Paul Dunmall is op het Europese vasteland een van de meest ondergewaardeerde Britse improvisatoren, ondanks een indrukwekkende staat van dienst en een knoert van een discografie. 'Bright Light A Joyous Celebration' zal daar vermoedelijk geen verandering in brengen, maar als er gevraagd wordt naar een goede instapplaat om het oeuvre van de saxofonist te verkennen (het zal je zomaar eens overkomen), dan is dit een uitstekende suggestie. En zoals zo vaak was een gaatje in de agenda's voldoende om het klaar te spelen.

Meesterdrummer Hamid Drake, een ouwe makker van Dunmall, was nog eens in de buurt met saxofonist Xhosa Cole en bracht die mee naar de sessie. Er voegden zich nog een paar muzikanten bij en het resultaat is een ontspannen groovend, warmbloedig freejazzalbum dat een breder publiek kan aanspreken. Drie saxofoons verstrengelen innig en feestelijk, terwijl ze mooi gespreid zijn over het stereospectrum, en de vibrafoon van Corey Mwamba zorgt voor een onweerstaanbare verrijking, maar uiteindelijk draait dit om complexloos, maar ingenieus samenspel, aangedreven door de bruisende motor met de naam Hamid Drake. De kleurrijke albumhoes vat het allemaal nog eens samen.

Deze recensie verscheen ook in Jazz&Mo'

Labels: cd, Hamid Drake, Paul Dunmall

(Guy Peters, 9.8.24) - [print] - [naar boven]

Volgens mij gaat de samenwerking tussen saxofonist John Dikeman, bassist William Parker en slagwerker Hamid Drake terug tot 2014. Op 5 mei van dat jaar traden ze op in het Gentse La Resistenza, vastgelegd op het onvolprezen 'Live At La Resistenza', verschenen bij het daar gevestigde El Negocito Records. Twee dagen later stonden ze in Café Oto, waarvan de weerslag te vinden is op het alleen als download bij Otoroku verkrijgbare 'Cleaning The Mirror'. Live zag ik de heren twee keer, in 2015 stonden ze in het Bimhuis, in 2019 bij Onder Stroom in Antwerpen, een concert georganiseerd door Sound in Motion in de Oorstof-serie, in het kader waarvan ook dit concert in De Singer plaatsvond. Nu samen met trompettist Luís Vicente. Overigens niet de eerste keer dat deze vier musici samenspelen, want in 2020 verscheen 'Goes Without Saying, But It’s Got To Be Said' bij JACC Records, met opnamen van eerder dat jaar. Op dat album is er constant sprake van een stomend ritme, waar vooral Parker debet aan is en wat voor de twee blazers de perfecte voedingsbodem vormt voor de meest dwarse solo's denkbaar.

Het is van begin tot eind onverkort van toepassing op het concert in De Singer, een non-stop en bijzonder enerverende trip van zo'n anderhalf uur. Dikeman en Vincente beginnen tegelijkertijd, als kwetterende vogels, elkaar de loef afstekend. Vanaf het allereerste moment opgestuwd door dat bijzonder sterke ritmegevoel van Parker en Drake. Ik ken geen ritmetandem die dat zo sterk heeft als juist deze combinatie, je kunt waarlijk geen moment rustig op je stoel zitten! Een krachtige dialoog ontspint zich tussen de beide blazers, tomeloze energie die we inmiddels van de beide heren wel kennen. Dan nemen de beide blazers even pauze en valt pas echt op hoe krachtig de groove is die Parker en Drake hier neerleggen. Vicente sluit weer aan, nu echter in een iets lager tempo en met krachtige lyriek, afgewisseld met experimentelere en vaak onheilspellende klanken. Als Dikeman verderop het stokje overneemt is dat eveneens met die zo voor hem kenmerkende explosieve stijl van spelen: krachtige melodieuze patronen, gruizig, weerbarstig en vol emotie. En weer volgt een prachtige, ritmische frase van Parker en Drake. Het is dat de beide blazers al weer staan te trappelen, anders zou dat nog uren zo door kunnen gaan. Maar tijd weer voor een dialoog, soms redelijk lyrisch, met krachtige lijnen, maar vaker heerlijk experimenteel en ontregelend, een waar klankspel vol onverwachte uitweidingen. Tot op Dikeman ineens de blues neerdaalt en hij de ritmesectie meesleept in een alleszins overrompelende frase. Vicente kan niet anders dan luisteren en wachten. En wacht aansluitend samen met Dikeman tijdens weer zo'n uitmuntend ritmisch intermezzo. Hij ziet aansluitend de kans voor het produceren van opwindend springende noten, iets dat Dikeman vervolgens weer inspireert - mede door het gloedvolle ritme - tot doldwaze capriolen en diep doorleefd spel. En daar weer samen in een frase die klinkt als een climax, maar dat niet blijkt te zijn. Integendeel: het vormt de opmaat voor pure lyriek, gedrenkt in ritme, prachtig de traditie die zo ver terug gaat als New Orleans verklankend. De emoties lopen op en Parker kan het niet laten enthousiast mee te zingen met Dikemans overvloedige noten.

En dan, we zijn al bijna een uur bezig, mogen we voor het eerst applaudisseren. Is deze eerste improvisatie al meer dan geslaagd, dat geldt nog sterker voor de tweede. Mede doordat er hier ineens andere instrumenten opduiken. Vicente hanteert een vogelfluitje en verderop een bamboefluit, Dikeman bespeelt de achterkant van zijn mondstuk en ook Parker blijkt twee houten fluiten te hebben meegenomen, waaronder een Noord-Afrikaanse die met onze schalmei de wat nasale hoge klank gemeen heeft. Samen levert het een uiterst fragiel klanklandschap op, ondersteund door Drake die zijn trommels met de hand bespeelt. Ook nu sluipt verderop het ritme er weer in, het kan ook eigenlijk niet anders, dat Parker naar zijn guimbri doet grijpen, de basluit. Intussen heeft Vicente weer zijn trompet ter hand genomen en heeft Dikeman zijn tenorsax weer in elkaar gezet en kan het tempo weer oplopen en ook nu blijkt de traditie nooit ver weg. Na bijna anderhalf uur is het dan toch echt klaar, op een korte percussieve toegift van Parker en Drake na, al zit die eerste erbij alsof hij nog uren door zou kunnen gaan. Het was weer schoon.

