"En dan de grande finale: het Branford Marsalis Quartet, met hun bewerking van het iconische album 'Belonging' van Keith Jarrett. Ik heb het kwartet al vaker gezien, en ze hebben me nog nooit teleurgesteld. Ook nu weer: overgave, energie, finesse. Wat een samenspel na al die jaren! Elk bandlid virtuoos, elkaar aanzettend, uitdagend en ruimte gevend."

Op zaterdag 12 juli bezocht Johan Pape het festival Gent Jazz. Vanaf de Bijlokesite doet hij verslag van de concerten van Kin Gajo, Joe Webb Trio, Ganavya, Steve Coleman & Five Elements, Zoh Amba Sun Ensemble en Branford Marsalis Quartet.

Klik hier om zijn festivalverslag te lezen.

Foto: Sebastiaan Pelgrim

Labels: Branford Marsalis, Gent Jazz 2025

(Maarten van de Ven, 23.7.25) - [print] - [naar boven]

Alweer de twaalfde editie van So What's Next in het Muziekgebouw Eindhoven. Altijd prettig om in november nog een festival van dit kaliber in de agenda te hebben staan. De programmering slaagt er telkens weer in een avontuurlijke en aantrekkelijke mix van gevestigde en nieuwe namen op het affiche te krijgen van de Grand Festival Night op de zaterdagavond. Met Teus Nobel als opening, Michelle David, Hans Dulfer, Branford Marsalis en Al Di Meola op het programma leek men dit jaar met gevestigde namen op zeker te willen spelen. Dat laat dan Lakecia Benjamin, Sam Newbould en Vincen Garcia als nieuw aanstormend talent over.

Het openingsconcert van Teus Nobel leverde meteen een volle zaal op, die door het trio getrakteerd werd op een uitgebalanceerde set met mooi akoestisch werk, waaronder een aantal nummers van de recente plaat 'After Hours', die Nobel wijdde aan een van zijn inspiratoren: Chet Baker. Met een volstrekt eigen geluid en interpretatie werd er oorstrelend gemusiceerd. In een korte inleiding voorzag Nobel het stuk 'No Goodbye' van een passende inleiding, die meteen verklaarde waarom het stuk zo mooi gedragen en doorleefd klonk. Je kon een speld horen vallen. Prachtige kippenvelmuziek in een gevarieerde set, die even later met een fraaie en vrolijke bossanova werd afgesloten.

Een kwartiertje later stond powervrouw Lakecia Benjamin op het podium in de grote zaal. Ze deed van de zomer ook al met veel succes North Sea Jazz en Gent Jazz aan en is daarmee de titel van aanstormend talent wel kwijtgeraakt. Ook nu maakte ze haar naam waar door overtuigend een strakke en energieke set neer te zetten. Iets wat bijna vanzelfsprekend ook al jaren door Michelle David gebeurt. Met een onverwoestbaar enthousiasme stapt ook zij het podium op om er een muzikale feestje van te maken. Met de strakke begeleidende gitaren en drums van de True Tones is het voor Michelle geen enkele moeite om de zaal mee te krijgen. Die interactie met het publiek voegt een extra dimensie toe aan haar goed gewaardeerde concert.

Wat mij betreft was het Branford Marsalis Quartet het hoogtepunt van de dag. Het onuitputtelijke enthousiasme en spelplezier van dit kwartet is erg overtuigend en aanstekelijk. Marsalis is al jarenlang een fenomeen op tenor- en sopraansax en put uit een rijk repertoire, gevoed door inspirators als Coltrane, Dolphy en Brubeck. Elk nummer dat wordt ingezet lijkt ter plekke te ontstaan en ook elke keer weer anders te verlopen. Dat komt doordat het kwartet inmiddels zo op elkaar ingespeeld is, maar tegelijkertijd ook zo virtuoos op het eigen instrument is, dat ze er zichtbaar lol in hebben elkaar uit te dagen en te verrassen. Hetzelfde gebeurt dus ook met de toehoorder. De dynamiek die ontstaat is fantastisch, van fluisterzacht tot extatisch volle bak. Het publiek en de band genoten ervan. Zoals wel vaker was drummer Justin Faulkner de grote gangmaker.

