"Het cross-overfestival Sound of Europe in Breda vierde dit jaar zijn zevende editie. Het programma was sterk, maar de opkomst bleef helaas wat achter. Het festival wil de grenzen tussen stijlen, labels en generaties overstijgen en een visitekaartje afgeven van de meest avontuurlijke geïmproviseerde muziek uit Europa. Het overstijgen van culturele grenzen zit immers in het DNA van Europa. Ook in Nederland is de diversiteit binnen de geïmproviseerde muziek al zichtbaar op de conservatoria. De huidige generatie musici komt van overal en zorgt voor kruisbestuiving op het hoogste niveau van de jazz, zoals een week eerder te horen was tijdens de Orange Jazz Days."

Op zaterdag 10 oktober bezocht Monica Rijpma de tweede dag van het festival Sound of Europe 2026. Ze zag er optredens van Omar Soliman, Mare Meijer [foto], Shuteen Erdenebaatar, Jasper Høiby's 3Elements, WAAN, Josefine Opsahl en Céline Bonacina.

Klik hier om haar festivalverslag te lezen.

Tekst: Monica Rijpma | Foto: Sophie Conin

Labels: Andrès Hühner, Bart Wirtz, Céline Bonacina, Emiel van Rijthoven, festival, Jasper Høiby, Jelle Willems, Jeroen Vierdag, Jesse Schilderink, Josefine Opsahl, Lauriane Ghils, Mare Meijer, Oene van Geel, Omar Soliman, WAAN

(Maarten van de Ven, 17.10.26) - [print] - [naar boven]

Concert
Opzwepende mix van flamenco, Afrikaanse muziek, dans en improvisatie Marmoucha Orchestra feat. Antonio Lizana & Ahmad Joudeh, zaterdag 5 september 2026, Amare, Den Haag

Marmoucha Orchestra is het 'huisorkest' van Stichting Marmoucha. De Stichting ontwikkelt muziek- en muziektheatervoorstellingen om de culturele rijkdom uit Zuidwest-Azië en Noord-Afrika (SWANA-regio) onder de aandacht te brengen. Denk daarbij aan associaties met Arabische, Turkse, Armenische en Perzische klanken en Afrikaanse ritmes die samen vele lagen opeenstapelen. Deze uitvoeringen zijn steeds weer een oprechte beleving die de luisteraar meeneemt op een reis naar andere culturen en daardoor naar gedeelde emoties.

Afgelopen week was een van deze producties te zien en te horen in Nederland. 'Carried by the Wind' is een productie waarin flamenco, SWANA-muziek en dans samenkomen in doorwrochte composities en geïmproviseerde solo's. De première vond in 2025 plaats in het Bimhuis, als onderdeel van de Flamenco Biënnale Nederland en deze korte tournee in Nederland nu is weer de eerste hernieuwde samenwerking. Er zullen ook opnames worden gemaakt, dus hopelijk komt er nog een album.

Choreograaf en danser Ahmad Joudeh brengt in 'Carried by the Wind' de mystieke Sama-dans uit de Soefi-traditie naar het podium. In een interview vertelt hij hoe voor hem persoonlijk de dans als een draaiende meditatie fungeert, waarin ballingschap, veerkracht en overgave zichtbaar worden in de beweging. De danser en muzikanten verwoorden op hun beurt deze weergave voor en naar elkaar en het publiek is toeschouwer van deze wisselwerking.

Het project komt uit de fuik van de Spaanse zanger, saxofonist en componist Antonio Lizana in samenwerking met Arin Keshishi, muzikaal leider van Marmouche Orchestra. Lizana groeide op in de Spaanse regio die de bakermat is van de flamenco-traditie. Hij weet als singer-songwriter dit genre een nieuwe stem te geven. Daarnaast is hij een virtuoze jazzsaxofonist, en zijn muzikale aanpak sluit goed aan bij de musici van Marmoucha Orchestra, die elk gedegen technische vaardigheden en theoretische ondergrond combineren met vrije improvisatie.

Als kind raakte Lizana gefascineerd door de oosterse muziek nadat hij Omar Faruk Tekbilek hoorde. Verlangen doorklinkt in alle mediterrane muziek en bij 'Carried by the Wind' is die passie als 'gedragen door de wind' aanwezig in de zang, de muziek en de dans, zelfs in de atmosfeer van de zaal.

