Concert
Helemaal naar Rotterdam
Gerlo Hesselink Quartet & Florieke de Geus, dinsdag 23 januari 2023, De Smederij, Groningen
"Dit is de eerste keer dat een zangeres halverwege de eerste set weg moet om de laatste trein te halen," stelde Diederik Idema, organisator van de wekelijkse Jazz Jams in De Smederij enigszins verwonderd vast. Dat was dus nog niet eerder voorgekomen in de ruim dertig jaar dat de serie loopt. Maar inderdaad: Florieke de Geus moest nog naar Rotterdam. Maar voor ze haar rugzakje omgordde en het etablissement met gezwinde spoed verliet, had ze laten horen dat ze een ambitieuze meid is die eigen liedjes schrijft over eigen ervaringen. Zoals toen ze in Berlijn zat en, geïnspireerd wellicht door het creatieve klimaat daar, 'Out Of My Head' concipieerde. Over hoe ze 'uit haar hoofd' moest stappen om meer vanuit haar hart te denken en leven. Laat haar maar schuiven: qua het ontwikkelen van melodische lijnen deed ze niet onder voor de instrumentalisten. Ze nam ook met het grootste gemak en naadloos frasen van de boys over om daar haar eigen draai aan te geven. Ehm, dat laag van u, mevrouw De Geus, gaat u daar nog mee aan de slag? Ik ben ervan overtuigd dat daar nog veel moois te vinden is.
Saxofonist Gerlo Hesselink kondigde aan het begin van het recital aan dat een deel van het gespeelde materiaal betrekking had op het overlijden van zijn zoon Jan, vijf jaar geleden. Je voelde een huivering door de zaal gaan. Van de andere kant: zo'n verlies kom je nooit meer te boven, maar schrijven en spelen lijken mij inderdaad goede manieren om te rouwen. Misschien heeft die traumatische ervaring zijn sound meer soul gegeven. Zijn afwisseling van korte en langere noten hield de aandacht vast. Daarbij werd hij geholpen door de spaarzame, heldere noten van pianist Dirk Balthaus. Hem zal je niet gauw betrappen op een toets teveel (of te weinig). Zijn compositie 'Vanilla Winter Waves' smaakte naar Wayne Shorter. De titel bleek een citaat te zijn uit Jack Kerouacs 'Doctor Sax'. ('I got all my boyhood in vanilla winter waves around the kitchen stove.')
De saxofonist had de pech dat zowel zijn bassist (Johan Plomp) en zijn drummer (Joost Kesselaar) door ziekte geveld waren. Zodat die te elfder ure vervangen waren door respectievelijk Rico de Jeer en Steve Altenberg. Twee azen die geen moment lieten blijken dat het gespeelde nieuw voor hen was. Met Altenberg erbij is het feestje bij voorbaat geslaagd. In 'Sometimes I'm Happy' drukte hij ons met een explosieve break en dito accenten met onze neus op het feit dat we hier wél met swingende jazz van doen hebben. Hij speelt als een vulkaan die gestaag binnensmonds rommelt, maar soms een geiser van lava en as uitbraakt.
En zo werd het voor de ouwetjes zoetjesaan tijd om de sponde op te zoeken. Maar niet voordat gitarist Nathaniel van Veenen ons tijdens de aansluitende jamsessie had laten horen hoe je een solo speelt. Vormvast en toch vol avontuur.
Foto: Hammie van der Vorst
Labels: concert, Florieke de Geus, Gerlo Hesselink, jan24, Rico de Jeer, Steve Altenberg
(Eddy Determeyer, 28.1.24) - [print]
- [naar boven]
Concert
De man met twee zielen
Freddie Bryant Quartet, dinsdag 16 januari 2024, De Smederij, Groningen
Huizen er bij Freddie Bryant twee zielen in de borst? Je zou dat haast kunnen beweren. Zoals hij zijn melodieën ondersteunt met simultaan gespeelde basakkoorden en -lijnen, zo horen we dat maar zelden bij gitaristen. Alsof hij een dialoog met zichzelf speelt, een soort van ingebouwd contrapunt. Dat hoorden we bij 'Song For My Father' en dat hoorden we nog beter bij 'What's New' - er werden uitsluitend standards gespeeld. In dat laatste nummer verkende de New Yorker alle hoeken en gaten van de song en hij demonstreerde daarbij nog een opmerkelijke faculteit. Namelijk die waardoor hij een stuk op een elegante manier kreupel kan laten lopen. Zijn geconcentreerde speelwijze en zin voor avontuur zorgden ervoor dat 'Invitation' de indruk wekte ter plekke ontdekt te zijn. Daarbij rolden bas (Hans Lass) en drums (Sebastian Demydczuk) een slijtvaste groove voor Bryant uit. Overigens had het programma een overwegend ingetogen karakter.
