Draai om je oren - Jazz & meer

		Draai om je oren Jazz en meer - Weblog

Concert
In de traditie van Django
Gypsy Swings, zondag 15 oktober 2023, Brouwerij Martinus, Groningen

Een aantal Groninger jazzmuzikanten heeft een nieuwe concertreeks opgetuigd, op de zondagmiddag in Brouwerij Martinus en Het Roode Hert (Roderwolde). Onvrede over het gebrek aan speelmogelijkheden speelde daarbij een rol.

Afgelopen zondag bracht een kwartet onder leiding van gitarist Ronald Kamphuis gipsy swing in de Martinus. Een groep die tot dusver de AcoustiCasts heette, maar dan met een andere ritmegitarist en contrabassist. Het idioom is de Manouche Swing van de legendarische gitarist en componist Django Reinhardt. Nu heb je verspreid over de wereld honderden, zo niet duizenden combo's die zich in dit materiaal hebben vastgebeten. Maar Kamphuis en kompanen weten er toch een persoonlijke twist aan te geven. Voor de leider zijn het geluid en bepaalde loopjes overduidelijk geïnspireerd op Reinhardt, maar hij heeft voor een ietwat vrijere insteek gekozen. Dat hij ook een uitstekende bopvogel is bewees hij tijdens de jamsessie achteraf, waarin hij een onberispelijk 'Ornithology' voor zijn rekening nam.

Ook ritmegitarist Nick Daniëls stond solistisch zijn mannetje; zijn aandeel in 'Anouman' viel op vanwege het soulgehalte. En dan heb ik het dus over de soul van Grant Green, niet die van Prince. De belangrijkste functie van Daniëls was en bleef toch, samen met bassist Marco Kerver, het leggen van een oersolide ritmisch fundament voor de groep. Dat kwam misschien nog wel het beste uit de verf in het 'ouderwets' swingende 'Viper's Dream'. In 'Made In France' liet het kwartet nog maar weer even horen dat de muziek van Reinhardts Hot Club gebaseerd was op het vooroorlogse werk van het duo Joe Venuti-Eddie Lang, maar ook op de contemporaine valse musette die Parijs destijds beheerste.

Foto: Job Posthumus

Labels: concert, Gypsy Swings, Marco Kerver, Nick Daniëls, okt23, Ronald Kamphuis

(Eddy Determeyer, 21.10.23) - [print] - [naar boven]

Cd
Stage Band Orchestra, Treats & SJO String Quartet - 'De Pandemie'
Flatsharp, 2023

De Groninger Stageband dateert van 1981 en was oorspronkelijk een soort vluchtheuvel voor HaFaBra-muzikanten die ook wel eens op Glenn Miller wilden krukken. Heel vertederend.

Inmiddels is de naam veranderd in Stageband Jazz Orchestra (daar is vanzelfsprekend over gebrainstormd) en wordt het orkest gevuld met de crème de la crème van de noordelijke jazzmuzikanten. Hoe dan ook, leider en bassist Marco Kerver heeft zijn kudde een duidelijk eigen gezicht gegeven. Ik maak me zelfs sterk dat 'In The Mood' niet meer in de vingers zit. En het project 'De Pandemie' is bepaald ambitieus. Een soort suite waarvan de zeventien delen naadloos in elkaar overgaan, met naast de reguliere achttien muzikanten op sommige nummers een vocal group en een strijkkwartet als spannende toevoeging.

Qua stijl baseert Kerver zich niet zozeer op arrangeur Thad Jones, ijkpunt voor het merendeel van de hedendaagse bigbands, maar voor mijn gevoel meer op de tradities van de radio-orkesten van de jaren zestig en zeventig. Kan aan mijn oren liggen hoor. Welnu, het klinkend resultaat mag je gerust opzienbarend noemen. Hier en daar zou je misschien wensen dat er nog tijd en ruimte was geweest voor een of twee repetities extra, maar dan zouden de Stageband en zijn gasten wellicht ernstig in de problemen zijn geraakt.

In de eerste drie delen 'Introductie', 'Het Virus' en 'Niks Aan De Hand' zou je licht op het verkeerde been gezet kunnen worden. Hebben we hier inderdaad van doen met een 'griepje'? Hadden de danseur en zijn viruswaanzinnigen dan toch gelijk? (In dit verband zou ik dolgraag eens een discussie met Willem E. willen aangaan over de merites van Pete Nugent, inclusief diens zwakke plekken waar ik altijd overheen gekeken heb.) We dansen hier op de vulkaan, lekker dynamisch.

Dat er echt iets aan de hand is horen we in feite pas in het vijfde deel, 'Wat Komt Eraan?'. Het orkest plus gasten ademen een soort kille stilte die gerust omineus genoemd kan worden. De muziek heeft duidelijk een serieus karakter. Vocaal kwartet Treats laat hier van zich horen. Ook die bijdragen mogen gedurfd worden genoemd. Het terrein strekt zich uit van de opperste regionen van Manhattan Transfer en New York Voices tot de Beatmis 69, waarbij voortdurend voor de glibberige misstap richting de gevreesde kleinkunst gevreesd moet worden. Het meest bevredigende fragment is het uitgesproken jazzy 'Het Is Een Beroep!'. De functie van de vier strijkers blijft beperkt tot een toefje hier en een toetsje daar. Daar had ik wel meer van willen horen. Lead-altist Jan Schoemaker mag in 'Toen Was Het Stil' op een warm kussen violienen soleren en dat lijkt me noch voor de blazer noch voor de luisteraar een ongemakkelijke opgave.

Van de solisten - ik had het al over de crème - speelt niemand ondermaats. Marko Kerver heeft de piano van Tony Hoyting ver naar voren gemixt, zodat diens functie als aangever van de juiste vamps en akkoorden in ieder geval niet over het hoofd kan worden gezien.

Wat ik me dus afvraag: wordt er al gewerkt aan een tweede deel, voor na de komende uitbraak? Of wachten we gewoon op de Grote Kladderadatsch, voor het gemak?

In de Jazztube hieronder zie je een impressie van 'De Pandemie' uit een concert van het Stage Band Orchestra in Martiniplaza, Groningen op 18 februari 2023.