Arin Keshishi is muzikaal leider, componist en bassist van Marmoucha Orchestra, en ook al enkele jaren de bassist van het Lizana Kwintet. Lizana en Keshishi bouwden een sterke band op, op basis van hun gedeelde passies.

Met 'Carried by the Wind' stapt Lizana dit keer midden in het Marmoucha Orchestra, en de verschillende culturele talen vervloeien naadloos in elkaar. Oude nummers van Lizana en nieuwe composities van Keshishi krijgen een frisse aanpak en orkestratie. De drie strijkers worden verweven met de bas, oed en percussie. Deze onverwachte instrumentatie zorgt voor een klankwereld, die tegelijk vertrouwd klinkt, harmonisch vanwege de virtuoze uitvoering, en overdonderend door de intensiteit van de emoties, die vooral in de improvisaties tot op de spits worden gedreven.

'Aires de Marrakech' is een lied waarin Lizana zijn liefde voor de Oriënt onder woorden brengt. Het krijgt hier, met een arrangement van violist Oene van Geel, een kamermuziekachtige dimensie. De schoonheid wordt vervolgens geïntensiveerd door de zang en daarna door de hartstochtelijke solo's opgetild.

In 'Lizana in Sufiland', een compositie van Keshishi, wordt de Andalusische klaagzang in verheven fusionklanken geplaatst en in bas, percussie en saxofoonsolo opgezweept. Wanneer danser Ahmad Joudeh op het podium verschijnt om de Sama-dans uit te voeren, vervallen de grenzen tussen oost en west. Het gelaagde arrangement dat steeds wisselt met improvisatie zorgt voor een kat-en-muisspel en het geheel brengt het publiek in een gewillige trance. Het levert aan het eind van de avond staande ovaties op.

Tekst: Monica Rijpma | Foto's: Sydney Korsse

Labels: Ahmed Joudeh, Amare, Antonia Lizana, Arin Keshishi, concert, Marmoucha Orchestra, Oene van Geel

(Monica Rijpma, 13.9.26) - [print] - [naar boven]

De sterk aan de weg timmerende muzikant Nawras Altaky verdient een introductie. De zanger/componist/oedspeler is in 1995 geboren in het zuiden van Syrië, relatief dicht bij de grens met Jordanië. Een streek die in de nasleep van de oorlog nog steeds onrustig is. Altaky is als componist en zanger afgestudeerd aan het conservatorium in Utrecht. Opvallend is zijn compositie 'SOS Moria' waarin aandacht en steun wordt ge-vraagd voor de vijfhonderd kinderen uit het vluchtelingenkamp Moria. Tijdens het optreden in Paradox is zijn persoonlijke geschiedenis, en die van zijn land dat hij 10 jaar geleden ontvluchtte, op indringende wijze aanwezig.

Het septet bestaat uit een mix van westerse en oosterse instrumenten met Oene van Geel op altviool, Teis Semey op elektrische gitaar, Marianne Noordink op ney en fluit, Kinan Abuakel op buzuk, Remy Dielemans op contrabas en Udo Demandt op percussie. Gedurende één set worden composities uitgevoerd van zijn debuutalbum 'Arise! Journey Of Resilience' dat in februari 2026 uitkomt. De presentatie en de cross-over van stijlen, waarin regionale traditionele muziek (Arabische maqam) samenkomt met jazz en improvisatie, is verleidelijk en avontuurlijk. Het spel op de oed, in combinatie met het warme, meerkleurige stemgeluid van Altaky, is om door een ringetje te halen. Zijn stem is in staat oprechte emoties zoals ontroering en blijdschap over te brengen.

Zijn composities zorgen voor een verbinding tussen oosterse mystiek en westerse dynamiek en improvisatie. Zonder de bijdragen van andere bandleden tekort te doen vervult Teis Semey een fundamentele rol. De uit Denemarken afkomstige gitarist speelt op authentieke wijze: ritmisch, tegendraads, rauw en energiek. Zijn gitaargeluid vloeit op natuurlijke wijze samen met het geluid van Altaky's oed én verlengt en verdiept daarnaast het totale groepsgeluid. De avond wordt onvergetelijk omdat Nawras Altaky deze avond openhartig vertelt over zijn persoonlijke ervaringen tijdens zijn vlucht uit een geteisterd gebied. Zoals de 'niet-vruchtdragende Eucalyptusboom', die ons als vluchteling heeft waargenomen, 'bij gebrek aan een routekaart' de aanwezige seinen moeten volgen zoals voetsporen van voorgangers, met bloed besmeurde sandalen en de 'filosofische dans tussen kans en keuze'.

