Met het eerste nummer, 'Breathe', was gelijk de toon gezet. Bassist Frank Fielder refereerde hier aan de klassieke baslijn die Paul Chambers en Ron Carter ooit voor het nummer 'All Blues' van trompettist Miles Davis hadden gebruikt. Het was donderdag meer jazz dan pop wat de klok sloeg in studio Het Rode Hert. Dat was voor een belangrijk deel te danken/wijten aan het exuberante, lenige saxofoonspel van Hans Wijnbergen ("Het enige nadeel van Pink Floyd was dat er te weinig saxofoons werden gebruikt"). Dat wil niet zeggen dat er donderdag geen bewondering en genegenheid voor de Floyds doorsijpelde. Ondanks dus het spierballenvertoon, waar ook toetsenspeler Ruben Mulder ruimhartig zijn aandeel aan leverde.

Toen de Engelse groep hier rond 1967/68 doorbrak werd haar muziek niet slechts door het poppubliek omarmd; ook de jazzo's en - naar ik aanneem - de klassieke kaste zagen wel wat in die experimentele mix van popmuziek, bombarie en ruimtevaart. Vandaar dat het eerbetoon van Another Side Of The Moon prima uitpakte. De band van Wijnbergen en de niet minder exuberante Mulder legde niet zozeer de nadruk op de etherische aspecten van de muziek, maar des te meer op de vitaliteit, het aardse, van Pink Floyd. Wijnbergen heeft een uitgesproken fysieke manier van spelen, waarin echo's van Illinois Jacquet en King Curtis doorklinken. Wanneer hij vervolgens zijn EMI (Electronic Wind Instrument) ter hand neemt is dat ineens niet langer een soort 'veredelde blokfluit', maar een heel functioneel hulpmiddel om de compositie 'Shine On You Crazy Diamond, Parts 6-9' van kleur te voorzien.

Daarmee is Another Side Of The Moon niet het zoveelste coverbandje dat ons teistert, van Glenn Miller tot, zag ik deze week op een affiche, George Michael. De groep van Wijnbergen en Mulder zou het, stel ik me voor, heel goed doen op een verjaarspartijtje van een van de overlevende leden van de Floyd - die inmiddels rond de tachtig zijn. Tja, wie niet.

Wat ik tenslotte echt een beetje miste was een ouderwetse lightshow. De Floyds waren een van de eerste bands die vloeistofprojecties bij hun shows gebruikten. De lichttovenaars van het jongerencentrum Chappaqua (A.D. 1969-1971), voor zover nog in leven, hadden hun expertise vast nog wel eens op Another Side Of The Moon willen loslaten.

Don't bogart that joint, my friend.

Tekst: Eddy Determeyer | Foto: Hammie van der Vorst

Labels: Another Side Of The Moon, concert, Frank Fielder, Hans Wijnbergen, Pink Floyd, Ruben Mulder

(Eddy Determeyer, 27.8.25) - [print] - [naar boven]

Roderwolde, wie kent het niet. Samen met het naburige vlek Sandeburen telt het, volgens Wikipedia, 335 inwoners. Ergo: dat Rode Hert in Roderwolde is wellicht een voormalige herberg, van toen Roderwolde nog aan de weg van Roden naar Groningen lag. Die indruk wordt bevestigd wanneer je het lokaal binnenstapt op de oerdegelijke boerevloerdelen, met achterin het drie treden hogere podium. Overal hout. Daar, tussen een hemelsblauwe Heilige Maagd en een brandweerrode eland zullen vroeger in de weekends wel charmezangers hebben gestaan, of accordeonisten en een keer in het jaar de Tooneelvereeniging Roderwolde met 'De Tante van Charlie'. Als dus halverwege de middag een oudere heer een trombone van het biljart raapt en zich op het trappetje laat zakken, verwacht je misschien een bibberende uitvoering van de 'Bayerische Polka'. "In bes grote terts," komt hij met pianist en sessieleider Jasper Blokzijl overeen en dan wordt 'Blue Monk' ingezet. Met een mooie volle kopertoon, waarin de jaren van Hans Knips in de Big Band Groningen doorklinken. Naast Knips harmoniseert zijn schoonzoon annex saxofonist Hans Wijnbergen met schoonpapa, die tegen de tijd dat u dit leest de gezegende leeftijd van negentig jaren zal hebben bereikt.

De JazzProSessie is een reeks optredens van noordelijke muzikanten. Vandaag demonstreert het trio van Blokzijl die regionale insteek: bassist Oeds Bouwsma heeft talloze fundamentjes gelegd voor bands uit Leeuwarden en omstreken, de naam van drummer Imre Kruis gonst al enige tijd rond in het Groningse en de pianist zelf komt uit Zuidhorn. Het trio swingt, soms bescheiden, een enkele keer bijna keihard. Om de gedachten te bepalen: ergens tussen Ahmad Jamal en Bill Evans. In 'On Green Dolphin Street' slaat Kruis jofele accenten; 'Well You Needn't' gaat op het eind de mist in daar de muzikanten niet meer precies weten hoe ze het arrangementje hebben afgesproken. Jammer: de piano-intro was origineel en intrigerend. De drummer intussen brengt het adagium van Max Roach in de praktijk: de kit is een muziekinstrument, daar moet je niet op hengsten, daar moet je op spelen.

Na de pauze kwamen de gasten meedoen. Van hen maakte ook bassist Frank Fiedler (tok tok tok; Inge van Calkar) indruk met zijn puntige spel en zijn heldere soli.

Normaal gesproken is genoemde Hans Wijnbergen uitbater van Muziekcafé en Studio Het Rode Hert. Maar vandaag even niet. Vandaag is hij weer de Sax Maniac, zoals hij zich een aantal jaren geleden afficheerde. Aan zijn interpretatie van 'In A Sentimental Mood' is weinig sentimenteels. De saxofonist zet zijn frasen kracht bij met danspassen, waarbij hij bijkans door het dak stoot.

Als we even later naar buiten schuifelen merk ik dat de glas-in-loodramen inmiddels beslagen zijn geraakt. Mooi hoor, hoe die veldjes condens omspannen worden door hogeregraadskrommen. Laat wis- en natuurkunde maar over aan de natuur.

Foto: Hammie van der Vorst

Labels: concert, Frank Friedler, Hans Wijnbergen, jan24, Jasper Blokzijl

(Eddy Determeyer, 18.1.24) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Brad Mehldau
Winnaar Edison Oeuvre Jazz Prijs 2026
Klik hier voor een interview in de
Volkskrant | Foto: Louis Obbens

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.