyboards), Gulli Gudmundsson (diverse basgitaren, contrabas en effecten) en Jasper van Hulten (drums). Bonustrack: 'Voix Du Fou' met Michel Banabila. Producer: Hein van de Geyn.

Eric Vloeimans, die gerust een van de beste trompettisten uit de Nederlandse gelederen genoemd mag worden met een inmiddels internationale faam, heeft een tweede cd uitgebracht met zijn groep Gatecrash, de band waarmee Vloeimans de wereld van de elektronische jazz verkent en verdiept, geïnspireerd door onder andere de latere periode van Miles, Brecker Brothers en Weather Report. Het betreft een tweede selectie van tracks van de live-registratie van het adembenemende concert van Gatecrash in het Rotterdamse podium Lantaren/Venster op 2 december 2006.

De komst van de tweede cd van Gatecrash viel in de lijn van de verwachtingen. Velen vroegen zich af waarom de eerste cd 'Gatecrashin’' relatief zo kort was en waarom het prachtige, door pianist Jeroen van Vliet gecomponeerde stuk 'Hyper' niet op deze eerste cd te horen was. Welnu, dit prachtige stuk is het titelnummer geworden van de tweede release.

Het siert en kenmerkt Vloeimans om zijn bandleden in het zonnetje te zetten, zoals ook te zien is op de foto van het cd-hoesje, waar hij met trots en enthousiasme toetsenist Jeroen van Vliet voorstelt aan het publiek. Met recht, Van Vliet speelt een prominente rol. Hij heeft zijn Fender Rhodes gekoppeld aan allerlei effectapparatuur en kan met zijn Rhodes grommen, scheuren en brullen als geen ander. In het titelnummer valt zijn sterke techniek op, vooral het gemak waarmee hij met zijn linker- en rechterhand onafhankelijk kan spelen. Lyriek wordt afgewisseld met vette groove. In de muziek is geen ruimte voor egotripperij; de vier bandleden hebben een gelijkwaardige rol en zijn gegroeid tot een hechte eenheid, waar gespeeld wordt met openheid, waar ruimte is voor uitdaging en creatieve improvisaties.

In het openingsnummer 'Magnolia' valt onmiddellijk de prachtige toon van Vloeimans op, met zijn fenomenale techniek en sterk interactief spel, zoals dat op de hele cd het geval is. Met percussieve aanzetjes weet Van Vliet Vloeimans op te stuwen in zijn solo's, Jasper van Hulten drumt alert en creatief. 'Prince Of Darkness' is een hommage aan Miles Davis. Vloeimans soleert subtiel met gedempte trompet. Het nummer doet denken aan de latere 'elektrische' periode van Miles (zoals te horen op de cd's 'Tutu' en 'The Man With The Horn'). Bassist Gulli Gudmundsson valt onopvallend in positieve zin op; hij blijft steady aanwezig. Het luchtige nummer 'Bonzi' is met enige humoristische inslag en knipoog gespeeld. In 'Piccolo David' is het lyrische spel van Van Vliet goed opgebouwd. Een stuk met een tempoversnelling, waarin Vloeimans lekker loos gaat in zijn solo. De sferische compositie 'Ravens And Wolves' van de uit IJsland afkomstige Gudmundsson sluit de in Rotterdam live opgenomen tracklist af. Vloeimans speelt fluweelzacht met een prachttoon, zoals alleen hij dat kan.

Juist de inbreng van eigen verfrissende en verrassende composities, die zorgvuldig gerangschikt zijn, maakt 'Hyper' zo boeiend. Gatecrash is uniek; deze muziek is niet zomaar in een hokje te plaatsen, zoals cross-over of jazz met elektronische rock- en funkinvloeden, het is meer dan dat. Veel meer!

Meer weten, zien en horen?
  • Bekijk en beluister 'Hyper', het titelnummer van deze cd, in een aflevering van The Jazztube. Het gaat om een video-opname van het betreffende concert in Lantaren/Venster op 2 december 2006.
  • Klik hier voor onze recensie van Eric Vloeimans 'Gatecrashin’', de vorig jaar verschenen eerste cd die putte uit dit memorabele Lantaren/Venster-concert.