Zijn bizarre persoonlijke ervaring wordt getransformeerd naar een hoopvolle en gedenkwaardige muzikale reis. De mooie composities van Altaky maken deze avond niet alleen zeer genoeglijk, maar ook muzikaal inspirerend.

Klik hier voor een fotoverslag van dit concert door Louis Obbens.

Tekst & foto's: Louis Obbens

In de Jazztube hieronder zie je het concert dat het Nawras Altaky Sextet op 21 februari 2025 gaf in het Bimhuis, Amsterdam.

Labels: concert, jazztube, Kinan Abuakel, Marianne Noordink, Nawras Altaky, Oene van Geel, Remy Dielemans, Teis Semey, Udo Demandt

(Louis Obbens, 19.12.25) - [print] - [naar boven]

In november 2022 deed rietblazer Steven Kamperman zijn intrede in het futuristische Van Doesburghuis in Meudon. Met steun van het Fonds Podiumkunsten kon hij daar vier maanden lang in residentie componeren en improviseren met collega-muzikanten die op bezoek kwamen. Voor Kamperman was het verblijf in dit prachtige huis - dat tegenwoordig nog net zo modern oogt als toen het werd opgeleverd in 1930 - een verbluffende ervaring, eentje waarin constructivisme een bintenis aanging met spiritualiteit. Hij ervaarde er hoe je bij het componeren naast het werken vanuit formele, welhaast mathematische principes tegelijkertijd een meer intuïtieve benadering kunt hanteren.

Een en ander leidde tot de elfdelige suite 'Maison Moderne', die hij in januari 2023 in het Van Doesburghuis opnam met violist Oene van Geel, pianist Albert van Veenendaal en gitarist Paul Jarret. Hij besloot dat ter plekke te doen vanwege de geweldige akoestiek in hetzelfde atelier waar architect, schilder, schrijver, dichter, typograaf en glaskunstenaar Theo van Doesburg met zijn vrouw wilde gaan wonen, ware het niet dat hij in 1931 overleed... Het prachtig geregistreerde album werd eind vorig jaar uitgebracht op het TryTone-label.

Kamperman cum suis hebben de verschillende ruimten in het Van Doesburghuis fascinerend in klanken weten te vangen. De ene keer neigend naar verstilde modern-klassieke kamermuziek, dan weer energiek raspend en ratelend in punky exercities, waarin machines en keukengerei worden geëvoceerd. Soms waart er een zweem melancholie door de prikkelende texturen. Een boeiende luistertrip, eentje zoals Kamperman die ook al afleverde met het al even verbeeldende 'City Maps'.

Na een spraakmakend optreden tijdens de laatste ZomerJazzFietsTour gaan Kamperman, Van Geel, Van Veenendaal en Jarret de muziek van 'Maison Moderne' andermaal live ten gehore brengen tijdens een korte tournee. Verwen je oren en check deze formatie tijdens een van hun concerten!

Speellijst
21 maart - Brebl, Nijmegen
22 maart - TivoliVredenburg, Utrecht
23 maart - Plusetage, Baarle-Nassau
24 maart - Bimhuis, Amsterdam
25 maart - De Pletterij, Haarlem

Foto: Louis Obbens

Labels: Albert van Veenendaal, cd, Oene van Geel, Paul Jarret, Steven Kamperman, vooruitblik

(Maarten van de Ven, 20.3.24) - [print] - [naar boven]

Improvisatie van eigen bodem. De Koreaanse vocaliste Bora Kim, ook in de weer met elektronica en percussie, is te horen op 'The Bluebird Flew'. Daarop opnames van een concert dat in oktober 2021 plaatsvond in het Amsterdamse Splendor. Een concert dat deze vocaliste gaf met altviolist Oene van Geel en pianist Albert van Veenendaal. Verder aandacht voor Huib Emmer, te horen op elektronica, die samen met Guus Janssen, op keyboard, de EP 'De Grove Korrel' maakte. Beide albums zijn alleen te verkrijgen als download.