Op festivals met keuzemogelijkheden heb ik geleerd dat het rust geeft vooraf je keuze te maken en zo veel mogelijk volledige concerten te volgen. De consequentie daarvan is dat je een aantal concerten mist, maar dat geeft veel rust. Ik besloot in dit geval de rooftop links te laten liggen en miste daarmee de concerten van Sam Newbould, BNNYHUNNA en Dulfer's Total Response.

Ik ging wel naar Vincen García, een jonge en energieke bassist uit het Spaanse Valencia, die vorig jaar zijn eerste Album 'Ventura' uitbracht. Tijdens het concert werd de bijzondere mix van hiphop, soul en funk met veel vertoon uitgeserveerd. Een overtuigend visitekaartje van iemand die we nog gaan terugzien.

Al Di Meola stond als headliner aan het slot geprogrammeerd. Het moest het enige concert in Nederland worden van Di Meola met zijn electric band. Dat bleek nog moeilijk te worden met haperende techniek. Tot mijn, misschien ongepaste, vreugde leverde het drie mooie akoestische nummers op om de tijd te doden die nodig was om alle elektrische ondersteuning werkend te krijgen. De schitterende akoestische versie van 'Norwegian Wood' (The Beatles) plaatste de uitgestelde elektrische set in de schaduw. Al met al een mooie dag, die liet zien dat goede planning erg belangrijk is, maar het ware geluk zich niet laat plannen.

Foto's: Johan Pape. Klik hier voor zijn fotoverslag van So What's Next 2024.

Labels: Al Di Meola, Branford Marsalis, festival, So What’s Next, Teus Nobel, Vincen García

(Johan Pape, 11.11.24) - [print] - [naar boven]

Het afsluitende optreden van het Branford Marsalis Quartet overtreft op zondagavond eenieders verwachtingspatroon. Het kwartet oogt wat stijfjes, maar schijn bedriegt. De speelsheid, het vakmanschap en de geraffineerde improvisaties zijn fantasierijk en al bijna even gedenkwaardig als het optreden van Lakecia Benjamin op zaterdag. Begeleid door de magistraal drummende Justin Faulkner, de soepel spelende pianist Joey Calderrazzo en de rotsvaste contrabassist Eric Revis wordt uitermate fris en oorspronkelijk gemusiceerd. Dat deze line-up hoge ogen gooit wordt voor deels verklaard uit de jarenlange samenwerking. Bij elke gespeelde track is intuïtie en onderlinge empathie essentieel, waardoor muzikale vondsten en solistische uitspattingen organisch blijven klinken. Opvallend genoeg wordt de sopraansaxofoon door de meeste tijd ingezet door Branford Marsalis. Later bleek dat hij door restricties op het vliegveld zijn tenorsax niet mocht meenemen in zijn handbagage. Opvallend dat een professionele muzikant als Branford Marsalis dit kan overkomen. Het optreden leidt er evenwel niet onder. De late toegift brengt het publiek uit de stoelen en opvallend veel jonge fans juichen de gelauwerde musici minutenlang toe.

Voorafgaand aan het concert van Branford Marsalis speelt 'Mister Alembic' Stanley Clarke met zijn fusionband N4ever de zaal plat. Deze basvirtuoos wordt onthaald als een levende legende. Samen met Jaco Pastorious is Stanley Clarke dé pionier van de elektrische bas. Overigens speelt de vitale Clarke ook behendig en met veel muzikaliteit de contrabas. Veel gedenkwaardige fusion komt langs, soms wat gladjes, maar de uitgesponnen bassolo's zijn virtuoos en opwindend. Naast fusion is er ruim baan voor een aantal geschreven stukken van wijlen partner-in-crime Chick Corea, waaronder het overbekende 'You’re Everything' van Corea's Return To Forever. Clarke, de winnaar van de Miles Davis Award 2011, brengt met zijn groep N4ever al met al een fascinerende melange van energieke fusion en akoestische jazz met een vleugje nostalgie. Ook Hermeto Pascoal, voormalig sideman van Miles Davis, bekend van het album 'Live Evil', is deze dag een must-see. De wizard uit Brazilië, inmiddels 85 jaar oud, speelt van origine vele klassieke en onorthodoxe percussie-instrumenten en accordeon. Hoewel de meester zelf regelmatig zijn rust pakt is het concert, met een mix van eenvoud en funky swing, een waar genoegen. Braziliaanse volksmuziek, een vleugje jazzfusion en een breed scala aan sonische variaties karakteriseren deze muziekvorm.