    Labels:

    (Koen Scherer, 10.7.08) - [print] - [naar boven]





    North Sea Jazz op radio en televisie

    Jazzliefhebbers met een allergie voor grote mensenmassa's kunnen thuis toch genieten van het komende North Sea Jazz Festival door af te stemmen op Radio 6. Die zender pakt ook dit jaar weer uit met een groot aantal al dan niet rechtstreekse uitzendingen van concerten en interviews met festivalartiesten.

    Met concertregistraties (in lengte variërend van een half uur tot anderhalf uur) van onder meer: Bobby McFerrin & NDR Big Band, Charles Lloyd, Hank Jones, Paul Bley, Herbie Hancock, Brad Mehldau en Diana Krall. Maar er zijn ook concertenopnamen van eigen bodem: Jazz Orchestra Of The Concertgebouw met Rita Reys & Fay Claassen, New Cool Collective en het Willem Breuker Kollektief.

    Alle programma's zijn te beluisteren via de
    website van Radio 6.

    Traditiegetrouw wijdt de NPS ook op televisie aandacht aan North Sea Jazz met een driedelige serie liveverslagen van het festival. De vrijdag en zaterdag op Nederland 3 staan in het teken van soul, funk en wereldmuziek. De uitzending op zondag op Nederland 2 staat voornamenlijk in het teken van jazz, met onder voorbehoud Cleo Laine, Bobby McFerrin, Herbie Hancock, Roy Hargrove en Horacio 'El Negro' Hernandez.

    Meer horen?
    Klik hier voor online te beluisteren concertopnamen van het North Sea Jazz Festival 2007.

    (Maarten van de Ven, 10.7.08) - [print] - [naar boven]





    Michiel Braam in Kunststof

    Vanavond, aan de vooravond van het concert van zijn Bik Bent Braam in Ahoy tijdens het komende North Sea Jazz Festival, is pianist/componist Michiel Braam een uur lang te gast in het NPS-programma Kunststof op Radio 1. Daar gaat hij in gesprek met presentator Frenk van der Linden.

    Michiel Braam is vooral bekend van de zeer onorthodoxe bigband die hij leidt. Met Bik Bent Braam improviseert hij graag tussen de extremen van de muziek – van totale anarchie tot een superstrak geleide blazerssectie. Onlangs verscheen 'Extremen', de nieuwe cd van Bik Bent Braam, die te bestellen is via de website van Michiel Braam. Een recensie van deze cd zal te zijner tijd op Draai om je oren verschijnen.

    Kunststof is te beluisteren van 19.00 tot 20.00 uur op Radio 1. Het programma is later terug te luisteren of te downloaden als MP3 via de website van Kunststof.

    Meer weten en zien?
    Klik hier voor onze recensie met fotoverslag van het concert dat Bik Bent Braam gaf in het SJU Jazzpodium in Utrecht op 9 februari 2008. Ook toen stond 'Extremen' op het programma.

    (Maarten van de Ven, 10.7.08) - [print] - [naar boven]



    Letty de Jong overleden

    In haar woonplaats Laren is dinsdag 1 juli jongstleden zangeres Letty de Jong overleden. Zij is 71 jaar oud geworden.

    Letty de Jong zong onder meer op de reeks 'Introspection'-platen van Thijs van Leer en in de filmmuziek voor 'Turks Fruit' van Rogier van Otterloo. Zij was ook jarenlang actief als achtergrondzangeres op de radio voor omroepen als AVRO, VARA en NCRV en als zangeres in het Kwintet Fifty Fifty en in het jazzy dansorkest The Ramblers. Daarnaast zong ze duizenden jingles in. De Jong was getrouwd met arrangeur/componist Cees Smal, een jazzmuzikant die in 2002 overleed.

