Het eerste nummer na de pauze, 'Dorham's Delight', zet de kwaliteiten van het Loe van der Lee Quintet mooi op een rijtje. Het combo put uit de rijke traditie van de Amerikaanse hardbop van de jaren vijftig en zestig. Denk: Bobby Timmons, denk: Horace Silver, denk: Lee Morgan. Van der Lee manoeuvreert zijn mannen door de kashba van Tunis, met verrassingen op elk hoekje.

Pianist Sebastiaan van Bavel vindt als eerste de verborgen steegjes met hun geuren van specerijen en hasjiesj. Hij snijdt onverschrokken scheuren in zijn solo's, die hij daarmee tot Fontana's transformeert en is de meest avontuurlijke van het stel. Tenorsaxofonist Daan Kluwer (1988) trok in het recente verleden de aandacht in onder meer het Jong Metropole en de New Composers Pool. Hier beweegt hij zich elegant, maar op alles voorbereid, door de schema's.

De band wordt gefundeerd door de beproefde en inmiddels ijzersterke tandem Cas Jiskoot (bas) - Tim Hennekes (drums). Hennekes speelt weer crisp, kittig en knetterend. Loet van der Lee bestiert het stel met zijn autoriteit afdwingende trompet. Op bugel is hij ongemeen zuiver en krachtig in alle registers. Bovendien schrijft hij ('October First') innemende liedjes.

Hm, als die hardbop na zestig jaar nog zo fris is gebleven kijk ik met belangstelling uit naar de komende zestig.

Tekst: Eddy Determeyer | Foto: Diederik Idema

Labels: Bobby Timmons, Cas Jiskoot, concert, Daan Kluwer, Horace Silver, Lee Morgan, Loet van der Lee, Sebastiaan van Bavel, Tim Hennekes

(Eddy Determeyer, 14.4.26) - [print] - [naar boven]

Je kunt niet zeggen dat saxofonist Miguel Martinez vaak buiten de lijntjes te vinden is. Hij kent zijn Parker, zijn Cannonball en de andere klassieken, maar is eerder een degelijke, betrouwbare bopper dan een anarchistisch ingestelde muziekbestormer. Dat is geen bezwaar: ook voor degelijke vaklieden is er in de jazz emplooi. Doch daar Martinez een stel azen naar De Smederij had meegebracht, werd het toch nog een memorabel optreden.

De jongste der azen is drummer Tim Hennekes. Inmiddels maakt hij al een paar jaar furore in de Nederlandse scene. In zijn solo's slaat hij de ene lekkere combinatie na de andere intrigerende figuur. In de 'Cruel Calypso' trommelde hij, met zijn vingers, een hoogst muzikaal en fijnzinnig duet met bassist Joris Teepe. Maar de meeste indruk maakte hij wanneer hij, samen met Teepe en pianist Rob van Bavel, een naadloze en uitermate solide ritmemotor vormde. Zoals in het nummer 'Blues Call' - de meeste gespeelde stukken waren van de hand van de leider.

Van Bavel was voor mij de primus inter pares. In het openingsstuk, 'Free Like A Bird', leek hij verschillende simultane ritmen te spelen, waardoor de muziek subtiel begon te schudden. En zo vond hij in de reeds genoemde calypso allerlei sluiproutes die je op het puntje van je stoel hielden. Geen straf, zo vonden getuige de bijval ook de overige bezoekers van de bomvolle Smederij.

Foto: Hammie van der Vorst

Labels: apr24, concert, Joris Teepe, Miguel Martinez, Rob van Bavel, Tim Hennekes

(Eddy Determeyer, 23.4.24) - [print] - [naar boven]

Een 'echte' jazzzangeres is Anna Serierse wellicht niet. Verwacht van haar geen al dan niet swingende standards, met scatchorussen of zonder. Ze gebruikt haar stem als een loepzuiver instrument, gelijkwaardig aan het instrumentarium om haar heen. Ergens tussen een sopraansax en een altfluit in, om de gedachten te bepalen. Dat het merendeel van het gespeelde repertoire tot stand kwam in nauwe samenwerking tussen zangeres en gitarist is te horen aan de uitvoering. De muzikale lijnen lopen dicht naast elkaar en soms ontwikkelen die zich zelfs tot een soort akoestische elektronische muziek.

Het ritmisch fundament was in de kundige handen van Cas Jiskoot en Tim Hennekes, contrabas en drums respectievelijk. Die Hennekes is echt op weg een Meesterdrummer te worden, hartstikke interessant. In de nummers 'Triptych' en 'Hennekiti' kon hij breed uitpakken. In de begeleiding was hij een en al oor. Never a dull moment bij deze gast.

Een zangeres die zich bepaalt tot oe-klanken kan, hoe verbluffend en muzikaal ook, makkelijk een gevoel van verzadiging oproepen. Dan gaat de mens naar het plafond staren, zich afvragend of het gewitte planken zijn of toch de afdrukken van de bekisting van een betonnen plaat (ik neig naar het eerste). Daarom was het niet onverstandig dat er ook plaats was ingeruimd voor drie standards, 'Gone With The Wind', 'Twisted' en 'Lotus Blossom'. Dat gaf het recital lucht.