Samara Joy en Madison McFerrin zijn recent ontdekte vrouwelijk vocalisten. Vooral Samara Joy gooit hogen ogen tijdens het openingsconcert op zondag. Zij etaleert soepel, subtiel en feilloos haar zangkwaliteiten. De recente winnares van twee Grammy Awards, waaronder die van beste nieuwe artiest en het beste vocale jazzalbum, 'Linger Awhile', is bezegeld met een warme, zoetgevooisde stem. Zij weet in de grote Hudson waarachtige emotionaliteit in haar songs te weeg te brengen. Fris is haar benadering van old school-jazzklassiekers. Zij maakt op prettige wijze een zelfverzekerde indruk. Madison McFerrin is uit een ander hout gesneden. De dochter van zanger Bobby McFerrin schuurt in stijl meer tegen soul en popmuziek aan. Ze zingt over liefde en relaties, met een schemerachtig gevoel voor sensualiteit en met ruimte voor moderne beats. Opvallend is dat McFerrin haar onafhankelijkheid als uitvoerend artiest fel uitdraagt. Zij zal ook optreden op het aanstaande Rockit-festival in Groningen.

Foto's: Louis Obbens. Klik hier voor zijn fotoverslag van de derde dag van North Sea Jazz 2023.

Labels: Branford Marsalis, festival, Madison McFerrin, North Sea Jazz 2023, Samara Joy, Stanley Clarke

(Louis Obbens, 30.7.23) - [print] - [naar boven]

Ruim 40.000 bezoekers, 7 van de 10 dagen uitverkocht, 64 optredens, waarvan een flink aantal legendarisch. En dat alles in de mooie, sfeervolle ambiance van de Bijlokesite. We kunnen gerust zijn over het voortbestaan van het festival, zoveel is zeker. Mijn tweede festivaldag, met een fraai affiche, waaronder Lakecia Benjamin, Julian Lage en het Branford Marsalis Quartet.

Op het hoofdpodium trapte bassiste Lara Rosseel af met een uitgebreide bezetting, het Lara Rosseel Orchestra: ARK. Liefst 13 muzikanten op het podium, waaronder een strijkkwartet, een hobo en een xylofoon. Speciaal voor deze bezetting speelde Rosseel met het orkest gearrangeerd werk van haar eerdere cd's met een kleine bezetting, zoals 'De Grote Vrouw' en 'Hert'. Voor mij was het nieuw, maar ik werd meteen gegrepen door het bijzondere geluid. Rosseel speelde eerder onder andere met Zap Mama en heeft nu duidelijk een eigen richting gekozen die folk, jazz, kamermuziek, pop en elektronische muziek bijeen brengt. Een verrassend mooie opening van deze dag.

Op het tuinpodium had Vitja Pauwels zijn spullen in gereedheid gebracht. Hij bracht als one-man-band onder meer werk van zijn plaat 'Drift By / Sink In', een kruising tussen traditie en experiment en tussen de liefde voor jazz, americana, roots en elektronische muziek, inclusief drumcomputers en effectpedalen. Een stuk minder toegankelijk dan het eerdere concert. Naast welwillende aandacht zag je toch ook een deel van het publiek de aandacht verliezen. Pauwels verloor zichzelf in zijn experimenten en daarmee ook een deel van het publiek. Alleen de echte liefhebber kwam aan zijn trekken.