    (Cees van de Ven, 9.7.08) - [print] - [naar boven]





    Cd / Dvd / The Jazztube
    Roy Haynes - 'A Life In Time' (Dreyfus Jazz, 2008)

    Opnamen: 1949-2006

    Als je een paar jazzliefhebbers vraagt wie de beste drummers zijn in de jazzgeschiedenis, laten we zeggen van na de oorlog, borrelen een paar namen meteen op. Art Blakey, Kenny Clarke, Max Roach, Elvin Jones, Philly Joe Jones. Pas in tweede instantie, denk ik, komt dan iemand met de naam Roy Haynes. Toch is deze Haynes een instituut in de jazz.

    Misschien valt zijn relatief iets mindere status toe te schrijven aan het feit dat hij in mindere mate dan die anderen een eigen stijl liet horen. Roy Haynes werkte met zoveel verschillende musici in zoveel verschillende deelgebieden in de jazz, dat zijn spel minder individuele kenmerken vertoonde; hij paste zich als een kameleon aan aan de mensen met en voor wie hij speelde, van swing tot bebop, van souljazz tot jazzrock tot avantgarde. Maar hij was (ik moet zeggen: is nog altijd) een formidabele slagwerker, niet voor niets in 2004 door het jazzblad Down Beat opgenomen in zijn 'Hall of Fame'.

    Een aardige getuigenis van Haynes' veelzijdigheid is vastgelegd in de box 'A Life In Time', met op drie cd's een belangwekkend overzicht van zijn loopbaan. De eerste twee schijfjes behandelen respectievelijk de perioden 1949-1962 en 1962-1998, waarin hij werkte met de absolute top van de jazzmuziek, meestal als sideman, soms als leider. Namen? Ik noem Lester Young, Bud Powell, Charlie Parker, Miles Davis, Sonny Rollins, Sarah Vaughan, Cannonball Adderley, Phineas Newborn, Thelonious Monk, Etta Jones, Eric Dolphy, Stan Getz, Roland Kirk, Jackie McLean, John Coltrane, Andrew Hill, Chick Corea, Alice Coltrane, Michel Petrucciani, Gary Burton, McCoy Tyner.

    Op de derde cd is Roy Haynes zelf helemaal alleen de baas: die behandelt de periode van 1970 tot 2006, waarin hij als leider fungeerde van ettelijke samenstellingen onder de naam Hip Ensemble. Ook hier grote namen: Joe Henderson, Pat Metheny, George Adams, Kenny Garrett, Dave Holland, Roy Hargrove, George Cables. Sterke hedendaagse jazz, vooral te omschrijven als postbop. In de box bevindt zich ook een dvd, met muziek en gesproken woord. Roy Haynes, gezeten in een opnamestudio, praat over zijn muziek en over de mensen met wie hij gewerkt heeft, met vooral een aantal aardige anekdotes. Dan is hij te zien met de versie van zijn Hip Ensemble uit 2005, en in een drumsolo uit een eerdere periode, het jaar 1973. Lastig is dat al die stukjes naadloos achter elkaar zijn geplakt, zonder trackscheiding. Maar het is op zich een aardige bonus.

    Deze recensie was eerder te lezen in HVT Magazine.

    Een voorproefje?
    Klik op bovenstaande afbeelding om te kijken naar een negen minuten durende promo voor deze verzamelbox. Roy Haynes vertelt over zijn leven en carrière, en verhaalt over zijn ervaringen met mensen als Charlie Parker, Miles Davis, Sarah Vaughan en John Coltrane.

    Labels:

    (René de Cocq, 7.7.08) - [print] - [naar boven]





    Jazzprofiel
    Pascal Vermeer


    Deze foto van drummer Pascal Vermeer (Tilburg, 1967) heb ik genomen in maart van dit jaar in Paradox te Tilburg. Vermeer heeft in de jaren tachtig les gehad van onder anderen Steve Clover, de toenmalige beheerder van het jazzpodium Paradox. Hij heeft zichzelf enorm ontwikkeld en is op het moment een veelgevraagde drummer. Hieronder een kleine selectie van zijn deelname in diverse formaties.

