Draai om je oren - Jazz & meer

		Draai om je oren Jazz en meer - Weblog

Concert
Pink Floyd met spierballen
Another Side Of The Moon, donderdag 21 augustus 2025, Rode Hert Studio, Roderwolde

Met het eerste nummer, 'Breathe', was gelijk de toon gezet. Bassist Frank Fielder refereerde hier aan de klassieke baslijn die Paul Chambers en Ron Carter ooit voor het nummer 'All Blues' van trompettist Miles Davis hadden gebruikt. Het was donderdag meer jazz dan pop wat de klok sloeg in studio Het Rode Hert. Dat was voor een belangrijk deel te danken/wijten aan het exuberante, lenige saxofoonspel van Hans Wijnbergen ("Het enige nadeel van Pink Floyd was dat er te weinig saxofoons werden gebruikt"). Dat wil niet zeggen dat er donderdag geen bewondering en genegenheid voor de Floyds doorsijpelde. Ondanks dus het spierballenvertoon, waar ook toetsenspeler Ruben Mulder ruimhartig zijn aandeel aan leverde.

Toen de Engelse groep hier rond 1967/68 doorbrak werd haar muziek niet slechts door het poppubliek omarmd; ook de jazzo's en - naar ik aanneem - de klassieke kaste zagen wel wat in die experimentele mix van popmuziek, bombarie en ruimtevaart. Vandaar dat het eerbetoon van Another Side Of The Moon prima uitpakte. De band van Wijnbergen en de niet minder exuberante Mulder legde niet zozeer de nadruk op de etherische aspecten van de muziek, maar des te meer op de vitaliteit, het aardse, van Pink Floyd. Wijnbergen heeft een uitgesproken fysieke manier van spelen, waarin echo's van Illinois Jacquet en King Curtis doorklinken. Wanneer hij vervolgens zijn EMI (Electronic Wind Instrument) ter hand neemt is dat ineens niet langer een soort 'veredelde blokfluit', maar een heel functioneel hulpmiddel om de compositie 'Shine On You Crazy Diamond, Parts 6-9' van kleur te voorzien.

Daarmee is Another Side Of The Moon niet het zoveelste coverbandje dat ons teistert, van Glenn Miller tot, zag ik deze week op een affiche, George Michael. De groep van Wijnbergen en Mulder zou het, stel ik me voor, heel goed doen op een verjaarspartijtje van een van de overlevende leden van de Floyd - die inmiddels rond de tachtig zijn. Tja, wie niet.

Wat ik tenslotte echt een beetje miste was een ouderwetse lightshow. De Floyds waren een van de eerste bands die vloeistofprojecties bij hun shows gebruikten. De lichttovenaars van het jongerencentrum Chappaqua (A.D. 1969-1971), voor zover nog in leven, hadden hun expertise vast nog wel eens op Another Side Of The Moon willen loslaten.

Don't bogart that joint, my friend.

Tekst: Eddy Determeyer | Foto: Hammie van der Vorst

Labels: Another Side Of The Moon, concert, Frank Fielder, Hans Wijnbergen, Pink Floyd, Ruben Mulder