Met het eerste nummer, 'Breathe', was gelijk de toon gezet. Bassist Frank Fielder refereerde hier aan de klassieke baslijn die Paul Chambers en Ron Carter ooit voor het nummer 'All Blues' van trompettist Miles Davis hadden gebruikt. Het was donderdag meer jazz dan pop wat de klok sloeg in studio Het Rode Hert. Dat was voor een belangrijk deel te danken/wijten aan het exuberante, lenige saxofoonspel van Hans Wijnbergen ("Het enige nadeel van Pink Floyd was dat er te weinig saxofoons werden gebruikt"). Dat wil niet zeggen dat er donderdag geen bewondering en genegenheid voor de Floyds doorsijpelde. Ondanks dus het spierballenvertoon, waar ook toetsenspeler Ruben Mulder ruimhartig zijn aandeel aan leverde.

Toen de Engelse groep hier rond 1967/68 doorbrak werd haar muziek niet slechts door het poppubliek omarmd; ook de jazzo's en - naar ik aanneem - de klassieke kaste zagen wel wat in die experimentele mix van popmuziek, bombarie en ruimtevaart. Vandaar dat het eerbetoon van Another Side Of The Moon prima uitpakte. De band van Wijnbergen en de niet minder exuberante Mulder legde niet zozeer de nadruk op de etherische aspecten van de muziek, maar des te meer op de vitaliteit, het aardse, van Pink Floyd. Wijnbergen heeft een uitgesproken fysieke manier van spelen, waarin echo's van Illinois Jacquet en King Curtis doorklinken. Wanneer hij vervolgens zijn EMI (Electronic Wind Instrument) ter hand neemt is dat ineens niet langer een soort 'veredelde blokfluit', maar een heel functioneel hulpmiddel om de compositie 'Shine On You Crazy Diamond, Parts 6-9' van kleur te voorzien.

Daarmee is Another Side Of The Moon niet het zoveelste coverbandje dat ons teistert, van Glenn Miller tot, zag ik deze week op een affiche, George Michael. De groep van Wijnbergen en Mulder zou het, stel ik me voor, heel goed doen op een verjaarspartijtje van een van de overlevende leden van de Floyd - die inmiddels rond de tachtig zijn. Tja, wie niet.

Wat ik tenslotte echt een beetje miste was een ouderwetse lightshow. De Floyds waren een van de eerste bands die vloeistofprojecties bij hun shows gebruikten. De lichttovenaars van het jongerencentrum Chappaqua (A.D. 1969-1971), voor zover nog in leven, hadden hun expertise vast nog wel eens op Another Side Of The Moon willen loslaten.

Don't bogart that joint, my friend.

Tekst: Eddy Determeyer | Foto: Hammie van der Vorst

Labels: Another Side Of The Moon, concert, Frank Fielder, Hans Wijnbergen, Pink Floyd, Ruben Mulder

(Eddy Determeyer, 27.8.25) - [print] - [naar boven]

Behalve uitbater en programmeur van Het Rode Hert, saxofonist, reparateur en geluidtechnicus is Hans Wijnbergen ook klusjes- en lichtman. Dus toen drummer Gijs Dijkhuizen klaagde dat een spot hem verblindde, sprong Wijnbergen kwiek op een tafeltje om het licht een paar graden te draaien.

Het combo van bassist Frank Fiedler heeft zich met zijn album 'Tribute To The Great Piano Trios' op de archetypische jazzgroep gestort, het trio piano-bas-drums. Wat het strijkkwartet is voor de klassieke muziek is het pianotrio voor de jazz. Even veelzijdig, lenig en wars van stilistische of historische beperkingen. Het genot dat een goed ingespeeld pianotrio kan bieden, zweefde deze middag door het goedgevulde zaaltje. 'Genot', dat is de enige aanduiding die recht doet aan de wijze waarop Dijkhuizen anticipeerde en reageerde op de verrichtingen van zijn kompanen.

De snelle opeenvolging van de noten van de leider suggereerde eerder een basgitaar dan de gebruikte contrabas. Hij speelde precies, hinkelend en zingend en in Tommy Flanagans 'Denzil's Best' evoceerde hij zelfs de touch van de grote Oscar Pettiford. Ook zijn strijkwerk boeide van A tot Z, zodat het meisje naast mij moest toegeven dat zij de verrichtingen op de bas op déze wijze wel te pruimen vond. Pianist Joe Dinkelbach sleep ondertussen van elke melodie een fonkelende edelsteen; zijn bijdragen bezaten een ingebouwde vering. De uit Thessaloniki ingevlogen vocaliste Penelopi Tseliou sloot het eerste deel van het recital af met 'Straighten Up And Fly Right', een van de eerste hits van het Nat King Cole Trio. Dat de daaropvolgende pauzemuziek met 'I Love You For Sentimental Reasons' van diezelfde Nat Cole begon, was zo'n voorbeeld van overdreven toevalligheden waar je me voor wakker kunt maken.

Na de pauze tijdens de jamsessie verraste (echtgenote) Britta Dinkelbach met een zelfverzekerd gezongen 'I Wish You Love'. Accenten, timing, alles dik in orde. 'You Don't Know What Love Is' was als een warme mantel waarmee de zangeres zich omhulde. De bijdragen van gitarist Job Posthumus waren evenzovele emotionele betogen, waarmee hij het gebodene urgentie gaf.

Een jeugdige local liep langs, tuurde bij elk raam naar binnen, haalde zijn smartphone tevoorschijn en keerde op zijn schreden terug.

Foto: Hammie van der Vorst

Labels: concert, feb24, Frank Fielder, Gijs Dijkhuizen, Joe Dinkelbach, Penelopi Tseliou

(Eddy Determeyer, 4.3.24) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Brad Mehldau
Winnaar Edison Oeuvre Jazz Prijs 2026
Klik hier voor een interview in de
Volkskrant | Foto: Louis Obbens

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.