Het verhaal van 'The Bluebird Flew' begon met een concert van Van Geel en Van Veenendaal, dat als stream werd gezien door de organisators van het Korean Jarasum Jazz Festival. Die wilden de opnames graag uitzenden, wat weer leidde tot de ontmoeting van de beide musici met Kim en tot het concert in oktober 2021 in Splendor. Een schot in de roos, waarbij de Koreaanse muziek prachtig blijkt samen te vallen met de geïmproviseerde klanken van deze twee bijzonder veelzijdige Nederlandse musici, die in hun spel altijd balanceren op de grens tussen jazz en hedendaags gecomponeerd. Een prachtig voorbeeld is die ritmische passage in de opener 'What If, What Is'. En heel bijzonder die muzikale uitingen verderop in dit stuk, een terloops tot stand gekomen geluidsmozaïek.

Als vocaliste komt Kim fantastisch tot haar recht in het bijzonder innemende titelstuk 'The Bluebird Flew', met name door de zeer spaarzame begeleiding van Van Geel en Van Veenendaal. Al laat die laatste zo nu en dan ook beduidend krachtigere aanslagen horen. Van Geel opent knarsend 'Distractions And Distinction', begeleid door Kims percussie en Van Veenendaals geprepareerde piano. In 'Transmutation' heeft het trio de blues, wat zich uit in krachtig altvioolspel, ritmische aanslagen op piano en melancholieke zang van Kim. Tot slot klinkt het vrij klassiek klinkende 'Contemplation', met ook hier de indrukwekkende zang van Kim.

'De Grove Korrel' is een in alle opzichten bijzonder album, vooral voor Guus Janssen. In de zin dat ik hem nooit eerder hoorde in deze muziekstijl, die meer van doen heeft met experimentele elektronica dan met experimentele jazz en hedendaags gecomponeerd, de muziekwerelden waar Janssen zich normaal gesproken in beweegt. De ritmische opener 'Beitelkade' is dus voor mij al direct een aangename verrassing: dat kan hij dus ook al! En dat niet alleen, hij schijnt zich er zo te horen ook nog prima bij thuis te voelen. De techno waar Huib Emmer mee opgroeide, hoor ik hier terug, maar ook de dwarse improvisaties waar Janssen in thuis is. Een beetje musique concrète, een stukje ritme en wat space-achtige geluiden en dat allemaal aaneengesmeed tot vier bijzonder onderhoudende stukken.

Labels: Albert van Veenendaal, Bora Kim, downloads, Guus Janssen, Huib Emmer, Oene van Geel

(Ben Taffijn, 15.12.23) - [print] - [naar boven]

Tijdens twee concerten in het kader van November Music 2022 kwamen jazz en hedendaags gecomponeerd op mooie wijze samen. Accordeonist Rik Cornelissen, pianist Jeroen van Vliet, altviolist Oene van Geel en bassist Dion Nijland schreven ieder een stuk voor het project 'From Within, From Without', ieder stuk passend bij een schilderij als onderdeel van een kunstroute. De vier musici voerden het samen met altsaxofonist Miguel Boelens uit in de Azijnfabriek. 's Avonds was het de beurt aan Steve Coleman, die op verzoek van het Amstel Quartet de compositie 'Was Ankh Djed' schreef en het samen met de vier blazers van dit kwartet ook uitvoerde.

Van Vliet schreef 'Panta', een mooi verstild stuk, helemaal in de traditie van deze pianist. Prachtig ook hoe hij hier de klank van piano en accordeon met elkaar verweeft tot een geheel. Bijzonder is de sterk ritmische frase net iets voorbij de helft, waarin Van Geel laat horen ook te kunnen drummen. Zittend op een cajon geeft hij met zijn handen een flitsende solo, terwijl hij met zijn linkervoet een tamboerijn bedient. Het typische Van Vliet-geluid horen we nog wat verderop, in een mooie triopassage van piano, contrabas en altviool, in de klassieke traditie. Nijlands 'We Are In This Together' vangt aan met een boeiend patroon op de piano, de opmaat tot een melodie die klinkt als een langzame dans. Steeds verder bouwen de musici het stuk uit, maar het is vooral Buelens die hier excelleert. Mooie dynamische frases verderop van Van Vliet en Van Geel, wederom op zijn 'kistje'. 'Shelter' van Cornellissen begint uiterst fragiel, met klassieke klanken tussen de noten van het trio accordeon, altviool en contrabas. Verderop valt de solo van Van Vliet op, met die voor hem zo typische fluwelen klank. Als Nijland en Buelens aansluitend aanhaken, horen we ineens klassiek in jazz omslaan. Krachtig spel zet de toon, tot het stuk uiteindelijk al even subtiel eindigt als dat het begon. Van Geel begint zijn 'Been Seen By What You Are Seeing' uiterst dynamisch, wederom gezeten op zijn cajon. Gaandeweg neemt het tempo wat af en krijgen Nijland en Van Vliet ruim baan, waarbij die eerste opvallend zangerig klinkt. Mooi ook hoe verderop eerst Buelens en dan Cornelissen de melodie vormgeven.