Hoe anders was dat bij Lakecia Benjamin, de altsaxofoniste uit New York die in een gouden glitterpakje meteen duidelijk maakte dat ze was gekomen om de show te maken. En dat deed ze met razendsnelle, gillende solo's, waarbij ze ondersteund werd door haar al even enthousiaste band. John Coltrane bleek haar grote inspiratiebron te zijn. Die naam viel dan ook regelmatig en Coltranes oudere werk werd van een fris jasje voorzien. Zo kwamen 'My Favorite Things' en een beknopte, maar doorleefde versie van 'A Love Supreme' voorbij. In haar missie geslaagd stapte ze zelfverzekerd het podium af om dwars door de tent naar buiten te lopen, waarbij ze toegejuicht werd door een volle tent. Heel overtuigend.

Alsof het niet op kon, stapte even later Julian Lage het hoofdpodium op, vergezeld van zijn vaste triogenoten, bassist Jorge Roeder en drummer Rudy Royston. Op zijn 35ste heeft hij al een imposante carrière achter zich en heeft hij zich een plaats verworven tussen de grote namen van jazzgitaristen. Hier minder show, maar het trio speelde met zoveel plezier en enthousiasme dat dat ook helemaal niet nodig was. Een volstrekt eigen geluid zonder enig effectbejag. Verrassende composities en fraaie bewerkingen, intens bevlogen gespeeld. Zo nu en dan veerde Lage van enthousiasme op uit zijn stoel om de perfecte timing te halen. Het trio is volmaakt op elkaar ingespeeld en genoot zelf zichtbaar van het concert. Wat een mooie set, met onder andere werk van zijn laatste plaat 'View With A Room'.

Branford Marsalis is een gevestigde naam en bekend van allerlei projecten en samenwerkingen, zoals onder andere met Sting en zijn eigen funkgroep Buckshot Lefonque. Constante is al jaren zijn kwartet met pianist Joey Calderrazzo, bassist Eric Revis en drummer Justin Faulkner. De rijke discografie van dit kwartet bevat verschillende prijswinnende platen. Maar het kwartet is op zijn allerbest als ze live spelen, dat werd deze avond maar weer eens bewezen. Na het openingsnummer gingen de jasjes uit en werd het tijd voor het echte werk. De vier muzikanten loerden naar elkaar, daagden elkaar uit en zweepten elkaar op. De zaal verkeerde - zo leek het - in extase, evenals de muzikanten zelf. De invloed van hardbop was voelbaar, maar Marsalis is als geen ander in staat om met een uiterst gevoelige ballad een andere snaar te raken. Het werd op die manier een non-stop aaneenschakeling van hoogtepunten, met een bewerking van Keith Jarrets 'The Windup', maar ook een bewerking van een Monk-nummer. Het gaat snel, met overtuiging en altijd origineel.

De interactie tussen de muzikanten was spectaculair, met name Faulkner was uitzonderlijk op dreef. Een perfect gedreven team dat elkaar tot grote hoogte opstuwde en waarbij de spelers individueel ook volop de ruimte kregen om te schitteren. Het publiek keek ademloos toe en een overweldigend applaus barstte telkens los, soms met enige vertraging, alsof men tijd nodig had om nog even te landen. De band kon er dan ook niet omheen om nog een toegift te spelen. En toen werd het kwartet opeens een kwintet met de toevoeging van trompettist Terence Blanchard. Met een fantastische apotheose als resultaat en een afsluiter in New Orleans-stijl die menigeen nog lang zal heugen.

Foto's: Cees van de Ven. Klik hier voor zijn fotoverslag van deze festivaldag van Gent Jazz.

Labels: Branford Marsalis, festival, Gent Jazz 2023, julian lage, Lakecia Benjamin, Lara Rosseel, Terence Blanchard, Vitja Pauwels

(Johan Pape, 22.7.23) - [print] - [naar boven]

Lees verder in het archief...

Menupagina's:

In memoriam
Cassandra Wilson
1955-2026
Foto: Cees van de Ven

Nieuws, tips, suggesties, adverteren, meewerken?
Mail de redactie.