    Pascal speelde onder anderen met de Afrikaanse trompettist Feya Faku. Hij is actief in de formaties van pianist Michiel Borstlap en de Zwitserse vocaliste Kristina Füchs, en heeft een belangrijke rol in de groep van de nog erg jonge vocaliste Kim Hoorweg (dochter van pianist Erwin Hoorweg, actief in de Houdini's). Met zijn eigen kwintet heeft hij twee juweeltjes van releases opgenomen: 'I Am Not' en 'Changes Of Sides', waarbij ook muziekkompaan Jeroen van Vliet deelgenoot is en waarop de veelzijdigheid van Vermeer naar voren komt: jazz met invloeden uit pop en funk.

    Hij is ritmisch sterk, zoals te horen is in de formaties met Borstlap en in de groep met Ben van der Dungen, Jarmo Hoogendijk en Arno Krijger (deze groep heeft helaas maar een beperkt aantal keren kunnen optreden). Daarnaast kan hij, waar ruimte is voor subtiele en creatieve begeleiding, uitstekend lyrisch op klank spelen, wat te horen is op de nieuwste cd van Jeroen van Vliet 'The Poet & Other Tales'.

    Pascal heeft net een nieuwe cd geproduceerd, 'Omnipotent', met Hammondspeler Arno Krijger en saxofonist Rolf Delfos. Dit trio (!) speelt onder de naam het Lewinsky Quartet. In maart was de drummer te zien en te horen in het nieuwe kwartet van saxofonist Dick de Graaf in Paradox. Naast Vermeer speelt Jeroen van Vliet piano in die groep en Guus Bakker basgitaar en contrabas. Laatstgenoemde stelde De Graaf overigens voor om in deze bezetting te gaan spelen.

    Als je de geheel verschillende formaties bekijkt waarin hij speelt, kun je niet anders dan concluderen dat Pascal Vermeer een echte allround drummer is. Maar naast muzikant is hij ook een uitstekende producer, zoals blijkt uit bovengenoemde cd 'Omnipotent' van het Lewinsky Quartet, een verfrissend klinkende release, waarover Draai om je oren later meer zal berichten.

    (Koen Scherer, 7.7.08) - [print] - [naar boven]





    The Jasper Blom Quartet Live!
    vrijdag 30 mei 2008, Wilou's Basement, Veldhoven

    Met Jasper Blom (tenorsax & manipulators), Jesse van Ruller (gitaar), Frans van der Hoeven (bas) en Juan Serges (drums).

    In de intieme ruimte van Wilou's Basement kregen een vijftigtal genodigden een subliem concert geserveerd. Dit optreden was er een in een reeks naar aanleiding van Jasper Bloms nieuwe cd 'Statue Of Liberty', die in de pers lovende kritieken ontving. Vanavond maakte het kwartet van Blom de hooggespannen verwachtingen ook live zonder mankeren waar!

    Hoewel de muziek die gespeeld werd bepaald geen 'open deuren-niveau' had, wisten de heren deze toch prettig toegankelijk te communiceren. Jesse van Ruller en Jasper Blom hadden een aardig assortiment aan klankmanipulatoren voor zich uitgestald, maar maakten sporadisch en doelgericht van slechts enkele daarvan gebruik. De diverse unisono's en individuele improvisaties waren van een niveau dat je van Van Ruller en Blom ook kon verwachten. De Portugese jongeling Juan Serges - hij viel in voor Martijn Vink - heeft (nog) geen naam die belletjes doet rinkelen, maar viel beslist niet uit de toon in het gezelschap. Dat kon ook moeilijk met een perfecte coach en loods naast zich in de persoon van bassist Frans van der Hoeven.