Zo lang als het Amstel Quartet bestaat, leeft bij de vier saxofonisten reeds de wens om iets te doen met componist en altsaxofonist Steve Coleman. Dankzij November Music, waar Coleman al eerder optrad, lukte het dit jaar. Voor zowel het kwartet als voor Coleman bijzonder, met name ook omdat die laatste, naar hij zelf aan het eind van het concert zegt, gewend is te schrijven voor musici die hij kent, waarbij hij rekening houdt met hun persoonlijkheid. Terughoren doen we het niet aan dit boeiende, uit vier delen bestaande 'Was Ankh Djed'. Het eerste deel is vrij minimalistisch van opzet en Coleman zet zijn vier mede blazers hier vooral in de begeleidende rol, terwijl hij zelf kiest voor de vrij abstracte melodie. Maar hoe abstract ook, hier valt toch ook gelijk de complexe ritmiek op, die zo kenmerkend is voor Coleman. In het tweede, vrij rustige deel speelt het kwartet unisono lijnen, waar Coleman een al even serene melodie overheen legt. Vanaf het derde deel wordt de structuur complexer en gaan de vijf blazers meer gelijk op. Mooie polyritmische patronen ontvouwt Coleman hier, waarin hijzelf regelmatig in de lead is, maar ook de diverse leden van het kwartet soms naar voren stappen. Bijzonder is ook de zeer stuwende, ritmische passage in het vierde deel.

Foto's: Louis Obbens

Labels: Amstel Quartet, concert, Dion Nijland, festival, Jeroen van Vliet, Miguel Boelens, nov22, november music, Oene van Geel, Rik Cornelissen, Steve Coleman

(Ben Taffijn, 26.11.22) - [print] - [naar boven]

Oene van Geel is zonder meer een van de meest kleurrijke altviolisten van ons land. Jarenlang was hij lid van Zapp4, het strijkkwartet dat altijd duchtig buiten de lijntjes kleurde, bijvoorbeeld door de muziek van de rockband Radiohead te spelen, terwijl hij tegenwoordig meer op projectmatige basis samenwerking zoekt. Een aantal recente albums tonen zijn veelzijdigheid. Met pianist Philipp Rüttgers nam hij voor Just Listen Records 'Changing Landscapes' op en bij ZenneZ Records verschenen als download het eerste en tweede deel van 'Connecting Colors'.

De veelzijdigheid blijkt direct bij het beluisteren van de eerste twee stukken van 'Changing Landscapes'. Het prachtig ingetogen en enigszins melancholische 'Cinematic Gestures' is een bijna klassiek stuk, waarin je verder duidelijk de invloed van andere culturen dan de onze terughoort; Van Geels liefde voor de Indiase muziek sijpelt door de tonen heen. Het beduidend speelsere 'Running Man' is al even veelzijdig, soms overheerst de jazz, dan weer hoor je duidelijk de invloed van de Roma en de Klezmer. En de twee musici vormen een prima koppel, Rüttgers blijkt al net zo'n muzikale duizendpoot als zijn fijnbesnaarde collega. We horen hier terug wat Rüttgers in het cd-boekje als volgt verwoordt: "From the first movement" - en dan de pianist op de eerste keer dat ze samenspeelden in het Amsterdamse Splendor - "it felt familiair and special. I felt that I had found a musical friend." En verderop gaat hij ook nog in op die eclectische aanpak: "When we play together we make music from sound and space... We are curious about new sounds, musical genres, challenging rhythms, literature, the human spirit and natural phenomena." Het levert een ijzersterk album op vol pakkende stukken, waarin de chemie tussen deze twee musici een belangrijke rol speelt. En bijzondere stukken genoeg: het prachtig klassieke 'Morgentau', waarin we Rüttgers horen in een mooie solopartij, het krachtig ritmische 'Nymphaea' en 'Seven Riffs', het spannende 'Limtang' en het experimentele 'The Hidden Cave' zijn hier slechts voorbeelden van.