Foto's: Jef Vandebroek

Labels: concert, Hamid Drake, John Dikeman, Luís Vicente, okt23, William Parker

(Ben Taffijn, 29.10.23) - [print] - [naar boven]

Hamid Drake hoorde ook bij de grote groep musici die aantrad tijdens het laatste door Sound in Motion georganiseerde Summer Bummer Festival. Niet alleen sloot hij het festival af in een duo-optreden met rietblazer Peter Brötzmann, ook hoorden we hem met basklarinettist Christer Bóthen en bassist Torbjörn Zetterberg. Recent verschenen er ook twee albums waarop we deze bijzondere drummer horen. Als onderdeel van het Brave New World Trio, dat hij vormt met saxofonist en basklarinettist David Murray en bassist Brad Jones, maakte hij 'Seriana Promothea' voor Intakt Records en samen met altsaxofonist Devin Brahja Waldman realiseerde hij de cassette 'Mediumistic Methodology' voor Astral Spirits.

Drake is vooral een zeer ritmische drummer, een kwaliteit die zich direct openbaart in het titelstuk 'Seriana Promethea', een perfecte voedingsbodem voor een uitmuntend swingende solo van Murray op basklarinet, die overigens alle stukken op dit album componeerde en verder vooral te horen is op tenorsax. En dit blijkt slechts de opmaat, vrijwel het gehele album bestaat uit stomende stukken waarin we de drie horen op het scherpst van de snede. Het bijna twee keer zo lange 'Necktar' laat horen dat Murray nog altijd tot de beste saxofonisten van zijn generatie behoort. Op perfecte wijze koppelt hij abstractie aan melodie. Andere mooie voorbeelden hiervan zijn 'Rainbows For Julia', 'Switchin’ In The Kitchen' en vooral in het swingende 'If You Want Me To Stay', met name vanwege de soepele wijze waarop hij zich hier door de melodie werkt, waarbij hij korte uitstapjes geenszins mijdt. Tussendoor krijgen we een perfecte kijk op de ritmesectie en het gevoel voor groove, waar zowel Drake als Jones in overvloed over lijken te beschikken. Blijf hier maar eens stil bij zitten. Een van de weinige uitzonderingen op dit gegeven is 'Metouka Shell (Ballad For Adrienne)'. Met onder andere een prachtige solo van Jones, een van de weinige momenten waarop de bassist zich van de strijkstok bedient. En dit mag dan een ballade zijn, Murray en de zijnen brengen ook hier de dynamiek naar binnen.

Zo spetterend als ‘Seriana Promothea’ aanvangt, zo ingetogen gaat het er in 'Knock Knock', de opener van 'Mediumistic Methodology', aan toe. Ietwat stroeve, nasale klanken horen we Waldman hier blazen, vergezeld van een enkele schermutseling van Drake. Een wonderlijk klankspel, dat op boeiende wijze de abstractie viert. Gaandeweg krijgt de muziek wat meer reliëf en diepgang, al blijft ook dan abstractie de boventoon voeren. Pas tegen het einde ontvouwt zich een bescheiden melodie. Dat melodieuze spel komt mooi tot bloei in de ballade 'Esprit Es-Tu Lá'. Opvallend is ook hier dat de bijdrage van Drake vrij bescheiden is. Bescheiden, maar wel uiterst doeltreffend legt hij precies de juiste accenten. Pas in 'Table-Turner', het lange nummer op de tweede kant van de cassette, komt het duo echt op stoom. Hier is ook de rol van Drake een stuk groter, wat zorgt voor strakke ritmische patronen waar Waldman goed raad mee weet. Een eindeloze stroom aan opwindende klanken ontlokt hij aan zijn altsax. En tussendoor zit een drumsolo, waaruit andermaal Drake's gevoel voor ritme blijkt.

Labels: cassette, cd, David Murray, Davin Brahja Waldman, Hamid Drake, Peter Brave New Word Trio

(Ben Taffijn, 17.9.22) - [print] - [naar boven]

Je moet geen viroloog zijn om te constateren dat deze nieuwe Intakt-cd van pianist Irène Schweizer en drummer Hamid Drake een virusremmer is die door elke free jazz-verstaander met enthousiasme zal worden ontvangen! Deze liveopname kwam tot stand op het 40th Festival for Free and Improvised Music @ Konfrontationen Nickelsdorf.

Het zou zomaar fake news kunnen zijn, maar hier was geen sprake van enig overleg vooraf; enkel oog- en oorcontact tussen deze twee klasse instrumentalisten. Met nagenoeg uitsluitend composities van Schweizer is dit een niet te missen liveopname. De toehoorders die erbij waren waardeerden het duo met overweldigende bijval. Zoals te horen is in het zinderende openingsstuk 'A Former Dialogue'.

Deze cd doet ons nog maar eens verlangen naar liveoptredens na zo'n lange drooglegging.

Klik hier om een aantal tracks van dit album te beluisteren.

Labels: cd, Hamid Drake, Irene Schweizer

(Cees van de Ven, 10.5.21) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

Album van de maand
Jamie Peet - 'REFLEX: Daily New Beginning'
Klik hier voor meer informatie

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.