    Vanwege de kwaliteit van composities en uitvoering ervan waren er geen zwakke momenten in het concert. Fris en gepassioneerd werd er gespeeld, zoals in 'Isaac' of in 'Greek Myth'. Blom vertelde dat laatstgenoemd stuk berust op een melodie die hij eens hoorde in de auto toen hij luisterde naar het programma De Wandelende Tak, met een aan Griekenland gewijde uitzending. Hij 'leende' het thema, boetseerde en verpersoonlijkte het tot een eigen creatie. Een heerlijk groovy stuk van een juichende blijheid. Soms viel het ritme even stil, dan improviseerden Blom en Van Ruller subtiel en interactief, totdat uiteindelijk de ritmetandem zich weer aandiende... en voort ging het weer.

    Van der Hoeven viel in de smaak met zijn uitstekende solo-intro van ruim twee spanningsvolle minuten in 'The Least Of Your Worries'. Hij exposeerde vanavond tot ieders genoegen zijn gewaardeerde XXL-bastoon en precieze intonatie. De bassist inspireerde Van Ruller dan ook tot een heerlijk solo. Serges toonde zich een zeer vaardige, attente drummer met veel empathisch vermogen voor de lastige arrangementen van Blom. Het concert werd sterk besloten met 'Statue Of Liberty'. Een kwartet om nauwlettend te volgen!

    Klik hier voor een fotoverslag. Hopelijk kunnen wij u binnenkort ook via ons Audiocenter deelgenoot maken van dit smaakmakende concert.

    Meer weten?
    Klik hier voor een recensie van de cd waaruit in dit concert werd geciteerd en die iedere jazzliefhebber ongetwijfeld al in zijn collectie heeft: 'Statue Of Liberty'.

    (Cees van de Ven, 5.7.08) - [print] - [naar boven]





    Chicago Underground Trio - 'Chronicle' (Delmark, 2007)
    Opname: 2006

    Het Chicago Underground Duo/Trio/Quartet kent twee vaste waarden: Rob Mazurek op cornet en Chad Taylor op percussie. Jeff Parker speelde in vorige configuraties af en toe gitaar en Noel Kupersmith was de bassist van dienst, maar die is nu voor dit trio vervangen door Jason Ajemian. Een echt trompet/bas/drums-trio is het evenmin, want elke muzikant heeft nog een assortiment bijkomende instrumenten, van de eenvoudigste (bamboefluit, mbira of Chinees cimbaal) tot toegepaste elektronica (computer en moogerfooterpedals).

    Het album brengt verslag van een transformatie in zes stappen: 'Initiation', 'Resistance', 'Power', 'Crisis', 'Transformation' en 'Transcendence'. En de muziek evolueert ook volgens die stappen. 'Initiation' is een bassolo, op 'Resistance' komt de percussie tegenwerk bieden - eerst gewone percussie, dan marimba, dan elektronica, tot de bas stopt en de percussie tenslotte ook.

    'Power' begint licht met arco bas en marimba en kleine percussie, rollend naar een dreigend gedrum, eerst ritmeloos dan sterk ritmisch, met de bas die hard tussenkomt. Zo een solide ondergrond vormend voor ijle gedempte cornetstoten van Mazurek - nu eens rustig, dan weer jagend - evoluerend naar een trage bluesy melodie, die qua trompetstijl het midden houdt tussen Lester Bowie en Don Cherry. Vervolgens gaat het met lichte percussie over in een bijna-slaapliedje, zo broos en lieflijk klinkt het, om dan te sterven in een elektronisch chaotisch gedreun van een vijftal minuten. Je denkt 'nu eindigt dit', maar nee, uit die chaos komt plots een licht dansend melodietje van trompet, arco bas en mbira, de echte finale van dit nummer dat ongeveer een half uur duurt.

    De band neemt zijn tijd om de muziek te verkennen, te vervormen, nieuwe invalshoeken te bedenken, maar de structuur is wezenlijk; dit is vrije improvisatie langs vastliggende paden. Dit is avant-garde jazz of experimentele jazz zo je wilt, maar dan wel met soul. Die bezieling hoor je het best in het laatste nummer 'Transcendence', dat met een manisch repetitief ritme alle remmen losgooit, met Mazurek die boven dat hypnotisch gedreun van bas en drum absolute schoonheid uit zijn cornet tovert.