Toen Van Geel vorig jaar maart ineens over een lege agenda bleek te beschikken, besloot hij het over een andere boeg te gooien. Hij leende opnameapparatuur van een vriend en stuurde zijn opnamen naar muzikale vrienden over de hele wereld met het verzoek tot een 'muzikaal schaakspel', zoals Van Geel het zelf zo mooi omschrijft. Eind vorig jaar verscheen 'Acoustic Encounters', het eerste deel van wat een serie van drie moet worden. Onlangs kwam het tweede deel uit, 'Electric Encounters'. Het geheel draagt de prachtige overkoepelende titel 'Connecting Colors'.

Het eerste dat opvalt is dat Van Geel meer instrumenten beheerst dan ik dacht. We horen hem niet alleen op de altviool, maar ook op de cello, de trompetviool, de f-quinton (een altviool met een extra lage vijfde snaar) en diverse soorten percussie. Dat laatste kleurt bijvoorbeeld 'The Birds' op 'Acoustic Encounters', waarin hij gezelschap krijgt van Heidi Heidelberg, die zichzelf volkomen terecht presenteert als 'anarchistisch sopraan'. Percussie van het opzwepende soort kenmerkt 'Seyir', dat Van Geel opnam met de ney-speler Cengiz Arslanpay. Bijzonder is ook 'The Unknown Meadow', waarin hij het gezelschap zoekt van violist John James Garner en zichzelf in een begeleidende rol plaatst. De liefde voor andere culturen dan de onze vinden we in een aantal stukken terug. Mooie voorbeelden daarvan zijn 'Shamanic Tom’, waarin de klank van Tom van Dycks sopraansax associaties met de Oriënt oproept en 'OguZone', waarin we de basklarinettist Oguz Büyükberber horen, iemand waar Van Geel vaker mee samenspeelt.

Op 'Electric Encounters', een album met vanzelfsprekend een wat ander karakter, horen we naast duo's ook een aantal trio's en zelfs een kwartet. Het licht psychedelische 'Melancholic Outburst' is er daar een van. Naast Van Geel horen we hier Rüttgers op keyboards en Sun Mi Hong op drums. Bijzonder is ook het tussen klassiek en postrock laverende 'Deathstar Of Riverdale', waarin Van Geel gezelschap krijgt van gitarist Graham Campbell. Als er iemand niet mag ontbreken op deze serie albums dan is het Michel Banabila. De twee muzikanten brachten samen tot nu toe twee albums uit, 'Music For Viola And Electronics' deel 1 en 2. Nu maakten ze het opwindende 'Kroky', waaraan ook de zangeres Maryana Golovchenko meewerkte. Het net iets meer dan een minuut durende 'Crackelitis', waarin we Van Geel solo horen, is zonder enige twijfel het meest experimentele stuk van beide albums en vormt een mooie opmaat voor de metal in 'Oozing'. Florian Magnus Maier neemt hier de vocalen voor zijn rekening. Thomas Niehof mocht het mixen.

U ziet het, Van Geel gaat niets uit de weg op deze twee albums. Zeer stevige rock ook op 'Tales Of Self Destruction', hoe kan het ook anders met zo'n titel. Gitarist Theo Holsheimer en Van Geel konden hier in ieder geval alle coronastress prima in kwijt. Het aansluitende 'Creek' vormt hiermee een prachtig contrast. We horen Van Geel een fijnzinnige melodie spelen op altviool, terwijl Yonga Sun voor een stromende begeleiding zorgt op de modulaire synthesizer. Tot slot klinkt 'Lockdown', waarin we naast Van Geel wederom Büyükberber horen, saxofonist Quinsin Nachoff en toetsenist Jozef Dumoulin. Een indrukwekkende, zeer subtiele geluidssculptuur en een prachtige afsluiting van wederom een bijzonder album.

Labels: cd, jazztube, Oene van Geel, Philipp Rütgers

(Ben Taffijn, 26.4.21) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Brad Mehldau
Winnaar Edison Oeuvre Jazz Prijs 2026
Klik hier voor een interview in de
Volkskrant | Foto: Louis Obbens

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.