Dat Diederik Idema (inderdaad, oom van) niet alleen sinds mensenheugenis een gedreven organisator van de jazzavonden in De Smederij is, maar ook een gedreven pianist, hoorden we nog even in zijn intro van 'I'll Remember April', waarmee de afsluitende jamsessie werd geopend. Virtuoos en onvoorspelbaar. Waarmee hij op zijn manier weer van de zelfgebaande paden van Serierse cum suis raakte.

Foto: Diederik Idema

Labels: Anna Serierse, Cas Jiskoot, concert, Diederik Idema, Gijs Idema, nov23, Tim Hennekes

(Eddy Determeyer, 23.11.23) - [print] - [naar boven]

De ouwe staande piano van eetcafé De Smederij voelde zich aanvankelijk best senang. Maar na een nummertje of drie, tijdens de song 'Without A Song' (wanneer je die een song kunt noemen), bleek op pijnlijke wijze dat zich in het basgedeelte een aantal mutaties hadden voorgedaan. Een paar toetsen waren lelijk uit het lood geslagen. Tja, Peter Beets liet gelijk al in de eerste selectie - 'The Best Thing For You' - weten dat hij het instrument rauw lustte. Wat een jezustempo, wat een meedogenloze accenten, wat een attack!

Verwacht van Beets geen gezapige rondvluchtjes. Hij vliegt op gegist bestek, met de gashandle op 100%. Het kwam bij hem dan ook voor dat een liedje heel anders eindigde dan hoe het zijn leven was begonnen. Neem 'Con Alma'. In de loop van een minuutje of zes, zeven kwamen voorbij: 'Sweet And Lovely', 'Caravan' en een splintertje 'Mambo Jambo'. Voor 'Don't Be That Way', een van zijn herkenningsquotes, moesten we wachten tot na de pauze, in 'Tricotism'. Van de componist daarvan, bassist Oscar Pettiford, hoorden we ook al 'Blues In The Closet'.

Terug naar 'Con Alma': daar ontwaarden we ingenieuze parallelle lijnen tussen piano en bas (gehanteerd door de uitzonderlijk clean spelende Cas Jiskoot), octavenspel van Beets en Tatumesque slagregens en cataracten. 'This music can swing you into bad health,' zou drummer Art Blakey gezegd hebben. Volgens de vingers het brein of is het juist andersom?

De muzikanten hadden er duidelijk plezier in en de aanwezigen in de tot de rand gevulde Smederij niet minder. Drummer Tim Hennekes doet mij altijd denken aan Smiling Billy Higgins. Hij ging finaal uit het plaatje in het reeds genoemde 'Tricotism'. Iets degelijks kun je zeggen van Jiskoot, die onder meer een mooie vamp speelde in 'Yesterdays'.

Het jachtseizoen is officieel geopend, dames en heren.

Foto's: Diederik Idema

Labels: Cas Jiskoot, concert, Peter Beets, sep23, Tim Hennekes

(Eddy Determeyer, 30.9.23) - [print] - [naar boven]

Wanneer jazzmuzikanten zich vroeger voor aanvang van een optreden even terugtrokken in de keuken van het etablissement (bij ontstentenis van een kleedkamer), wist je wel hoe laat het was. Dan was het tijd om zich een versnapering toe te dienen, zodat iedereen verkwikt aan het werk kon. Ook de Martinez Brothers (voorheen Los Hermanos) zonderden zich aan het begin van de avond even af in de keuken van De Smederij. Doch dat was niet om zich over te geven aan linke vloeistofjes of kwade dampen, maar simpelweg om het repertoire nog even door te nemen.

Dat repertoire bevatte relatief weinig standards en des te meer oorspronkelijke nummers, van eigen makelij of van muzikanten met wie de gebroeders in het verleden opgetreden of getourd hebben. Zo was 'Blues Call' van de hand van Miguel Martinez (alt- en sopraansax) een stuk waarin bassist Jeroen Vierdag dartel kon rondspringen. Vierdag zul je niet gauw betrappen op keurig vier-in-de-maat lopen: hij is eerder iemand die in de openingen van de muziek springt en er net zo makkelijk weer uitwipt.

'II Toro Y La Luna', van de pen van flamenco-jazzpianist Chano Dominguez, bleek een bijzonder fraaie ballad waarin alle bandleden schitterden. Het saxofoonduo met Juan Martinez op baritonsax, doorgaans als tweede stem, kwam mooi uit de verf in de contrapuntische intro van 'A Flower Is A Lovesome Thing'. De Billy Strayhorn-compositie ontvouwde zich als een lieflijke exotische bloem.

Ondertussen was de jeugdige drummer Tim Hennekes een feest om naar te kijken en te luisteren. Hij staat altijd aan, speelt alert en mag een meester van de rimshots genoemd worden. Laat dat gastje maar ratelen.

Foto: Imah Dijkstra

Labels: concert, Jeroen Vierdag, Juan Martinez, Martinez Brothers, Miguel Martinez, mrt23, Tim Hennekes

(Eddy Determeyer, 23.3.23) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Album van de maand:
Dave Douglas
- Transcend
Klik hier voor meer informatie

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.