Freddie Bryant (Monk Legacy Septet; Mingus Orchestra) is een van de Amerikaanse docenten die een of twee keer per jaar naar Groningen komen om er les te geven aan het Prins Claus conservatorium. Dat doet hij inmiddels achttien jaar, vertelde hij. Ooit werd hij door zijn eminente collega Kenny Burrell (anno 1931 en nog steeds kicking!) "a briljant young guitarist and composer" genoemd. Welnu, dat is hij nog onverminderd en de komende achttien jaar kunnen we dus met vertrouwen tegemoetzien.
Labels: concert, Freddie Bryant, jan24
(Eddy Determeyer, 22.1.24) - [print]
- [naar boven]
Concert
Streken en generaties
JazzProSessie met Trio Jasper Blokzijl, zondag 14 januari 2024, Het Rode Hert, Roderwolde
Roderwolde, wie kent het niet. Samen met het naburige vlek Sandeburen telt het, volgens Wikipedia, 335 inwoners. Ergo: dat Rode Hert in Roderwolde is wellicht een voormalige herberg, van toen Roderwolde nog aan de weg van Roden naar Groningen lag. Die indruk wordt bevestigd wanneer je het lokaal binnenstapt op de oerdegelijke boerevloerdelen, met achterin het drie treden hogere podium. Overal hout. Daar, tussen een hemelsblauwe Heilige Maagd en een brandweerrode eland zullen vroeger in de weekends wel charmezangers hebben gestaan, of accordeonisten en een keer in het jaar de Tooneelvereeniging Roderwolde met 'De Tante van Charlie'. Als dus halverwege de middag een oudere heer een trombone van het biljart raapt en zich op het trappetje laat zakken, verwacht je misschien een bibberende uitvoering van de 'Bayerische Polka'. "In bes grote terts," komt hij met pianist en sessieleider Jasper Blokzijl overeen en dan wordt 'Blue Monk' ingezet. Met een mooie volle kopertoon, waarin de jaren van Hans Knips in de Big Band Groningen doorklinken. Naast Knips harmoniseert zijn schoonzoon annex saxofonist Hans Wijnbergen met schoonpapa, die tegen de tijd dat u dit leest de gezegende leeftijd van negentig jaren zal hebben bereikt.
De JazzProSessie is een reeks optredens van noordelijke muzikanten. Vandaag demonstreert het trio van Blokzijl die regionale insteek: bassist Oeds Bouwsma heeft talloze fundamentjes gelegd voor bands uit Leeuwarden en omstreken, de naam van drummer Imre Kruis gonst al enige tijd rond in het Groningse en de pianist zelf komt uit Zuidhorn. Het trio swingt, soms bescheiden, een enkele keer bijna keihard. Om de gedachten te bepalen: ergens tussen Ahmad Jamal en Bill Evans. In 'On Green Dolphin Street' slaat Kruis jofele accenten; 'Well You Needn't' gaat op het eind de mist in daar de muzikanten niet meer precies weten hoe ze het arrangementje hebben afgesproken. Jammer: de piano-intro was origineel en intrigerend. De drummer intussen brengt het adagium van Max Roach in de praktijk: de kit is een muziekinstrument, daar moet je niet op hengsten, daar moet je op spelen.
Na de pauze kwamen de gasten meedoen. Van hen maakte ook bassist Frank Fiedler (tok tok tok; Inge van Calkar) indruk met zijn puntige spel en zijn heldere soli.
Normaal gesproken is genoemde Hans Wijnbergen uitbater van Muziekcafé en Studio Het Rode Hert. Maar vandaag even niet. Vandaag is hij weer de Sax Maniac, zoals hij zich een aantal jaren geleden afficheerde. Aan zijn interpretatie van 'In A Sentimental Mood' is weinig sentimenteels. De saxofonist zet zijn frasen kracht bij met danspassen, waarbij hij bijkans door het dak stoot.
Als we even later naar buiten schuifelen merk ik dat de glas-in-loodramen inmiddels beslagen zijn geraakt. Mooi hoor, hoe die veldjes condens omspannen worden door hogeregraadskrommen. Laat wis- en natuurkunde maar over aan de natuur.
Foto: Hammie van der Vorst
Labels: concert, Frank Friedler, Hans Wijnbergen, jan24, Jasper Blokzijl
(Eddy Determeyer, 18.1.24) - [print]
- [naar boven]
Lees verder in het archief...