    Waarschijnlijk niet naar ieders smaak, maar de manier waarop deze groep nieuwe muzikale paden bewandelt is fantastisch. Mazurek verraste ons al met
    The Exploding Star Orchestra, maar ook deze is schitterend.

    Meer zien en horen?
    Deze cd werd opgenomen op 31 juli 2007 in het DankHaus, Chicago's German Cultural Center. Van dit concert maakte regisseur Raymond Salvatore Harmon een registratie, die op dvd is uitgebracht. Klik hier voor de trailer van deze film.

    (Stef Gijssels, 4.7.08) - [print] - [naar boven]





    Hamps helse machines

    In maart 1956 deed drummer/vibrafonist Lionel Hampton met zijn orkest Nederland aan. "De vlam sloeg in de pan toen een der saxofonisten (vermoedelijk Eddie Chamblee) zich tijdens een gorgelende solo al kronkelend van zijn colbert had bevrijd en liggend op de grond verder scheurde. Het publiek, dat na het nodige vuurwerk van de trompetten en van drummer Peter Badie al aardig op temperatuur was gekomen, ging tot bestorming van het podium over en was daar vervolgens niet meer weg te slaan. Meisjes dansten verdoofd door de beukende backbeat met blote voetjes op gebroken colaflesjes. De orkestleider zag een en andere met genoegen aan en liet de band er nog een tandje bijzetten." Het optreden werd om half drie 's nachts afgebroken door bruusk politie-ingrijpen. 'Hier werd onder het mom van jazz een opzwepingscampagne ontketend, die met muziek niets meer te maken heeft,' schreef het Algemeen Handelsblad.

    Onze medewerker Eddy Determeyer schreef een uitgebreid artikel over de populairste jazzmuzikant van de jaren veertig en vijftig, die met zijn uitbundige optredens de geesten rijp maakte voor de daaropvolgende rock 'n' roll-explosie. Lees het
    hier.

    (Maarten van de Ven, 4.7.08) - [print] - [naar boven]





    Quincey - 'Circus' (Maxanter, 2008)
    Opname: 2007

    Buiten Amsterdam, waar Quincey al drie jaar opereert als het huisorkest van de bar BarCa, is dit kwintet nog niet echt bekend. Maar daar kan met dit (derde) album verandering in komen.

    De groep, opgericht in 2001 door studenten aan het Amsterdamse conservatorium, toont een aangenaam stijlgevoel, en drie bandleden leveren zeer verdienstelijke eigen stukken die verschillende stilistische mogelijkheden bieden, van (neo)bop tot impro. Diederik Rijpstra (trompet en bugel), Floris van der Vlugt (saxofoons), Daan Herweg (piano), Lucas Dols (bas) en Jurjen Bakker (drums) spelen een geheel origineel repertoire, dat toch het idee geeft hecht te wortelen in de jazzhistorie.

    Rijpstra maakt indruk met zijn haast breekbare emotionele speelwijze in zijn eigen 'Tu'. Geestig is het spel met het tempo in het titelstuk 'Circus', waarin Herweg laat horen dat hij ook goed naar Thelonious Monk geluisterd heeft. Opvallend is verder de uiterst verzorgde (maar natuurlijk overkomende) manier waarop de frontlijnblazers hun collectieven spelen.

    Deze recensie was eerder te lezen in HVT Magazine.

    Meer zien en horen?
    Op hun
    website kun je dit album beluisteren en bestellen. Ga daarvoor naar 'Discography'.

    (René de Cocq, 1.7.08) - [print] - [naar boven]


    Lees verder in het archief...






  • Menupagina's:

    Redactieadres:

    Hoekstraat 1 B17
    3910 Neerpelt
    België
    (0032) 11747180
    (0032) 498788554

    Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
    Mail de redactie.